အခန်း (၄၀)

အကယ်၍ လျန်ယွဲ့အာသာ အမြဲတမ်း အရှုံးပေးတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့သူမျိုး ဖြစ်နေပါက ယန်ရွှယ်သည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူမကို ကူညီရန် အားစိုက်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် ထိုသို့သော ကိစ္စရပ်များကို မြင်ဖူးသည်။ ဇနီးမောင်နှံ ကွာရှင်းကြပြီး အမျိုးသမီးဘက်က မိသားစုက ဝင်ရောက်ကူညီပေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသမီးက ခင်ပွန်းထံ ပြန်သွားသဖြင့် မိဘများမှာ အလကား အရှက်ရခဲ့ရဖူးသည်။

လျန်ယွဲ့အာက ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမည်မဟုတ်သည့်အတွက် ယန်ရွှယ်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ခန်ဖေးရှန်၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ရန် ငုံ့လိုက်သည်။

ချီဖန့် (ဧည့်သည်) မှာ အံ့သြသဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားပြီး၊ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကမူ ထိုလူကို မကာ ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ လုပ်ရပ်မှာ အထင်မှားစရာ ဖြစ်နိုင်သည်ကို သတိပြုမိသွားကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူက ခါးပတ်နဲ့ လူကို ရိုက်တတ်တာလေ။ ဒါကိုပဲ သူ့ကို ပြန်ချည်ဖို့ သုံးလိုက်ရအောင်။"

ထိုအခါမှ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) သဘောပေါက်သွားကာ အမူအရာ ပြေလျော့သွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ဘေးကလူ (ချီဖန့် - ဧည့်သည်) က သူ့ကို ဘာမှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ချီဖန့် (ဧည့်သည်) မှာ တကယ်ကို နားမလည်သဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ကြည့်နေမိသည်။ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က သူ့ကို အတန်ကြာ ကြည့်နေပြီးမှ ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ "မင်းပဲ လုပ်လိုက်တော့" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအခါမှ သူက "အာ" ဟု အသံထွက်ကာ ရှေ့သို့ တက်၍ ခန်ဖေးရှန်၏ ခါးပတ်ကို ချွတ်ရန် ယန်ရွှယ်ကို ကူညီပေးတော့သည်။

ဒါက တကယ့်ကို အရှက်ခွဲခြင်းပင်။ ယန်ရွှယ်ကဲ့သို့ သေးသေးသွယ်သွယ် ချောချောလှလှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဤမျှအထိ "ရက်စက်" လိမ့်မည်ဟု ခန်ဖေးရှန် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ချီဖန့်၏ ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ခါးပတ်က တင်းကျပ်လာသည်နှင့်အမျှ နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ်က ထိုလူ၏ ပါးစပ်ကို ညွှန်ပြကာ - "သူ့ပါးစပ်က အရမ်းညစ်ပတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ ထိုင်ဖို့ ယူလာတဲ့ စက္ကူတွေ ရှိတယ်မလား? အဲဒါကို လိပ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်။"

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။

"ရှင်က စက္ကူတစ်ရွက်တောင် အကုန်မခံနိုင်ဘူးလား?"

ယန်ရွှယ်က အံ့သြသလို ကြည့်လိုက်မှ သူက ကျောပိုးအိတ်ထဲက စက္ကူအချို့ကို ယူကာ ခန်ဖေးရှန်၏ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ချည်နှောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပါးစပ်ထဲ စက္ကူထိုးထည့်ခြင်းတို့ကို ယန်ရွှယ်က အလွန်ပင် လွယ်ကူချောမွေ့စွာ လုပ်ဆောင်နေသဖြင့် ချီဖန့် (ဧည့်သည်) မှာ အံ့သြလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေရသည်။ သူမ၏ စရိုက်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရလျှင် ငြိမ်ခံနေမည့်သူမျိုး မဟုတ်မှန်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ထိုသို့ သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် ယန်ရွှယ်က ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် လှည့်လာပြန်သည်။ သူမသည် လခြမ်းကွေးမျက်ဝန်းလေးများနှင့် ချိုသာသော မိန်းကလေးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားပြန်ပြီ။

