ဥက္ကဋ္ဌချန်လို့ခေါ်ပါ

“ဟွာရှားမှာ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိနေပြီလား။”

အိုဆာကာမြို့ရှိ မိုးမျှော်တိုက်တစ်ခု၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင်...

အီဘာရာကီဒိုဂျီက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အက်ကွဲကြောင်းများကို မကျေမနပ် ကြည့်နေမိသည်။

ဟွာရှား၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ နီယွန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်ဟု ပြောစမှတ် ရှိကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်နိုးထမှု နောက်ကွယ်တွင် နှစ်ပေါင်း ငါးထောင် သမိုင်းကြောင်းနှင့် ဧရာမ နတ်ဘုရားစနစ်ကြီး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခင်ကတော့ သူ ထိုအချက်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယနေ့တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူက သူတို့ကို အလွန် အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူမှာ ဟွာရှား၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အပိုင်းပိုင်းခြေမွန်းနိုင်ခဲ့သည်။ နီယွန်၏ ယင်ယန်ဆရာသခင်များထဲတွင်ပင် ထိုသို့သော ခွန်အားမျိုးမှာ ရှားပါးရတနာကဲ့သို့ပင်။ သူက အစွမ်းထက်ဆုံးသူလည်း ဖြစ်နေနိုင်၏

“အားနည်းလွန်းသေးတယ်...”

အီဘာရာကီဒိုဂျီသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတွေ ဆင်းသက်မလာခင် ငါ့ရဲ့ခွန်အားကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ဖို့ လိုတယ်... ပိုသတ်ရမယ်၊ ပိုစားရမယ်... မဟုတ်ရင် ရှေ့လျှောက် ရက်တွေက လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ချရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။

နားထင်မှ ချွေးအေးများ စီးကျလာ၏။

သူ မလှုပ်ချင်၍ မဟုတ်။

ဧရာမ ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအားကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာခြင်းကြောင့်ပင်။

သူ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် မိုးတိမ်များ မှောင်လာသည်။

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့် သည်းထန်သော မိုးစက်များ ဝန်းရံလာ၏။

နတ်ဘုရားများ၏ ဒေါသအမျက်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေသော မိုးခြိမ်းသံများမှာ အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ နားစည်ဘေးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။

ရုတ်တရက် ဝေဝါးနေသော လက်တစ်ဖက်မှာ အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ထိုလက်မှာ သေးငယ်လှ၏။ ကလေးငယ်၏ လက်ကလေး အလားပင်။

အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဆန်စေ့တစ်စေ့စာမျှသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုသေးငယ်သော လက်ကလေးသည်...

အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ဆင်းသွားစေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း...

ထိုလက်မှာ သူ့ကို ထပ်ခိုးအဆင့် ၃၀ကျော်ရှိသော ကွန်ကရစ်တုံးများကို ဖြတ်၍ ဖိချလိုက်သည်။

မြေကမ္ဘာအောက်ခြေအထိ မရပ်မနားဘဲ ဆက်လက်ဖိချနေဆဲပင်။

ချွန်ထက်သော ကျောက်လွှာများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာစေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

[ အီဘာရာကီဒိုဂျီ... မင်း စည်းကျော်သွားပြီ ]

အေးစက်သော အသံတစ်သံက သူ့နားနားတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုအသံထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး ရှိလှသော်လည်း သေစေနိုင်သော အငြိုးအတေးများ ပါဝင်နေ၏။

[ ဟွာရှားနယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ မင်းကို ခွင့်မပြုထားဘူး ]

“အော့...”

အီဘာရာကီဒိုဂျီက သွေးများ အန်ထုတ်ရင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ပါးစပ်ဟလိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ထင်တာက... ပုံရိပ်ယောင်သက်သက်ပဲ ဆိုတော့...”

ဘုန်း...

ထိုလက်က သူ့ခေါင်းကို နောက်ထပ် မီတာတစ်ရာခန့် ထပ်မံ၍ ဖိချလိုက်ပြန်သည်။

ယခုဆိုလျှင် သူ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ဖူဂျီတောင်၏ ချော်ရည်ပူများပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

[ မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကိုတောင် ခွင့်မပြုဘူး ]

“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့...”

