အခန်း (၃၅)

ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကောင်တာတစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်ကြပြီး ချီဖန့်က ဦးဆောင်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာ ရှိလား?"

စာရေးဖြစ်သူမှာ ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မကိုင်တွယ်နိုင်သော ကြီးမားသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။ "ခဏစောင့်ပါ၊ ကျွန်မ သွားခေါ်ပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။

မကြာမီ မန်နေဂျာ ရောက်လာသည်။ ဤကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောလှပသော လူငယ်နှစ်ဦးကို မြင်ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားဟန် ရှိသည်၊ အကြောင်းမှာ အရည်အသွေးမြင့် ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာလေ့ရှိသူများမှာ တောင်ပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သော ဝါရင့်မုဆိုးများသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ အံ့ဩမှုကို မပြပေ။ ချီဖန့်က ဝက်ဝံသည်းခြေကို ထုတ်ပြသောအခါတွင်လည်း မန်နေဂျာမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား သူသည် ၎င်း၏ အရည်အသွေးကို သေချာ စစ်ဆေးပြီး ချိန်ခွင်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် တင်၍ ချိန်လိုက်သည်။

"ဒါက ထိပ်တန်း အရည်အသွေးရှိတဲ့ ရွှေရောင် သည်းခြေပဲ၊ လတ်ဆတ်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မကြီးဘူး။ တကယ်လို့ ရောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ (၇၅၀) ပေးမယ်"

၎င်းမှာ ချီဖန့်၏ တစ်နှစ်ခွဲစာ လစာနှင့် ညီမျှသည်။ လျိုဝေကောပြောသလို ဤသည်းခြေ တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ယန်ရွှယ်၏ ထိတ်လန့်ခဲ့ရမှုမှာ အလကား မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ချီဖန့်သည် စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် မျက်လုံးကို အောက်ချလိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက ဆွဲလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးပြီး မန်နေဂျာကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က ငယ်သေးတယ်ဆိုပြီး ဈေးကို မလျှော့သင့်ဘူးနော်။ ဒီရွှေရောင် သည်းခြေက အကြီးဆုံး မဟုတ်ပေမဲ့၊ ဒါက ရန်စခံထားရတဲ့ ဝက်ဝံမည်းဆီက ရတာဆိုတော့ အရည်အသွေးက အကောင်းဆုံးပဲ။ တကယ်လို့ မယုံရင် အပ်တစ်ချောင်းနဲ့ ယူပြီး အရက်ထဲကို တစ်စက် ထည့်ကြည့်လိုက်ပါ၊ အဲဒါက ပျံ့မသွားဘဲ အောက်ခြေကို တန်းပြီး မြုပ်သွားတာကို မြင်ရပါလိမ့်မယ်"

၎င်းမှာ နားလည်တတ်ကျွမ်းသူတစ်ဦး၏ စကားဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ လူအများစုမှာ ဤကဲ့သို့ မြုပ်သွားခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်သည့်အကြောင်းကိုပင် သိကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့မှာ ဤကဲ့သို့ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ရောင်းလိုက်ကြလိမ့်မည်။

မန်နေဂျာက သူမကို ကြည့်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ၈၀၀ ပေးမယ်။ ဒါက တရားမျှတတဲ့ ဈေးနှုန်းပဲ။ မယုံရင် တခြားမှာ စုံစမ်းကြည့်လို့ ရတယ်"

ယန်ရွှယ်က ဆက်၍ ပြုံးနေခဲ့သည်။ "ဦးလေးက ရိုးသားမှု မရှိဘူးနော်။ ကျွန်မ ဒီကို မလာခင် နေရာအတော်များများကို စုံစမ်းခဲ့ပြီးပြီ၊ လူတိုင်းက ဦးလေးတို့ဆီက ဈေးအမှန်ဆုံးပဲလို့ ပြောကြလို့ လာခဲ့တာ။ တကယ်လို့ ၈၀၀ နဲ့သာ ဆိုရင် ကျွန်မတို့ မြို့ပေါ်မှာတင် ရောင်းခဲ့မှာပေါ့ - ဟိုမှာတောင် ဒီထက် ပိုပေးကြတာပဲ။ ၉၀၀ ပေးပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ တခြားမှာ သွားရောင်းမယ်"

" ၈၁၀ပဲ ပေးနိုင်မယ်၊ တစ်ပြားမှ မပိုဘူး" ဟု မန်နေဂျာက အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

သူက ဆယ်ဂဏန်းချင်းသာ ဈေးတိုးပေးနေခြင်းက သူ ပေးနိုင်သော အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ခါနီးနေပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ၎င်းကို သိသော်လည်း ဆက်၍ တွန်းအားပေးသည်။

"၈၅၀ ပေးပါ။ ကျွန်မတို့ ဒီအဝေးကြီးက လာခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ အခုက နွေဦးရာသီဆိုတော့ ဒီလောက် အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ သည်းခြေမျိုး ဦးလေး ထပ်ရဖို့ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား?"

