အခန်း (၁၂၁)
Vol. 13 Ch. 121
Chapter 121
"၃"
"၂"
"၁"
"အတိတ်ကို ပြန်စပြီ"
ယွမ်လော့ရီသည် ချောက်နက်ထဲ ပြုတ်ကျနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ခံစားရပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အောက်သို့ ကျဆင်းသွား၏။ အချိန်နှင့် နေရာမှာ ဆက်တိုက် ရွေ့လျားပြောင်းလဲနေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်မိပြီဟု ခံစားရသောအခါမှ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမရှေ့တွင် စားစရာအပြည့်တင်ထားသော အနက်ရောင် သစ်သားစားပွဲရှည်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေ၏။ ပန်းကန်များနှင့် ခွက်များထဲတွင် အဖြူရောင် နှင်းဆီပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးက တဖျတ်ဖျတ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို နူးညံ့စွာ လင်းလက်နေစေသည်။
စားပွဲ၏ ဦးခေါင်းပိုင်းတွင် အသားအရည် ဖြူဖျော့၍ ချောမောသော်လည်း ပိန်လှီနေသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေ၏။
သေလုနီးပါးဖြစ်နေပုံပေါ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးရုပ်သွင် ရှိသူပင်။
သူက အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်စုံပေါ်ရှိ ကျွမ်းကျင်စွာ ချုပ်ထားသော ချုပ်ရိုးချုပ်သားများက သူ၏ ပခုံးအလှကို ပေါ်လွင်စေနေသည်။ ခမ်းနားသော အဖြူရောင် ကော်လံက လည်ပင်းကို ဝိုင်းရံထားပြီး အလယ်တွင် ယွမ်မိသားစု၏ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ မြွေနဂါးတံဆိပ် ထွင်းထားသော ငွေရောင် တံဆိပ်တစ်ခု ရှိ၏။
ဓားနှင့် ခရင်းကို ချလိုက်ရင်း ထိုလူသည် ယွမ်လော့ရီအား ကြည့်၍ ရေခဲတမျှအေးစက်ပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသော လူသတ်ချင်စိတ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ထမင်းစားနေစဉ် အနှောင့်အယှက်ပေးခံရခြင်းကို သူ မကြိုက်ပေ။
မှိန်ပြပြ အခန်းထဲတွင် ထိုလူကို ယွမ်လော့ရီ ချက်ချင်း မှတ်မိရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း သတိထားပြီး မေးလိုက်၏။
"စတုတ္ထအစ်ကိုလား"
ထိုလူမှာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်မှုအပေါ် ရှုပ်ထွေးနေဟန် ရှိသော်လည်း ဤသေးငယ်သော ကျူးကျော်သူကြောင့် သူ၏ သိချင်စိတ်များ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ယနေ့ သူ အားလပ်ချိန် အနည်းငယ် ရထားသဖြင့်၊ သူမကို ခဏတဖြုတ် ထပ် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားနိုင်ပြီး သူမထံမှ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေ၏။
သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ယွမ်လော့ရီအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဖိနှိပ်ချင်သော ခံစားချက်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
နောက်ဆုံးတွင်၊ သူ၏ မည်းနက်နေသော အရိပ်မှာ ယွမ်လော့ရီအပေါ်သို့ ကျရောက်လာ၏။
အနီးကပ် လေ့လာပြီးနောက် ယွမ်လော့ရီသည် ထိုလူမှာ ယွမ်စစ်ဖြစ်ကြောင်း ပိုမို သေချာသွားသော်လည်း သူက အသက် ပိုကြီးပုံရပြီး အသက် သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိနိုင်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ယွမ်စစ်သည် ယွမ်လော့ရီကို လေ့လာရင်း အတိတ်ကို ပြန်သတိရနေ၏။
"မင်းက... နံပါတ် ၆၁၊ သခင်ယွမ်ရဲ့ တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ဖန်တီးမှုလေးပဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းက အစောကြီး ကတည်းက သေသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"
ယွမ်စစ်သည် သူ့နဖူးပေါ်တွင် ထိုးကိုက်နေသော အာရုံကြောများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရောဂါအမည် ရှာမရနိုင်သော အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။
"ဒါမှမဟုတ် ငါလည်း ဖျားလာတာများလား"
"မင်း ငါ့ကို စတုတ္ထအစ်ကိုလို့ ခေါ်လိုက်ပေမယ့် ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကို မဟုတ်ဘူး ငါက မင်းရဲ့ ပိုင်ရှင်၊ မင်းက ငါ့ဆီကို အမွေဆက်ခံဖို့လာတဲ့ အရာတွေထဲက တစ်ခုပဲ"
"ဒါပေမယ့်..."
