ရှောင်လန်နှင့်ရှောင်ယင်းတို့၏ အကူအညီ

ကျေးရွာအပြင်ဘက်ရှိ တိုက်ပွဲသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသယောင် ရှိသော်လည်း အခြေအနေတင်းမာမှုမှာ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိသေးချေ။ ရေညှိခုန်ပျံသားရဲများသည် သူတို့၏ ထူးဆန်းသော ခုန်ပျံနိုင်စွမ်းနှင့် အရေအတွက် အားသာချက်ကို အသုံးပြု၍ နေရာအနှံ့မှ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နေကြသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်ရှိ နှင်းဝံပုလွေအုပ်စုသည် သစ်သားတံတိုင်းကို အကာအကွယ်ယူကာ ကြံ့ကြံ့ခံ ရင်ဆိုင်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ထျန်းပင်းသည် တိုက်ပွဲ၏ကြယ်ပွင့်လေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အားပြင်းသော မီးလျံကိုက်ချက်ကြောင့် ခုန်ပျံသားရဲများသည် သူ့ကို အလွန်သတိထားနေရပြီး ထိပ်တိုက်ရင်မဆိုင်ရဲကြပေ။

သို့သော် တိုက်ပွဲအချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝံပုလွေအုပ်စုအတွက် အားနည်းချက် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း လင်းထျန်းလုံက ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ ဤမိစ္ဆာများသည် သင်ယူနိုင်စွမ်း မြင့်မားပြီး ဝံပုလွေများ၏ ကာကွယ်ရေးပုံစံကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာကြပြီဖြစ်သည်။

“ထိုးဖောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကိုရှာပြီး ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကို အရင်ရှင်းပစ်မှ ဖြစ်မယ်...”

လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်ဝန်းများသည် စစ်တလင်းတစ်ခုလုံးကို လျှပ်စီးအလား ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် မျိုးတူပဲ့တင်ထပ်သံမှတစ်ဆင့် တံတိုင်းအောက်တွင် သွားများကို ဖြဲပြကာ ဟိန်းဟောက်နေသော ထျန်းပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မီးဒြပ်စင်ကို သိမ်မွေ့စွာလှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။

ထျန်းပင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပူပြင်းသော စွမ်းအားများမှာ ပိုမိုထိန်းချုပ်ရလွယ်ကူလာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဇဝေဇဝါဖြင့် တံတိုင်းပေါ်ရှိ လင်းထျန်းလုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“အာဝူး... (ထျန်းပင်း... မင်းရဲ့ အလှည့်ပဲ၊ သူတို့ကို အစွမ်းကုန် ဆုံးမလိုက်စမ်း...)”

လင်းထျန်းလုံက တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အစောပိုင်းက ထျန်းပင်း၏ မီးလျံကြောင့် လက်သည်းဒဏ်ရာရထားပြီး လှုပ်ရှားမှုနှေးကွေးနေသော ခုန်ပျံသားရဲတစ်ကောင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထျန်းပင်းသည် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ပြီး သူ၏ နီညိုရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ သူသည် လေကိုတ၀ကြီးရှူသွင်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ရေခဲနှင့် မီးစွမ်းအားများမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရောယှက်သွားကြသည်။

“အာဝူး...!”

သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရထားသော ရန်သူထံသို့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုခုန်ပျံသားရဲသည် ထိတ်လန့်တကြား ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒဏ်ရာကြောင့် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားလေသည်။

‘အခုပဲ!’

ထျန်းပင်း ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ပါးစပ်အတွင်းမှ အနီရောင် အလင်းတန်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပနေပြီး မီးပွားများပင် လွင့်စင်ထွက်ပေါ်နေသည်။

မီးဒြပ်စင်၏ အားဖြည့်မှုကြောင့် မီးလျံကိုက်ချက်၏ အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်ချည်း မြင့်တက်သွားသည်။

“ဂျွတ်...”