"ရဲဘော်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ဒီလောက်အထိ ကူညီပေးလို့။"

"ရပါတယ်" ချီဖန့် (ဧည့်သည်) က လက်ယမ်းပြခဲ့သည်။ ရှေ့က ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်း မှတ်တိုင်ကို မြင်ရသဖြင့် "မင်းတို့ ကိစ္စရှိဦးမှာဆိုတော့ ငါ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှေ့တွင် လမ်းခွဲတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ယန်ရွှယ်က သူ့ကို အတင်းမဆွဲထားတော့ပေ။

"ဟိုဘက်က လမ်းခွဲကို မြင်လား? အဲဒီအတိုင်း တည့်တည့်သွားရင် ရှောင်ကျင်းချွမ်ကို ရောက်လိမ့်မယ်။"

"သိပါပြီ။ အရင်က ရထားနဲ့ သွားဖူးတယ်" ချီဖန့် (ဧည့်သည်) နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လှမ်းထွက်သွားပြီးမှ ယန်ရွှယ်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးပဲ။"

"ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ?" ယန်ရွှယ်က ထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က ခန်ဖေးရှန်ကို မလိုက်ကာ "သွားရအောင်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လျန်ယွဲ့အာက လမ်းဘေးတွင် ရပ်ကာ ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထိုထဲတွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဒုဓလီပင်များနှင့် ဟင်းရွက်တူးသည့် ဓားငယ်လေးတစ်ချောင်း ပါဝင်သည်။ "ငါ ဒုဓလီပင်တွေ တူးပြီး တို့ဖူးနဲ့ ချက်စားမလို့ ထွက်လာတာ၊ သူ့ကို တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

ဒုဓလီပင်မှာ တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် ပေါက်သည့် အလွန်ပေါများသော တောဟင်းရွက်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ခါးသက်သော အရသာ ရှိသဖြင့် အပူငြိမ်းရန် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အချို့လူများက အမြစ်ကို ကြော်ပြီး လက်ဖက်ရည်အဖြစ် သောက်ကြသည်။

အရှေ့မြောက်ဒေသတွင် "တိုဖူး" ဟုခေါ်သော အစားအစာမှာ ပဲပိစပ်ကို ကြိတ်ပြီးနောက် ရေနွေးဖျောထားသော တောဟင်းရွက်များနှင့် ရောချက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် အိမ်ခြံဝင်းထဲတွင်လည်း ရှိတတ်သော်လည်း လျန်မိသားစုမှာ လူများသဖြင့် ယွဲ့အာက တောင်ပေါ်တက်ပြီး အများကြီး လာတူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခန်ဖေးရှန်နှင့် လာတိုးခဲ့ရခြင်းပင်။

အိမ်ပြန်လမ်းတွင် လူတစ်ယောက်ကို ချည်နှောင်သယ်ဆောင်လာသည်က တစ်ကြောင်း၊ သူမ မျက်နှာပေါ်က ရိုက်ရာက တစ်ကြောင်းကြောင့် လူတွေ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကြမည်မှာ သေချာသည်။ ယန်ရွှယ်က တစ်ခုခုဖြင့် ဖုံးပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယွဲ့အာက ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ငါ ဒါထက် ဆိုးတဲ့ အခြေအနေတွေကိုတောင် လူတွေ မြင်ဖူးကြတာပဲ"

"ဒီအတိုင်း ပြန်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ လူတွေက ရယ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကိုပဲ ရယ်ကြပါစေ" ဟု ဆိုကာ ယန်ရွှယ်က ယွဲ့အာ၏ နားနောက်သို့ သပ်တင်ထားသော ဆံပင်တိုလေးများကို ချပေးကာ ပြန်ပြင်ပေးလိုက်သည်။

