အခန်း (၃၉)

ရထားလမ်းကျဉ်းလေးပေါ်တွင် ခဏတာ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ချီဖန့်အနေဖြင့် ယန်ရွှယ်ကို မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်လကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူမကို ဤနေရာတွင် ထပ်မံဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ သူမှတ်မိနေသကဲ့သို့ပင် ချစ်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ပြုံးမနေသည့်တိုင် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ လေးလံသော ဆောင်းတွင်းဝတ်စုံကြီးများကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် ပို၍ ပေါ့ပါးသွက်လက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူသည် စကားပင်မပြောရသေးမီ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာခဲ့သည်။

"သစ်တောအဖွဲ့က ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ တောဝက်ခြေရာတွေ တွေ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးအဖွဲ့ကလည်း မကြာခင် နွေဦးစိုက်ပျိုးရေး စတော့မှာဆိုတော့ တောဝက်တွေ ဖျက်ဆီးမှာကို စိုးရိမ်နေကြတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကို တောင်ပေါ်မှာ ကျော့ကွင်းတွေ၊ ကျင်းတွေ လာလုပ်ခိုင်းတာပါ။"

တောဝက်များမှာ အလွန်ကြီးမားကြသည်— အထီးဆိုလျှင် ဝက်ဝံနက်များကဲ့သို့ပင် လေးငါးရာပေါင်အထိ အလေးချိန်ရှိတတ်သည်။ အရေခွံမှာ အလွန်ထူသဖြင့် ကျော့ကွင်းဖြင့် ဖမ်းရန်မပြောနှင့် သေနတ်ဖြင့်ပင် အလွယ်တကူ ပစ်ချ၍မရပေ။

နည်းလမ်းနှစ်မျိုးရှိသည် - တစ်မျိုးမှာ ကျောက်တုံးကြီးများ ချည်ထားသော ကျော့ကွင်းများဆင်ခြင်းဖြစ်ပြီး တောဝက်က ထိုအလေးချိန်ကို ဆွဲရင်း မောဟိုက်လဲကျသွားအောင် လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်တစ်မျိုးမှာ ချွန်ထက်သော သစ်သားတိုင်များကို အောက်ခြေတွင် စိုက်ထားသည့် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းများတူးခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြစ်စေ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။

သို့သော် ဤအနီးအနားတွင် ကျင်းတူးရာမှ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းအထိ သူ မည်သို့ရောက်လာသနည်း?

သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို ယန်ရွှယ် သတိထားမိသွားသည်။

"ရှင် အဖွဲ့နဲ့ လူကွဲသွားတာလား?"

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ချီဖန့်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့်အဖွဲ့က တခြားနှစ်ယောက်က ကိစ္စရှိလို့ဆိုပြီး ထွက်သွားကြလို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်တက်လာတာပါ။"

နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်တည်း ကိစ္စရှိကြသည်ဆိုတော့၊ သူသည် ရိုးလွန်းသဖြင့် အခွင့်အရေး အယူခံနေရခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယန်ရွှယ် သံသယဝင်မိသည်။

သူ၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း သိနေပုံရသော်လည်း တခြားလူများကဲ့သို့ အလုပ်ရှောင်တတ်သည့် အကျင့်မရှိခြင်းပင်။

ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က ထပ်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့လည်း ဒီကနေ ရှောင်ကျင်းချွမ်ကို သွားတဲ့လမ်းကို မသိဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ရှောင်ကျင်းချွမ်နဲ့ တော်တော်ဝေးသွားပြီ။ လမ်းသိရင်တောင် ရထားလမ်းအတိုင်း ပြန်သွားတာလောက် မြန်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ချီဖန့်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်။"

"ဒုက္ခမရှိပါဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို ရိုလာစကိတ်တောင် လုပ်ပေးထားသေးတာပဲ၊ မှတ်မိလား?"

ယန်ရွှယ်သည် အနားယူပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ပြန်ရန်အတွက် ခြင်းတောင်းကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်နေသော ချီဖန့်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ ရိုလာစကိတ်စ်ကို လုပ်ပေးတဲ့သူက ဒီလူပေါ့?"

