အခန်း (၃၈)

အစပိုင်းတွင် သူတို့ သေချာမမြင်ရ— မြင်းလှည်း၏ ဘေးကာများက အမြင်ကို ပိတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လှည်းများ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည့်အခါ လှည်းမောင်းသူက မြင်း၏ ဝမ်းဗိုက်စည်းကို ဖြေလျှော့ကာ ကြိမ်တံကို မြှောက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ကို ရှေ့သို့ တိုးခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ လှည်းပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် ပြိုကျလာပြီး ပါဝင်သမျှကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ဒီလောက်တောင် အများကြီးလား?"

အဒေါ်ကောသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တံခါးတစ်ဖက်တည်းသာ ဖွင့်ထားသော်လည်း ယခုမူ တံခါးနှစ်ဖက်လုံးကို လာဖွင့်ပေးရင်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။

လျိုဝေကောက အားကျသည့် လေသံဖြင့် လေချွန်လိုက်သည်။ "ချီဖန့်၊ သူတို့ ဒီနှစ် ခုတ်သမျှ သစ်ငုတ်တိုတွေ အကုန်လုံးကို မင်းဆီ လာပုံပေးထားတာလား?"

"ယန်ရွှယ် လုပ်ခိုင်းတာပါ" ချီဖန့်က ရိုးရိုးလေး ပြောကာ အလုပ်လက်အိတ်ကို စွပ်ပြီး ထင်းများ စတင်ချတော့သည်။

လျိုဝေကောက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ဘယ်သူ့စိတ်ကူးလဲလို့ မေးလို့လား? ဘာလဲ၊ မင်းမိန်းမ ဘယ်လောက် အရည်အချင်းရှိလဲဆိုတာ လူတွေ မသိမှာ စိုးလို့လား?"

ချီဖန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ လျိုဝေကောကလည်း သူ၏ လက်အိတ်ကို စွပ်ကာ သစ်လုံးအချို့ကို မပြီး နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

"အိမ်ဆောက်ဖို့ သစ်အတွက် စခန်းက ခွင့်ပြုချက်ရထားတယ်လို့ ငါထင်နေတာ။ ဘာလို့ ဒီသစ်ငုတ်တိုတွေ အကုန် သယ်လာတာလဲ?"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချီဖန့်က စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခန့်မှန်းကြည့်လေ။"

လျိုဝေကော၏ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့။"

အမှန်မှာ ချီဖန့်ကိုယ်တိုင်လည်း ယန်ရွှယ် ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေသည်ကို အတိအကျ မသိသေးပေ။ သို့သော် သူမ အာဂါး လိုအပ်သည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူ ခန့်မှန်းမိသည်မှာ အချို့ရှိသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမ၏ အလုပ်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ သူ့ကို မပြောပြထားသရွေ့ သူကတော့ တခြားလူတွေကို ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

လှည်းနှစ်စီးစာ ထင်းများကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ရန် ယန်ရွှယ်၊ ချီဖန့်၊ လျိုဝေကောနှင့် အိမ်နီးချင်း ကောချန်ပင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံတို့သည် တစ်နေ့ကုန်နီးပါး အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။

ထင်းများကို စီခြင်းနှင့် ခွဲခြင်းတို့မှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း အဆိုပါ အလုပ်များကို ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သာ ဆက်လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က လျိုဝေကောကို ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း သူက အမြန်ငြင်းပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။ "ငါ ပညာတတ်လူငယ် အဆောင်ကို သွားပြီး ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို စကားပြောရဦးမယ်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်မိအောင်လို့။"

ဒါကြောင့် သူသည် စောစောက သူမနှင့်အတူ မပြန်ဘဲ တခြားလူတွေ ထွက်သွားအောင် စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် လျိုဝေကော အပြေးလေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လူငယ်တွေရဲ့ အချစ်နံ့ကတော့ ထောင်းနေတာပဲ။"

"ဘာအနံ့ နံလို့လဲ?" ချီဖန့်က လက်အိတ်များကို ချွတ်ရင်း အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူက သူမပြောသည့်စကား၏ နောက်ဆုံးစာသားကိုသာ ကြားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လေထဲတွင် အနံ့ခံကြည့်နေသည်။

ယန်ရွှယ်ကလည်း ထိုအနံ့မှာ သူ့သူငယ်ချင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်ဟု မပြောလိုတော့သဖြင့် သူ့ကို လက်ဆေးစင်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"အားလုံး ပြီးပြီလား?"