အပြန်အလှန် ဈေးဆစ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ၈၂၀ နှင့် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

မန်နေဂျာက သူတို့ရှေ့တွင် ပြေစာကို ရေးပေးလိုက်ပြီး တခြားဘက်တွင် ငွေသွားထုတ်ရန် ပြောလိုက်သည်။ "သမီးက ဈေးဆစ်တာ တော်လှချည်လား။ ဒီလောက် ဈေးဆစ်တတ်တဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး"

အရောင်းအဝယ် ပြီးသွားသောအခါ လူတိုင်း ပြုံးရွှင်နေကြသည်။ ယန်ရွှယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဦးလေးက ကျွန်မကို အလျှော့ပေးလို့ပါ။ ဦးလေးရဲ့ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် တစ်နေ့ကို လူပေါင်းများစွာနဲ့ ဆုံနေရတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ တစ်နှစ်လုံး ဆုံရတာထက်တောင် ပိုဦးမယ်"

"ဟဲဟဲ၊ သမီးလို စကားပြောတတ်တဲ့သူမျိုးတော့ သိပ်မတွေ့ဖူးပါဘူး" မန်နေဂျာက ရယ်ရင်း ပြေစာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကြည့်လိုက်ပါဦး - ၈၂၀ "

သူတို့ ငွေသွားထုတ်ကြပြီး နှစ်ခေါက်ခန့် သေချာ ရေတွက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချီဖန့်က ထိုငွေများကို သူ၏ အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ထဲတွင် သေချာ ထည့်လိုက်သည်။

ဝယ်ယူရေး စခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ မြို့ပေါ်မှာ ဈေးစုံစမ်းခဲ့တာလား?"

"ဘယ်အချိန်မှာ သွားစုံစမ်းရမှာလဲ?" ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ နောက်ပြောင်ချင်စိတ်ကြောင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"ကျွန်မတို့က ငယ်သေးတော့ သူက ဈေးနှိမ်မယ် ထင်လို့ နည်းနည်း ဈေးဆစ်ကြည့်တာပါ"

ရင်းနှီးပြီးသား ဖောက်သည်များကို ဈေးပိုယူခြင်းနှင့် အသစ်လာသူများကို အမြတ်ထုတ်ခြင်းမှာ စီးပွားရေးလောကတွင် အသုံးများသော နည်းလမ်းနှစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ယုံကြည်မှုအပေါ် အခြေခံသည်။ ရင်းနှီးသူဖြစ်သဖြင့် လိမ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ကြပေ။ ဒုတိယတစ်ခုမှာမူ ဘာမှမသိသေးသူကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝက ဈေးကွက်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် ဤလှည့်ကွက်များကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး မန်နေဂျာ၏ ပထမဆုံး ဈေးနှုန်းမှာ တရားမျှတလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ ချီဖန့်မှာ ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးများကို မကြုံဖူးပေ။ သူ စောစောက တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမှာ အဘိုးလျိုကို ကြိုတင် မေးမြန်းထားသဖြင့် ဝက်ဝံသည်းခြေ ပေါက်ဈေးကို အကြမ်းဖျင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဘိုးလျို၏ အမြင့်ဆုံး ခန့်မှန်းချက်မှာပင် (၈၀၀) သာ ရှိသည်။ အပိုရလာသော ၂၀ မှာ ယန်ရွှယ်၏ ဈေးဆစ်နိုင်စွမ်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူမက ဤမျှ ဈေးဆစ်တော်လိမ့်မည်ဟု ချီဖန့် တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ပေ။

