အခန်း (၃၁)

ဝက်ဝံသည်းခြေ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း ယန်ရွှယ်မှာ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ လျိုတနျိုက အတည်ပြုပေးသည်။ "ရွှေရောင်သည်းခြေပဲ - ဆောင်းခိုရာကနေ အခုမှ နိုးလာပြီး ဘာမှမစားရသေးတဲ့ ဝက်ဝံ ဖြစ်ရမယ်"

ဝက်ဝံသည်းခြေ၏ အရည်အသွေးမှာ ထိုသတ္တဝါ ဘာစားထားသလဲ ဆိုသည့်အပေါ်တွင် များစွာ မူတည်သည်။

ဝက်ဝံမည်းများသည် အစုံစားသတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပြီး အဓိကအားဖြင့် တောသီးများကို စားကြသည်။ သူတို့ အစာစတင် စားသုံးလိုက်သည်နှင့် သည်းခြေမှာ မြက်စိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး ၎င်းကို "မြက်သည်းခြေ" ဟု ခေါ်ကာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သည်။

ဆောင်းခိုနေစဉ် အစာမစားသောအခါ သည်းခြေရည်မှာ ပို၍ ပျစ်လာပြီး အမဲရောင် သို့မဟုတ် သံရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည် - ၎င်းကို "မှင်သည်းခြေ" သို့မဟုတ် "သံသည်းခြေ" ဟု ခေါ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်သည်။

ဤဝက်ဝံမှာမူ ဆောင်းခိုရာမှ နိုးနိုးချင်းဖြစ်ပြီး ရန်စမခံရမီ ဘာမှမစားရသေးသဖြင့် ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်သော ရွှေရောင်သည်းခြေ သို့မဟုတ် "ကြေးနီသည်းခြေ" ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သာမန် ဝက်ဝံသည်းခြေများနှင့် မတူဘဲ ဤအမျိုးအစားမှာ အရမ်းခါးသက်ခြင်း မရှိဘဲ ချိုမြိန်သော အရသာကို ပေးစွမ်းသည်။ ဆေးဖက်ဝင်မှုမှာ အလွန်မြင့်မားသလို ဈေးနှုန်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။

လျိုဝေကောက ၎င်းကို ချီဖန့်ထံ ပေးလိုက်သည်။ "ဒါလေး ရလိုက်တော့ မင်းမိန်းမ ဒီနေ့ လန့်သွားရတာ တန်သွားတာပေါ့"

ချီဖန့်၏ အမူအရာမှာ မည်သည့် ဝမ်းသာမှုမျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လျိုဝေကောက စကားကို အမြန်ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ "အော်... အဲဒါကို မေ့လိုက်ပါ။ ဘယ်လောက်တန်တဲ့ သည်းခြေပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဒီလို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာနဲ့တော့ မလဲနိုင်ပါဘူး"

ကျန်ရှိသော ဝက်ဝံအရေခွံ၊ ခြေထောက်များနှင့် အသားများမှာလည်း အများအပြား ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ အလေးချိန် ပေါင် ၄၀၀ ကျော်ရှိသော အကောင်ကြီး ဖြစ်သည်။ အရေခွံခွာပြီး အရိုးထုတ်ပြီးလျှင်ပင် လူတိုင်း ဝေစုရရန် လုံလောက်လှသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများ၏ မနာလိုသော အကြည့်များကို ယန်ရွှယ်ခံစားမိသည်။ သူမသည် ချီဖန့် အနားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေအကုန်လုံးကို ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်တည်း စားလို့ မကုန်နိုင်ပါဘူး။ ခွဲဝေပေးလိုက်ရအောင်လား? ဒီနေ့ လူတိုင်းလည်း လန့်သွားကြတာပဲလေ"

ချီဖန့်က မကန့်ကွက်ပေ။ "မင်း သဘောရှိသလို လုပ်ပါ"

ထို့ကြောင့် ယန်ရွှယ်က အုပ်စုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာခဲ့ကြပါ - တစ်အိမ်ထောင်ကို အသား (၅) ပေါင်စီ ဝေပေးပါ့မယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့သူတိုင်း ဝေစုရပါလိမ့်မယ်"