သူမက အားပြင်းပြင်းနှင့် တွန်းလိုက်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း သူကတော့ သူမတွန်းရာနောက်သို့ အလိုက်သင့် ပါသွားခဲ့သည်။

"အင်း၊ ပြီးပြီ။"

သူ လက်ဆေးနေရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒီလောက်ဆို လောက်ပြီလား? မလောက်ရင် အိမ်ဆောက်မယ့် ပစ္စည်းတွေထဲကနေ နည်းနည်း ဖဲ့ပေးလို့ရတယ်။"

သူက သစ်ငုတ်တိုများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်မှန်း သူမသိသည်။

"လောက်ပါတယ်။ အရင်က ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မစမ်းဖူးဘူး— အကုန်လုံးတောင် သုံးဖြစ်ပါ့မလား မသိဘူး။"

ပုံမှန်အားဖြင့် မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းသည် ယခုအချိန်တွင် သစ်လုံးများကို အာဟာရမျိုးပွါးစာများ ထည့်သွင်းရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမတွင် အဆင်သင့်လုပ်ထားသော အာဟာရမျိုးပွါးစာများ မရှိသေးဘဲ ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင် မည်မျှလောက် လုပ်နိုင်မည်ကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာသေးပေ။

သူက အိမ်အကြောင်း စပြောလာသဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်။ "ခွင့်ပြုချက် ကျပြီလား? ဘယ်တော့လောက် အိမ်ဆောက်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ?"

"စခန်းက လက်မှတ်ထိုးပေးပြီးပြီ။ ရာသီဥတု နည်းနည်းနွေးလာရင်၊ သစ်ပင်စိုက်ပျိုးရေးရာသီ ပြီးတာနဲ့ စမယ်။"

သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်းသည် များသောအားဖြင့် မေလအစောပိုင်းတွင် စတင်လေ့ရှိပြီး ကောက်ပဲသီးနှံများ စိုက်ပျိုးချိန်နှင့်လည်း တိုက်ဆိုင်သည်။ ထိုအလုပ်များ ပြီးသွားချိန်တွင် ရာသီဥတုကလည်း လုံလောက်အောင် နွေးလာပြီဖြစ်သလို သစ်တောစခန်းတွင်လည်း အနားယူချိန် တိုတိုလေး ရတတ်သည်။

ယန်ရွှယ်က ထိုအချိန်မှာ အတော်ပင် သင့်တော်သည်ဟု တွေးမိသည်။ "နေရာကရော? ဘယ်နားမှာ ဆောက်မှာလဲ?"

"ဒီနေရာရဲ့ အနောက်မြောက်ဘက်မှာ အသုံးမပြုတဲ့ မြေကွက်လပ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အရင်က စခန်းရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရာတွေ ကျပ်ညပ်လာတော့ သူတို့ ရွှေ့သွားကြတယ်။"

သူမ စိတ်ထဲတွင် ထိုနေရာကို ချက်ချင်း ပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဒီအိမ်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာပဲ ရွေးမယ်လို့ ထင်ထားတာ။"

ထိုနေရာတွင် ဆောက်ပါက လျိုမိသားစု၊ ကောမိသားစုတို့နှင့် နီးကပ်နေမည်ဖြစ်သဖြင့် အသွားအလာ ပိုလွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။ အနောက်မြောက်ဘက် မြေကွက်မှာ အနည်းငယ် ပိုဝေးသော်လည်း တစ်စခန်းလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ကြည့်လျှင်တော့ အလွန်အမင်းကြီး ဝေးကွာလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ချီဖန့်က လက်ကို သုတ်နေရင်း မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီနေရာက ပိုကျယ်တယ်။"