သူ ရုတ်တရက် ငုံ့လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးကို ရုတ်တရက် နီးကပ်သွားစေသည်။ ယွမ်လော့ရီမှာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေသော စွဲလမ်းမှုနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ကို ယခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်လေပြီ။
ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူက ပြောသည်၊
"ဒီလို ခေါ်တာက တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ငါ့ စိတ်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသလိုပဲ၊ ဒါက ဘာလဲ ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ စိတ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တဲ့ စိတ်လားတော့ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အသက်ရှင်နေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိနိုင်လိမ့်မယ်လို့တော့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ယွမ်လော့ရီ တင်းမာသွားပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးကို တိုးမြှင့်လိုက်သည်။
ဤ အချိန်စက်ဝန်းရှိ ယွမ်စစ်မှာ သူမ၏ အစ်ကို မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွက်မူ သူမသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သံသယဖြစ်ဖွယ် ပုံရိပ်မျှသာဖြစ်ပြီး သူမကို သူ အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
ယွမ်စစ်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မကြောက်ပါနဲ့ ဗိုက်ဆာနေလား ငါ အခု ထမင်းစားနေတာ၊ မင်း ငါနဲ့ အတူတူ စားလို့ရတယ်"
သူသည် သူ၏ လက်ကို ကျက်သရေရှိစွာ ဆန့်တန်းပြီး ဘောလုံးပွဲတစ်ခုတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအား ကခုန်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေသော သူကောင်းမျိုးသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုကျိုးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
ယွမ်လော့ရီသည် စတုတ္ထအစ်ကို ပိုမို နူးညံ့သယောင် ဟန်ဆောင်လေလေ ပိုမို အန္တရာယ်များလေလေဖြစ်ပြီး၊ မြွေတစ်ကောင်က သေစေနိုင်သော အားဖြင့် ရိုက်ခတ်ရန်အတွက် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းကို နားလည်သည်။
သို့သော် သူမ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်၍ မရတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ယွမ်လော့ရီက သူမ၏ သေးငယ်သော လက်ကို သူ၏လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ထိုလက်နှင့် ထိမိသောအခါ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။
ယွမ်စစ်သည် ယွမ်လော့ရီ၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထို့အစား၊ သူမအတွက် ဓား၊ ခက်ရင်း၊ ဖျော်ရည်နှင့် လက်သုတ်ပုဝါတို့ကို စားပွဲတွင် ထားပေးရင်း သူကောင်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းကာ ထိုင်ခုံနားသို့ ညှင်သာစွာ ခေါ်ဆောင်သွား၏။
အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသောအခါ သူ၏ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ညစာ ဆက်စားလေသည်။
ယွမ်လော့ရီတွင် အစာစားချင်စိတ် မရှိပေ။ ဤအချိန်စက်ဝန်းတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိလိုသဖြင့် သူမ မေးလိုက်၏။
"ကျန်တဲ့ အစ်ကိုတွေရော ဘယ်မှာလဲ"
ယွမ်စစ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ကျန်တဲ့ အစ်ကိုတွေ အာ... ငါ နားလည်ပြီ ငါက မင်းရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုဆိုတော့ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း မင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေ ဖြစ်ရမယ်"
"ယွမ်အောင်းက သူ့အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်ကတည်းကရောဂါကြောင့် ဆုံးသွားပြီ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ ငါ အကုန် သတ်ပစ်လိုက်တာ"