ဤကိုက်ချက်သည် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသော ရန်သူ၏ ရှေ့လက်မောင်းကို တိတိကျကျ ဖမ်းကိုက်လိုက်ခြင်းပင်။

“အီး...!” စူးရှပြီး အလွန်နာကျင်နေဟန်ရသော အော်ဟစ်သံကြီးသည် စစ်တလင်းအား လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ အသားများ လောင်ကျွမ်းသွားသဖြင့် အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ထိုသားရဲမှာ ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အရူးသဖွယ် လူးလိမ့်နေတော့သည်။

ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ရပ်နှင့် ၎င်းတို့အပေါင်းအဖော်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသံကြောင့် ဝန်းရံထားသော အခြားခုန်ပျံသားရဲများအားလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့၏ ဖြူဖျော့သော မျက်လုံးကြီးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

သစ်ပင်အိမ်အတွင်းတွင် တိုက်ပွဲကို တင်းမာစွာ စောင့်ကြည့်နေသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေနှင့် လင်းထျန်းလုံ၏ အလျင်လိုနေမှုကို ခံစားမိလိုက်ကြကာ၊ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“...အဲဒါကို သုံးကြမလား၊ ပြီးရင် တော်တော်လေး နေလို့ထိုင်လို့မကောင်း ဖြစ်မှာဆိုပေမယ့်ပေါ့...” ရှောင်လန်၏ အတွေးထဲတွင် တွန့်ဆုတ်မှု အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ပြတ်သားမှုက ပိုများလေသည်။ “သုံးမယ်... ဝံပုလွေဖေဖေ ရှာနေတဲ့ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ကောင်ကို ကူရှာပေးရမယ်...” ရှောင်ယင်းမှာ ချက်ချင်းပဲ ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမတို့သည် မျက်လုံးများကို တပြိုင်နက် မှိတ်လိုက်ကြသည်။

[ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှု စတင်ပြီ ]

များပြားလှသော သတင်းအချက်အလက် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု သူမတို့၏ အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး လျင်မြန်စွာ စစ်ထုတ် စစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။

ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ညွှန်ကြားမှုလှိုင်းများကို မသိမသာ ထုတ်လွှတ်နေသော အရင်းအမြစ်တစ်ခုကို သူမတို့ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

“ဘယ်ဘက် အနောက်နားက ကောက်ကွေးနေတဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာပဲ...” ရှောင်လန်က တည်နေရာကို တိကျစွာ သတ်မှတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်... အဲဒီကောင်ပဲ၊ အဲဒီကောင်ရဲ့ အော်သံက ဝံပုလွေတွေကို အနှောင့်အယှက် အပေးဆုံးပဲ...” ရှောင်ယင်းကလည်း ထောက်ခံလာခဲ့သည်။

ဤစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းက သူတို့၏ နည်းလွန်းသေးသော စိတ်ခွန်အားကို ကုန်ဆုံးသွားစေသည်။ ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြီးက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာသည်။

“အီး... ယာ...” “ယာ...”

ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် ခွေခွေလေး လဲကျသွားကြတော့သည်။ မျက်နှာလေးများ ဖြူဖျော့သွားပြီး လက်ချောင်းလေးများပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုကြီးကလည်း သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်တော့သည်။

“ဖေဖေ... ဖေဖေ... ဗိုက်ဆာတယ်...”

တိုးညင်းသော်လည်း ရှင်းလင်းသော ငိုသံနှင့် အစာတောင်းနေသံများက သစ်ပင်အိမ်၏ သစ်ပင် အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ပျံ့လွင့်လာပြီး မျိုးတူပဲ့တင်ထပ်သံ၏ ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုကိုပါ သွားရောက် ထိတွေ့လိုက်သည်။

“ဟင်... ငါ့သမီးလေးတွေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ခုနက ကောင်းကောင်းကြီး ရှိနေတာကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဗိုက်ဆာသွားရတာလဲ...”

လင်းထျန်းလုံ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်ချည်း တင်းကျပ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ‘တိုက်ပွဲကို ကြည့်ပြီး အရမ်းကြောက်လန့်သွားလို့ အားကုန်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်...’ သူသည် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှု အကြောင်းကို လုံးဝမတွေးမိဘဲ ကလေးများ ကြောက်လန့်သွားသည်ဟုသာ ယူဆလိုက်သည်။

ထိုစဉ် တိုက်ဆိုင်မှုလော သို့မဟုတ် ဖခင်နှင့် သမီးများကြားက မမြင်ရသော နားလည်မှုလော မပြောတတ်၊

ရှောင်လန်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန်အင်အားလေးဖြင့် လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်၍ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ရှောင်ယင်းကလည်း ထိုနေရာကိုပင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“အီး ယာ... (ဟိုဘက်မှာ...)” “ယာ... (အဲဒီကောင်...)”