လမ်းတလျှောက်တွင် လူအများက မေးကြသော်လည်း လျန်မိသားစုနေထိုင်ရာ အရပ်သို့ ရောက်သောအခါ ယွီချွေ့ယွင်နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ယွီချွေ့ယွင်သည် အရင်ကဆိုလျှင် ယွဲ့အာကို လှောင်ပြောင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဆေးရုံက ဆင်းကာစဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ပတ်တီးများရှိနေသဖြင့် ဘာမှမပြောနိုင်ရှာပေ။ ထို့အပြင် ဝက်ဝံနက်နှင့် တိုးစဉ်ကလည်း ယန်ရွှယ်၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ချီဖန့်၏ လက်ဖြောင့်မှုကို လူတိုင်းက ချီးကျူးနေကြပြီး၊ သူမကိုတော့ ကိုယ့်အပြစ်နှင့်ကိုယ်ဟုသာ ပြောကြသဖြင့် သူမမှာ ဘာမှပြောရဲသည့် သတ္တိမရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ယွီချွေ့ယွင်မှာ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ မျက်နှာလွှဲသွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် လျန်မိသားစုဝင်များ ထွက်လာပြီး ယွဲ့အာကို တွေ့သွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ? ခန်ဖေးရှန်နဲ့ တွေ့တာလား?"

အိမ်ထဲသို့ ရောက်ပြီး အကြောင်းစုံ သိသွားသောအခါ ယွဲ့အာ၏ မောင်ဖြစ်သူက ခန်ဖေးရှန်ကို နှစ်ချက်ဆင့်၍ ကန်လိုက်သည်။ ခန်ဖေးရှန်မှာ ပါးစပ်ထဲ စက္ကူဆို့ထားသဖြင့် မအော်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်သည်။ ထို့နောက် ရောက်လာသော ယွဲ့အာ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကလည်း ထပ်မံ ကန်ကျောက်တော့သည်။

ယွဲ့အာ၏ မိခင်က ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်ကို အထပ်ထပ် ကျေးဇူးတင်ကာ အသစ်စက်စက် ပေါင်းထားသော ကိတ်မုန့်ကြီး နှစ်တုံး ပေးလိုက်သည်။

"မိုးချုပ်နေပြီ၊ အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းမချက်နဲ့တော့။ ကြံမဆိုင်တွေလည်း ထည့်ပေးလိုက်မယ်။"

ကြံမဆိုင်မှာ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက် မရှိသည့်အချိန်တွင် အသုံးများသော ဟင်းတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ အစိမ်းစားလျှင် ကြွပ်ရွပြီး၊ ပေါင်းစားလျှင် နူးညံ့အိစက်သည်။ အကယ်၍ ဝက်ဆီဖြင့် ဆီသတ်စားပါက ပို၍ အရသာရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုခေတ်တွင် ဝက်ဆီမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်က ချီဖန့်ကို မေးခဲ့သည်။ "မင်း အလုပ်သင်ပြီးလို့ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းဖြစ်တာ ၂ နှစ်ပြည့်တော့မယ် မလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဇွန်လဆိုရင် ၂ နှစ်ပြည့်ပါပြီ" ချီဖန့်က တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ပြန်ဖြေခံ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်က သူ့ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောပြခဲ့သည်။ "ဒီနှစ် သင်တန်းအတွက် လျှောက်လွှာတွေ ပြန်ခေါ်နေပြီ။ ထရက်တာ မောင်းသမား နှစ်နေရာနဲ့ လွှစက်ကိုင်သမား သုံးနေရာ ရှိတယ်။ လျိုတနျိုရော ဟူချန်ကျန်းပါ မင်းကို အကြံပြုထားကြတယ်။ မင်း သွားချင်ရင်တော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။"

အတွင်းရေးမှူးလျန်က သတင်းကောင်းတစ်ခု ထပ်ပေးခဲ့သည်။ "ကျူ့ချိုင် ၅၀ ထရက်တာ လေးစီး မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။ ဒီဆောင်းတွင်း သစ်ထုတ်လုပ်ရေး အလုပ်က ပိုများလာမှာပဲ။"

အလုပ်ပိုများလာခြင်းသည် ဝင်ငွေ ပိုကောင်းလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ချီဖန့် ချက်ချင်း သဘောမတူခဲ့ပေ။ "ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားပါရစေ"

အတွင်းရေးမှူးလျန်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး အကြံပေးပြန်သည်။ "မင်းက လက်ဖြောင့်တာဆိုတော့ လုံခြုံရေးဌာနမှာလည်း ဝင်လုပ်လို့ရတယ်" ချီဖန့်ကတော့ စဉ်းစားဦးမည်ဟုသာ ဖြေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယန်ရွှယ်က လာပြီး မေးခဲ့သည်။ "အတွင်းရေးမှူးလျန်၊ ခန်ဖေးရှန် ကိစ္စကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ?"