ရှစ်နှစ်အကြာ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ပြီးကတည်းက သူမသည် အသိဉာဏ် ရှိကြောင်း၊ ကြံ့ခိုင်ကြောင်း၊ အလုပ်ကြိုးစားကြောင်းနှင့် သူမ အရွယ် မိန်းကလေးများထက် ပို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းတိုင်းမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်လုံးနှင့် ချိုသာနူးညံ့သော မျက်နှာလေးသာလျှင် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသေးသည်။

သူမနှင့် အချိန်ကုန်ဆုံးရလေလေ၊ ထိုဝေဝါးသော မှတ်ဉာဏ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ ရှေ့မှ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အမျိုးသမီးငယ်၏ ပုံရိပ်က အစားထိုးလာလေလေ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများကို သူ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ယန်ရွှယ်က သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဒီကို စရောက်တုန်းက ကုန်တိုက် တစ်ခု မြင်လိုက်တယ် ထင်တယ်။ အဲဒီကို သွားကြည့်ရအောင်"

စကားပြောရင်း သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မြန်လာပြီး သူမ အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးတွင် ရှိသင့်သော တက်ကြွမှုနှင့် ငယ်စဉ်က သူမ၏ ပုံရိပ်လေးကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လာရသည်။

ချီဖန့် ဘာမှမပြောဘဲ သူမနောက်မှ ကုန်တိုက်သို့ လိုက်သွားပြီး ပထမထပ်မှ ဒုတိယထပ်အထိ သူမ ကြည့်သမျှ နောက်မှ လိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒုတိယထပ်သို့ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်တက်သွားသောအခါ သူက မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဝယ်ချင်ဘူးလား?"

ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသော်လည်း သူမ အသံကို နှိမ့်ကာ အမြန်ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဒီလောက် ဈေးကောင်းနဲ့ ရောင်းထားတာဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြည့်နေမှာ စိုးလို့ပါ"

သူမသည် ခါးပိုက်နှိုက်များကို မကြောက်ပေ။ ငွေများမှာ ချီဖန့်၏ အင်္ကျီအတွင်းထဲတွင် သေချာ ထည့်ထားသဖြင့် လုယူရန် မလွယ်ကူပေ။

သူမ စိုးရိမ်သည်မှာ ဓားပြတိုက်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်နှစ်စာ လစာနီးပါး ရှိသော ငွေပမာဏမှာ အပူအပင် ရှိသူများအတွက် ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်၊ အထူးသဖြင့် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ မရှိသေးသော၊ သေနတ်နှင့် ဓားများကို တင်းကျပ်စွာ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးသော ထိုခေတ်မျိုးတွင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ချီဖန့် မစဉ်းစားထားမိသော အဖြေတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် သူ ယန်ရွှယ်ကို လေးစားသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်ရမည်ကို သိသဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက အပိုတွေ စိုးရိမ်နေတာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

"အဲဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး" ချီဖန့်က မထင်မှတ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သူမက သူ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်တို့ ဝယ်ယူရေး စခန်းက ထွက်လာကတည်းက လူအချို့ ကိုယ်တို့ နောက်ကို လိုက်လာကြတယ်"

ယန်ရွှယ်သည် အကျင့်ပါနေသောကြောင့် သတိကြီးစွာ ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက လူမှုရေး သတင်းများစွာကို ဖတ်ဖူးခဲ့သည် မဟုတ်လား။

ဝယ်ယူရေးစခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့နောက်သို့ တကယ် လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ချီဖန့်၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက ၎င်းကို စောစောစီးစီး သတိထားမိနေလိမ့်မည်ဟုလည်း သူမ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

သာမန် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် လှည့်ကြည့်မိမည်ဖြစ်ပြီး၊ လှည့်မကြည့်လျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော သတင်းကို ကြားလိုက်ရုံနှင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်မှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဆက်လျှောက်နေသည်။

"သူတို့ ကျွန်မတို့နောက်ကို လိုက်နေတုန်းပဲလား?"