အရင်က ရထားပေါ်တွင် ဖိနပ်လက်ခံရစဉ်က သူ တစ်ခွန်းမှ မမေးခဲ့ဘဲ အခုမှ ဘာလို့ ထမေးရသနည်း။

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကျွန်မပြောဖူးတဲ့ ရဲဘော်ပဲ။"

ထိုအခါမှသာ ချီဖန့် (ဧည့်သည်) သည် လူနှစ်ယောက်ရှိနေသည်ကို သတိရကာ အနေရခက်စွာ မျက်နှာနီသွားသည်။

သူ တစ်ခုခု မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က သူ့ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။"ကျေးဇူးပဲ။"

ချီဖန့် (ဧည့်သည်) မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ "ဟမ်?"

ယန်ရွှယ်က ချက်ချင်း ဝင်ရှင်းပေးခဲ့သည်။ "ဒါ ကျွန်မအမျိုးသားပါ။ သူက ရှင် ကျွန်မကို ဖိနပ်လုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်နေတာ။"

"အော်။"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချီဖန့် (ဧည့်သည်) သဘောပေါက်သွားသော်လည်း ပို၍ပင် အနေရခက်သွားသည်။ သူက အလိုအလျောက် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"နေကောင်းလား ရဲဘော်။"

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က သူ့ကို ခဏမျှ ထပ်မံစိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ အတော်ပင် နေရခက်သွားရသည်။ နောက်ဆုံးမှ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က လက်ကမ်းပေးကာ တိုးတိုးလေး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နေကောင်းပါတယ်။"

"သူက စကား သိပ်မပြောတတ်ဘူး။ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့" ယန်ရွှယ်က အခြေအနေကို ဖျောင်းဖျရင်း ရင်းနှီးသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ နေပါဦး၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ရှင့်အဒေါ်ဆီ ကြွက်နားရွက်မှိုတွေ ပို့ပေးမယ်ဆိုတာ ပို့ပေးလိုက်ပြီလား?"

နားလည်ရခက်သော သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် ရင်မဆိုင်ရတော့သဖြင့် ချီဖန့် (ဧည့်သည်) စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။

"မပို့ရသေးဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က သွားကြည့်သေးတယ်၊ သူ ပြန်မရောက်သေးဘူး။"

ယန်ရွှယ် အံ့သြသွားသည်။ "အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူးလား?"

သူမက ခြင်းတောင်းကို လွယ်ကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်ခဲ့သည်။

ချီဖန့် (ဧည့်သည်) က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က ယန်ရွှယ်၏ ခြင်းတောင်းကို ကူမပေးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ စကားတွေ ထစ်ကုန်သည်။ "ဟု-ဟုတ်တယ်၊ သူ မရှိသေးဘူး။ ဦးလေးရဲ့ ဇာတိလိပ်စာလည်း ကျွန်တော့်မှာ မရှိတော့ မမေးဖြစ်တော့ဘူး။ သစ်ပင်စိုက်ပျိုးရေးရာသီ ပြီးမှပဲ ထပ်သွားကြည့်တော့မယ်လို့ တွေးထားတယ်။"

ထိုခေတ်ကာလတွင် ဆက်သွယ်ရေးမှာ တကယ့်ကို အားကိုး၍မရပေ။ လိပ်စာမရှိပါက လူတစ်ယောက်သည် ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူမမိသားစု တစ်စုလုံး အတူတူသွားကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူးဟု ယန်ရွှယ် တွေးမိသည်။ သူမက ရှေ့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီနား သတိထားဦး၊ နည်းနည်း မတ်တယ်။"

ချီဖန့် (ဧည့်သည်) ပြန်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ခြေတံရှည်သော ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က နှစ်လှမ်းတည်းနှင့် အောက်သို့ အမြန်ဆင်းသွားကာ ယန်ရွှယ်ကို တွဲရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူ ပြောမည့်စကားပင် မေ့သွားသည်။ ယန်ရွှယ် ဆင်းလာပြီးနောက် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က သူ့ကိုပါ လက်ကမ်းပေးသောအခါ သူ အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဘာသာ ဆင်းနိုင်ပါတယ်။"

