အခန်း (၃၂)

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယန်ရွှယ်သည် သူက ရေခဲတုံးကြီး တစ်တုံးကဲ့သို့ မခံစားရတော့ပေ။ သူမကို ဝန်းရံထားသော အပူရှိန်မှာလည်း အေးစက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

၎င်းမှာ တစ်နေ့တာလုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ မှောင်မိုက်သော ညအချိန်က လူကို ပို၍ စိတ်ထိခိုက်လွယ်စေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ ထပ်မရုန်းကန်တော့ဘဲ သူ၏ ပုခုံးကြားထဲသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားပြီး အသက်ရှူသံ တိုးတိုးလေးသာ ကြားနေရသည် - အနည်းငယ် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုခု ထွက်ပေါ်လာလျှင်ပင် ဤနူးညံ့သော ဟန်ချက် ပျက်စီးသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"အိပ်တော့" သူသည် ထုံးစံအတိုင်း တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ပြောသော်လည်း၊ သူ၏ လက်က သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

ထိုအထိအတွေ့မှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်သဖြင့် သူမ အလိုအလျောက် ရှောင်လိုက်မိသည်။ "ရှင်က ကျွန်မကို ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာလား?"

"အဲဒါနဲ့ သိပ်မကွာခြားဘူး" သူက ပျင်းရိစွာ ဖြေခဲ့သည်။

၎င်းက သူမကို စိတ်တိုစေသည်။ သူက သူမကို အရပ်ပုတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?

"ကျွန်မက ကလေးဆိုရင် ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ? ရှင့်မှာ ထူးထူးခြားခြား ဝါသနာ ရှိလို့လား?"

"ရှိကောင်း ရှိမှာပေါ့ - ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြဿနာရှာရတာကို ဝါသနာပါတာမျိုး"

သူ့ဘဝက ရှုပ်ထွေးနေပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူမကို နေခွင့်ပေးခဲ့ပြီး သူမ၏ အိမ်မက်ဆိုးများအတွက် စိတ်ပူပေးနေသည်...

ချီဖန့်သည် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်စဉ်မှာပင် သူမက သူ၏ လက်မောင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့စကားတွေကြောင့် သူမ တကယ် စိတ်ဆိုးသွားတာလား?

သူ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ယန်ရွှယ်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ရှင်ကသာ ပြဿနာပါ၊ အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး ခပ်စိမ်းစိမ်း နေတတ်တာ"

သူမ ထိုသို့ ပြောဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ကြဘဲ လက်တွေ့ကျကျ အပေးအယူလုပ်ပြီး နေထိုင်ကြသူများသာ ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်သူမ ဂရုစိုက်နိုင်သည် - ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်ရန် မည်သူ့၏ ကြင်နာမှုကိုမျှ မလိုအပ်ပေ။

သို့သော် ထိုနေ့၏ ဖြစ်ရပ်များက သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို နူးညံ့စေခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ သူနှင့် နီးကပ်နေချိန်တွင် ထိုစကားများ ထွက်ကျလာခြင်း ဖြစ်သည်။

စကားပြောရုံတင်မကဘဲ စောင်အောက်မှနေ၍ သူ့ကို ခြေထောက်နှင့်ပါ ကန်လိုက်သေးသည်။

သို့သော် ကန်ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရား ပြန်ဝင်လာသည်။

သူမသည် ချီဖန့်ကို အမြဲတမ်း ဝေခွဲရခက်သူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း တခြားစီ မဟုတ်ပေ - အပေါ်ယံတွင် ပြုံးပြနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ အရာရာကို ကာကွယ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီဖန့်မှာ စိတ်ဆိုးပုံမရပေ။ သူ့လေသံမှာ ပို၍ပင် နူးညံ့လာသည်။

"အခု အိပ်လို့ ရပြီလား?"

