အခန်း (၁၂၂)
Vol. 13 Ch. 122
Chapter 122
အစွန်းရောက်အောင် စဉ်းစားတတ်သော ဉာဏ်ရည်က ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်၊ အချစ်ဆိုသောအရာမှာ ယွမ်စစ် ဘယ်သောအခါကမှ မရနိုင်ခဲ့သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။ သူက အချစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် မည်သည့်အခါကမျှ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ အချစ်ဆိုသောအရာကို နားမလည်သောကြောင့် လှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူးသည်။
ချစ်ခြင်း မေတ္တာကြောင့် အခြားသူတစ်ဦးအား သူ၏ ကျဆုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် သူ မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။
သို့သော် ယခုအခါ၊ သူ့ရှေ့မှ လူငယ် စမ်းသပ်ခံ အရာဝတ္ထုက သူ့ကို စစ်မှန်စွာ ဂရုစိုက်နေပြီး ယင်းက ယွမ်စစ်အား အချစ်အကြောင်း သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သူက ယွမ်လော့ရီကို ကြည့်နေပြီး သူမ ဘာမှ မစားရသေးသည်ကို သတိထားမိသွားကာ သူက မေးသည်။
"အစားအသောက်တွေကို မင်း စိတ်တိုင်းမကျဘူးလား"
ယွမ်လော့ရီက ဖြေ၏။
"ဗိုက်မဆာဘူး"
"အချိုပွဲ တစ်ခုခု စားချင်သလား"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မစားချင်ပါဘူး"
"နောက်မှ တစ်ခုခု လိုချင်ရင် အစေခံတွေကို တိုက်ရိုက်ပြောလို့ရတယ်၊ ငါ မင်းကို လွတ်လပ်ခွင့် မပေးနိုင်ပေမယ့် တခြားကဏ္ဍတွေမှာတော့ မင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်"
"ကောင်းပါပြီ"
ယွမ်စစ်က ဓားနှင့် ခရင်းဖြင့် အစာကို လှီးဖြတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးစားကာ လည်ချောင်းထဲသို့ မျိုချလိုက်သည်။ယွမ်စစ် အရသာ များများစားစားကို မခံစားနိုင်သေးပေ။
သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ပြည့်နေ၏၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချစ်စဖွယ် စမ်းသပ်ခံ အရာဝတ္ထုလေးတစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူက သူမကို သိချင်နေသကဲ့သို့ သူမကလည်း ယွမ်စစ်ကို အလားတူပင် သိချင်စိတ် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဤအရာကလည်း ယွမ်စစ် အံ့အားသင့်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် သွေးထွက်သံယိုအဖြစ်အပျက်များ၏ အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤ နုနယ်သော မိန်းမငယ်လေးမှာ သူ့ကို မကြောက်ပေ။ သူမ၏ သန့်စင်ပြီး ရိုးသားသော မျက်လုံးကြီးများက သူ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဇွဲရှိရှိ လိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
လုံလောက်သော စွမ်းအင်ရရှိအောင် သုံးဆောင်ပြီးနောက် ယွမ်စစ်က စားသောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး "
ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ မင်း နေရမဲ့ အခန်းဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်"
ယွမ်လော့ရီ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ဤကမ္ဘာတွင်လည်း ယွမ်စစ်မှာ အနုပညာကို မြတ်နိုးနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် နာမည်ကျော် ပန်းချီကားများ အမျိုးမျိုး ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း ဗိသုကာပုံစံမှာ ပိုမို ဂန္ထဝင်ဆန်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသည်။
စင်္ကြံလမ်း၏ ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ယွမ်လော့ရီ သမုဒ္ဒရာကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ကြီးမားသော မီးခိုးရောင် လှိုင်းလုံးများက ကျောက်ဆောင် ကမ်းပါးများကို ရိုက်ခတ်နေကာ ငွေရောင်ရှိသော လရောင်ကို ချိုးဖျက်နေ၏။
ဤသည်မှာ ယွမ်ကျန်းဟိုင်၏ ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ ဗီလာ၊ အဖြစ်ဆိုးအားလုံး၏ အစပင်။