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ မျက်ဝန်းများကို အောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သုံးယောက်သား ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းသို့ ဦးတည်သည့် ရထားလမ်းကျဉ်းလေးပေါ်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းက ကျဉ်းသဖြင့် သုံးယောက်လျှောက်ရန် အနေရခက်လှသည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်ပါက ချီဖန့် (ဧည့်သည်) က နောက်မှာ ကျန်ခဲ့မည်။ သူ့ဘေးတွင် သွားလျှောက်ရန်ကလည်း အဆင်မပြေပေ။ လူစုကွဲလျှောက်ပါကလည်း အလှမ်းဝေးသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာ စကားမပြတ်စေရန် ချီဖန့် (ဧည့်သည်) ကို ခဏခဏ လှမ်းခေါ်နေရသည်။

ချီဖန့် (ဧည့်သည်)က ပြန်ဖြေနေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ရှေ့က ဇနီးမောင်နှံဆီသို့သာ ရောက်နေသည်။

သူမမှာ အိမ်ထောင်ရှိသည်ဟု သူကြားဖူးသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ဤမျှ ခန့်ညားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ— သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှသည်။

သို့သော် ထိုလူမှာ ဖတ်ရခက်ပုံရသည်။ သူမ အိမ်မှာ နေရတာ အဆင်ပြေပါ့မလားဟု သူ တွေးမိသည်...

ထိုသို့ တွေးလိုက်စဉ်မှာပင် ရှေ့ကလူက သူ၏အကြည့်ကို ခံစားမိသည့်အလား နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။

ဘာမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မရှိသော်လည်း ချီဖန့် (ဧည့်သည်) ကတော့ လမ်းကိုပဲ ကြည့်နေသလိုမျိုး မျက်လုံးလွှဲလိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ်လည်း သတိထားမိသွားကာ သူမခင်ပွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ဟိုမှာ တစ်ခုခုပဲ။ မင်း မြင်ဖူးလား မသိဘူး။" ချီဖန့်က သစ်ပင်အောက်က နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် နေရောင်က မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းနေသည်။ ယန်ရွှယ်က မျက်စိမှေးကြည့်လိုက်မှ ဘဲဥပုံ ပိုးအိမ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက သေချာအောင် သွားကောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ပိုးအိမ်တစ်ခုပင်။

အရှေ့မြောက်ဒေသရှိ ပိုးကောင်များမှာ တောင်ဘက်ကနှင့် မတူပေ။ တောင်ဘက်က ပိုးကောင်များသည် ပိုးစာရွက်စားပြီး အရွယ်အစား သေးငယ်ကာ အထည်အလိပ်အတွက် သုံးသည်။ အရှေ့မြောက်ဘက်က ပိုးကောင်များမှာမူ 'သပိတ်ပင်ပိုးသန်ကောင်' များဖြစ်ပြီး လက်မခန့် ကြီးမားကာ ၎င်းတို့၏ ပိုးချည်များကို စက်မှုလုပ်ငန်း၊ လျှပ်စစ်လုပ်ငန်းနှင့် အမျိုးသားကာကွယ်ရေး လုပ်ငန်းများတွင်ပင် အသုံးပြုသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ၎င်းတို့သည် အလွန်အရသာရှိပြီး အာဟာရပြည့်ဝခြင်းပင်။

သို့သော် ဤပိုးကောင်များကို အိမ်နီးချင်းပြည်နယ်တွင်သာ အဓိကတွေ့ရသည်။ ဤနေရာတွင် ရာသီဥတု ပိုအေးသဖြင့် မွေးမြူသူနည်းပါးကာ တောရိုင်းပိုးကောင်များမှာလည်း ရှားပါးသည်။

ယန်ရွှယ်က ထိုပိုးအိမ်ကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ရှိမလားဟု ရှာဖွေကြည့်သည်။

"စိတ်ဝင်စားလို့လား?" ချီဖန့်ကလည်း အတူကူရှာပေးခဲ့သည်။

"ဒါတွေက အရမ်းစားကောင်းတာ" ယန်ရွှယ် ဝန်ခံသည်။

"ဆီသတ်စားစား၊ အကြော်လုပ်စားစား၊ ပြုတ်စားစား၊ ထူးခြားတဲ့ အချိုဓာတ် ရှိတယ်။"