"ရပြီ"

ထူးဆန်းသည်မှာ အိမ်မက်ဆိုးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ထိတ်လန့်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း သူမကို လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။

ယန်ရွှယ်လည်း သူမ အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရန် စဉ်းစားနေသော်လည်း သူမ မဆုံးဖြတ်ရသေးမီမှာပင် မိုးလင်းသွားတော့သည်။

အိမ်မက်ဆိုးများ ထပ်ပေါ်မလာတော့ဘဲ ချီဖန့်သည် ထုံးစံအတိုင်း စောစောထသည်။ သူမသည် ခဏမျှ တစ်ယောက်တည်း လဲလျောင်းနေပြီးမှ မနက်စာပြင်ရန် ထလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ချီဖန့်မှာ မီးမွှေးပြီးသား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဝင်လာသောအခါ သူက မော့ကြည့်သည်။

"နိုးပြီလား"

သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်သော အမူအရာမှာ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က ပြုံးပြရင်း လက်အနားစကို လိပ်တင်လိုက်သည်။ "ဘာစားချင်လဲ?" သူမ၏ လေသံမှာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် ပေါ့ပါးနေသည်။

ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ သူမ၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်"

သူမသည် ဂျုံမှုန့်ယူရန် ဗီရိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ နေ့လယ်စာအတွက် မုန့်ပြားလုပ်ပေးမယ်"

ကင်းလှည့်ခြင်းမှာ သစ်ထုတ်လုပ်ရေးကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ - သူတို့သည် တောနက်ထဲသို့ သွားရသဖြင့် နေ့လယ်တွင် စခန်းသို့ ပြန်မလာနိုင်ကြဘဲ လူတိုင်း မိမိတို့၏ ထမင်းဘူးများကို ယူဆောင်သွားကြရသည်။

တခြားမိသားစုများလည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် လက်ဖဝါးအရွယ် မုန့်ပြားပါးပါးလေး ဆယ်ချပ်ကျော်ကို လုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို မုန်လာဥချဉ်၊ အာလူးကြော်နှင့် မနေ့က ဝက်ဝံသားတို့ဖြင့် တွဲဖက်လိုက်ရာ အလွန်ပြည့်စုံသော အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစီသည် ထမင်းဘူးကိုယ်စီဖြင့် လူစုသည့်နေရာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ယနေ့ တောင်ပေါ်သို့ တက်သူ နည်းပါးလှသည်။ ပညာတတ် လူငယ်အချို့ မလာကြပေ - သူတို့မှာ အလုပ်အပေါ် စိတ်အားထက်သန်သူများ မဟုတ်ကြဘဲ မနေ့က ထိတ်လန့်စရာ ကြုံခဲ့ရပြီးနောက် ပြန်မလာရဲကြတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှီခိုသူအဖွဲ့မှ အလုပ်သမားအချို့ပင် မတွေ့ရသော်လည်း ကောချန်ပင်း၏ ဇနီးမှာမူ ရောက်နေသည်။ သူမသည် မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် အလုပ်ပြန်ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လူများစွာက သူမကို နှုတ်ဆက်ကြပြီး ကောချန်အန်း၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းကြသည်။ သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြသော်လည်း စကားသိပ်မပြောပေ။

နှုတ်မဆက်သူ အနည်းငယ်ထဲတွင် လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးလည်း ပါဝင်ပြီး သူမကို မျက်စောင်းပင် ထိုးလိုက်သေးသည် - အမှန်စင်စစ် လီရှု့ဝူမှာ ရှေ့သွားနှစ်ချောင်း ကျိုးနေဆဲ မဟုတ်လား။

ကောချန်ပင်း၏ ဇနီးက သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အလုပ်လုပ်နေပြီး တခြားသူများထက် ပို၍ လက်သွက်လှသည်။

တခြားသူများမှာမူ ထိုမျှ စိတ်အားမထက်သန်ကြပေ။ မနေ့က ဖြစ်ရပ်ကြောင့် အချို့မှာ သစ်ပင်များရှိရာသို့ စိုးရိမ်တကြီး ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်များကလည်း နားလည်ပေးကြသည်။ ကင်းလှည့်ရန် တာဝန်ပေးပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူး လျန် နှင့် ထုတ်လုပ်ရေး မန်နေဂျာတို့သည် မှီခိုသူအဖွဲ့ အလုပ်သမားများဆီသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကာ အားပေးစကား ပြောကြသည်။