အမျိုးသား အစေခံများက စင်္ကြံလမ်း၏ နှစ်ဖက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး ယွမ်စစ်ကို မြင်သောအခါ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြ၏။ သူတို့၏ အတွေးအမြင်ကို ယွမ်စစ်က လိမ်လည်လှည့်ဖြားထားသဖြင့် ယွမ်စစ်အတွက် သေဆုံးရခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာဟု ယုံကြည်နေကြသည်။
တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရဟန်ဖြင့် ယွမ်စစ်မှာ ရုတ်တရက် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ယွမ်လော့ရီအား
"အာ... မင်း ရောက်လာတာက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သွားတော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ငါ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အချိန်ပေးပါဦး၊ ပြဿနာငယ်လေးတစ်ခုကို ဖြေရှင်းဖို့ လိုလို့"
ယွမ်စစ်၏ အေးစက်သော အကြည့်က အစေခံများအပေါ် ဝေ့ဝဲသွားပြီး
"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာပဲ"
အမျိုးသား အစေခံများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
"သခင် ၊ ကျွန်တော်မျိုးက သခင်ရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး အစေခံပါ"
"အမိန့်ပေးတာနဲ့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲပါစေ၊ ကျွန်တော်မျိုး အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်"
"အဲဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ သစ္စာဖောက်ကို ဝေဒနာ တွေ ခံစားခိုင်းပြီး သေစေမှာပါ၊ သခင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ မသိနားမလည်သူတွေကို ပြောပြပါ၊ ဘယ်သူက သစ္စာဖောက်လဲ"
ဤ အစွန်းရောက် အဖွဲ့ဝင်များမှာ စိတ်အားထက်သန်ပြီး ဝမ်းနည်းနေကြကာ ယွမ်စစ်ကို အရူးအမူး ကိုးကွယ်ကြသူများပင်။ သူတို့၏ သခင် သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရပြီဟူသော အတွေးက သူတို့ကို အလွန်အမင်း နာကျင်စေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပျောက်ဆုံးနေကြပြီး သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ယွမ်စစ်အပေါ်တွင် ထားရှိသောကြောင့်ပင်။
ရုတ်တရက် အစေခံများထဲမှ တစ်ဦးက လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ထုတ်ဖော်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်၍ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုတော့ပေ။
"သေလိုက်"
ယွမ်လော့ရီသည် ထိုလူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှုများကို မြင်နိုင်ပြီး သူက အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာနေ၏။ သူ ယွမ်စစ်နှင့် သုံးမီတာ အကွာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရုတ်တရက် ခြေချော်လဲကျသွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို အခြား အစေခံတစ်ဦးက ခြေထိုးခံကာ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်။ သူက အော်ဟစ်ခြင်း မပြုဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တွားသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးစီးကြောင်းကြီးက နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
သူ ဤနေရာသို့ ဝင်လာကတည်းက အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
အခြား သူများက သူ့အား ကျိန်ဆဲနေကြသည်။
"မင်း ယုတ်မာတဲ့ သစ္စာဖောက် သခင်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်"
"မင်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေအပေါ် ငါ တံတွေးနဲ့ ထွေးပစ်မယ်"
"ခြောက်ပေ အခေါင်းထဲရောက်ရင် ပိုးကောင် လောက်ကောင်တွေက မင်းရဲ့ အသားတွေကို ကိုက်စားလိမ့်မယ်"