တကယ်ပင် တည်ငြိမ်ပြီး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ရှိကာ သတ္တိရှိလှသည်။

ချီဖန့်တွင် မှတ်ဉာဏ်ကောင်း ရှိသည်။ ထိုမျက်နှာများသည် သူ၏ရှေ့တွင် တတိယအကြိမ် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ သတိထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်ကို သူ မပြောခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့ မည်မျှအထိ လိုက်လာမည်ကို မသေချာသဖြင့် သူမကို စိတ်မပူစေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်ကမူ ကြိုတင်၍ သတိထားနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူ ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် တောင်ပေါ်တွင် ဝက်ဝံနှင့် တိုးစဉ်က သူ ရောက်သွားချိန်တွင် ယန်ရွှယ်မှာ သနားစရာ အခြေအနေသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။ နောက်မှသာ သူမသည် အားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ဦးဆောင်၍ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြောင်း တခြားသူများ ပြောပြသဖြင့် သူ သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ထိုစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ရှိနေတုန်းပဲ။ တစ်ယောက်က နာရီကြည့်နေတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က စီးကရက်ကို ကြည့်နေတယ်၊ တတိယတစ်ယောက်ကတော့ ကုန်တိုက်အပြင်ဘက်မှာ"

ယန်ရွှယ်သည် ခေါင်းလှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ကောင်တာပေါ်မှ သံကိုယ်ထည်နှင့် မှန်ဝိုင်းလေး တစ်ချပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒါလေးက ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ဝယ်တဲ့ဟာထက် ပိုကောင်းတယ်နော်။ နောက်ကျောက ပန်းချီဒီဇိုင်းကလည်း ပိုလှတယ်"

မှန်ကို အသုံးပြု၍ သူ ပြောသော အရပ်မျက်နှာများကို သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် လူနှစ်ဦးမှာ ဤဘက်သို့ ခိုးကြည့်နေကြသည်။

"စစ်စိမ်းရောင် ဂျာကင်နဲ့ တစ်ယောက်ရယ်၊ ထိပ်ပြောင်နဲ့ တစ်ယောက်လား?"

"အင်း" ချီဖန့်က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် လိုက်ပြောပေးလိုက်သည်။

"အိမ်မှာ တစ်ချပ် ရှိပြီးသားပဲလေ"

"ထပ်ကြည့်လို့ မရဘူးလား?" ယန်ရွှယ်က မှန်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး အနားရှိ သစ်သားဘီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟိုဘက်မှာ အသင့်ချုပ်ပြီးသား အဝတ်အစားတွေ ရှိတယ်။ ရှင် တစ်ထည်လောက် ဝယ်မလား?"

၎င်းမှာ အာရုံလွှဲရန် သက်သက် မဟုတ်ပေ။ အသင့်ချုပ်ပြီးသား အဝတ်အစားများမှာ ဈေးကြီးပြီး ပိတ်စဝယ်၍ ချုပ်သလောက် တွက်ခြေမကိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့အတွက် ပိတ်စကူပွန် မလိုပေ။ ထိုခေတ်က လူတစ်ဦးလျှင် တစ်နှစ်ကို ပိတ်စ ၁.၂၅ မီတာစာ ကူပွန်သာ ရရှိသည်။ ယန်ရွှယ်ကဲ့သို့ ကိုယ်လုံးသေးသူအတွက် တစ်စုံစာ ရနိုင်သော်လည်း၊ ချီဖန့်ကဲ့သို့ အရပ်ရှည်သူအတွက်မူ အလွန်ပင် မလောက်မငှ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် အကြီးဆုံး ဆိုဒ်ကို ရွေးလိုက်ပြီး ချီဖန့်နှင့် တိုင်းကြည့်သည်။ နည်းနည်း သေးနေသေးသဖြင့် သူမက အရောင်းစာရေးကို မေးလိုက်သည်။

"ဒီထက် ကြီးတာ မရှိတော့ဘူးလား?"

"မရှိတော့ဘူး" စာရေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ဆီက အသင့်ချုပ်ပြီးသားတွေက သိပ်မရောင်းရဘူး။ ရှိတာ ဒါတွေပဲ"

ယန်ရွှယ် ၎င်းကို ပြန်ချလိုက်ပြီး တခြားအရာများကို ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချီဖန့်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် မလိုပါဘူး။ မင်းအတွက်ပဲ ဝယ်ပါ"

"ရှင် အဲဒီအဝတ်တွေကို ဝတ်လာတာ ဘယ်နှစ်နှစ် ရှိပြီလဲ" ယန်ရွှယ်က ရှပ်အင်္ကျီအဖြူ တစ်ထည်ကို ထပ်၍ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ချီဖန့်တွင် အဝတ်အစား အလွန်နည်းလှသည်။ ၎င်းတို့ကို ခိုင်ခံ့သော ပိတ်စများဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသော်လည်း အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ အင်္ကျီလက်အချို့မှာလည်း တိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ် ခန့်မှန်းကြည့်ရလျှင် သူသည် အဝတ်အစားသစ် မဝယ်ဖြစ်သည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ပိတ်စကူပွန်များစွာ ဘယ်က ရလာမည်နည်း။