ဒါရိုက်တာ ယွီ၏ သမီးမှာ ဒဏ်ရာရထားပြီး သားဖြစ်သူမှာလည်း ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မလာကြပေ။

အဆက်အသွယ် ကောင်းသူများမှာ ကြားထားကြပြီးသား ဖြစ်သည် - ယွီချွေ့ယွင်၏ ဒဏ်ရာမှာ အသက်အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း ပုခုံးရိုးကျိုးသွားသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ကျောက်ပတ်တီး စည်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့အားလုံး အဆင်ပြေနေတာပဲ၊ ယန်ရွှယ်ပြောသလို ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်နေတာကို သူမက အော်လိုက်လို့ အားလုံး အသတ်ခံရတော့မလို့"

မကျေနပ်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ တစ်ဦးတည်းသာ ဒဏ်ရာရခဲ့သဖြင့် အချို့ကမူ ယွီချွေ့ယွင်ဘက်မှ ကာကွယ်ပြောပေးကြသည်။

"အဲဒါ သူမဘာသာ ရှာတဲ့ပြဿနာပဲ" နောက်တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ပြောသော်လည်း ခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင်မူ အများကြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။

လူတိုင်းက အားပေးစကား ပြောပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူး လျန်သည် ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယန် မဟုတ်လား? ငါ မှတ်မိတယ် - မင်းနဲ့ ရှောင်ချီတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ငါပဲ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တာလေ"

ယန်ရွှယ်ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူး လျန်

က မှတ်ဉာဏ် အရမ်းကောင်းတာပဲ"

"ဒီလောက် လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲကို ဘယ်သူ မေ့နိုင်မှာလဲ?"

အတွင်းရေးမှူး လျန်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။ "မနေ့က ဝက်ဝံမည်းနဲ့ တိုးတုန်းက လူတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်ဖို့ ဦးဆောင်ပေးခဲ့တာ မင်းပဲလို့ ငါကြားတယ်?"

ချီဖန့်၏ သေနတ်သံ အနည်းငယ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ယန်ရွှယ်၏ လုပ်ရပ်မှာ သေးငယ်လှသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက အတွင်းရေးမှူး လျန်ကို တကူးတက ပြောပြလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ ရင်ခုန်သံ မြန်သွားပြီး လျန်ယွဲ့အာကို အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်မိသည်။

၎င်းကို သတိထားမိသော အတွင်းရေးမှူး လျန်ကလည်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပို၍ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အန္တရာယ် ကြုံနေချိန်မှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ တခြားသူတွေအတွက် စဉ်းစားပေးတာ - မင်းက ရဲဘော်ကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါ"ဟု ချီးကျူးစကား ပြောပြီးနောက် သူ၏ အဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လူစုကွဲသွားသောအခါ ယန်ရွှယ်က လျန်ယွဲ့အာအား အသံနှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဒါ အစ်မ ပြောပြတာလား? အတွင်းရေးမှူး လျန်က အစ်မရဲ့ အဖေ အရင်းလား?"

"မင်း မသိဘူးလား?" လျန်ယွဲ့အာက တကယ်ပင် အံ့ဩသွားသည် - ယန်ရွှယ် တစ်နည်းနည်းနဲ့ သိထားပြီးသား ဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြသည်။ "ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမေးဖူးဘူးလေ"

အတင်းအဖျင်း မပြောတတ်သလို သူတစ်ပါးအရေးကို စပ်စုလေ့မရှိသူနှင့် ဆုံရသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။ လျန်ယွဲ့အာ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျေနပ်မှုကြောင့် နူးညံ့သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါ့အဖေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတုန်းက ပါလာခဲ့တာ"

၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်သဖြင့် သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြခြင်း ဖြစ်သည်။ သစ်တောစခန်းတွင် ကြာကြာနေသူ မည်သူမဆို ဤအကြောင်းကို သိကြသည်။

ယန်ရွှယ်ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီး သူမကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့အာက သူမ တစ်ခုခု လေးလေးနက်နက် ပြောလိမ့်မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် ယန်ရွှယ်က လေသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ - ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ"