ယန်ရွှယ်က ထိုလူသည် သင်ခန်းစာ မရတတ်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယွဲ့အာကို နောက်ထပ် နှောင့်ယှက်မည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်ကလည်း ထိုကိစ္စကို စိတ်ပူနေသော်လည်း ခန်ဖေးရှန်မှာ သစ်တောဌာနက ဝန်ထမ်းမဟုတ်သဖြင့် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က အကြံပေးခဲ့သည်။ "သူက အစ်မယွဲ့အာကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်လို့ တိုင်ချက်ဖွင့်လိုက်ရင်ရော?" အကယ်၍ ခန်မိသားစုက ကြောက်သွားလျှင် ခန်ဖေးရှန်ကို အဝေးသို့ ပို့လိုက်မည်မှာ သေချာသည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်က ယန်ရွှယ်ကို ပြုံးပြရင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "မင်းက ယန်ရွှယ် မလား?" ဟု မေးကာ သူမကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်၏ ခြင်းတောင်းကို ကူမပေးလိုက်သည်။ "မှောင်နေပြီ" ဟု သူက ဆိုသည်။ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သည့်အတွက် သူက သူမကို ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်ခါနီးတွင် အမှောင်ထဲမှ "ရပါတယ်။ ဒီအချိန်ဆို ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်တော့ပါဘူး" ဟု ပြောသံကြားလိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆန့်ကျင်ဘက်မှ လာနေသော လျိုဝေကောနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတော့သည်။

"မှောင်နေပြီ၊ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး" ဟု ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် ယန်ရွှယ်သည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာနှစ်ခုနှင့် တိုးတော့သည်— အနေရခက်ပုံမှာတော့ ဖော်ပြရန်ပင် ခက်လှသည်။

ယန်ရွှယ်က ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကိုသာ လွယ်ထားသော်လည်း၊ လျိုဝေကောကမူ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ လက်ကိုပင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ဘာမှထူးထူးခြားခြား မတုံ့ပြန်သော်လည်း၊ ချီဖန့်၏ အကြည့်ကတော့ သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားခဲ့သည်။

လျိုဝေကောကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့် နှုတ်ဆက်သည်။ "မင်းတို့လည်း လမ်းလျှောက်ထွက်တာလား?"

သူ စကားပင်မဆုံးသေးခင်မှာပင် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူ့လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများမှာ နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမနောက်က အမျိုးသားထံမှ ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီအချိန်ကြီးလား? ငါတို့မှာ ဒါထက် အရေးကြီးတဲ့ လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်။"

သူ၏ လက်ဆွဲထားမှုမှာ လျိုဝေကောကဲ့သို့ လွှတ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။

ယန်ရွှယ်မှာ အလွယ်တကူ ရှက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ လျိုဝေကော၏ အားနာနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

"တိုးတက်မှုတွေ မြန်လှချည်လား။"

လျိုဝေကောက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းနဲ့ ချီဖန့်ကိုတော့ ဘယ်မီပါ့မလဲ"

ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူ့ခြေထောက်ကို မသိမသာ ခိုးကန်လိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်း ကိုယ်ကိုမတ်ကာ အတည်ပေါက်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ရဲဘော်ကျိုးဝမ်ဟွေ့ တစ်ခုခု ပျောက်သွားလို့ ကျွန်တော် ကူရှာပေးနေတာပါ။"

သူတို့ လက်ကိုင်ထားသည်ကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ပေးနိုင်သည်ဆိုဦးတော့၊ ဓာတ်မီးပင် မပါဘဲ ညဘက်ကြီး ဘယ်သူက ပစ္စည်းပျောက် ရှာပါ့မည်နည်း။

ယန်ရွှယ်သည် ပြုံးစိစိနှင့် ဘာမှမပြောသော်လည်း၊ ချီဖန့်က လျိုဝေကောကို ကြည့်သည့်အကြည့်မှာ လူအတစ်ယောက်ကို သနားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီမြန်းလာခဲ့သည်။ သူမ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘဲ လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လျိုဝေကော နောက်က အမှီလိုက်ရသည်။ "ဟေး၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့! ကိုယ် မှားသွားပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?"