[ စည်းကမ်းဆိုတာ စည်းကမ်းပဲ ]

“ကျေးဇူးပြုပြီး...”

ထိုလက်က လွှတ်ပေးလိုက်၏။

အီဘာရာကီဒိုဂျီ၏ ဦးခေါင်းမှာ ချော်ရည်များဆီသို့ တည့်တည့်ကျဆင်းသွားသည်။

မထိခင်မှာပင် ချော်ရည်ပူများထဲမှ ဧရာမ မြွေနဂါးခေါင်းကြီးတစ်လုံး ထိုးထွက်လာပြီး သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။

ဂျွတ် ဂျွတ်....

ဦးခေါင်းခွံမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားရရှာသည်။

ထိုမြွေနဂါးခေါင်း တစ်လုံးတည်းတင် မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကြီးမားနေရာ...

ချော်ရည်များအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မည်မျှ ကြီးမားမည်ဆိုသည်ကို ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်ပေ။

နောက်ထပ် မြွေနဂါးခေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး...

တစ်ခုချင်းစီမှာ အထက်တွင်ရှိသော ဝေဝါးသော ပုံရိပ်အား အရိုအသေပေးလျက် နာခံသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

[ ယာမာတာနိုအိုရိုချီ... မင်းရဲ့အချိန်လည်း မရောက်သေးဘူး ]

[ ဒါကို သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ မှတ်ထား ]

ယာမာတာနိုအိုရိုချီဟု လူသိများသော မြွေနဂါးကြီးက နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထိုပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှသာ ၎င်းမှာ စိတ်အေးလက်အေး နေရဲတော့သည်။

မျက်လုံးပေါင်းများစွာထဲ မကျေနပ်မှုနှင့် တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

အထက်ရှိ ကျောက်တုံးအက်ကြောင်းများမှ တစ်ဆင့် တစ်ချက်မျှ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ...

ချော်ရည်များထဲသို့ နာခံစွာဖြင့် ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကျိုတိုမြို့၊ ရာရှိုမွန်၌။

သွေးရောင်လွှမ်းသော ကောင်းကင်ယံတွင် ကြက်သွေးရောင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွား၏။

အီဘာရာကီ ဒိုဂျီ အသစ်တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်သားရဲမျက်လုံးများမှာ ရူးသွပ်မှုနှင့် စွဲလမ်းမှုများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

“အင်း...လူသားတွေရဲ့ အနံ့ပဲ။”

“အဟက်ဟက်။ ငါက ပြန်ရောက်လာပြီဟေ့။”

သူက တွန့်လိမ်နေသော ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း တစ်ခုခုကို သတိရဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ သတိရသွားသည်။ သူက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“မီနာမိုတိုနိုယိုရီမီဆု... ဝါတာနာဘဲနိုဆုနာ။ စောင့်နေလိုက်။ ဒီလက်မောင်း ပြတ်သွားတဲ့အတွက် ငါ လက်စားချေဦးမှာ။ အဟက်ဟက်။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လမ်းကြောင်းသိရန် နေရောင်ခြည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

လင်းလင်လင်သာ မရှိလျှင် ထိုအဖွဲ့ကြီးမှာ ပြိုကွဲသွားနိုင်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က သုညသုံးလုံးကို တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

“ပြည်ပလျို့ဝှက်ကမ္ဘာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ စီအီးအို...”