"ငါ သူတို့ကို ယွမ်မိသားစုရဲ့ သင်္ချိုင်းမှာ မြှုပ်နှံပြီး သင့်တော်တဲ့ ဈာပနပွဲတွေ လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ် သူတို့က တော်တော်ကို သန်မာတယ်၊ အထူးသဖြင့် အဖေ၊ သူ တကယ် မသေခင် ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သတ်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ငါပဲ နိုင်ခဲ့တာပါပဲ"
သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်ပြီး ခပ်ဝေးဝေးမှ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများအပေါ် မည်သည့် ခံစားချက်မှမရှိ
ခြင်းကိုတော့ ခံစားနေမိသည်။
ယွမ်စစ်၏ ရက်စက်သော လျစ်လျူရှုမှုများထဲတွင် ယွမ်လော့ရီသည် ယွမ်ကျန်းဟိုင်၏ အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နေရ၏။
ငွေရောင် စားပွဲတင်ဓားမှာ အရိုးနှင့် တွဲကပ် နေသောအသားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှီးဖြတ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ယွမ်စစ်က အရသာကို မြည်းစမ်းရုံသာ လုပ်ပြီး သူ၏ ပုံပန်း သဏ္ဌန်မှာ မနှစ်သက်ပုံပေါ်နေသည်။ မကြာသေးမီက၊ သူစားသမျှ ဘာမှ အရသာ မခံစားရတော့ဘဲ ပါးစပ်ပျက်နေခဲ့ပြီး ယင်းမှာ သူ၏ ဖျားနာမှု လက္ခဏာများထဲမှ တစ်ခုပင်။
သူသည် မတတ်နိုင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ပိုးသတ်ဆေး များစွာကို သောက်သုံးခဲ့သော်လည်း၊ ဤ ရောဂါဖြစ်စေသော မျိုးဗီဇ၏ ကျိန်စာမှ သူ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ မဝေးတော့သော အနာဂတ်တွင် သူသည်လည်း ယွမ်အာင်းကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးသတ်ရဖွယ် ရှိသည်။
သူ၏ အကြည့်များ ယွမ်လော့ရီထံ တစ်ဖန် ကျရောက်လာပြန်သည်။
သူ မေးလိုက်၏။
"မင်းက ဘာလဲ ငါ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် တကယ့်လူလား"
လက်ခုပ် နှစ်ချက်တီးလိုက်သည်နှင့် ရိုသေသော အစေခံတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး
"သခင်၊ ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ"
ယွမ်စစ်က မေး၏။
"အဲဒီမှာ ထိုင်နေတာ ဘယ်သူလဲ"
အစေခံက ပြန်ဖြေသည်။
"မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက်ပါ"
"သူက ဘယ်လို ပုံပေါက်လဲ"
"မျက်လုံး ကြီးပြီး တောက်ပတယ်၊ နူးညံ့ပြီး သေသပ်တဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတယ်၊ အဖြူရောင် ၀တ်စုံကို ဝတ်ထားတယ် သူက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းပြီး လူအများကြီးက သူ့ကို ချစ်ခင်ကြမှာ သေချာတယ် သူက အခု ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပါတယ်"
"မင်း သွားလို့ရပြီ"
"အမိန့်အတိုင်းပါ"
အစေခံ ထွက်သွားသည်။
ယွမ်စစ်က လက်ချောင်းများကို ထပ်ထားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းက တကယ့်လူပဲ"
"ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ရှေ့ကို ရောက်လာတာလဲ"
စနစ်က ကန့်သတ်ထားသဖြင့် ယွမ်လော့ရီ မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။
ခဏစောင့်ပြီးနောက် ယွမ်လော့ရီ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်စစ်က
"မင်း ဖြေစရာ မလိုပါဘူး၊ အဲဒီ မေးခွန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ သိပ် စိုးရိမ်ပူပန်တာမျိုး မရှိဘူး၊ မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေပြီး ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ"
သူသည် သူမကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တတ်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊
"မင်းရဲ့ တည်ရှိမှုကို ငါ သိတယ် မင်းက ငါ့ရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်မဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆေးနည်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် အဖိုးကြီးက သူ မသေခင် မင်းရဲ့ မှတ်တမ်းအားလုံးကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့တယ် မင်းကို ကုသမှုအတွက် ဘယ်လို အသုံးချရမလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး..."