သူ နောက်ကလိုက်ရင်း တောင်းပန်နေသဖြင့် မကြာမီ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ နှေးသွားခဲ့သည်။ လက်ချင်း မကိုင်ထားတော့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပုံရသည်။

"လျိုဝေကောကတော့ တော်တော် တတ်နိုင်တာပဲ" ယန်ရွှယ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အင်း။ မျက်နှာပြောင်နိုင်လွန်းလို့။"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ရွှယ် သေချာသွားပြီ— သူမနောက်က အမျိုးသားက တကယ်ပင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ချစ်သူကို ချော့တာပဲ၊ ဘာရှက်နေဖို့ လိုလို့လဲ? လူတိုင်းက ရှင့်လိုပဲ အေးစက်နေမယ်ဆိုရင် တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့။"

ထိုအမျိုးသား တိတ်သွားသည်။ ခေတ္တအကြာမှ သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"ကိုယ် အေးစက်မနေပါဘူး။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်မပဲ အေးစက်နေတာပေါ့။"

ယန်ရွှယ်က ဆက်ပြီး အငြင်းမပွားတော့ဘဲ ကျောပေါ်က ခြင်းတောင်းကို ပြန်ပြင်လွယ်လိုက်သည်။

သူမက ဆွဲထုတ်သော်လည်း သူက တင်းတင်းဆုပ်ထားဆဲ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆွဲမှ သူ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေသွားမယ် ထင်လား?"

"ဘာလို့ အဆင်မပြေရမှာလဲ?" ယန်ရွှယ်က လွယ်ကြိုးကို ပြင်လိုက်သည်။

"လျိုဝေကောနဲ့ ဟိုမြို့သူလေးက ကြည့်ရတာ လိုက်ဖက်ပါတယ်။ နှစ်ယောက်လုံးက လူကောင်းတွေပဲ။"

"သူမ မိသားစုက သဘောတူချင်မှ တူမှာ။" ချီဖန့်က သူမဘေးနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က မြို့ကလာသူ ဖြစ်သည်။ သူမက သဘောတူလျှင်ပင် သူမ၏ မိသားစုက ကန့်ကွက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယန်ရွှယ် ဒါကို သိသည်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရဲဘော်၊ ကျွန်မ သတိထားမိတာက ရှင်က အမြဲတမ်း အဆိုးမြင်တတ်တယ်— အဆိုးဆုံးကိုပဲ မျှော်လင့်နေတတ်တယ်။"

ဒီနေ့ နေ့လည်က တောင်ပေါ်မှာ "သွေးရောင်းခြင်း" အကြောင်း စကားပြောကတည်းက သူမ ဒါကို ခံစားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မွေးရာပါ စရိုက်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရ၍လား မသိသော်လည်း၊ သူ၏ အေးစက်မှုနောက်ကွယ်တွင် အရာရာကို လက်လွှတ်ထားသည့်၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။ မကြာသေးမီကမှ အကြီးအကျယ် စိတ်ဒဏ်ရာ ရထားသည့် အိမ်နီးချင်း ကောချန်အန်းနှင့် ပိုတူနေသည်။

ချီဖန့်၏ တခြားအပြုအမူများက ပုံမှန်ဖြစ်နေ၍သာ (စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင်လုပ်ခြင်း မရှိ၍သာ)၊ မဟုတ်လျှင် သူမသည် သူ့တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာရှိနေသည်ဟု သံသယဝင်မိလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်၏ စကားကြောင့် ချီဖန့် သိသိသာသာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ကာ အဝေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်က အဆိုးဆုံးအတွက်ပဲ ပြင်ဆင်ထားတာပါ။"

"ပြင်ဆင်ထားတာ ကောင်းပါတယ်— ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာပေါ့" ယန်ရွှယ် သဘောတူသည်။ "ဒါပေမဲ့ ပြင်ဆင်မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်က မတူဘူး။ လူတွေက ရှေ့ကိုကြည့်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့က ရှေ့ကိုပဲ ဆက်သွားဖို့ ဖြစ်တည်လာတာလေ၊ နောက်မှာ ကျန်ခဲ့တာတွေကို တွေးနေဖို့ မဟုတ်ဘူး။"

'ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြိုလဲသွားရင်ရော? ရှေ့ကလမ်းက အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်ထုကြီး ဖြစ်နေရင်ရော?'

