အီဘာရာကီဒိုဂျီ

တိုကူဂါဝါဒိုင်ရိုက လက်ကွက်ကျိန်စာကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ် ဖိအားများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ မြင့်တက်လာသည်။

မမြင်ရသော စွမ်းအားများကြောင့် မြေပြင်မှာ တစ်လက်မချင်း အက်ကွဲလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရို အေးဂျင့်များမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြရသည်။

ဗဟိုချက်တွင်မူ သွေးရောင်လွှမ်းသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ကောင်းကင်သို့ ပန်းထွက်လာ၏။

တိုကူဂါဝါဒိုင်ရိုက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒူးထောက်လျက် ဦးညွတ်လိုက်သည်။

တိုကူဂါဝါမိသားစုတွင် ပြောင်းပြန်ဆင့်ခေါ်ခြင်း အစီအရင်ဟု လူသိများသော တားမြစ်ပညာရပ် တစ်ခု ရှိသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ယင်ယန်ဆရာသခင်များသည် မိစ္ဆာနှင့် သတ္တဝါဆိုးများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် နည်းလမ်းသုံးမျိုး သုံးလေ့ရှိသည်။ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း၊ ချိပ်ပိတ်ခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်းတို့ပင်။ တတိယနည်းလမ်းဖြစ်သော ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်းကို အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ နှင်ထုတ်နိုင်ရန် ယင်ယန်ဆရာသခင် အများအပြား၏ အသက်ကို စတေးရလေ့ ရှိသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်သည့်တိုင်အောင် ထိုမိစ္ဆာ ပြန်လာနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

ပြောင်းပြန်ဆင့်ခေါ်ခြင်းအစီအရင် ဆိုသည်မှာ ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံထားရသူများကို ပြန်လည်၍ ခေါ်ယူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တိုကူဂါဝါမိသားစုသည် ယခင်ကက လက်နက်အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသော အမေရိကန် စစ်တပ်ကို အတူတကွ ပျက်စီးစေရန် ထိုပညာရပ်ကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ဆင့်ခေါ်ခံရသော မိစ္ဆာကြီးမှာ နျူကလီးယားဗုံးဒဏ်ကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်ခဲ့သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ငြိမ်သက်၍ သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းကြောင့်ပင် တိုကူဂါဝါ မိသားစုမှာ မျိုးတုံးမည့်ဘေးမှ လွတ်မြောက် ခဲ့ရသည်။

တိုကူဂါဝါဒိုင်ရိုတွင်မူ ထိုမိစ္ဆာကြီးကို ပြန်ခေါ်နိုင်လောက်သည့် စွမ်းအားမျိုး မရှိပေ။

သို့သော် သူက ပြောင်းပြန်ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို အသုံးပြု၍ အိုဆာကာ၏ ဝိညာဉ်၁၀၀ လှည့်လည်ပွဲညနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည်။

ထိုအစီအရင်စွမ်းအင်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းကို အနီးအနားရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး မိစ္ဆာက ချက်ချင်းဆိုသလို အာရုံခံမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဆင့်ခေါ်ခံရသည့် မိစ္ဆာမှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်မည်နည်း ဆိုသည်ကိုမူ တိုကူဂါဝါဒိုင်ရို မသိပေ။ ၎င်းမှာ ကံစမ်းမဲ နှိုက်လိုက်ရသလိုပင်။

ဆင့်ခေါ်ခံရသော သတ္တဝါမှာ ရှေ့တွင် တွေ့သမျှကို ခွဲခြားခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ကြောက်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ လက်ရှိတွင် အသက်ရှင်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။

“နီယွန်တိုင်းပြည်က မိစ္ဆာတွေရဲ့ အစွမ်းကို ပြရတာပေါ့။”

တိုကူဂါဝါဒိုင်ရိုက အာရုံစူးစိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ သွေးမြူများ ပန်းထွက်လာသည်။

“ပွင့်စမ်း။”

ဝုန်း...

သူ့ခေါင်းအထက်တွင် သွေးရောင်ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာသည်။ အနီရောင် မှော်စာလုံးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဖြူဖျော့ဖျော့ ဘီလူးလက်သည်းကြီးတစ်ခုက အက်ကြောင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အနားသတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂျွတ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တံခါးပေါက်ကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်အောင် ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီးနှင့် ရွှေရောင် သားရဲမျက်လုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“အင်း... လူသားတွေရဲ့ အနံ့ပဲ။”

ထိုသတ္တဝါ၏ စကားသံမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး ရှေးကျလှသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲသို့ ကြည်လင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသဖြင့် အလွယ်တကူ နားလည်နိုင်သည်။

မိစ္ဆာက ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းထဲမှ ခေါင်းကို ထိုးထွက်လာသည်။ လိမ္မော်နီရောင် မီးလျှံ ဆံပင်များက အနောက်တွင် တောထနေ၏။ ဦးခေါင်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ သွေးရောင် နွားချိုကြီးများ ကွေးထွက်နေသည်။ မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံးစာ ကျယ်ပြန့်သော ပါးစပ်ကြီးထဲတွင် မိုးချုပ် ကောင်းကင်အောက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ် တလက်လက်တောက်နေသော အစွယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်း၏ အထက်ပိုင်းတွင် စုတ်ပြဲနေသော ဆာမူရိုင်းချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သွေးနီရောင် မိစ္ဆာဆေးမင်ကြောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျယ်ပြန့်သော ရင်အုပ်ကြီးကို ဖော်ထုတ်ထားသည်။

ထိုသတ္တဝါ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင်...