သူမသည် အမျိုးသားများ ဝတ်နိုင်သော အင်္ကျီနှစ်ထည်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေပြီး နှစ်ထည်လုံးကို ဝယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စာရေးကိရိယာများကို သွားကြည့်သည်။

"ဒီ သံခဲတံဘူးလေးက လှသားပဲ။ ကျိအန်း သေချာပေါက် ကြိုက်လိမ့်မယ်"

သူမသည် ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် ပေးချေလိုက်ပြီး ကျိအန်း ရောက်လာသောအခါ ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

ယန်ရွှယ်သည် လျှောက်ကြည့်ရင်း ပစ္စည်းအသေးအဖွဲလေးများကို ဝယ်ယူနေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်ခုမျှ မပါခြင်းပင်။

ချီဖန့် ထပ်မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "မင်း လိုချင်တာ ဘာမှ မရှိဘူးလား?"

"ရှိတာပေါ့" ယန်ရွှယ်က တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ပိုက်ဆံ လိုချင်တယ်"

သူမက အတည်ပြောသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်သည်ဖြစ်စေ ချီဖန့်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကိုယ် မင်းကို ပေးပါ့မယ်"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကုန်တိုက်ထဲတွင် အချိန်ဆွဲနေကြပြီး ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။ ၎င်းက သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသူ နှစ်ဦးကို ပို၍ စိတ်မရှည် ဖြစ်စေသည်။

"ဒီမှာ လူတွေ အရမ်းများနေတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်စဖျောက်မလဲ?"

"ငါက ဘယ်လိုသိမှာလဲ? တစ်နာရီကျော်သွားပြီ၊ နာရီရောင်းတဲ့ စာရေးတောင် ငါ့ကို မျက်စောင်းထိုးနေပြီ"

သူတို့ ခဏမျှ တိုင်ပင်လိုက်ကြပြီး လက်မလျှော့ချင်သဖြင့် တစ်ဦးတစ်လမ်းစီ ခွဲ၍ ဆက်လိုက်ကြရာမှ ပြန်ဆုံကြပြန်သည်။

"တောက်... နှစ်နာရီတောင် ရှိသွားပြီ၊ ငါ ဘယ်သူ့နောက်ကိုမှ ဒီလောက်အကြာကြီး မလိုက်ဖူးဘူး"

"ဒီနှစ်ယောက်က ကုန်တိုက် မမြင်ဖူးကြဘူးလား? ဒီလောက်အကြာကြီး ဝယ်နေတာတောင် မပင်ပန်းကြဘူးလား မသိဘူး"

"တောကလာတဲ့သူတွေမို့ ဒီလိုနေရာမျိုး တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးလို့ နေမှာပေါ့။ တကယ့် ပြဿနာက သူတို့ ဒီလိုတွေ ဆက်ဝယ်နေရင် ငါတို့အတွက် ပိုက်ဆံ ဘယ်မှာ ကျန်တော့မှာလဲ?"

၎င်းမှာ တကယ့်ပြဿနာပင်။ သူတို့က ပိုက်ဆံကိုသာ လိုချင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤပစ္စည်းအသေးအဖွဲ့များကို မလိုချင်ကြပေ။

တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲရင်း အပြင်မှာ စောင့်နေသူက မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျန်နှစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့ လုပ်မှာလား၊ မလုပ်ဘူးလား?"

"မင်းက ငါ့ကို မေးတယ်၊ ငါက ဘယ်သူ့ကို မေးရမှာလဲ?"

ထိုသုံးယောက်မှာ ခဏမျှ ထပ်စောင့်သော်လည်း သည်းမခံနိုင်တော့သောအခါ ထွက်သွားကြရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။ မထွက်သွားမီ သူတို့သည် ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်သွားကြသည်။

ယန်ရွှယ်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခေါင်းငုံ့နေလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ သွားကြပြီလား?"