ချီဖန့် ထိုမေးခွန်းကို မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ လခြမ်းကွေးမျက်ဝန်းလေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စကားများမှာ ပါးစပ်ဖျားတွင်တင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

'သူမက ဒီအတိုင်းလေးပဲ ကောင်းနေတာပဲ— ဘာလို့ သူ့ရဲ့ အမှောင်ရိပ်တွေနဲ့ သူမကို ဝန်ပိစေမှာလဲ?'

သူ မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း ယန်ရွှယ်က ခါတိုင်းထက် ပို၍ ဇွဲကောင်းစွာဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ရှင် သင်တန်း မတက်ချင်ဘူး မလား?"

အရင်က လျိုဝေကော ပြောစဉ်က ချီဖန့် ရှောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူမတို့ လက်ထပ်ခါစ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ် အတင်းမမေးခဲ့ပေ။ သို့သော် ယနေ့ အတွင်းရေးမှူးလျန် ထပ်ပြောသောအခါ သူ၏ မလိုလားဟန်မှာ သိသိသာသာကြီး ဖြစ်နေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှု အတန်ကြာပြီးနောက်မှ ချီဖန့်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဟင့်အင်း။"

ခေတ္တအကြာတွင် သူက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ အတည်ပေါက် ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ် သင်တန်း တက်ပါ့မယ်။"

သူ့အပြောင်းအလဲက သူမကို အံ့သြသွားစေသော်လည်း၊ သူကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာပုံရသည်။ သူက သူမ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲဖွရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ကြရအောင်။ မနက်ဖြန် ထျန်မာ့တွေကို အခြောက်လှမ်းရဦးမယ်။"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အထိအတွေ့မှာ ပို၍ လေးနက်နေပြီး၊ သူ၏ အရပ်အမောင်းကြောင့် ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ပို၍ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်သည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။

ယန်ရွှယ်က မျက်စောင်ထိုးလိုက်သည်။ "ကျွန်မခေါင်းကို လာမပုတ်နဲ့။ ကျွန်မ အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်— ထွားဖို့ ကျန်သေးတယ်။"

ဟုတ်သည်၊ ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးသည်။

အရမ်းငယ်သေးသော်လည်း သူ့ကို လက်ထပ်ထားပြီး ဒုက္ခတွေကို အတူရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူမကို ဆင်းရဲမနေစေဖို့ကတော့ သူ အနည်းဆုံး လုပ်ပေးရမည့် အရာပင်။

ထျန်မာ့ကို အစိမ်းလိုက် သို့မဟုတ် ပြုတ်ပြီး အခြောက်လှမ်းနိုင်သည်။ အစိမ်းလှမ်းပါက အာဟာရ ပိုရှိသော်လည်း ပုပ်လွယ်သဖြင့် အများစုက ပြုတ်ပြီးမှ လှမ်းကြသည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် နွေးနေဆဲဖြစ်သော မီးဖိုကိုသုံးကာ ထျန်မာ့များကို ပြုတ်လိုက်ကြသည်။ ဥ၏ အလယ်သားမှာ ကြည်လင်သွားသောအခါ ရေစစ်ထုတ်ပြီး စင်များပေါ်တင်ကာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ သယ်သွားကြသည်။

အရပ်ရှည်သည့် ချီဖန့်က လှေကားပေါ်တက်ရသည့် အလုပ်ကို ယူလိုက်သည်။

........

ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) - "နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး လက်ချင်းကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတာ... တကယ့်ကို မသင့်တော်ဘူး!" [လက်ညှိုးထိုးပြီး အပြစ်တင်ဟန်]

လျိုဝေကော - "အော်... မင်း လက်မကိုင်ရလို့ မနာလိုဖြစ်နေတာကို ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ~"