လင်းထျန်းလုံ သူတို့ညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ စစ်တလင်း၏ ဘယ်ဘက် အနောက်ပိုင်း၊ ကောက်ကွေးနေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်ခြေတွင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ရေညှိခုန်ပျံသားရဲ တစ်ကောင်သည် တိုးညင်းသော ရှူးရှူးရှားရှား အသံများကို ပြုလုပ်ရင်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူတွေ့လိုက်‌ရသည်။

‘ဟင်... သူတို့က အဲဒါကို ညွှန်ပြနေတာလား’

လင်းထျန်းလုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့် သံသယတို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ‘သူတို့က ရမ်းသန်း ညွှန်ပြနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်...’ သူသည် သမီးနှစ်ယောက်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော တည်ကြည်လေးနက်သည့် အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

‘ဖြစ်နိုင်တာက... သူတို့တကယ်ပဲ တစ်ခုခုကို အာရုံခံနိုင်တာလား’

အကြောင်းပြချက်မရှိသော ယုံကြည်မှုတစ်ခုက သူ၏သံသယများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

“ရန့်မြဲ့...”

လင်းထျန်းလုံသည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ အမိန့်ကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်တော့သည်။ “အေးခဲဟိန်းသံနဲ့ ဟိုသစ်ပင်အောက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်စမ်း...”

ရန့်မြဲ့သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော အအေးစွမ်းအင်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုမြေပြင်နှင့် သစ်ပင်အောက်ခြေတစ်ခုလုံးမှာ ရေခဲလွှာများဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ခုန်ပျံသားရဲ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာလည်း ရေခဲများကြောင့် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

‘အခုပဲ!’

လင်းထျန်းလုံသည် ငွေရောင်လျှပ်စီးအလား ခေါင်းဆောင်ခုန်ပျံသားရဲဆီသို့ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဓားလက်သည်းများသည် ရေခဲများကြား ပိတ်မိနေသော ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ထံသို့ တည့်မတ်စွာ တိုး၀င်သွားသည်။

ခေါင်းဆောင်ကောင်ကြီးသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခြား ခုန်ပျံသားရဲများက ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်ရှိသော နှင်းဝံပုလွေများမှာ သူတို့ကို သွားရောက်မကူညီနိုင်အောင် ဟန့်တားထားကြသည်။

“ရှပ်...”

အသားကို ဆွဲဖြဲလိုက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းထျန်းလုံ၏ တိုက်ချက်မှာ တိကျပြီး သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သဖြင့် ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်၏ အသက်ကို ချက်ချင်း အဆုံးသတ်လိုက်နိုင်လေသည်။

ခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်ရှိသော ရေညှိခုန်ပျံသားရဲများသည် ချက်ချင်း ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

“အားလုံးပဲ... တိုက်စစ်ဆင်ကြ...” လင်းထျန်းလုံက ဟိန်းဟောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နှင်းဝံပုလွေအုပ်စု၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ထွက်ပြေးနေသော ရန်သူများကို လိုက်လံ ချေမှုန်းကြတော့သည်။

လင်းထျန်းလုံသည် သစ်ပင်အိမ်ဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူ့အား မျှော်လင့်တကြီးကြည့်နေသော သမီးငယ်နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ ကြေကွဲသွားရသည်။

“မကြောက်နဲ့နော်... ဖေဖေ ရောက်ပြီ... အစာရတော့မယ်... ပိုင်လင်...” သူသည် ဝံပုလွေမကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တွေးမိလိုက်သည်။ “ငါ့သမီးလေး နှစ်ယောက်က... နည်းနည်းတော့ ထူးခြားနေသလားလို့... ဒီလို တိကျတဲ့ အာရုံခံစားမှုမျိုးက...”

သူ၏သမီးများက ထို ‘တိကျသော အာရုံခံစားမှု’ အတွက် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့ရကြောင်းကိုတော့ သူမသိရှာပေ။ သို့သော် ဤပထမဆုံးသော စစ်မြေပြင်လမ်းညွှန်မှုက သူ၏ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းပြီး ထူးခြားသော အမှတ်တရတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီပဲ ဖြစ်သည်။