ယွမ်လော့ရီက မေး၏။
"အဘိုးကိုရော အစ်ကို သတ်ခဲ့တာလား"
ယွမ်စစ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဟုတ်တယ် သူ့ကို မသတ်ဘဲ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နိုင်မှာလဲ"
"အစ်ကို့မှာ တခြား ညီမတွေရော ရှိလား"
"တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမ သေသွားပြီ"
"အစ်ကို သတ်လိုက်တာလား"
"သခင်ယွမ်က သူ့ကို သတ်လိုက်တာ"
ယွမ်လော့ရီ အချက်အလက်များကို စုစည်းလိုက်သည်။ ဤအချိန်စက်ဝန်းတွင်၊ အမှန်စင်စစ် အမွေဆက်ခံသူနှင့် အတုအယောင် အမွေဆက်ခံသူတို့ကို လဲလှယ်မှု မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။ ယွမ်ကျန်းဟိုင်သည် ယွမ်စစ်ကို ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး၊ အာဏာကို သိမ်းပိုက်ရန် ညီအစ်ကိုများအား သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဖခင်အား သတ်ဖြတ်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်စေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်စစ်ကိုယ်တိုင် သူ့အား ပြန်လည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
လက်စားချေသည့်အနေဖြင့် ယွမ်ကျန်းဟိုင်က ရောဂါဖြစ်စေသော မျိုးဗီဇကို ကုသရန် နည်းလမ်းကို ယွမ်စစ်ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ခြေရှိ၏။
ယွမ်လော့ရီ ခေါင်းကို မော့ပြီး ယွမ်စစ်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံကာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အရ သူက စတုတ္ထအစ်ကို ဖြစ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေ၏။ နဖူးကို နှိပ်နယ်နေသော သူ၏ အမူအရာကို ပြန်သတိရလိုက်သောအခါ၊ ယွမ်လော့ရီ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး ယခု ရောဂါခံစားနေရသော စတုတ္ထအစ်ကိုမှာ ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ခံစားနေရမည်ကို သိလိုက်ရ၏။
ယွမ်လော့ရီ၏ သေးငယ်သော မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် လေ့လာနေရင်း ယွမ်စစ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
သူက လူတို့၏ စိတ်နှလုံးသားကို အမြဲတမ်း ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပြီး၊ ထိုလူ အများစုမှာ အလွန် အတ္တကြီးကြကာ သူ့အား တွေ့လျှင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လက်နက်ချတတ်ကြသည်။
သို့သော် ယွမ်လော့ရီမှာ မတူပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ၊ ပိုမို ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှု တစ်ခုခုက ပေါက်ဖွားနေပြီး ယင်း ယွမ်စစ်ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ပြုံးလိုက်၏။
"မင်းက ငါ့ကို ဂရုစိုက်တာပဲ"
"ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလိုက်လဲ၊ နှစ်တွေ အများကြီး အသက်ရှင်လာခဲ့တာတောင် မင်းက ငါ့ကို တကယ် ဂရုစိုက်တဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ"
"မင်းရဲ့ အစ်ကို ဖြစ်ရတာ မဆိုးပါဘူး"
စာရေးသူ၏ မှတ်စု :
နောက်ကျမှ တင်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ အရင်ရေးတဲ့ တက်ဘလက် ပျက်သွားတာကြောင့် တစ်ညတွင်းမှာ အသစ်ဝယ်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒါကလည်း ချို့ယွင်းနေလို့ပါ။ အလိမ်ခံရပြီး ငွေပြန်အမ်းဖို့ ပြန်ပို့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက် ကျွန်တော့် တက်ဘလက်အဟောင်းကိုပဲ ပြင်ဖို့ ပို့လိုက်ရတယ်၊ အခုတော့ ပြန်ရပါပြီ။ ဒီ အက်ကွဲနေတဲ့ အဖော်ဟောင်းကြီးက ကျွန်တော့်အတွက် သုံးရတာ အဆင်အပြေဆုံးပါပဲ။
ဒီလောက်ကြာကြာ နားပြီးမှ တစ်နေ့ကို အခန်းနှစ်ခန်းပဲ တင်တာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာမှန်ပါတယ်။ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး အိပ်ရေးပျက်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် မနက်ဖြန်မှာ နောက်ဆုံးအပိုင်းထိ အဆက်မပြတ် ရေးဖို့ အချိန်ယူပါ့မယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် သက်သာရာ ရစေပါလိမ့်မယ်။
ဇာတ်ကွက် အလှည့်အပြောင်းများစွာကို ဆက်တိုက် ဖတ်ရတာက စာဖတ်သူတွေအတွက် ပိုမို ချောမွေ့တဲ့ စာဖတ်ခြင်း အတွေ့အကြုံကို ရစေမှာပါ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံနိုင်ရည်က အဆင်ပြေပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။