ယခုအခါ လျန်ယွဲ့အာမှာ အံ့အားသင့်သွားရသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရိုးသားမှုများကိုသာ တွေ့ရသည်။

၎င်းက သူမကို လေးစားမှု ခံစားရစေသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ပြင်ပမှ ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် မတူသည်မှာ ယန်ရွှယ်သာ မပြောပြလျှင် ဤအကြောင်းကို မည်သူမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယန်ရွှယ်က သူမအား ပြောပြခဲ့သည် - ၎င်းမှာ သူတို့၏ တူညီသော အတိတ်ကို ပြောပြလို၍ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ၎င်းမှာ အရေးမကြီးကြောင်း ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လျန်ယွဲ့အာ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာပြီး လေသံမှာလည်း ပို၍ နွေးထွေးလာသည်။

"မင်းနဲ့ ချီဖန့် မနှစ်က ထင်းရိက္ခာကို မယူရသေးဘူး မဟုတ်လား?"

ဟုတ်ပါသည် - သူတို့မှာ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး နှစ်သစ်ကူးရန် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သဖြင့် မယူဖြစ်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် လျန်ယွဲ့အာမှာ အကြောင်းမရှိဘဲ စကားပြောမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ်က သူမကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီနှစ် ထင်းသွားယူတဲ့အခါ စခန်းဆီမှာ တစ်စီးစာ ပိုတောင်းလို့ ရတယ်" လျန်ယွဲ့အာက အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သည်။

"မင်းတို့ မိသားစုက လူနည်းတော့ တစ်စီးစာဆိုရင် တစ်နှစ်ကျော်လောက် အသုံးခံပေမဲ့၊ မင်းတို့က လင်မယားအသစ်တွေဆိုတော့ အိမ်ဆောက်ဖို့ လိုမှာပဲ။ သစ်ကိုင်း သစ်စလေးတွေကို သူတို့ ပိုပေးနိုင်တယ်"

"ဒီမှာ 'တစ်စီး' ဆိုတာ ဘယ်လောက်လဲ?"

တစ်နှစ်ကျော် အသုံးခံသည်ဟု ကြားသဖြင့် သစ်တောစခန်း၏ "တစ်စီး" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ သူမ ထင်ထားသည်နှင့် ကွဲပြားနေမည်ဟု ယန်ရွှယ် သံသယ ဖြစ်မိသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျန်ယွဲ့အာက "မြင်းသုံးကောင် ဆွဲရတဲ့ လှည်း - ပေါင်ချိန် ထောင်နဲ့ချီပြီး ပါတယ်" ဟု ဖြေခဲ့သည်။

"အဲဒီလောက်တောင် များတာလား?"

ယန်ရွှယ်က မြင်းတစ်ကောင်ဆွဲ လှည်းလေးဟုသာ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ တချို့မိသားစုတွေက ဇနီးသည်ကို အိမ်ထောင်ဦးစီးအဖြစ် စာရင်းသွင်းထားကြမလဲ? ယောကျ်ားက သစ်တောဌာနမှာ မဟုတ်ရင်တောင်မှ အဲဒီ ထင်းပိုရဖို့အတွက် လုပ်ကြတာလေ။ ငါတို့က တောင်နဲ့ နီးတော့ အောက်က ပြုတ်ကျနေတာတွေကို ကောက်ရင်တောင် လောင်စာ လုံလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့ပေါ်မှာဆိုရင်တော့ ဒီလို ကံကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

အမျိုးသမီး အိမ်ထောင်ဦးစီး များပြားခြင်းမှာ သစ်တောဌာန၏ ထူးခြားချက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး တခြားနေရာများတွင် တွေ့ရခဲသည်။

ယခုအခါ ချီဖန့်က ထင်းရိက္ခာအကြောင်းကို ဘာကြောင့် တကူးတက ပြောခဲ့သည်ကို ယန်ရွှယ်နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"စောစောက သစ်ကိုင်း သစ်စတွေအကြောင်း ပြောခဲ့တယ်နော် - တောရှင်းလို့ ရလာသမျှ အကုန်လုံးက အလုပ်သမားတွေအတွက် ထင်းအဖြစ် ပေးတာလား?"

"အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး" လျန်ယွဲ့အာက ဆိုသည်။

"တချို့ကိုတော့ သစ်ပုံတွေကြားမှာ ခံဖို့အတွက် သစ်ကွင်းတွေဆီ ယူသွားကြတာ"

သစ်တောစခန်း၏ ဆောင်းရာသီ ထွက်ကုန်မှာ အလွန်များပြားလှသည်။ သစ်အားလုံးကို ရထားနှင့် မသယ်နိုင်သဖြင့် ရထားလမ်းဘေးရှိ သစ်ကွင်းများတွင် မီတာ ဒါဇင်ချီ မြင့်သော သစ်ပုံကြီးများအဖြစ် ပုံထားကြရသည်။ တစ်ပုံလျှင် သစ်ကုဗမီတာ သုံးထောင်ခန့် ရှိတတ်သည်။ ထိုသစ်ပုံများကို နွေရာသီ သို့မဟုတ် ဆောင်းဦးပေါက်ရောက်မှသာ မြို့ပေါ်ရှိ သိုလှောင်ရုံများသို့ သယ်ယူကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နှင်းတွေကြားတွင် ပုံထားရသဖြင့် အောက်ဆုံးမှ သစ်တုံးများမှာ ရေစိုပြီး အရည်အသွေး ကျဆင်းတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အောက်တွင် သစ်ကိုင်းများ ခံပေးခြင်းမှာ လက်တွေ့ကျလှသည် - သို့သော် ယန်ရွှယ်မှာ သစ်ကိုင်း သစ်စများကို ထိုကဲ့သို့ အသုံးပြုသည်ကို သိရသဖြင့် အံ့ဩသွားသည်။

သူမအတွက်မူ ထိုသစ်ကိုင်းများမှာ ပင်မ သစ်တုံးကြီးများလောက် မထူ၊ မရှည်သော်လည်း အသားကောင်းသော အရာများ ဖြစ်သည် - ပျဉ်ပြားများ ဖြတ်ရန် သို့မဟုတ် ပရိဘောဂ လုပ်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ ၎င်းတို့ကို သစ်ပုံအောက်ခံအဖြစ် သုံးနေခြင်း သို့မဟုတ် ထင်းအဖြစ် မီးရှို့နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သစ်တောစခန်းမှာ ထိုမျှအထိ သယံဇာတ ကြွယ်ဝနေတာလား?

ထို့အပြင် တောင်ပေါ်တွင် ပုံထားခဲ့သော သစ်ကိုင်းရှည်ကြီးများလည်း ရှိသေးသည်။ နောင်ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာလျှင် ၎င်းတို့ကို သယ်ယူ၍ စက်ထဲထည့်ကာ အစအနများအဖြစ် ကြိတ်ပြီး အသုံးပြုကြလိမ့်မည်။ သို့သော် မှီခိုသူအဖွဲ့ ပြောပုံအရဆိုလျှင် ၎င်းတို့ကို ပုပ်သွားအောင် ထားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည် - အိမ်အနီးနားရှိ တောထဲတွင် ကောက်ရသည်က ပိုလွယ်သဖြင့် တောင်ပေါ်မှ သယ်ယူရန် မကြိုးစားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ဖြုန်းတီးနေမှုကို မြင်ရသည်မှာ ယန်ရွှယ်အတွက် နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို မြို့ပေါ်တွင် သွားရောင်းဖို့လား? သူမတွင် ထိုမျှအထိ သတ္တိမရှိသလို နည်းလမ်းလည်း မရှိပေ။

ရထားနှင့် မြို့သို့ သွားလျှင် (၄၀) ဆင့် ပေးရသည်။ တောင်ပေါ်မှ ထိုပစ္စည်း အများအပြားကို လူမသိအောင် မြို့သို့ ဘယ်လို သယ်ယူနိုင်မည်နည်း?