တကယ့်ကို ထိပ်တန်းဘွဲ့ထူးပဲ။

ငါ့ဗိုက်ကို ဖောက်ကြည့်ရင်တောင် ဒီလောက် မိုက်တဲ့နာမည်မျိုး စဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဟုတ်ပါတယ်။ အချိန်နည်းနည်း ပိုရရင်တော့ လီချင်းရန်အတွက်လည်း တစ်မျိုးမျိုး ငါ စဉ်းစားပေးနိုင်မှာပါ။

“သူ့ရဲ့ဆရာ” လို့ ပြောလိုက်တာကလည်း ဖုံးကွယ်ဖို့ မဆိုးတဲ့ နာမည်တစ်ခုပဲ။

ပြဿနာက... ငါ့ရဲ့ ခွန်အား ဖြစ်နေတာ။

တစ်ယောက်ယောက်က စကားမှားပြောလိုက်ရင် ငါ အကုန် အလိမ်ပေါ်သွားမှာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သုညသုံးလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလုံးတွေကို လျှောက်ပြောလိုက်တော့...

တကယ့်အဓိပ္ပာယ်က “C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုရဲ့ အရင်းအမြစ် ထောက်ပံ့ရေး စီအီးအို” ဆိုတာမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့...

ကျောက်ရင်း၊ ရှန့်ရှောင်ယွမ်နဲ့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေကတော့ နားလည်သွားကြတယ်။

နားမလည်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူကတော့... လီချင်းရန်ပဲပေါ့။

“ဆရာ... ပြည်ပလျို့ဝှက်ကမ္ဘာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ စီအီးအိုဆိုတာ ဘာကြီးလဲ။”

လီချင်းရန်က ချန်ဟွိုက်အန်ကို စူးစမ်းလိုစိတ် အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဪ... အဲဒါက တပည့်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ ဒီလောကမှာတော့ အဲဒီလို ခေါ်ကြတာ။ ဒီစကားလုံးကို သိတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။ တခြားသူကို သွားမေးရင် သူတို့ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ချန်ဟွိုက်အန်က ရိုးသားလှသော အပြုံးတစ်ခုကို လုပ်ယူလိုက်သည်။

“ဪ... နားလည်ပါပြီ။”

လီချင်းရန်က လက်ကို မေးစေ့အောက်ထားပြီး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဒါဆို... ဒီမှာ ဆရာ့လို လူမျိုးကို ဘယ်လို ခေါ်ကြလဲ။”

“အဲ...” ချန်ဟွိုက်အန် ခဏလောက် ဆွံ့အသွားသည်။ ပြီးမှ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဥက္ကဋ္ဌပေါ့။ ငါ့ကို ဥက္ကဋ္ဌချန်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဥက္ကဋ္ဌချန်။”

လီချင်းရန်က ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာလေးနှင့် ရပ်နေသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေ။

သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ခေါ်လိုက်သည်က တကယ့်ကို သင့်တော်သလို ခံစားနေရသည်။

[ ဪ... ဒီကောင်မလေးက ငါတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုရဲ့ လျို့ဝှက်အရင်းအမြစ် ပံ့ပိုးပေးသူပေါ့ ဟုတ်လား ]

ကျောက်ရင်းက လီချင်းရန်ကို မျက်လုံးတောက်တောက်ဖြင့် အကဲခတ်နေသည်။

[ အဆီပိုတစ်စက်တောင် မရှိဘူး။ အရိုးအဆစ်ကအစ နေရာတကျပဲ။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က အပြစ်ပြောစရာမရှိ၊ အရည်တင်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းလို အသားအရေမျိုးပဲ... ]

[ ကြည့်ရတာ လျို့ဝှက်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူပဲ ]

ချန်ဟွိုက်အန်က အရိုးသန့်စင်ဆေးလုံးများကို ဘယ်ကနေ ရသလဲဟူ၍ သူက အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့သည်။

အခုမှ အားလုံး ကွက်တိပဲ။

သူတို့က တကယ်ပဲ လျို့ဝှက်ဂိုဏ်းတစ်ခုက လာတာကိုး။

ပြီးတော့ သူရဲ့ခါးက ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်မှာ ထွင်းထားတဲ့ ဓားပုံစံ စာလုံးကို ကြည့်ရင်...

ဓားဂိုဏ်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဓားကျောင်းတော်လား။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူနဲ့ ဘယ်လို ဆုံကြတာလဲ။

ရိုးရိုးလေးပါပဲ။

ကျောက်ရင်းက မျက်မှန်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်ကို လေးစားအားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက ဂိမ်းထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သုံးနေတာကိုး...”

