အခန်း (၁၁၀)
Vol. 11 Ch. 110
ယွမ်ဖာ့က တံခါးကို သတိထား၍ ဂရုတစိုက် တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်မှ အေးစက်နေသော လေများက ချက်ချင်းပင် အတွင်းဘက်သို့ လှိုင်းသဖွယ် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ယွမ်ရုံမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်နေသော စင်္ကြံလမ်းကြားအား သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်လိုက်၏။
သူမ အစ်ကို များ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ယွမ်လော့ရီ ထွက်ပေါ်လာပြီး စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားကြသည်။
ယွမ်ဖာ့က ယွမ်လော့ရီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနီရောင်အစက်ငယ်လေးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုလိုက်မိပြီး ထိုအစက် ကလေးမှာ သွေးနီရောင် အင်းဆက်ပိုးကောင်ကဲ့သို့ တုန်ခါလျက် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေလေ၏။
"ဒိုင်း"
အသံတိတ် အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် မတိုးမကျယ် သေနတ်သံ တစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ယွမ်လော့ရီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ယွမ်ဖာ့ မှာ သူ၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသံကို ကိုယ်တိုင် ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှု ကြောင့် သူ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။
အမှောင်ထဲတွင် အနီရောင်အစက်များ များစွာ ထပ်မံပေါ်လာပြီး ထိုအစက်များမှာ ယွမ်လော့ရီ ကိုသာမက၊ သူ့ညီငယ်များ၏ အသက်ကိုပါ ချိန်ရွယ်ကာ ခြိမ်းခြောက်နေသည်။
"ပြေးကြ"
ယွမ်ဖာ့ က အော်လိုက်သည်။
ယွမ်စစ်က ယွမ်လော့ရီအား လက်ထဲ၌ ပွေ့ချီလျက် ယွမ်ကျွင်း နှင့်အတူ ဓာတ်လှေကားဆီသို့ ထွက်ပြေးလိုက်ကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဓာတ်လှေကားပေါ်မှ အချက်ပြမီးမှာ အစိမ်းရောင် လင်းနေသောကြောင့် ပါဝါ ရှိနေသေးကြောင်း ပြသနေခြင်းဖြစ်ရာ သူတို့ဤ ဓာတ်လှေကားကို စီးကာ လွတ်မြောက်နိုင်၏။
သွေးများက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် စီးကျနေသော်လည်း ယွမ်ဖာ့မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သေနတ်များ ကိုင်ထားသည့် လူရိပ်အချို့က သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ထွက်ပေါ်လာနေသည်ကို တွေ့နေရ၏။
ယွမ်ရုံ ကမူ မထွက်ခွာသေးပေ။ သူသည် သူ၏ ဓားရှည် ကို ဓားအိမ်မှ ထုတ်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သွင်းလိုက်သည်။
"မင်း က ဒဏ်ရာရထားပြီးပြီ သွားနှင့်လိုက် ငါ သူတို့ကို တားထားမယ်"
"အောက်ထပ်မှာ ရန်သူတွေ ပိုများနိုင်တယ် ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့ ငါတို့ ညီမလေး နဲ့ လူသတ်တာ အကျင့်မရှိသေးတဲ့ ဟို အရူး အငယ်နှစ်ကောင် ကို ကာကွယ်ပေး"
ယွမ်ဖာ့ က ပြောလိုက်၏။
ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် ယွမ်ရုံမှာ ယွမ်လော့ရီ နှင့် အခြားသူများ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။
သူ ယခင်က သေရေး ရှင်ရေး အခြေအနေများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးပြီး ကယ်ဆယ်၍ မရနိုင်တော့သော ဒဏ်ရာရ
ရဲဘော်များက မိမိကိုယ်ကိုယ် စတေးရန် ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။
ယွမ်ရုံက ဤအရာမှာ သူ့နှင့် ယွမ်ဖာ့ တို့၏ နောက်ဆုံး စကားပြောဆိုမှု ဖြစ်လိမ့်မည်ကို သိနေခဲ့၏။
"ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း "
နောက်ကွယ်မှ သေနတ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာနေပြီး ယွမ်ဖာ့မှာ တိုက်ခိုက်ကာ ကျန်လူများ ထွက်ပြေးနိုင်ရန်အတွက် အဖိုးတန် အချိန်ကို ဝယ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဓာတ်လှေကားထဲ ရောက်သည်နှင့် ယွမ်ရုံက တံခါးပိတ်ရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။
တံခါးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားချိန်တွင် ယွမ်လော့ရီမှာ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကို လုပ်တော့မည့် အရာကို သဘောပေါက်သွားပြီး ယွမ်စစ် ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းကန်လိုက်သည်။
"ဒုတိယအစ်ကို"
ယွမ်ဖာ့က သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်လျှံလျက် ယွမ်လော့ရီ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