အချိန်စောလွန်းနေသေးသည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ ရောက်မှသာ သစ်တောစခန်းတွင် စီးပွားရေး လုပ်ရန် အခွင့်အလမ်းများ ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ပိတ်ပင်ခြင်း မတိုင်မီအထိ သစ်ကုန်သည်များနှင့် သစ်စက်များမှာ အလွန် အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုအတွေးမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလုပ်လုပ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်လုံးများက အသစ်စက်စက် ရှင်းလင်းထားသော သစ်ကိုင်းများဆီသို့ ခဏခဏ ရောက်သွားသည်။

"အစ်မယွဲ့၊ ကျွန်မသာ စခန်းဆီမှာ သစ်ကိုင်းတွေ ပိုတောင်းရင် သူတို့ တကယ် ပေးပါ့မလား?" သူမ ထပ်မေးမိပြန်သည်။

"ပေးမှာပါ။ တကယ်လို့ မင်းက အရည်အသွေး မပြည့်မီတဲ့ သစ်တုံးတွေကို လိုချင်ရင်တောင် သူတို့ ပေးလိမ့်မယ်"

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်မှာ အသစ်ရောက်လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် အဆက်အသွယ် မရှိမှာကို စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်သဖြင့် လျန်ယွဲ့အာက ထပ်ပြောခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ သူတို့က ဒုက္ခပေးလာရင် ငါ့ကို ပြောပါ။ ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်"

ထိုစကားကြောင့် ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ မိုးတိမ်များ ကင်းစင်သွားသလိုမျိုး လင်းလက်တောက်ပသွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မယွဲ့။ အစ်မ ကျွန်မကို အများကြီး ကူညီပေးတာပဲ"

သူမ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထျန်မာ့ကို မစိုက်ပျိုးနိုင်လျှင်တောင် ကြွက်နားရွက်မှိုကို စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။

ထျန်မာ့နှင့် မတူသည်မှာ ကြွက်နားရွက်မှိုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွန်အမင်း မရွေးချယ်ဘဲ သူမ၏ အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ စင်များပေါ်တွင်ပင် စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။ ရေလောင်းပြီး နေရောင်ပြရုံနှင့် ဂရုစိုက်ရ လွယ်ကူလှသည်။

ပို၍ ကောင်းသည်မှာ မှိုမျိုးထည့်ပြီးသည်နှင့် ထိုသစ်တုံးများမှ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် မှိုများကို ခူးယူနိုင်ပြီးမှသာ သစ်တုံးအသစ် လဲရန် လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးမားဆုံး ကုန်ကျစရိတ် ဖြစ်သည့် သစ်တုံးများကိုမူ စခန်းဆီမှ ရရှိနိုင်သည်။

၎င်းမှာ လက်တွေ့ကျပြီး အကျိုးအမြတ် မြန်မြန်ရမည့် ဘေးပေါက်ဝင်ငွေ ဖြစ်သလို သူမ၏ အချိန်ကိုလည်း အများကြီး ပေးရန် မလိုပေ။ ယန်ရွှယ်သည် ပုခုံးပေါ်မှ အလေးကြီး တစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဤနည်းလမ်းသာ မရှိလျှင် ကြုံရာအလုပ်များနှင့် တောထဲမှ ရှာဖွေရသည်ကိုသာ အားကိုးနေရမည်ဖြစ်ရာ နောက်ခြောက်လအကြာတွင် သူမ၏ မောင်လေးကို ခေါ်လာမည်ဆိုသည့် ကတိမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ယခုအခါ လမ်းကြောင်း ရှင်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် လျန်ယွဲ့အာကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အစ်မက ကျွန်မကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ"

လျန်ယွဲ့အာက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် လက်ယမ်းပြခဲ့သည်။ "ဒီအတိုင်း စကားလေး တစ်ခွန်း ပြောပေးတာပါ - လိုတောင် မလိုလောက်ပါဘူး"

ယန်ရွှယ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မနေ့က အစ်မ အသားလာမယူဘူး မဟုတ်လား၊ အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်မ စားစရာတွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်။ နေ့လယ်စာ တူတူစားရအောင်"

အမှန်စင်စစ် လျန်ယွဲ့အာသာ စောစောက ထိုလူ၏ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်ပြီး ပထမဆုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိခဲ့လျှင် သူမသည် အခြေအနေကို ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။