အခန်း (၁၂၉)
Vol. 13 Ch. 129
အားလုံးထဲတွင် ယွမ်ရုံမှာ အကျေနပ်ဆုံးလူ ဖြစ်သည်။
အစ်ကိုကြီးယွမ်အောင်း အပြင်ထွက်မည်ကို သိသဖြင့် သူ ညနေ ၃ နာရီကတည်းက ညီမလေး၏ အခန်းတံခါးဝတွင် စောင့်နေခဲ့ပြီး သူမ နိုးလာသည်နှင့်တပြိုင်နက် တံခါးခေါက်ကာ fireflyပန်းခြံသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းမှာ အခြားသူများ ဦးအောင် ခေါ်သွားခွင့်မရစေရန် ရည်ရွယ်၍ဖြစ်သည်။
ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် သူက အရင်ရောက်လာသူဖြစ်ရာ အခြားသူများမှာ ရှိပင် ရှိမနေသင့်တော့သော်လည်း ညီမလေးက ပြောလိုက်ပြီဖြစ်၍ သူ ဘာများတတ်နိုင်ပါမည်နည်း။
ညီမဖြစ်သူ၏ စကားကိုသာ နားထောင်ရပေမည်။
ဒုတိယအစ်ကို ယွမ်ဖာ့က သူ၏နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြော၏။
"နောက်ကျနေပြီ၊ သွားရအောင်"
သူက ယွမ်လော့ရီ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆွဲယူ၍ ခေါ်သွားရန် ကြိုးစား၏။
ယွမ်ရုံက သူ့ကို တားလိုက်သည်။
"နေဦး၊ ငါတို့ဒီနေ့အချိန်ကို ဘယ်လို ခွဲယူကြမလဲ"
ယွမ်ဖာ့က ပြော၏။
"မနက်ပိုင်းမှာ ငါ သူ့ကို လေ့လာရေးအနေနဲ့တက္ကသိုလ်ကို လိုက်ပတ်ပြပေးလိုက်မယ်။နေ့လယ်ပိုင်းကျရင်တော့ ယွမ်စစ် က တစ်နာရီယူပြီး အပန်းဖြေ ဥယျာဉ်ကို ခေါ်သွားပေါ့၊ ပိုးစုန်းကျူးတွေက ညဘက်မှ ထွက်တာဆိုတော့ မင်းအတွက် ညနေကျရင် တစ်နာရီပေးမယ် ယွမ်ကျွင်း အတွက်တော့ သီးသန့်အချိန် ထပ်ခွဲပေးစရာ မလိုဘူး"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွမ်ဖာ့က ယွမ်ကျွင်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး မလား"
ယွမ်ကျွင်းဟာ ကန့်ကွက်ဖို့ရန် မည်သို့ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ဝံ့နိုင်မည်နည်း။ သူက အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်၏။
"မရှိပါဘူး၊ မရှိပါဘူး ဒုတိယအစ်ကို ပြောသလိုပဲ လုပ်ရအောင်"
တစ်အုပ်လုံး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ယွမ်လော့ရီမှာ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေသေး၏။
မူလတန်းကျောင်း စတက်ပြီးနောက် သူမတွင် အိမ်စာများစွာရှိလာပြီး ဖေဖေယွမ်ကလည်း အလွန် တင်းကျပ်သူဖြစ်ရာ၊ သူမအား အိမ်စာမပြီးမချင်း အပြင်ထွက်၍ ဆော့ကစားရန် ခွင့်မပြုပေ။
သူတို့ ပထမထပ် စင်္ကြံလမ်းသို့ လျှောက်လာစဉ် ယွမ်ဖာ့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ
"အား မကောင်းတော့ဘူး၊ အဖေ ပြန်လာပြီ"
သူညွှန်ပြရာသို့ ယွမ်လော့ရီလိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖေဖေယွမ် မှာ အိမ်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက စိတ်မကြည်ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ မဲမှောင်တင်းမာနေကာခြေလှမ်းကျယ်များဖြင့် လွှားခနဲ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာနေပြီး အနီးနားရှိ အစေခံများပင် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။
ယွမ်လော့ရီ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။သူမ၏ အားလပ်ရက် ခရီးစဉ်မှာ ပျက်စီးတော့မည်။ ဖေဖေယွမ်က သူမကို လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ချိုင်းကြား၌ညှပ်ကာ အိမ်စာလုပ်ရန် အခန်းထဲ ပြန်ပို့လိမ့်မည်။
သူမ၏ အစ်ကိုများဆိုလျှင် ဦးနှောက်ထ်ိခိုက်ကာ သတိမေ့သွားနိုင်လောက်သော လက်သီးချက်များဖြင့် အထိုးခံရလိမ့်ဦးမည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ဖခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ အလိုအလျောက် အမှတ်တမဲ့တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုတောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုများ ညသန်းခေါင်ယံ လန့်နိုးလာပြီဆိုလျှင် များသောအားဖြင့် ဖေဖေယွမ်က ရိုက်နှက်နေသော အိပ်မက်ကို မြင်မက်နေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်ကြ၏။