တံခါးမှာ လုံးဝ ပိတ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဓာတ်လှေကားက တဖြေးဖြေး ဆင်းသက်သွားကာ သူတို့အား ယွမ်ဖာ့ ထံမှ ပို၍ ဝေးသထက်ဝေးအောင် သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သေခြင်းတရား ဆိုသည်မှာ ယွမ်ဖာ့ အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းသည် အသက်ရှင်နေသော ပရိုတင်း မှ သေဆုံးသွားသော ပရိုတင်း သို့ ကူးပြောင်းခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။
သက်ရှိအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းတရားနှင့် ကြုံတွေ့ကြရမည်ပင်။
ယွမ်ဖာ့ က အားလုံးကို စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်— သူ၏ လူငယ်ဘဝတွင် နာမည်ကြီး ရှေ့နေတစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ရအောင် လုပ်မည်၊ သူ၏ လှပသော စကားလုံးများကို အသုံးပြု၍ အာဏာရှိသူများကို သနားခံ တောင်းပန်စေမည်၊ အိမ်ကြီးများနှင့် ခန့်ညားသော ကားများ ဝယ်ရန် ပိုက်ဆံရှာမည်၊ နေ့ရက်တိုင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်း နေထိုင်မည်။
သူ မရွှေ့နိုင်လောက်အောင် အိုမင်းလာ ချိန်ရောက်လျှင် နာကျင်မှုကို မုန်းတီးသူ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရစေမည့် သေခြင်း ကို ရွေးချယ်မည်၊ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်သာ ရှင်သန်ပြီး မည်သည့် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုမျှ ခံယူလိုစိတ် မရှိပေ။
ယွမ်ရုံ က သူ့ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူဟု မကြာခဏ ခေါ်လေ့ရှိပြီး ယွမ်ဖာ့ ကလည်း သဘောတူခဲ့၏၊ သူသည် သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ အကျင့်ဖြစ်သောကြောင့် ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲလှသည်။
ထို့ကြောင့် သူ၏ သုံးနှစ်အရွယ် ညီမလေး အော်ဟစ် ငိုယိုခဲ့စဥ်အခါက ယွမ်ဖာ့သည် သူမ၏ ဆူညံသံနှင့် ပူဆာမှုတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူ့တွင် ဂိမ်းကစားချင်စိတ်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူက သူမကို အခန်းထဲ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပြီး ဂိမ်းကစားရန် ထွက်သွားခဲ့ဖူး၏။
ညဥ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ငိုသံမှာ ပိုကျယ်လာပြီး ယခင်ကထက် ပိုမို ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။
"မင်း ငိုတာ ရပ်လို့ မရဘူးလား"
သူက ပြောလိုက်သည်။
ယွမ်လော့ရီမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ယိုင်လဲဝင်လာပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြန်ပြော၏။
"ကိုကိုလည်း ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ"
အား...
မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ
ညီမလေး ရယ်၊ ကိုကို့ ကို ထပ်ပြီး တမ်းတ မနေပါနဲ့တော့။
မဟုတ်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်ရပါစေ၊ ကိုကို မင်းဘေးမှာ နေချင်စိတ်တွေ ရှိနေတော့မှာ။
"ဒိုင်း"
ကျည်ဆန်တစ်တောင့်က ယွမ်ဖာ့ ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ နံရိုးများကို ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။ သူ ဘယ်နှစ်ချက် အပစ်ခံရပြီးမှန်း မသိတော့ပေ။
ယွမ်ဖာ့ လဲကျသွားပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ ပို၍ ပို၍ စီးကျလာပြီး သူက ရန်သူအချို့ကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း များစွာသောရန်သူများမှာ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယွမ်လော့ရီ နှင့် အခြားသူများနောက်သို့ လိုက်ရန် သူ့အား ကျော်ဖြတ်ပြီး အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်။
သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီ ကြုံတွေ့ရသော ပြင်းထန်သည့် ဝေဒနာများက အလွန် နာကျင်ရကာ ယွမ်ဖာ့ စီစဉ်ထားသော ခမ်းနားသည့် အောင်မြင်မှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းသော ထွက်ခွာခြင်း နှစ်မျိုးစလုံး နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေ၏။
ကျစ်
နာလိုက်တာ အရမ်းပဲ
ယွမ်ဖာ့မှာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သေခြင်းတရား၏ ရေရေတွက်သံရေတွက်သံကိုပင်ကြား နေရသည်။
"Tick tock!"
"Tick tock!"
"Tick tock!"