ယွမ်စစ် လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးလိုက်သည်နှင့် အစေခံများအားလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့၏ ဒေါသများ ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့၏ သခင်အပေါ် နာခံမှုလည်း ရှိနေသည်။
ယွမ်စစ်က ထိုလူအား မေး၏။
"မင်း ဒါကို ဘာလို့ လုပ်တာလဲ"
ထိုလူက နာကျင်မှုဖြင့် အော်ဟစ်သည်။
"ခင်ဗျားက ငါ့ ညီမကို သတ်ပစ်လိုက်လို့ပဲ"
ယွမ်စစ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်၏။
"တကယ့်ကို ထိမိတဲ့ မိသားစုနှောင်ကြိုးလေးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်စားချေဖို့ ပစ်မှတ်က မှားနေတယ်၊ ငါက အဘိုးကြီးရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ မပါခဲ့ဘူး၊ သူက ကလေးတွေကို သတ်ခဲ့တယ်၊ မင်းရဲ့ ညီမကလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ မရှင်းပြနိုင်တဲ့ အပြစ်တွေကို နောက်မျိုးဆက်တွေက ဆက်လက် ခံယူနေရတာ တကယ် စိတ်ပျက်စရာပဲ"
အစေခံများ၏ စိတ်ခံစားမှုများ တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးထလာသည်။ သူတို့၏ ကြင်နာသော သခင်မှာ မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲခံရပြီး အန္တရာယ် ကျရောက်နေပြီ။
လက်နက်ကိုင် အစေခံ အချို့က ထိုလူကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး သူတို့၏ ဒေါသများမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေကာ သူတို့၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ဖို့ရာ သစ္စာဖောက်အား သတ်ပစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။
ယွမ်စစ်က သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေး၏။
"ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ မေးစရာ မေးခွန်းတွေ ရှိသေးတယ်"
အစေခံများမှာ ရိုသေစွာ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
ယွမ်စစ်က ပြော၏။
"မင်းက အစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ ညီမတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား၊ ငါ ခုမှ ညီမတစ်ယောက် ရလာတာ"
ထိုလူက ယွမ်လော့ရီကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ဓားကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယွမ်စစ်က ယွမ်လော့ရီကို သူ့နားသို့ ဆွဲခေါ်ပြီး ကာကွယ်လိုက်၏။
ဓားသွား၏ အေးစက်သော အရောင်မှာ ယွမ်လော့ရီ၏ လက်ကို ထိခိုက်သွားပြီး၊ ပထမတွင် သူမ အအေးဓာတ်ကိုသာ ခံစားရသည်။ သွေးစက်များ ပေါ်လာမှသာ သူမ နာကျင်မှုကို ခံစားရ၏။
ထိုလူက လှောင်ပြောင်သည်။
"မိစ္ဆာကြီးနဲ့ မိစ္ဆာကောင်မလေး၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး သေလိုက်"
ယွမ်စစ်က ယွမ်လော့ရီ၏ ဖြူဖျော့သော အသားအရေပေါ်ရှိ အနီရောင် အစင်းကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါသများ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လာ၏။
သူ ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်နိုင်သည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ၊ သူ၏ သွေးများ မြန်ဆန်စွာ ဆူပွက်လာပြီး သူ၏ အရိုးပေါ်နေသော လက်များပေါ်တွင် သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွား၏ - သူက မည်သည့် ဆုလာဘ်ကိုမျှ မမျှော်လင့်ဘဲ ယွမ်လော့ရီကို အလိုလို ကာကွယ်လိုက်ခြင်းပင်။
ဤ အလိုလိုသိစိတ်မှာ အမှန်တကယ် ထူးဆန်းသော်လည်း သူ မနှစ်သက်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ယွမ်လော့ရီကို ဘေးကင်းအောင် ထားချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး သူမအား အန္တရာယ်အားလုံးမှ ကင်းဝေးစေလိုသည်။
သူ၏ လက်က ယွမ်လော့ရီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး သူမကို ဆွဲယူလိုက်ကာ သူ့အပေါ် မှီခိုစေ၏။
ယွမ်စစ်က သွေးအိုင်ထဲမှ ထိုလူကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"သူ့ကို အရေခွံခွာပြီး အပြင်မှာ ချိတ်ထား၊ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သေအောင်သတ်"