အသားရမည်ဟူသော ကတိကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သည်းခြေအတွက် မနာလိုဖြစ်နေသူများပင်လျှင် သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကို မျိုသိပ်လိုက်ကြရသည် - အမှန်စင်စစ် ဝက်ဝံကို ချီဖန့်က သတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူက ဘာမှမဝေဘဲ အကုန်သိမ်းထားလျှင်လည်း ရသည် မဟုတ်လား။

ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လျိုတနျိုက သူ့ကိုလည်း အိမ်ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။ "မင်း ဒီနေ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီနေ့ နားလိုက်ပြီး မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့"

ခွင့်ယူလေ့မရှိသော ချီဖန့် ပင်လျှင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ"

ပြန်လမ်းတွင် ယန်ရွှယ်အနားသို့ လူများ ဝိုင်းအုံလာကြသည် - အချို့က အန္တရာယ်ကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်သည်ကို ချီးကျူးကြပြီး၊ အချို့က သူမ၏ အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတကို အံ့ဩကြကာ၊ အချို့ကတော့ သူမ၏ ယောကျ်ားရွေး တော်ပုံကို ချီးကျူးကြသည်။

"ရှင့်ရဲ့ ချီဖန့် ရှိနေလို့ တော်သေးတာ။ ယွီရုန်ကျစ်ရဲ့ လက်စနဲ့သာဆိုရင် ကျွန်မတို့အားလုံး သေကုန်ကြမှာ"

"ဟုတ်ပါ့။ သူ သေနတ်ပတ်လည်နဲ့ လျှောက်သွားနေတာကို မြင်တော့ တကယ်ပဲ တော်လှပြီ ထင်နေတာ၊ အခုကျတော့ စကားပဲ ရှိတာကိုး"

"ချီဖန့်ကတော့ တကယ့်ကို တည်ငြိမ်တာပဲ။ သေနတ်ပစ်တဲ့အချိန်မှာ မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘူး"

လူတိုင်းက သူတို့ အသက်လုပြေးခဲ့ရသည်ကို မေ့သွားကြသလိုမျိုး ချီဖန့်၏ လက်စကိုသာ ပြောမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

တစ်ယောက်က ယန်ရွှယ်ကိုပင် မေးလိုက်သေးသည်။ "ချီဖန့်ကလည်း အဘိုးကြီးလျိုဆီကပဲ သေနတ်ပစ် သင်ထားတာလား? သူက တကယ့်ကို တိကျတာပဲ - ခေါင်းကိုပဲ ပစ်ချင်ရင် ပစ်နိုင်မယ့်ပုံပဲ"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ယန်ရွှယ်ဘာမှ မသိပေ။ သူမသည် မင်္ဂလာမဆောင်ခင်က သူ့ကို ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး အလုပ်အကိုင် အတည်တကျရှိသော ယောကျ်ားတစ်ဦးဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ချီဖန့်မှာ ရုပ်ချောရုံတင် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဘာမဆို ပြင်နိုင်သည်၊ သေနတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်နိုင်သည်၊ ပြီးတော့ မှတ်ဉာဏ်လည်း အလွန်ကောင်းသည်။

သူက ရိုးအေးသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ အချက်အလက်အားလုံးသာ မကိုက်ညီခဲ့လျှင် သူမသည် လူမှားပြီး လက်ထပ်မိသည်လားဟုပင် သံသယဝင်မိလိမ့်မည်။

သစ်ထုတ်လုပ်ရေး စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူအချို့က ဝက်ဝံကြီးကို အိမ်အထိ ကူသယ်ပေးကြပြီး၊ အသားအချို့ကို ဝေစုယူကာ ပြန်သွားကြသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ အပြင်မထွက်လေ့ရှိသော အဒေါ် ကော တစ်ယောက် အိမ်မှာ မရှိပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ စခန်းရှိ တံခါးများတွင် သော့များ တပ်ဆင်ထားသော်လည်း ဘယ်သူမှ သော့မခတ်ကြသဖြင့် အသာအယာ လှည့်ရုံနှင့် ပွင့်သွားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လူများစွာသည် အသားဝေစု လာယူကြသော်လည်း၊ အချို့မှာတော့ ရောက်မလာကြပေ - ဥပမာအားဖြင့် လန်ယွဲ့အာနှင့် ပညာတတ်လူငယ်များမှာ ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်စားသောက်သူများ မဟုတ်သဖြင့် အသားကို အသုံးမလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညနေစောင်းသောအခါ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့အတွက် ဝက်ဝံခြေထောက် (၄) ချောင်း၊ နောက်ခြေ (၂) ချောင်းနှင့် အသားမပါသော ဦးခေါင်းတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