ယခင်က သူသည် ဂိမ်းကို အရူးအမူး စွဲလမ်းနေသည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုမှ သူတို့ နားလည်သွား၏။

ချန်ဟွိုက်အန်က ဗီဒီယိုဂိမ်းထဲမှ ကျင့်ကြံခြင်း အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ၎င်းကို လက်တွေ့ဖြစ်အောင်ပင် လုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ထို့ပြင် ထို“အချစ်တော်” လေးကလည်း ယခု သူတို့ ရှေ့မှာတင် ရပ်နေ၏။

သေချာတယ်။ သူက အပြင်လောကကို အခုမှ စခြေချပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ အွန်လိုင်းဂိမ်းတွေ ကစားကြည့်နေတဲ့ လျို့ဝှက်ဂိုဏ်းက “အပြစ်ကင်းစင်တဲ့မိန်းကလေး” ဖြစ်ရမယ်... ဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသားရှိတဲ့ “ဘိုးဘေးမလေး” ပေါ့။

ပါရမီရှင်။ တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ။

တခြားသူတွေက လျို့ဝှက်ဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်လို ဝင်ရမလဲဆိုတာ လေ့လာနေကြတုန်းမှာ...

ငါတို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကတော့ ပြဿနာကို အမြစ်ကနေ ဖြေရှင်းလိုက်ပြီ။

ကျောက်ရင်းက အံ့သြချီးကျူး၍ မဆုံးတော့ပေ။

ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏အကြည့်နဲ့ ဆုံသွားသောအခါ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

ဘာတွေလဲ။

ကျောက်ရင်းနဲ့ ရှန့်ရှောင်ယွမ်တို့ ဘာတွေကို ထပ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေကြပြန်တာလဲ။

ငါ့မှာ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ အစွမ်း ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒါဆိုရင် ဒီလက်အောက် ငယ်သားတွေက တစ်နေ့လုံး ဘာတွေကို ပြုံးစိစိ လုပ်နေကြလဲဆိုတာ သိရမှာ။

ကျောက်ရင်းက ရှေ့တိုးလာပြီး လီချင်းရန်ကို အားတက်သရော ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဘိုးဘေး အဲ... မဟုတ်ဘူး၊ ညီမလေး။ အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ။ ဒီနေ့တော့ ရှောင်ယွမ်နဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ချက်ကျွေးမယ်။ ငါတို့ လက်ရာကို မြည်းစမ်းပေးပါဦး။”

ထိုလှပပြီး ဖော်ရွေသော အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်ပြီး လီချင်းရန် အံ့သြသွားမိသည်။

သူက ကျောက်ရင်းနှင့် ရှန့်ရှောင်ယွမ်တို့ကို သတိထားပြီး ဆက်ဆံနေခဲ့၏။

သူတို့က လင်းလင်လင်နဲ့ မတူပေ။ သူတို့က လူကြီးများဖြစ်သလို... ယောက်ျားများကိုလည်း ညှို့ယူနိုင်သူများ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် သူတို့က မိမိကို သူစိမ်းလို လုံးဝ မဆက်ဆံကြကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လီချင်းရန် ချက်ချင်းပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ငါက တခြားသူတွေကို မကောင်းတာပဲ လျှောက်တွေးမိခဲ့တာကိုး။

သူ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လိုက်ပြီး ရှက်သွေးဖြာကာ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင် လိုက်သည်။

“ဟို... ကျွန်မ... နောက်ကျရင် ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပေးကြပါဦး။”

စကားအဆုံးတွင်တော့ သူ၏နားရွက်လေးများပါ နီရဲသွားတော့သည်။

ဒီလူတွေက ဓားကျောင်းတော်က လူတွေနဲ့ အတူတူပဲ။

ဒါကြောင့်လည်း ဆရာက ဒီနေရာကို သဘောကျတာကိုး...

ဟီးဟီး။ ငါလည်း ကြိုက်သွားပြီ။

...