ယွမ်ဖာ့က အော်လိုက်သည်။
"မြန်မြန်ပုန်း"
တစ်ဖွဲ့လုံး အနီးဆုံး အခန်းထဲသို့ အလုအယက် ဝင်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် စာအုပ်စင်များကို ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိရောက်အောင် ထောင်ထားပြီး စာအုပ်မျိုးစုံ၊ သတင်းစာမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နေ၏။
ယွမ်ဖာ့က ပြောလိုက်သည်။
"မကောင်းဘူး ဒါက စာကြည့်ခန်းကြီး၊ တခြားအခန်း ရှာ"
သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ။ ယွမ်လော့ရီမှာ ဖေဖေယွမ်၏ ခြေသံကို ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။
"ကျွီ"
ဖေဖေယွမ်ဟာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် နှာခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ရှူသွင်းကြည့်လိုက်၏။
တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ အစေခံများက စာကြည့်ခန်းကို အမွှေးနံ့သာထည့်ရန် သစ်မွှေး ကို မကြာခဏ မီးရှို့လေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့ လေထဲ၌ လူရိုင်းတစ်ဦး၏ အနံ့အသက်တစ်ခု ပို၍ပါနေသည်။
ဖေဖေယွမ်၏ ပင်ကိုဗီဇစိတ်သည် အလွန်ပြင်းထန်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြီး၊လူယုတ်မာ သတ္တဝါများက သူ၏စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ သူ စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများကို ရိုက်ခွဲခဲ့သည့် အဖြစ်ကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် သတိရသွား၏။
သူ အခန်းကို လှည့်ပတ်ဝေ့ဝိုက်ပြီး ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း သူ့သားများကို မတွေ့ရပေ။
ကောင်းပြီ၊ သားကောင်ပစ်သေနတ်ကို သွားယူစရာ မလိုတော့ဘူး။
အိမ်ထောင်ပြုထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဖေဖေယွမ်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ နိမ့်ကျသူဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်နှင့် ဆယ်ချက်ကျော် အထိုးခံရလျှင်ပင် အသက်ရှင်နိုင်သော သန်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။
သူက သူ၏ ထူထဲ နက်မှောင် တောက်ပသော ဆံပင်များနှင့် ရုပ်ရည်ချောမောမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော်လည်း ယွမ်အိမ်တော်အပေါ်မှာတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
အိမ်ရှိ နေရာကောင်းများအားလုံးကို မေမေယွမ် က သိမ်းပိုက်ထားသဖြင့် ဖေဖေယွမ်မှာ ဤ စတုရန်းမီတာငါးဆယ် သာရှိသော စာကြည့်ခန်းငယ်လေးတွင်သာ တစ်ကိုယ်တည်း ပျော်မွေ့ခဲ့ရသည်။
သူ၏ ဖခင်မေတ္တာတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသောကြောင့် သူ့ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ လုံးဝမဝင်ရန် သူ၏ သံမဏိလက်သီးများဖြင့် သားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခြောက်လှန့် ပြောကြားထားခဲ့၏။
ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤ ပြည့်စုံသော ကမ္ဘာငယ်လေးကို သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဝင်လာပြီး နှောင့်ယှက်ဝံဦးမည်မဟုတ်ပေ။
သူ အလွန်ပင်ပန်းနေသဖြင့် စိတ်ထင်ရာ မြင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
သူက လေဝင်လေထွက်ရရန် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သစ်သား အမွှေးတိုင်အသစ်ကို မီးညှိလိုက်ကာ ပျော့အိသော လက်တင်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်၍ အဖွဲ့အစည်းမှ အတွင်းစာရွက်စာတမ်းတချို့ ကို ကောက်ယူဖတ်ရှုလိုက်၏။
မကြာသေးမီက နိုင်ငံတကာ အခြေအနေများမှာ မတည်ငြိမ်ဘဲ ပူပန်စရာများ များပြားလှသည်။ သူနှင့် ရွယ်တူများ၏ လက်နက်နည်းပညာ တိုးတက်မှုများ ကို စစ်ဆေးရန် လိုအပ်၏။