သူမသည် ဝက်ဝံခြေထောက် တစ်ချောင်းကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူလာခဲ့သည်။ "ဒီနေ့ညတော့ ဝက်ဝံခြေထောက် ပေါင်း စားရအောင်" သူမ၏ လေသံတွင် အနည်းငယ် ခနဲ့တဲ့တဲ့ အငွေ့အသက် ပါဝင်နေသည်။

ချီဖန့်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမ၏လက်ထဲမှ ယူကာ ပြင်ဆင်ပေးသည်။

ထို့နောက် ယန်ရွှယ်က ဝက်ဝံအရေခွံကို သတိရသွားသည်။ "ဒါက အကောင်းအတိုင်း ရှိသေးတာပဲ။ ရှင့်အတွက် အမွှေးပွ ဖျာလေးလုပ်ပေးရင် ကောင်းမယ်၊ တောင်ပေါ်သွားရင် ယူသွားလို့ရတာပေါ့။ အဲဒီမှာက အခြေအနေတွေ ဆိုးတော့ အအေးဒဏ် ခံနိုင်တယ်"

ဒီတစ်ခါတွင်မူ ထိုယောကျ်ားမှာ သူမကို မော့ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။

ယန်ရွှယ်ယခုတော့ သေချာသွားပြီ - သူ စိတ်ကောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကိုတော့ စဉ်းစား၍ မရပေ။

ဝက်ဝံကိစ္စကြောင့်တော့ မဟုတ်နိုင်ပါဘူးနော်? သူမက တမင်လုပ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ...

သူ ကယ်တင်ခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ကျေးဇူးတင်မှုများမှာ ယခုအခါ စိတ်တိုမှုများနှင့် ရောထွေးကုန်သဖြင့် သူမလည်း သူ့ကို စကားမပြောတော့ဘဲ နေလိုက်သည်။

အခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသဖြင့် အပြင်ဘက် ဝင်းထဲမှ အသံများမှာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ကြားနေရသည်။

"ခဏနေဦး၊ တံခါးအရင် ဖွင့်ဦးမယ်" ၎င်းမှာ အဒေါ် ကော၏ အသံဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ အဒေါ် ကော သာမက ကောချန်ပင်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ကောချန်ပင်း၏ ကျောပေါ်တွင် အဒေါ် ကော၏ သားအငယ်ဆုံး ချန်အန်းကို ပိုးထားသည်။

သူမသည် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ "ချန်အန်း ဆေးရုံက ဆင်းလာတာလား?" သူမသည် လမ်းလျှောက်နှေးနေသော အဒေါ် ကောကို တံခါးဖွင့်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

အဒေါ် ကောက အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန်ဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ပဲ။ မင်းတို့ အလုပ်များနေမှာ စိုးလို့ မပြောတော့တာ"

"ရှင်တို့ ဒီနေ့ ပြန်လာတာ ကွက်တိပဲ - ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး အိမ်မှာ ရှိနေကြတယ်" ယန်ရွှယ်က တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပေးထားခဲ့သည်။ "ဘာကူညီပေးရမလဲ?"