တိုကူဂါဝါဒိုင်ရိုမှာ တစ်ခုခု လည်ချောင်းထဲ တစ်နေသကဲ့သို့ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် တောင့်ခဲ၍ သွားတော့သည်။

“အီဘာရာကီဒိုဂျီလား။” ကျောက်ရင်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ဒါတော့ မလွယ်တော့ဘူး။

အိုဆာကာတွင် ဝိညာဉ်၁၀၀လှည့်လည်ပွဲည ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက နီယွန်ဒဏ္ဍာရီထဲမှ နာမည်ကျော် မိစ္ဆာအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အီဘာရာကီဒိုဂျီမှာလည်း တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ သူသည် ရှူတန်ဒိုဂျီ၏ လက်အောက်ခံဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကာ ဓားများ၊ ကျည်ဆံများဖြင့် တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြံ့ခိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူက ထောင်လွှားပြီး ရက်စက်သော်လည်း ပါးနပ်၏။ ခွန်အားသက်သက်သာမကဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောက်ကျစ်သည့် စီစဉ်ညွှန်ကြားသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်းအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင်။

နီယွန်နှင့် ဟွာရှားကြားရှိ ပူးတွဲမစ်ရှင်စနစ် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း မရှိသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

နီယွန်၏ ယင်ယန်ဆရာသခင် အဖွဲ့အစည်းများမှာ မိစ္ဆာများဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံနေရသဖြင့် စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်ရန်ပင် အားမထုတ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်ပတ်က အချက်အလက်များအရ အီဘာရာကီဒိုဂျီသည် မိစ္ဆာဓားကဲ့သို့ပင် ရောက်ရှိလာစကတည်းက ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် နီယွန်တစ်ခွင်တွင် သောင်းကျန်းနေခဲ့ရာ သူ၏ အစွမ်းမှာ သေချာပေါက် ပိုမိုမြင့်တက်နေပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ရင်း ကိုယ်တိုင်မှာ ယခုအခါ ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အီဘာရာကီဒိုဂျီ အက်ကြောင်းထဲမှ အပြည့်အဝ ထွက်မလာသေးခင်မှာပင် သူက ဖိအားကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အီဘာရာကီဒိုဂျီသည် အနည်းဆုံး ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်… သို့မဟုတ် ဘုရင်အဆင့်ပင် ဖြစ်နေနိုင်သည်။

“သြော်... ငါ့ကို ဆင့်ခေါ်တာ မင်းပေါ့၊ တိုကူဂါဝါမိသားစုက ပိုးကောင်လေး...” အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ အကြည့်မှာ တိုကူဂါဝါဒိုင်ရိုဆီသို့ ကျရောက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ယုတ်မာသော အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက အက်ကြောင်းထဲမှ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်းကြီးတစ်ခုဖြင့် နင်းချလိုက်၏။

ဒုန်း...

မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။

သွေးနှင့်အသားစများ လွင့်စင်သွားပြီး အနီးနားရှိ နီယွန်အေးဂျင့်များကို စိုရွှဲသွားစေသည်။

“ငါ့ကို ဆင့်ခေါ်တာက တန်ဖိုးပေးရတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေက အဲဒီတန်ဖိုးပဲ။ အဟက်။”

အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် တိုကူဂါဝါ ယင်ယန်ဆရာသခင်များမှာ ကြောက်လန့် တကြားဖြင့် ခြေထောက်ကြီး ကျလာသည်ကို ငေးကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြဘဲ အကုန်လုံး လှုပ်ပင် မလှုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။

ဆင့်ခေါ်သူအားလုံး အနင်းခံလိုက်ရပြီးနောက်...

အီဘာရာကီဒိုဂျီ ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် ကျောက်ရင်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရန် အချိန်ရတော့သည်။ အနီးအနားရှိ ဆိုင်ခန်းများ အပေါ်တွင် ရင်းနှီးသလိုလိုနှင့် ထူးဆန်းနေသော အတုံးလိုက် စာလုံးများကို မြင်လိုက်ရ၏။ အီဘာရာကီဒိုဂျီ တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်လုံးသူငယ်အိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ငါ ဘယ်နေရာကို ဆင့်ခေါ်ခံလိုက်ရတာလဲ။

ဒါ... ဟွာရှားလား။

“ဟေ့ မိန်းကလေး။ ဒါ ဟွာရှားလား။”