သူနှင့် သုံးမီတာပင် မဝေးသော စာအုပ်စင်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ဒုတိယအစ်ကို ယွမ်ဖာ့၊ စတုတ္ထအစ်ကို ယွမ်စစ်နှင့် ယွမ်လော့ရီတို့က မှောင်မည်းသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်တွယ်ပုန်းအောင်းနေပြီး စိုးရိမ်တကြီး အသက်ကိုပင် ဝဝမရှူရဲဘဲ ထိန်းထားကြရသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ယွမ်လော့ရီမှာ ထိုမျှလောက် မထိတ်လန့်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖေဖေယွမ်က သူမအား စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုထားသောကြောင့်ပင်။
သူမ ငယ်ငယ်က အိပ်မက်ဆိုးများ မက်၍ ငိုယိုကာ နိုးလာလျှင် ဖေဖေယွမ်က သူမကို စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ပွေ့ထားပြီး "တိုက်ပွဲအတွင်း နောက်မြီးပျက်စီးသွားသည့် ကန္တာရသိမ်းငှက် များအကြောင်း သုတေသနစာတမ်း" ကို ဖတ်ပြလေ့ရှိပြီး ထိုအရာက သင်္ချာအတန်းကဲ့သို့ အိပ်ပျော်စေနိုင်သော အာနိသင်ရှိသည်။
T/N : ကန္တာရသိမ်းငှက် = လူမဲ့စောင့်ကြည့်ယာဉ်(ဒရုန်း) အမျိုးအစားတစ်ခု၏နာမည်
သို့သော် ယခု သူမ အစ်ကိုများ၏ ဘေးကင်းရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပေတော့မည်။
ယွမ်စစ်၏ နှလုံးမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေပြီး သူက ပိန်လွန်းသူဖြစ်၍ အရိုက်အနှက်ကို ကောင်းကောင်းခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သောအကြိမ် သူ့ကို ဖေဖေယွမ် ရိုက်နှက်စဉ်က ခဏတာမျှ ဘိုးဘေး ယွမ်ဟိုင်က ပြုံးရယ်၍ ငရဲတံခါးဝမှ သူ့အား နူးညံ့စွာ လက်ယက်ခေါ်နေပုံကို မြင်ခဲ့ရဖူး၏။
ယွမ်စစ်သာ သူတို့ ဖခင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပါက သူ ဆေးရုံတက်ရရုံသာမက၊ သူနှင့်အတူ ညီအစ်ကိုသုံးဦးပါ ဘေးချင်းကပ် ခုတင်များတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော လူ့ငရဲ တစ်ခုဖြစ်လာမည်မှာ သေချာနေသည်။ သေလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းဦးမည်။
အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေစဉ် ယွမ်စစ် က အကြံတစ်ခု ရလာ၏။ သူသည် ယွမ်ဖာ့၏ ကော်လာမှ ဦးခေါင်းခွံ တံဆိပ်ပြားကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ အားကုန်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
"ဘုန်း"
ထိုတံဆိပ်ပြားက ကြွေလက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်လုံးကို ထိမှန်သွားပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျ သွားသဖြင့် ကွဲအက်ပြီးအစအနများ ဖြစ်သွား၏။
ဖေဖေယွမ်က စာရွက်စာတမ်းများကို ချထားပြီး လမ်းလျှောက်သွားကာ ကွဲကြေနေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဖိုမီးဖြင့် ဖုတ်ထားသော ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး အလွန် တန်ဖိုးရှိသဖြင့် ဖေဖေယွမ် စိတ်ထိခိုက်သွား၏။
ထို့နောက် ဖေဖေယွမ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ တတိယသားဖြစ်သူ ယွမ်ရုံ နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိလေတော့သည်။
ဖခင်နှင့်သား နှစ်ယောက်စလုံး တိတ်ဆိတ် သွားကြ၏။ ဖေဖေယွမ်သည် သူ၏သားကို သတ်ပစ်လိုသော ဆန္ဒကို သူ၏ ကြီးမားသော ဖခင်မေတ္တာဖြင့် ထိန်းထားသောကြောင့် မလှုပ်မယှက်သာ ရပ်နေလေသည်။ ယွမ်ရုံမှာလည်း လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက နေရာတွင်ပင် သွေးစက်များ တဖြောက်ဖြောက်ကျသွားနိုင်သည်ကို သူ သိနေသောကြောင့်ပင်။
ဖေဖေယွမ်က မေး၏။
"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ယွမ်ရုံက ဖြေသည်။
"ကျွန်တော် စာအုပ်တစ်အုပ် ငှားဖတ်ချင်လို့ပါ"
ဖေဖေယွမ်က ထပ်မေးသည်။
"ဘယ်စာအုပ်လဲ?"