၎င်းတို့မှာ ဈေးလည်းကြီးသည်။ နောင်တွင် တစ်ပေါင်လျှင် အနည်းဆုံး ၄၀၊ ၅၀ ယွမ်အထိ ပေးရတတ်သည်။ ပိုးအိမ်တစ်လုံး၏ အာဟာရတန်ဖိုးမှာ ကြက်ဥနှစ်လုံးနှင့် ညီမျှသည်ဟုပင် ကောလာဟလ ရှိသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချီဖန့် (ဧည့်သည်) ကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူရှာပေးခဲ့သည်။ သုံးယောက်သား ရှာလိုက်ကြရာ သပိတ်တောထဲတွင် ဆယ်ဂဏန်းခန့် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါကပဲ သူ့အတွက် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သပိတ်ပင်များကို တွေ့တိုင်း သူ ဝေ့ဝဲကြည့်နေမိသဖြင့် တစ်နာရီကြာ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ မကြာသလို ခံစားရသည်။

ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းကို မြင်ကွင်းထဲ တွေ့ရတော့မည့်အချိန်တွင် ယန်ရွှယ်က ရုတ်တရက် ရပ်ပြီး လမ်းဘေးက တောအုပ်ထဲသို့ အပြေးသွားသည်။

ချီဖန့်လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲကို တွေ့လိုက်ရသည်— အမျိုးသားက အမျိုးသမီးကို ဇွတ်အတင်း ဆွဲခေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီကိုလာစမ်း! မင်း အခုချက်ချင်း ဒါကို ငါ့ကို ရှင်းပြရမယ်!"

အမျိုးသမီးမှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့် ပါလာရသည်။ သူမ ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မထွက်ပေ။ သူမ၏လက်ဖြင့် သူ့လက်ကို ဖယ်ထုတ်ရန်သာ ကြိုးစားနေရသည်။ "လွှတ်စမ်းပါ! ကောင်းကောင်းပြောလို့ မရဘူးလား?"

"ငါ ကောင်းကောင်းပြောတာကို မင်းက နားထောင်လို့လား? မင်းကြောင့် ငါ့အမေ ဒေါသထွက်ပြီး ပြန်သွားပြီ!" ထိုလူက ဟိန်းဟောက်ကာ သူမ၏လက်ကို ထပ်ဆောင့်ဆွဲလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုအမျိုးသမီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ဘေးက သစ်ပင်ကို ကိုင်ကာ အားပြုလိုက်ရသည်။ ထိုလူကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏လက်ကို အတင်းခါထုတ်လိုက်ပြီး သူမကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ့်ဖာသည်မပဲ! ငါနဲ့ ကွာရှင်းတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းက မအောင့်နိုင်တော့ဘူးပေါ့လေ။ ယောကျာ်း လိုချင်နေတာလား? တစ်ရက်လောက် အလုပ်မခံရရင် မင်းဟာက ယားနေတာလား?"

ထိုစကားများမှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းလှသဖြင့် အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသော ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မဲမှောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ အဆူခံနေရသော အမျိုးသမီးမှာ သူမနှင့် ခင်မင်သည့် လျန်ယွဲ့အာပင် ဖြစ်သည်။

လျန်ယွဲ့အာသည် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းနေသည်။ "ငါတို့ ကွာရှင်းထားတာ နင်သိသားပဲ။ ကွာရှင်းထားမှတော့ ငါ တခြားလူ ရှာလို့မရဘူးလား?"

"တခြားလူရှာဖို့ ငါက ခွင့်ပြုလို့လား?" ထိုလူက သူမ၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "ငါလုပ်ခဲ့တဲ့ ဟာက ငါ့မိသားစုထဲမှာပဲ ပုပ်သွားရမယ်။ မင်းက ငါ့ကို ဖောက်ပြန်ရဲတယ်ပေါ့!"

သူက လျန်ယွဲ့အာ၏ ကော်လာကို ဆွဲလိုက်ပြီး လက်သီးနှင့် ထိုးရန်၊ ခြေနှင့်ကန်ရန် ပြင်ခဲ့သည်။

"အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း!"