"အင်း"

ထိုအခါမှ သူမ သက်ပြင်းအသာချလိုက်နိုင်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း"

သူမ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ပြန်ချလိုက်ပြီး နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ အခု ချက်ချင်း မထွက်ရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ ဆေးဝါးစက်ရုံကို သွားချင်နေကြောင်း ချီဖန့် သိသော်လည်း သူ တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး အနားက ရဲစခန်းကို အရင် သွားရအောင်"

ထိုစကားကြောင့် ယန်ရွှယ်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။ ထိုအစား သူမသည် တခြားကောင်တာတစ်ခုသို့ သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ စီးကရက် နှစ်ထုပ် ပေးပါ"

အရှေ့မြောက်ပိုင်းတွင် စီးကရက်သောက်သော အမျိုးသမီး အတော်များများ ရှိသည်။ အသက်ကြီးသူများက ဆေးတံကို ကြိုက်ကြပြီး၊ ငယ်သူများက ကိုယ်တိုင်လိပ်သော စီးကရက်ကို သောက်ကြသည်။ ယန်ရွှယ်၏ မိသားစုအဖွဲ့ထဲတွင်ပင် စီးကရက်သောက်သူများ ရှိသည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်သည် စီးကရက် မသောက်သလို၊ ချီဖန့်လည်း မသောက်ပေ။ သူမ စီးကရက် ဝယ်ခြင်းက တခြား တစ်ခုခုအတွက် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ချီဖန့်က မမေးပေ။ ထိုအစား သူသည် စောစောက အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောသည်။ "မင်း တိုင်ချက် မဖွင့်ချင်ဘူးလား?"

ယန်ရွှယ်သည် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ကို ဆုံလိုက်သည်။ သူမ၏ ပုံမှန် အပျင်းထူသော အကြည့်နှင့် မတူဘဲ၊ ဤအကြည့်မှာ စူးစမ်းရှာဖွေနေသလိုပင်။

သူမ ဘာမှ မပြောချင်သော်လည်း သူက အတင်းမေးနေသဖြင့် သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တိုင်ချက်ဖွင့်လည်း အကူအညီ ရလိမ့်မယ် မထင်ဘူး။ ဒီလူတွေက အဖွဲ့လိုက် အလုပ်လုပ်ကြတာ၊ ဝယ်ယူရေးစခန်းတွေ နားမှာ အမြဲ ဝဲနေကြတာ။ အခုထိ အဆင်ပြေပြေ ရှိနေတာက သူတို့က ဝါရင့် လူလိမ်တွေဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေတာပဲ"

သူမ မပြောလိုက်သော အချက်များ ရှိသေးသော်လည်း ချီဖန့် နားလည်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက ယန်ရွှယ်သည် ဈေးထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးသည်။ သူခိုးများတွင် နယ်မြေ ရှိကြောင်း သူမ သိသည်။ ဈေးထဲတွင် ခိုးသူက ဈေးထဲတွင်ပဲ ခိုးသည်၊ ကားဂိတ်တွင် ခိုးသူက ကားဂိတ်တွင်ပဲ ခိုးသည်။ ဈေးသည်များက သူခိုးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိသလို ရဲတွေကလည်း သိကြသည်။ သို့သော် ထိုသူခိုးများမှာ ပေါ်တင်ကြီး ခိုးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ချီဖန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို အောက်ချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကုန်တိုက်ထဲမှ ထွက်လာသည်အထိ သူတို့နှစ်ဦး စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။

ကုန်တိုက် တံခါးဝတွင် ယန်ရွှယ်က ရပ်ပြီး အနားရှိ စက်ဘီးရောင်းသူကို မေးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်၊ ရဲစခန်းကို သွားတဲ့လမ်း သိလား?"

ချီဖန့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်က လမ်းမေးပြီးနောက် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားမေးကြည့်ရအောင်။ ကျွန်မ အများကြီး တွေးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား? ကျွန်မတို့ ကြိုးစားကြည့်သင့်တာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

ကြိုးစားကြည့်ရုံပါပဲ။ တကယ်လို့ အဆင်ပြေသွားရင် နောက်ထပ် ဘယ်သူမှ ဒုက္ခရောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဆင်မပြေရင်လည်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်မေးရုံပဲလေ။

ယန်ရွှယ်မှာ အချိန်မရသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ထိုလူ လိုက်မလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့ မေ့ခဲ့လို့လား?"

"မဟုတ်ပါဘူး" ချီဖန့်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရှေ့ကနေ လျှောက်သွားခဲ့သည်။