ယွမ်ရုံက စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကျပန်း ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပြော၏။
"အင်း... ဒီဟာ"
ဖေဖေယွမ်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက မာဂရက်မစ်ချယ်လ်ရဲ့ 'လေရူးသုန်သုန်' (Gone with the Wind) ကမ္ဘာကျော် အချစ်ဝတ္ထု ၊ မင်း ငှားဖတ်ချင်တာ သေချာလား"
ထိုနှစ်ဦးစလုံး နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။ လူမှုဆက်ဆံရေးမရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ယွမ်ရုံမှာ မွေးရာပါ အေးစက်သူဖြစ်ပြီး ပုံမှန် စိတ်ခံစားမှုများကို နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲသူပင်။ အချစ် ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက်မူ ဘဝ၏ နက်နဲသော ပဟေဠိတစ်ခုဖြစ်ပြီး လုံးဝ နားမလည်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် အလွန် ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သူတော်ကောင်းဆန်သည့် အမူအရာများကြောင့် အမျိုးသမီးများ၏ နှစ်သက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး သူတို့က သူ့အား မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် ကြည့်တတ်ကြ၏။ သို့သော် သူကမူ ၎င်းကို အကြောင်းမဲ့ ရန်လိုမှုအဖြစ် မြင်ကာ ရက်ပေါင်းများစွာ ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။
သူငယ်ချင်းများ၏ ရှင်းပြမှုကြောင့် ယွမ်ရုံမှာ သူ၏ ချို့ယွင်းချက်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သော်လည်း ယခု မြားကမူ ကြိုးပေါ်သို့ တင်ထားပြီးသား ဖြစ်သွားလေပြီ။ သူ ဖခင်ကို လိမ်ညာရတော့မည်။
ယွမ်ရုံက ခပ်လေးလေး အသံဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောရလေတော့သည်။
"ဟား၊ မိန်းမတွေဆိုတာ ရွှေပုံ ၊ ငွေပုံနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာပုံ တွေပေါ်မှာ ရစ်ခွေနေတဲ့ ဆိုးဝါးတဲ့နဂါးတွေလိုပဲ၊ ရွာတွေကိုတောင် လုဖို့ ထွက်နေသေးတာ၊ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး သူတို့ကို လေ့လာဖို့ စာအုပ်လေးတွေ ဖတ်ဖို့ လိုလို့ပါ"
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖေဖေယွမ်၏ အင်အားကြီးမားသော လက်သီးဖြင့် ချာခနဲနေအောင်ထိုးလိုက်ရာ ယွမ်ရုံ၏ ခေါင်းမှာ နံရံနှင့် တိုက်မိသွားလေ၏။ သူ ကြယ်တွေကို မြင်လိုက်ရပြီး အဘေး ယွမ်ဟိုင်က ပြုံးလျက် ငရဲတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြန်သည်။
ဖေဖေယွမ်က အကျယ်ကြီး အော်ငေါက်လိုက်၏။
"ငါပြောခဲ့တဲ့ စကားတိုင်း လိုက်မပြောနဲ့ မင်းအမေ ကြားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ယွမ်ရုံမှာ အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် ယွမ်ဖာ့၊ ယွမ်စစ်၊ ယွမ်ကျွင်းနှင့် ယွမ်လော့ရီတို့က စာကြည့်ခန်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။
မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် ဖေဖေယွမ်က ယွမ်ရုံ ကို အကြိမ်အများဆုံး ရိုက်နှက်လေ့ရှိ၏။ ယွမ်ရုံတွင် အရိုက်ခံရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံများ ကြွယ်ဝထားပြီးသားဖြစ်၏။။ အခြားသူများက သူ သေချာပေါက်အသက်ရှင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ခိုင်မာနေကြလေသည်။