ယန်ရွှယ်ကလည်း မှိုစိုက်ရန်အတွက် သစ်လုံးများ ထားရန် နေရာပိုလိုချင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူကပါ ထိုအတိုင်းပင် ကြိုတွေးထားပုံရသည်။

သူမက မျက်ခုံးပင့်ကာ သူ့အမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ နေရာအကျယ်ကြီး လိုချင်ရတာလဲ? တခြား အစီအစဉ်တွေ ရှိလို့လား?"

သူ ခဏတုံ့သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလာသည်။

"အင်း။ လျိုဝေကောတို့အိမ်ကနေ ခွေးကလေးတစ်ကောင် ယူမလို့။"

လျိုမိသားစုတွင်ရှိသော ခွေးသုံးကောင်အနက် တစ်ကောင်မှာ တကယ့်ကို ထွားကျိုင်းခန့်ညားသော အမတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ခွေးသားပေါက်ရမည့် ရာသီပင် မရောက်သေးသော်လည်း စခန်း၏ ထက်ဝက်ကျော်က ခွေးကလေးများအတွက် ကြိုတင်မှာယူထားကြပြီးဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းနှင့် အိမ်ရှိလာပြီဆိုလျှင် အစောင့်ခွေးတစ်ကောင်တော့ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယန်ရွှယ် တစ်ခုခု ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကိုယ် တောင်ပေါ်တက်မလို့။ ထျန်မာ့ တူးဖို့ လိုက်ချင်လား?"

ထျန်မာ့တူးရန် အကောင်းဆုံးအချိန်မှာ မေလဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ဥများမှာ အရွယ်အစား ကြီးမားနေပြီဖြစ်သော်လည်း အညှောက်မထွက်သေးသဖြင့် အရည်အသွေး အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော် မေလအစောပိုင်းတွင် သစ်တောပြုစုပျိုးထောင်ရေးလုပ်ငန်းများ စတင်ပြီဖြစ်သဖြင့် ချီဖန့်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းများ၊ သူမကဲ့သို့ ယာယီအလုပ်သမားများသာမက မူလတန်းနှင့် အလယ်တန်းကျောင်းသားများအထိ တောင်ပေါ်သို့ တက်ကြရသဖြင့် လူအလွန်ရှုပ်ထွေးတတ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် အာလူးသစ်ခွတူးရန် စီစဉ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ချီဖန့်ပါ သွားမည်ဆိုတော့ အတူတူသွားရန်မှာ အကောင်းဆုံးပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သစ်ငုတ်တိုများကို ခွဲခြားရင်း သင့်တော်သော အလျားနှင့် အထူရှိသည့် သစ်များကို သီးသန့်ပုံထားလိုက်ကြသည်။ ကျန်သည့် အသုံးတည့်သော အပိုင်းများကို ငြမ်းဆင်ရာတွင် သုံးနိုင်ပြီး သုံးမရတော့သည့် အပိုင်းများကိုမူ ထင်းပုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကြသည်။

အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးစီကို ပုခုံးတွင် လွယ်ကာ မီးရထားလမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင်တော့ ကြုံရာယာဉ်ကို စီးလာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရထားလမ်းအဆုံးရှိ စွန့်ပစ်ထားသော စခန်းဟောင်းသို့ ရောက်ရန် နှစ်နာရီနီးပါး လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြရသည်။