ထိတ်လန့်မှုများက ထိုလူကို ဖိစီးထား၏။
အစေခံများမှာ ပျော်ရွှင်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရဲရဲတောက်နေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ကြာရှည်စွာ ဖိနှိပ်ထားရသော သတ်ချင်စိတ်ကို လွှတ်ထုတ်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။
လက်များစွာက သစ္စာဖောက်ကို လောဘတကြီး ဆွဲဆုပ်ကာ သေခြင်းတရားမှာ ကောင်းချီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး သေခြင်းထက် ပိုဆိုးသော ကံကြမ္မာမှာ ပုံမှန်ဖြစ်သော ကွပ်မျက်ခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြခြင်းပင်။
ထိုလူ၏ ပါးစပ်ကို သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သဘက်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထား၏။
အစေခံများက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ယွမ်စစ်မှာ အဖြူရောင် လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ယွမ်လော့ရီ၏ လက်မှ သွေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေး၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒဏ်ရာမှာ မနက်ရှိုင်းဘဲ သွေးထွက်ခြင်း ရပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူက မေး၏။
"နာနေလား"
ယွမ်လော့ရီက ပြန်ဖြေသည်။
“နည်းနည်းပါ"
ယွမ်စစ်က ပြော၏။
"ဒီလိုမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေရဘူး ငါ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုက ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အရမ်း များလွန်းနေနိုင်တယ်၊ မင်း အခု ငါ့ကို ကြောက်နေပြီလား"
ယွမ်လော့ရီက ပြောသည်။
"ကိုကိုက သမီးရဲ့ အစ်ကိုပါ၊ သမီး အစ်ကို့ကို မကြောက်ပါဘူး"
ယွမ်စစ်က ပြုံး၏။
"ကောင်းပြီ"
သူ အစ်ကို တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ၎င်းက ယူဆောင်လာသော ပျော်ရွှင်မှုကို သူ ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။
သူက ယွမ်လော့ရီကို ဦးဆောင်ပြီး ရှေ့သို့ သွားကာ လေးလံသော သံတံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။
လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ထည့်သွင်းပြီးနောက် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌၊ နေရာတိုင်းတွင် ထူထဲသော ရေမြှုပ်များဖြင့် နူးညံ့စွာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး ယွမ်ကျန်းဟိုင်က ဖေဖေယွမ်ကို အကျဉ်းချထားသော အခန်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဤနေရာမှာ နည်းလမ်းများစွာဖြင့် ကွဲပြားနေ၏။
နံရံများကို ပန်းချီများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ခုန်ပျံနေသော ငှက်များ၊ သမုဒ္ဒရာထဲမှ ခုန်ထွက်နေသော လင်းပိုင်များ နှင့် ထောင့်များတွင် ပုံထားသော အရုပ်များ—ဤအရာအားလုံးမှာ ဤအခန်းကို ကလေးများအတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားသော အခန်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
ယွမ်လော့ရီ ဤနေရာသို့ မရောက်ဖူးမီက ရောက်ဖူးသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှု ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
ယွမ်စစ်က ပြောသည်။
"အခန်း ၆၁၊ ဒါက မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ညီမလေးအတွက် အခန်းပဲ မင်း အခု ဒီမှာ နေလို့ရတယ်"
"တခြား စမ်းသပ်ခံ အရာဝတ္ထုတွေက ဖန်သေတ္တာတွေထဲမှာပဲ နေနိုင်ပေမယ့် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အထူးလူပဲ၊ အဘိုးကြီးက မင်းတို့ကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မြေးမလေးတွေလို ဆက်ဆံခဲ့ပြီး နာမည်တွေပါ ပေးခဲ့တာ"
"၆၁ နဲ့ လော့ရီ ၊ ၁၇နဲ့ ယိချီ ကို အသံထွက်တူအောင် ပေးထားတာ"