ချီဖန့်လည်း လက်ဆေးပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့ တကယ် အိမ်မှာ ရှိနေတာလား?" အဒေါ် ကောက အံ့ဩသွားပုံရသော်လည်း ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ငါတို့ လူအလုံအလောက် ရှိပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ကောချန်ပင်းက သူ၏ညီကို အခန်းထဲသို့ ထမ်းသွင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် ယန်ရွှယ်နောက်ဆုံး မြင်ခဲ့စဉ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချန်အန်းမှာ အလွန် ပိန်ချောင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်ကာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူ၏မျက်လုံးများမှာ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော်လည်း ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ကို မြင်သောအခါ သူသည် မျက်လုံးကို လုံးဝ ပိတ်လိုက်ပြီး သူမကို ကျော်သွားစဉ် မျက်နှာကို လွှဲသွားသည်။

၎င်းမှာ ရိုင်းရာရောက်နေသဖြင့် အဒေါ် ကောက ယန်ရွှယ်ကို အားနာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။

ယန်ရွှယ်ကတော့ ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည် - သူမ နားလည်ပါသည်။

သူမကိုယ်တိုင် ထိုသို့သော ဒဏ်ရာမျိုး မကြုံဖူးသော်လည်း ချန်အန်း ဘယ်လို ခံစားနေရမလဲဆိုသည်ကို သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ လူအကြည့်မခံချင်ခြင်း၊ အာရုံစိုက်မခံချင်ခြင်း၊ သနားစရာ အကြည့်များကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း - စာနာမှုပေးသည့် အကြည့်မျိုးကိုတောင် မလိုလားခြင်း ဖြစ်မည်။ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည်လည်း ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးပြီးနောက် ထိုသို့ပင် ခံစားခဲ့ရဖူးသည်၊ အမြဲတမ်း သူ၏ မရှိတော့သော ခြေထောက်နေရာကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားတတ်သည်။

သူမသည် တမင်တကာပင် စိုက်မကြည့်ဘဲ နေလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ အကူအညီ မလိုရင် ကျွန်မ ပြန်ဝင်ပါ့မယ်"

အဒေါ် ကောက ခေါင်းငြိမ့်ပြသောအခါ ယန်ရွှယ်သည် ဝက်ဝံသားတစ်တုံးကို ယူလာပေးလိုက်သည်။ "တောင်ပေါ်မှာ ဒါနဲ့ တိုးခဲ့လို့ပါ။ ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးမှာ အကြာကြီး ထားလို့ မရလို့"

"ဒါ... ငါတို့ မင်းတို့ဆီက အစားအစာတွေ ခဏခဏ မယူသင့်ပါဘူး" အဒေါ် ကောက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောခဲ့သည်။

"အဒေါ်ပေးတဲ့ ချဉ်ပေါင်ထုပ်တွေရော? ပြီးတော့ ချီဖန့်ရဲ့ ဘောင်းဘီတွေကို ပြင်ပေးတာတွေရော?"

ယန်ရွှယ်မှာ အပ်ချုပ် အလုပ် မလုပ်တတ်ပေ - အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲလျှင် သူမသည် ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် ချုပ်တတ်သော်လည်း သူမ၏ လက်ရာမှာ ချီဖန့် ကိုယ်တိုင် ချုပ်ထားသည်ထက်ပင် ပိုဆိုးလှသည်။

အသားပေးခဲ့ပြီးနောက် သူမ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ မကြာမီ ကောချန်ပင်းသည် အတွင်းခန်းမှ ထွက်လာပြီး မိခင်ဖြစ်သူအား မေးလိုက်သည်။ "သူတို့က အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"အရမ်း စိတ်ရင်းကောင်းကြတယ်" အဒေါ် ကောက ပြောသည်။ "သူတို့ ငါတို့ကို အစားအစာတွေ ခဏခဏ လာပေးကြတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ မရှိတဲ့အချိန်မှာလည်း ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးကြတယ်"

ချန်ပင်းက သူမ အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ "ကောင်းတာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေ အလဟဿ မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့"

သူသည် ချန်အန်း၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပရိဘောဂများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုင်ခုံအချို့ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဒေါ် ကော၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားသည်။ "လူကောင်းတွေနဲ့ ဆုံရတာ နောက်ပိုင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ သယ်ဆောင်လာပေးပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပေါ့"

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်သည် ဝက်ဝံခြေထောက် ပေါင်းပြီးသွားချိန်မှာပင် လျိုဝေကောသည် အနံ့ကြောင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ "ဒီအနံ့က ဒီအိမ်ကနေ လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ"

"ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ စားမလား?" ယန်ရွှယ်က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"အများကြီးတော့ မစားရဲပါဘူး။ နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်ရင် ရပါပြီ"

လျိုဝေကောသည် ချီဖန့်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကပ်စေးနှဲတတ်သည်ကို သတိရနေသဖြင့် သူသည် တစ်လုပ်တည်းသာ စားလိုက်သည် - သို့သော် ထိုတစ်လုပ်မှာ အကြီးကြီးဖြစ်သည်။

စားပြီးနောက် သူ ရောက်လာသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြခဲ့သည် - လျိုတနျိုနှင့် အလုပ်အဖွဲ့တို့က ဤဝက်ဝံမည်းမှာ သစ်ထုတ်လုပ်ရေး စက်ကိရိယာသံများကြောင့် ဆောင်းခိုရာမှ စောစောနိုးလာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။ အတွင်းရေးမှူး လျန်နှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက် အနီးနားတစ်ဝိုက်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးရန် အဘိုးလျို ဦးဆောင်သည့် အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည် - ချီဖန့်မှာလည်း သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် ထိုအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး လျန်က ပြောတယ်၊ လစာက အတူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်ကို အပိုဆုကြေး (၂) ယွမ် ထပ်ပေးမယ်တဲ့"

လစာအတူတူဖြစ်စေ၊ အပိုရသည်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ တစ်ရက်စာ အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးပေ။

လျိုဝေကော ပြန်သွားသောအခါ ယန်ရွှယ်က ဝက်ဝံခြေထောက် တစ်ဖက်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သေးသည်။ "အဒေါ် လျိုကို ဒါ ချက်ခိုင်းလိုက်ပါ" အိမ်ကလေးမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ညစာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်ကြပြီး ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။ အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင်လည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများ မရှိသလို၊ ရင်းနှီးသော အပြုအမူများလည်း မရှိပေ။

သို့သော် ယန်ရွှယ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် စောစောက တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည် - တူညီသော လေအေးများ၊ တူညီသော ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေများ၊ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း အလိုက်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မြေကြီးပေါ်မှ သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို တိုက်မိကာ လဲကျသွားစဉ် ကြီးမားသော ဝက်ဝံမည်းကြီးမှာ နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ထရပ်လိုက်သည် - ၎င်း၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများနှင့် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ပွင့်နေသော ပါးစပ်ကြီးမှာ သူမနှင့် တစ်မီတာပင် မဝေးတော့ပေ...

ယန်ရွှယ်မှာ အသက်လုရှူရင်း လန့်နိုးလာခဲ့သည်။

ချီဖန့်မှာ နိုးနေသည်လား သို့မဟုတ် သူမကြောင့် နိုးသွားသည်လား မသိသော်လည်း ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ယန်ရွှယ်က အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အိမ်မက်ဆိုး မက်လို့ပါ"

ဘေးမှလူမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မောကျနေသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်လား သို့မဟုတ် ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်လား မသိပေ၊ သူမ၏ စကားကို ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ယန်ရွှယ်လည်း ထိုအရာကို ထပ်မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူမသည် ဘေးသို့ စောင်းလိုက်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းနှင့် နှလုံးခုန်နှုန်းကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေမိသည်။

သူမသည် အိမ်မက်ဆိုးကြောင့် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။

သူမ ကိုယ်နေဟန်ထား ပြောင်းချင်သည်၊ သို့မဟုတ် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏလောက် နိုးနေချင်သည် - သို့သော် ဘေးမှလူကို နှောင့်ယှက်မိမှာ စိုးသဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