အဆောက်အဦး အများစုကို ဖျက်သိမ်းထားပြီးဖြစ်ကာ တစ်ချိန်က နှင်းအောက်တွင် ဝှက်ထားခဲ့သော မြေအောက်ခိုလှုံရာနေရာများမှာလည်း ယခုအခါ အမိုးများမရှိတော့ဘဲ ကျင်းများအစီအရီ ပေါ်ထွက်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်တောပြုန်းတီးနေသော တောင်ကုန်းများကဲ့သို့ပင် ခြောက်ကပ်နေပြီး စိတ်မကောင်းစရာ အလွန်ကောင်းလှသည်။

ယန်ရွှယ်က ခဏမျှ ရပ်ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ အရင်က ထျန်မာ့တွေ့ခဲ့သည့် နေရာဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ချီဖန့်ကလည်း စကားမပြောပေ။ မီတာတစ်ရာခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီဘက်။"

သူ၏ လမ်းညွှန်နိုင်စွမ်းမှာ ယန်ရွှယ်ထက် အများကြီး ပိုသာလွန်ပြီး သူမ ချန်ထားခဲ့သော မှတ်သားချက်ကို ရှာရသည်မှာလည်း မခက်ခဲပေ။ သူတို့ မကြာမီ သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ်က အမှတ်အသားညွှန်ရာအတိုင်း ၁၁ လှမ်း လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် မြေကြီးကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီနားတစ်ဝိုက် ဖြစ်ရမယ်။"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချီဖန့်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သစ်ကိုင်းတစ်ခုဖြင့် မြေကြီးကို ယက်ထုတ်နေပြီဖြစ်သည်။

တောတွင်းရှိ မြေဆီလွှာမှာ မြေဆွေးများကြောင့် မည်းနက်နေပြီး ပျော့ပျောင်းကာ စိုစွတ်နေသည်။ မြေကြီးများ အရည်ပျော်ကာစ ဖြစ်သော်လည်း တူးရသည်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ မကြာမီတွင် အာလူးအရွယ်ခန့်ရှိသော ဥတစ်ဥကို စတင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါက ထျန်မာ့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ မှားကြည့်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သလို နောက်ပိုင်းတွင်လည်း မည်သူမျှ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။

သူတို့က ပထမတွေ့သည့်နေရာတစ်ဝိုက်ကို ဆက်တူးလိုက်ရာ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဥအသေးလေးများစွာကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့သည်။

အားလုံးကို စုဆောင်းပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က သူမလက်ဖြင့် အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်သည်။

"၆ ပေါင်၊ ၇ ပေါင်လောက် ရှိမယ်။ လာရတာ တန်သွားပြီ။"

လတ်ဆတ်သော ထျန်မာ့ ၆ ပေါင်၊ ၇ ပေါင်ခန့်ကို အခြောက်လှမ်းလိုက်ပါက ပေါင်ဝက်ခန့် ရနိုင်ပြီး ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးစခန်းတွင် ၅ ယွမ်ထက်မနည်း ရောင်းရနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ယန်ရွှယ်၏ ယာယီအလုပ်သမား သုံးရက်စာ လုပ်ခနှင့် ညီမျှသည်။

ကျန်တာကတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်သည်။ ဥများကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ရင်း သူမက ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။

"သစ်ထုတ်လုပ်ရေး မစခင်က ရှင် ဒီကို ရောက်ဖူးလား?"

ထျန်မာ့သည် 'မှိုနားတို' ဟု ခေါ်သော မှိုတစ်မျိုးနှင့် အတူယှဉ်တွဲ ပေါက်ဖွားလေ့ရှိသည်။ ထိုမှိုများသည် အေးခဲမှိုများလောက် တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း စားလို့ကောင်းကာ ညဘက်တွင်လည်း တောက်ပနေတတ်သည်။

တောင်ပေါ်အခြေအနေ ကျွမ်းကျင်သူများသည် မှိုနားတို ပေါက်သည့်နေရာကို သိလျှင် အနားတွင် ထျန်မာ့ကို တူးတတ်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမြောက်အမြား တွေ့တတ်ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချီဖန့်မှာ တောတွင်းအစားအစာ ရှာဖွေခြင်းတွင် စိတ်မဝင်စားလှပေ။ သစ်တောစခန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း သူ ဤနေရာသို့ မရောက်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် သူက ခဏတာ အဝေးသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် ထျန်မာ့များစွာကို သူ၏ခြင်းတောင်းထဲတွင် ထည့်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