ယန်ရွှယ်က အော်လိုက်သော်လည်း ထိုလူက မကြားသလိုမျိုး ဂရုမစိုက်ပေ။

သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေး ရှိနေသေးသည်။ ယန်ရွှယ် မည်မျှမြန်မြန် ပြေးပါစေ အချိန်မီ ရောက်မည်မဟုတ်ပေ။ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် သူမ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပစ်စရာတစ်ခုခု ရှာလိုက်သည်။

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က ပိုမြန်သည်။ သူက ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို တိကျစွာ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ထိုလူ နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ရသည်။ သူ၏လက်မှာ အလိုအလျောက် ပြေလျော့သွားကာ ခေါင်းကို ကိုင်ရင်း ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လာသည်။

"ဘယ်ကောင် ငါ့ကို လာထုတာလဲ!"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် ရုပ်မဆိုးပေ။ မျက်နှာပေါက်မှာ ချောမောသည်ဟုပင် ပြောနိုင်သော်လည်း နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့် ဒေါသကြောင့် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ပုံစံ ပေါက်နေသည်။

လျန်ယွဲ့အာသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လွတ်အောင်ရုန်းလိုက်ပြီး အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယန်"

သို့သော် ထိုလူကတော့ ယန်ရွှယ်ဘေးက ချီဖန့်ကိုသာ မြင်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ရှေ့ကို ပြေးတက်လာခဲ့သည်။

"မင်းက သူမကို မိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ ကောင်မလား? ငါစွန့်ပစ်ထားတဲ့ မိန်းမကိုတောင် မင်းက လာယူရဲတယ်ပေါ့!"

သူသည် ယခုအချိန်တွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည်။ သူ မလာခင်ကလည်း အရက်သောက်ထားပုံရသည်။ ချီဖန့်ကို မြင်မြင်ချင်းမှာပင် သူ့အမေပြောဖူးသည့် ၁ မီတာ ၈၀ ခန့်ရှိသော ရုပ်ချောချော လူငယ်ဆိုသည်မှာ ဤလူဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် သူ မည်သို့ကြောင့် ထိုသို့ အပြောခံရမှန်း မသိသော်လည်း ထိုလူက သူ့ကို လာတိုက်ခိုက်သဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။

ထိုလူ၏ လက်သီးမှာ လွဲသွားပြီး မှောက်လျက်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ဘာမှမပြောဘဲ ထပ်မံ ပြေးဝင်ရန် ပြင်ခဲ့သည်။

"မင်း ယောကျာ်းဖြစ်ရင် မရှောင်နဲ့!"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ရွှယ် ပိုနီးလာပြီဖြစ်သည်။ သူမ ထျန်မာ့တူးရန် ယူလာသော ပေါက်ပြားလေးဖြင့် ထိုလူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဂွပ်" ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

ခန်ဖေးရှန် သာမက နောက်ကလိုက်လာသော ချီဖန့် (ဧည့်သည်) ပင်လျှင် အားနာသလိုမျိုး မျက်နှာရှုံ့သွားသည်။

ဒါပေါ့၊ ယန်ရွှယ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အသေးလေးဖြင့် ထိုလူကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မရည်ရွယ်ပါချေ။ သူမက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ခင်ပွန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်ကြ!"

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ရှေ့ကို တက်သွားသည်။ သူက ချီဖန့် (ဧည့်သည်) ထက်ပင် ပိုမြန်သည်။ ချီဖန့် (ဧည့်သည်) က အနည်းငယ် ယောင်နန ဖြစ်နေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ခန်ဖေးရှန်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် မြေကြီးပေါ်သို့ မှောက်လျက်သား ပြားပြားဝပ်သွားတော့သည်။

သူကတော့ ဆဲဆိုနေဆဲပင်။ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က သူ့လက်ကို နောက်ပြန်လိမ်ကာ ဖိထားသဖြင့် မြေကြီးများကိုပင် စားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးမှ ခဏတာ ငြိမ်သွားတော့သည်။

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) သည် နှာခေါင်း အလွန်ပါးသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"သူ အရက်မူးနေတာပဲ။"

"သူ အရက်မမူးရင်တောင် သစ်တောစခန်းအထိ လာပြီး ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လျန်ယွဲ့အာက သူမ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် လက်ဝါးရာကြီး ထင်ကျန်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမက သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလာသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူရှေ့မထွက်ဘဲ သူ့အမေကိုသာ အကုန်ခိုင်းတတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် အရက်မူးလာလျှင်တော့ လူမြင်မရှောင် ရိုက်နှက်ရဲသူဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က လျန်ယွဲ့အာကို လက်ကိုင်ပဝါ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"အဆင်ပြေပါတယ်။"