နွေးထွေးသော သွေးများက ပြန့်ထွက်လာပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ နှလုံးခုန်သံ ရပ်တန့်သွားတော့မည်။
ယွမ်ဖာ့မှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေသည်။ သူ ပြီးဆုံးအောင် မလုပ်ရသေးသော အလုပ်များ ရှိသေးသဖြင့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် အသက်ရှင်နေရန် လိုအပ်သေး၏။
ယနေ့ ယွမ်ကျွင်းနှင့် တွေ့ပြီးနောက် သူ သဲလွန်စများ ပိုမို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ တစ်ခုခု ပေါ်ထွက်လာတော့မည် - သူ အမှန်တရားကို ဖမ်းဆုပ်မိနေပြီဟု ထင်ရ၏။
ယခင်က သတင်းအချက်အလက်များစွာကြောင့် သူ လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသော်လည်း ဆင်ခြင်တုံတရား၏ သော့ချက်မှာ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဖြစ်ရပ်များကြားက တူညီသော ကြိုးကို ရှာဖွေရခြင်းပင်။
မူးဝေနေစဉ် ယွမ်ဖာ့မှာ သူ၏ ငယ်ဘဝ ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိပြီး သူ၏ ဖခင် အရက်သောက်နေပုံကို မြင်လိုက်ရ၏။
ပုံမှန်အားဖြင့် ခံစားချက်ကို ထုတ်မပြတတ်သူဖြစ်သော သူ၏ ဖခင်မှာ ထိုနေ့တွင် အထူး ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။
"မင်း သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးရဘူး"
သူ၏ အမေ က ဆိုးသွမ်းသော ယွမ်ဖာ့ ကို မောင်းထုတ်လိုက်၏။
"ဘာလို့လဲ"
"ဒီနေ့က သူ့ညီမ ယွမ်မေရှီ သေဆုံးတဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့မို့လို့"
သူ သေခြင်းတရားနှင့် တွေ့ခဲ့ရပြီ
သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးအိုင်ထဲမှ သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲထူရန် ရုန်းကန်နေရင်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ပြင်းထန်သဖြင့် မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုကြောင့် ယွမ်ဖာ့ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့နေသည်။
သူက နံရံကို မှီထားလျက် ယိုင်နဲ့ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားရာ သွေးခြေရာများ လမ်းတစ်လျှောက် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
အခုတော့ သူ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
သူ၏ ညီမနှင့် သွေးသားရင်း ညီအစ်ကို များ အဘယ်ကြောင့် ခေါင်းကိုက်သနည်းကို— ၎င်းမှာ ယွမ်မိသားစု၏ သက်တမ်းအရင့်ဆုံးနှင့် အမှောင်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ဤ ဘုံလက္ခဏာများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။
ဟား ဟား ဟား၊ ဒီ အဘိုးကြီးတောင် အသက်ရှည်ရှည်နဲ့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံရဲသေးတာပဲ
ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးခွင့် မင်းကို ပေးမှာမဟုတ်ဘူး
သူ၏ ထွက်သက် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ယွမ်ဖာ့မှာ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ခဏတာ သတိလစ်သွားပြီး လဲကျသွားသော်လည်း သူ၏ ကျိုးနေသော နံရိုးများက အဆုတ်များကို ထိုးဖောက်လိုက်ရာ နာကျင်မှုက သူ့ကို ပြန်လည် နိုးထစေခဲ့၏။
သူ လမ်း မလျှောက်နိုင်တော့ပေ။
အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ ယွမ်အောင်း ၏ အသံမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
"ညီမလေး ပြန်လာပြီ ၁၁ နှစ်အရွယ် အနေနဲ့ ပေါ်လာတာ မင်း သူနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ညီငယ်တွေကို ကာကွယ်ရမယ်..."
ယွမ်အောင်းမှာ ထိုစကားများ ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသဖြင့် သူ့ကိုလည်း လူသတ်သမားများက ပစ်သတ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ရမည်။
ကလေးဘဝကတည်းက ယွမ်ဖာ့မှာ သူ၏ အစ်ကိုကြီး ကို ကျော်လွန်ချင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ မမျှော်လင့်ဘဲ အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ပျော်ရွှင်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။
သူက သူ၏ တစ်သက်တာလုံး ကစားရင်းသာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သူ၏ ညီငယ်များနှင့် ဆက်ဆံရေးကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ယွမ်အောင်း ၏ သေတမ်းစာကိုပင် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်စွမ်း သူ့တွင် မရှိခဲ့ပေ။
ဘာလို့ ငါ့ကိုမှ အပ်ခဲ့ရတာလဲ
မြေပြင်ကို သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် တူးဆွရင်း သွေးစွန်းနေသော အစင်းကြောင်းများ ကို ဆွဲကာ ယွမ်ဖာ့က အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထူလိုက်သည်။
ဆယ်မီတာကျော်ခန့်မျှသာ ရှိသော အကွာအဝေးမှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အစွန်းလောက်အထိ ဝေးကွာနေသည်ဟု ထင်ရ၏။
သူ ရှေ့ဆက်သွားလေလေ၊ သွေးပိုထွက်လေလေ၊ ဆက်လက် ခံစားရလေလေ.....
နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်ဖာ့ ပြတင်းပေါက် အနားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အေးစက်သော လေက သူ၏ နားထဲတွင် တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေပြီး အောက်ဘက်တွင် ထွက်ပြေးနေသော လူအရိပ်များကို သူ မြင်လိုက်ရသည် - သူ၏ ညီမနှင့် ညီများပင်။
သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး စာမျက်နှာတစ်ရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ကာ သူ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် စာရွက်ပေါ်တွင် တစ်ချက်ချင်း ရေးခြစ်နေ၏။
ယွမ်ဖာ့သည် မှတ်စု ကို ခြောက်လုံးပြူး သေနတ် တွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံး အင်အားများကို စုစည်းကာ အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းသော လရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင် တောက်ပမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သိမ်မွေ့သော လေးကွေးမျဉ်းအတိုင်း ပျံသန်းသွားကာ ယွမ်လော့ရီ ဖမ်းမိသွား၏။
ဖမ်းမိသောအခါ သူ၏ ညီမကို မထိခိုက်စေရန် လုံလုံလောက်လောက် ပေါ့ပါးသော်လည်း ထိုကမ္ဘာ၏ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်လောက်အောင်လည်း လုံလုံလောက်လောက် လေးလံသည်။
သူ၏ ညီမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။
သူမ ငိုနေသောကြောင့် သူ လွန်စွာ ရုပ်ဆိုးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
ယွမ်ဖာ့ က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မငိုပါနဲ့ ဒါက မှော်မျက်လှည့်လေးပါပဲ"
သူမ ဤမျှ အကွာအဝေးမှ သူ၏ စကားများကို မကြားနိုင်မှန်း သူ သိသော်လည်း သူမအား ဆက်ငိုစေချင်စိတ် သူ့တွင် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။
အချိန်နှင့် အာကာသ စက်ဝန်းမှာ အတိတ်သို့ ပြန်သွားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သုံးနှစ်အရွယ် ယွမ်လော့ရီ က မေးနေ၏။
"မျက်လှည့်လား"
ယွမ်ဖာ့ က
"ဟုတ်တယ် လူတွေကို သေမလား ရှင်မလား ကြားထဲမှာ ပြောင်းပေးနေတဲ့ မယုံနိုင်လောက်အောင် မှော်ဆန်တဲ့ မျက်လှည့်လေးပဲ ရက်စက်တဲ့ အချိန်တောင်မှ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို မှေးမှိန်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး"
"ဒင် ဒင် ဒင် မျက်လှည့် ပြရမဲ့ အချိန်လေး ရောက်လာပါပြီ၊ ချစ်ရတဲ့ ညီမလေး မော့ကြည့်ပါဦး ဒုတိယကိုကိုက အသက်ပြန်ရှင်လာပြီ"
"ဟေး ဘာလို့ ငိုနေသေးတာလဲ ပြန်အသက်ရှင်လာတဲ့ မှော်မျက်လှည့်လေးက အံ့သြစရာ မကောင်းဘူးလား"
"ကိုကို တကယ်တမ်း သေဆုံးခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ"
"ကိုကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ စဉ်းစားပါဦးမယ်... အာ ကိုကို သိပြီ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ အဆုံးမရှိတဲ့ တူးတူပုန်းတမ်းကစားနည်းပဲ"
"တူးတူ ပုန်းတမ်းကစားနည်း"
"ဟုတ်တယ် ညီမလေး ကိုကို့ကို စင်္ကြံလမ်းမှာ ရှာနေတုန်း ကိုကိုက ထောင့်နောက်မှာ ပုန်းနေတာ ညီမလေးက ကိုကို့ ကို ထောင့်မှာလည်း သွားရှာရော ကိုကိုက ချုံပုတ်ထဲကို ရောက်သွားရော ညီမလေး ကိုကို့ ကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ကိုကို က အမြဲတမ်း ညီမလေး ဘေးမှာ ရှိနေမှာ ညီမလေး ကို စောင့်ကြည့်နေမယ်၊ ကာကွယ်ပေးနေမယ်၊ ညီမလေးကို ပျော်ရွှင်စေချင်တယ်"
ရေတွက်သံမှာ နောက်ဆုံး စက္ကန့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ယွမ်ဖာ့ ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့သွားပြီး သူသည် လဲကျသွားကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် သူ့ကိုယ်သူ ပုန်းအောင်း လိုက်သကဲ့သို့ပင်။