"သစ်ထုတ်လုပ်ရေး နောက်ဆုံးအဆင့်တုန်းက ဒါတွေကို တွေ့ခဲ့တာ။"

ဒါကြောင့် သူက တောင်ပေါ်တက်ဖို့ သူမကို ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်— မအံ့သြတော့ဘူး။

ယန်ရွှယ်က သူယူလာသည့် ပမာဏကို ချိန်ကြည့်ရာ နောက်ထပ် ၅ ပေါင်၊ ၆ ပေါင်ခန့် ရှိနေသည်။ စုစုပေါင်းဆိုလျှင် ပေါင် ၂၀ ကျော် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဒါက ယွမ် ၂၀ ကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။ ယန်ရွှယ်က တောထဲရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဒါတွေကို တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြတာပေါ့။"

"မလိုပါဘူး။ မင်းပဲ ယူထားလိုက်ပါ။"

ချီဖန့်သည် စကားတည်သူဖြစ်သည်။ ခရိုင်က ပြန်လာကတည်းက သူစုထားသော ယွမ် ၈၀၀ ကျော်ကို ယန်ရွှယ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သလို နောက်ပိုင်းရသည့် လုပ်ခများကိုလည်း သူမထံသို့သာ အပ်နှံထားသည်။

သူမသည် ကျောက်တုံး၏ တစ်ဝက်တွင်သာ ထိုင်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို သူ့အတွက် ချန်ထားပေးသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် သူက ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ အောက်ဘက်ရှိ တောင်စောင်းများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ သစ်ထုတ်တာ ဘယ်လောက်ကြာဦးမယ် ထင်လဲ?"

ဒါက သူ လျိုဝေကောကို မေးဖူးသည့် မေးခွန်းပင်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ရွှယ်ကတော့ သူ့ဆိုလိုရင်းကို လုံးဝ လွဲမှားမည်မဟုတ်ပေ။

သူမက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ မေးတာလဲ?"

ချီဖန့်က သူမကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဘဲ အဝေးတစ်နေရာကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ "ဟိုဘက်က မနှစ်က သစ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ နေရာ။"

ပြီးနောက် သူတို့ထိုင်နေသည့် အောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြပြန်သည်။ "ဒါက ဒီနှစ် နေရာ။"

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်က အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးများဆီသို့ ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "မကြာခင် အဲဒီနေရာတွေရဲ့ အလှည့် ရောက်လာတော့မယ်။"

သူ၏လေသံက အေးစက်နေပြီး အမှန်တရားကို ရိုးရိုးလေး ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ထိုစကားများနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်လေးနက်လှသည်။

သူတို့ စရောက်စက သူမ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု ယန်ရွှယ် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ "သိပ်တော့ မကြာတော့ပါဘူး။"

သူ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဟု မမေးမီမှာပင် သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဆင်းရဲတဲ့ အမေတစ်ယောက်က သူ့ကလေးကို ကျွေးဖို့ သူ့သွေးကို ရောင်းနေရတယ်ဆိုတာဟာ သူမက အမြဲတမ်း ဒီလိုလုပ်နေရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ အခွင့်အရေးရရင် သူမဟာ သူမကိုယ်တိုင်နဲ့ သူမကလေးကို အထောက်အပံ့ပေးနေတဲ့ အရာရာတိုင်းကို တန်ဖိုးထား စောင့်ရှောက်လာပါလိမ့်မယ်။"