အီဘာရာကီဒိုဂျီက ခေါင်းကို ကျောက်ရင်းတို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒါက ဟွာရှားပဲ...” ကျောက်ရင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ သတ်ဖြတ်နေသည့် ခဏတာအတွင်း ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်အောက်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူအားလုံးကို ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုအဆင့်နီးပါးရှိသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူတို့သာလျှင် အီဘာရာကီဒိုဂျီ ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိနိုင်သည်။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသာ သားရဲဖမ်းပြိုင်ပွဲတွင် ရှိမနေလျှင် ထိုနိုင်ငံခြားမိစ္ဆာက ထိုမျှလောက်အထိ သောင်းကျန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ရင်း မသိလိုက်သည်မှာ “ဒါ ဟွာရှားပဲ” ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရုံနှင့် အီဘာရာကီ ဒိုဂျီ တွန့်ဆုတ်သွားခြင်းပင်။

“ငါ့ကို ဟွာရှားထဲ ဆင်းသက်ဖို့ ခွင့်မပြုသေးဘူး... အဲဒီ အစုတ်ပလုတ် တိုကူဂါဝါ ပိုးကောင်က ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီနေရာအထိ ဆင့်ခေါ်လိုက်တာလဲ။”

အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ အကြည့်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများကြားတွင် ကူးလူးနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူက ဆင်းသက်ရန် တရားဝင် ခွင့်ပြုချက် မရရှိသေးပေ။

သို့သော် အိုဆာကာသို့ အမြီးကုပ်ပြီး ပြန်ပြေးရန်မှာလည်း သူ့စတိုင်မဟုတ်ပေ။

သူက နီယွန်တိုင်းပြည်၏ နာမည်အကြီးဆုံး မိစ္ဆာများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့သိက္ခာကို ထိန်းရပေဦးမည်။

“ဒါက ပုံရိပ်ယောင်ပဲလေ။ အချို့ကို သတ်ပြီး ပြန်ထွက်သွားမယ်... ဘာအရေးလဲ။ အထက်က လူကြီးတွေလည်း သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြန်လည် ရက်စက်လာပြန်သည်။

သူ လက်ကို မြှောက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ စေးကပ်သော မီးလျှံများကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ထိုမီးလျှံများက သုံးမီတာရှည်သော ဆူးတပ်တုတ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ဆောင့်ကန်ကာ သွေးရောင်အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့ဆုံးမှ ကျောက်ရင်းဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

“ဆယ်ယောက်သတ်မယ်။”

“ဆယ်ယောက်သတ်ပြီးမှ ထွက်သွားမယ်။”

မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော တုတ်ကြီးမှာ အရုဏ်ဦးအလင်းကို ဖြတ်တောက်တော့မည့် အလား လေထုထဲတွင် ကွေးညွှတ်ကာ ဝှေ့ယမ်းလာသည်။

တားလို့ မရနိုင်ဘူး။

ကျောက်ရင်း၏ နှလုံးသားက သတိပေးချက်ကို အော်ဟစ်နေသည်။

“အားလုံး နောက်ဆုတ်။ တည့်တည့် ရင်ဆိုင်မတိုက်နဲ့။”

စကားမဆုံးမီ ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်...

ကျောက်ရင်းက သူ၏ နေရာလွတ်သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဓားဓာတ်လုံး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်လိုက်သည်။

“အလကားပဲ။ ငါ သတ်တာကိုပဲ ခံစမ်းပါ။ ငါ သတ်ပြီးရင် ပြန်မှာမို့လို့ အချင်းချင်း အချိန် မဖြုန်းကြစမ်းနဲ့။ အဟက်။”

သူက ကျောက်ရင်း ပစ်လိုက်သော အနက်ရောင် အလုံးလေးနှစ်လုံးကို ဂရုပင်မစိုက်ပေ။

၎င်းတို့ကို အပိုင်းအစကွဲ ထွက်စေမည့် လက်ပစ်ဗုံး သို့မဟုတ် ရေမန်း တစ်ခုခု ထည့်ထားသည် ဟူ၍သာ သူ ယူဆလိုက်သည်။

ရေရောထားသော ရေမန်းမှာ သူ့အဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။

အချည်းနှီး ရုန်းကန်မှုများပင်။

သို့သော်လည်း...

ထိုအနက်ရောင်အလုံးလေးများ မြေပြင်ပေါ် ကျလိုက်သည့် ခဏတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် စူးရှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ထိုအလုံးလေးများ ပွင့်ထွက်သွားသည့် နေရာမှ ပုံရိပ်ယောင် ဓားကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ တစ်ဦးစီမှာ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံများ ဝတ်ထားပြီး ညာဘက်လက်မှာ မမြင်ရသော ဓားနှောင့်များကို ခပ်လျော့လျော့ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

သူတို့၏ ရုပ်သွင်မှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း နှစ်ဦးလုံးမှာ ခေါင်းကို မော့လိုက်ကြရာ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များအောက်မှ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို နှိမ့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။

ရွှမ်း...

ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုက မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို လေးပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး...

ဓားချီများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဟိန်းဟောက်သွားတော့သည်။

တုတ်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ လက်မောင်းမှာ သောင်းကျန်းလှသော ဓားချီများအောက်တွင် တစ်ခဏချင်း ပြတ်တောက်ကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတော့သည်။

...