သူမ အတွေးများနေစဉ်မှာပင် ဘေးမှလူမှာ စိတ်မရှည်သလို တစ်ချက် လှည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နွေးထွေးသော ကိုယ်လုံးတစ်ခုက သူမထံ တိုးကပ်လာပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့် သူမအား ဖက်ထားလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမတို့ လက်ထပ်ပြီးတာ တစ်လကျော် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူက စတင်၍ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှု ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ - စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများနှင့် သူမ၏ အိမ်မက်ဆိုးများကြောင့် - နှစ်သိမ့်ပေးသည့် ဖက်လှဲတကင်း ရှိမှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး တခြား မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ပွေ့ဖက်မှုကိုပင် သူမ မခံစားရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင် ကွယ်လွန်ပြီးကတည်းက သူမသည်သာ သူမ၏ ဖခင်ကို ဖက်တွယ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည် - ငယ်စဉ်က လက်တိုတိုလေးများကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖြစ်စေ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ အပြင်းအထန် ဖျားနာသောအခါ ကုတင်ပေါ်မှ အတင်အချ လုပ်ပေးရင်း သို့မဟုတ် ဘေးစောင်းပေးရင်း ဖြစ်စေ သူမကသာ လုပ်ပေးခဲ့ရသည်။ သူမကို ပြန်လည် ပွေ့ဖက်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ ရုတ်တရက် သူမကို ဆွဲဖက်လိုက်သောအခါ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။

ချီဖန့်က သတိထားမိသော်လည်း လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။

တောင်ပေါ်တွင် သူ သူမကို လွှတ်ပေးခဲ့စဉ်က သူမက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ထိုညတွင် အိမ်မက်ဆိုးများကြောင့် အော်ဟစ်ကာ နိုးလာခဲ့သည် မဟုတ်လား။

ယခုမူ သူ၏ ဖက်ထားမှုမှာ ပို၍ တင်းကျပ်လာကာ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေပြီး သူမကို ပို၍ နီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်သည် - ၎င်းမှာ လွှမ်းမိုးလိုသည့်၊ လျှော့မပေးလိုသည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နွေးထွေးမှုနှင့် သူ၏ အင်္ကျီပါးလေးသာ ခြားနေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် သူ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်ကိုပင် ခံစားနေရသည်။

ထိုခံစားချက်ကြောင့် သူမ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများက သတိပေးသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ ခါးကို ဖိလိုက်သည်။

"အိပ်တော့"

သူမ အလိုအလျောက် ငြိမ်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်မအေးဘဲ ထပ်၍ လှုပ်စိလှုပ်စိ လုပ်မိပြန်သည်။

သူမသည် အင်္ကျီပါးလေးတစ်ထည်သာ ဝတ်၍ အိပ်ခြင်းဖြစ်ရာ သူမ၏ ပခုံးများ၊ လက်မောင်းများနှင့် ခါးသား အနည်းငယ်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမကို ဖက်ထားရခြင်းမှာ တိမ်တိုက်ကလေးတစ်ခု သို့မဟုတ် နှင်းတစ်ဆုပ်ကို ပွေ့ပိုက်ထားရသလို နူးညံ့လှသည်။ သို့သော် သူမ၏ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ ချောမွေ့သော ခါးသားနှင့် သူ၏ လက်ဖဝါး ထိတွေ့သွားသောအခါ ပူလောင်သော အပူရှိန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ဒီတစ်ခါတွင်မူ သူက လက်နှစ်ဖက်လုံးနှင့် သူမကို အပြည့်အဝ ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မလှုပ်နဲ့တော့"

သူ၏ ထိတွေ့မှုမှ အပူရှိန်ကြောင့် သူမ တောင့်ခဲသွားသည်။

"ကျွန်မက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုနေရတာ အဆင်မပြေလို့ပါ"

"ကိုယ်တောင် အဆင်မပြေဘူးလို့ မညည်းသေးဘူး" ချီဖန့်က ညည်းတွားခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယန်ရွှယ်၏ ခေါင်းအောက်တွင် ခေါင်းအုံး ရှိသေးသည်။ သူသည် သူမကို ဖက်ထားရန်အတွက် သူ၏ ဦးခေါင်းကို လေထဲတွင် မတ်ထားရသည်။

သို့သော် သူ၏ လေသံမှာ ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူသည် ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး သူမကို သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် မှီအိပ်စေလိုက်သည်။

"အခုရော အဆင်ပြေပြီလား?"

သူ၏ စကားလုံးများမှာ တိုတောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်လှသော အမူအရာနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ နွေးထွေးမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။