ချန်ပိုင် တောင်တန်းကြီးများ ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားမှုမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအစား သစ်ပင်ပြန်လည်စိုက်ပျိုးရေးနှင့် အစားထိုးခဲ့သော်လည်း သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးမှုမှာ ပြန်လည်ကုစား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ယန်ရွှယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သွေးရောင်းတာက ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေတာ မှန်ပေမဲ့ အသက်ရှင်ဖို့တော့ အထောက်အကူပြုတယ်။ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အသက်ရှင်သန်ဖို့က ပထမပဲ။"

မျိုးဆက်များစွာ၏ ကြိုးစားမှုဖြင့် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစ၊ နည်းပညာများဖြင့် ကမ္ဘာ့အလယ်တွင် ဝင့်ကြွားစွာ ရပ်တည်နိုင်မည့် အချိန်အထိ ဒီအခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က ဘာမှပြန်မပြောသဖြင့် သူ သဘောတူလား သို့မဟုတ် ငြင်းခုံဖို့ စိတ်မပါတာလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

ယန်ရွှယ်က သူမ၏ မေးကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်နေသည်။ "ငယ်ငယ်က ရှင့်ကို ရိုက်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူးလား?"

ချီဖန့်က သူမကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်ကပဲ စကားစတယ်၊ ကျွန်မကလည်း အလေးအနက် ပြန်ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။ ရှင့်ကို ဘယ်သူမှ မရိုက်ဖူးဘူးဆိုတာ သေချာလား?"

အခုတော့ သူက အရပ်ရှည်ရှည် လူကောင်ကြီးကြီးနှင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမက သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ပိတ်ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ချီဖန့်က သူမကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် အနေအေးပြီး မလိုအပ်သော မေးခွန်းများကို မမေးတတ်သူ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူက သူ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ကို ဒူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"ကိုယ် စဉ်းစားနေတာပါ— ဒီလို သွေးရောင်းနေရတဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ? ၁၀ နှစ်လား? ၂၀ လား? ၅၀ လား? ဒီအမေဟာ ဒီလိုလုပ်စရာမလိုတော့တဲ့ နေ့ကို မြင်နိုင်လောက်အောင် အသက်ရှည်ပါ့မလား?"

ယန်ရွှယ်တွင် အဖြေမရှိပေ။ သူမသည် အနာဂတ်ကို သိမြင်ခဲ့သူတစ်ဦး၏ ရှုထောင့်မှ ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူကတော့ အဆုံးမရှိသော ပစ္စုပ္ပန်ကိုသာ မြင်နေရသူဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်တစ်ခုကို သိထားခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက် ပေးနိုင်သည်။ ထိုသို့မသိပါက သူ၏ သံသယများမှာလည်း နားလည်ပေးနိုင်စရာပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဟေး! ဟိုက နှစ်ယောက်— ဒါ ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းကို သွားတဲ့လမ်းလား?"

ယန်ရွှယ်က မသိသဖြင့် ချီဖန့်ကို လက်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။

ချီဖန့်က ယားတတ်သဖြင့် အနည်းငယ် ရှောင်လိုက်ပြီးနောက် အသံမြှင့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လမ်းလွန်လာပြီ။ ဒါက ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း ဖြစ်နေပြီ။"

ထိုသူစိမ်း၏ အသံမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော် ဘယ်လို ပြန်သွားရမလဲ?"

သူကတော့ တကယ့်ကို လမ်းပျောက်နေပုံရသည်။ ခဏမျှ တိုင်ပင်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက အရမ်းဝေးလံခေါင်သီတယ်၊ ကျွန်မတို့လည်း လမ်းကို သေချာမသိဘူး။ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ကျင်းချွမ်စခန်းကို လိုက်ခဲ့ပါလား၊ အဲဒီကနေ ရထားလမ်းအတိုင်း ပြန်သွားလို့ရတယ်။"

ထိုလူက ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်တို့..."

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရိုးသားသည့် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အားနာဟန်များမှာ အံ့သြမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ဒါ... မင်းလား?"

ယန်ရွှယ်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ရှင် ဒီဘက်မှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ?"