လျန်ယွဲ့အာက အလိုအလျောက် လက်ခံလိုက်သည်။ သူမ လက်ထဲက ပစ္စည်းကို ကြည့်မှသာ သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ ရှိုက်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

ကွာရှင်းပြီးသည့်တိုင် သူမသည် သူ့လက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်သေးပေ။ ထိုလူ၏ လက်သီးက သူမဆီ ကျလာတော့မည့် အချိန်တွင် သူမ မည်မျှအထိ ကြောက်လန့်အားငယ်နေမည်ကို မှန်းဆကြည့်နိုင်ပါသည်။

ယန်ရွှယ်က လျန်ယွဲ့အာကို ဖက်ကာ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားမှ မေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ?"

လျန်ယွဲ့အာမှာ အစီအစဉ် မရှိသေးပုံရသည်။ သူမ မြေကြီးပေါ်က လူကို ကြည့်ကာ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား?" ယန်ရွှယ်က လေသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က သူနဲ့ ကွာရှင်းပြီးသား၊ သူက ရှင့်ဆီ လာပြီး ရန်ရှာရဲသေးတယ်။ အခုတစ်ခေါက်သာ လွှတ်ပေးလိုက်ရင် နောက်နောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့မိသားစုကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ပါ။" လျန်ယွဲ့အာက ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် သူမဆိုလိုသည်ကို နားလည်သည်။ လျန်ယွဲ့အာကဲ့သို့ပင် သူမသည်လည်း သူမမိခင်နောက်သို့ လိုက်ကာ ပထွေးမိသားစုနှင့် အတူနေထိုင်နေရသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

မပျော်ရွှင်သော အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် အမျိုးသမီးအများစုအတွက် စီးပွားရေးအခြေအနေမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ကွာရှင်းရန် မဝံ့ရဲကြသည့် နောက်ထပ် အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်းမှာ မိဘအိမ်က ပြန်လက်မခံဘဲ သွားစရာလာစရာ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤခေတ်ကာလတွင် ပိုဆိုးလှသည်။

ရိုးရာအယူအဆများအရ အမျိုးသမီးတစ်ဦး အိမ်ထောင်ပြုသွားပြီဆိုလျှင် သူမသည် လင်ယောက်ျားမိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာလျှင်ပင် ဧည့်သည်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က မိဘအိမ်တွင် မည်သို့ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

သူမ၏ မိဘများက လိုလိုလားလား ရှိနေစေဦးတော့၊ သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့က လက်ခံချင်မှ လက်ခံလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ကွာရှင်းခြင်းသည် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုစရာ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

လျန်ယွဲ့အာမှာ အမှန်တကယ်တော့ ကံကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်နှင့် သူမ၏ မောင်နှမများက သူမ၏ ကွာရှင်းမှုကို ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရွေးချယ်စရာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူမသည် သူမ၏ မိသားစုကို နောက်ထပ် ဒုက္ခမပေးချင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

ယန်ရွှယ်က သူမကို ဆက်ပြီး နားမချတော့ဘဲ ယွဲ့အာ၏ မျက်နှာကိုသာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ရှင် အိမ်ပြန်သွားရင် ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမယ် ထင်လား?"

လျန်ယွဲ့အာ ကြောင်သွားခဲ့သည်။ သိသိသာသာ ယောင်ကိုင်းနေသော သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ရမယ် မထင်ဘူး။"

ဖုံးကွယ်ထား၍ မရမှတော့ သူမ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မနေတော့ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ကူညီပေးကြပါဦး။ ငါ ငါ့မိသားစုနဲ့ သွားစကားပြောလိုက်မယ်။"

.....

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) စိတ်ထဲတွင် - "ငါ သေချာ စောင့်ကြည့်ရမယ်။ တခြားယောကျာ်းတွေ ငါ့မိန်းမကို လာပတ်သက်လို့ မဖြစ်ဘူး။"

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) စိတ်ထဲတွင် - "ဒါက တကယ်ပဲ ငါ့မိန်းမ ဖြစ်နေပြီလား..."