ဆရာ ကျွန်မ အခု နားလည်ပါပြီ
Vol. 7 Ch. 67
“ဘယ်လို ရည်မှန်းချက် အသေးစားလေးလဲ”
ချင်းချင်းသည် ချူဖုန်းကို ကြည့်ပြီး အလိုလို ပြန်မေးမိလိုက်သည်။
ချူဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ဥပမာအနေနဲ့ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းက စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ကို တက်ပြီး သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားအောင် လုပ်ပြတာမျိုးပေါ့”
“ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါ့မလား”
ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ချင်းချင်းက သူမ၏ ပထမ စီနီယာအစ်ကိုနှင့် ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုတို့ ယှဉ်ပြိုင်လေ့ကျင့်ခြင်းကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူတို့ကို အားမကျဟု ပြောလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမ့်မည်။
သို့သော် သူမ၏ ပါရမီနှင့်နားလည်နိုင်စွမ်းတို့ဖြင့် ဆိုလျှင် သူတို့ကို မီဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲမည်ဟု ခံစားရသည်။
“သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တာပေါ့။ မင်း နည်းနည်း ပိုကြိုးစားဖို့ပဲ လိုတာ”
ချူဖုန်းက ခဏရပ်လိုက်သည်။ “လောလောဆယ် မင်းရဲ့ နည်းစနစ်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းတွေက အရမ်းကို အကန့်အသတ် ဖြစ်လွန်းနေတယ်။ မင်းရဲ့ သူငယ်အိမ်နှစ်ခု မျက်လုံးတစ်စုံကလွဲရင် တိုက်ပွဲအတွက် တခြား ဘာမှ သိပ်မရှိဘူး”
ချင်းချင်းက ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ “ဆရာ ဆရာက ကျွန်မကို နည်းစနစ်အသစ် သင်ပေးမလို့လား”
ချူဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ “ငါက ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ အမြင်ကျယ်လာအောင် ကူညီပေးမလို့”
“စွမ်းအားကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူတိုင်းက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သိုင်းကျမ်းတွေ နည်းစနစ်တွေကို သုံးခဲ့ကြတယ်”
“ပိုပြီး အရေးကြီးတာက သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် အထောက်အကူ ပြုနေကြတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သိုင်းနည်းစနစ်တွေ စုပေါင်းထားတာထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အားအင်ကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ကြတယ်”
“မင်း ငါနဲ့အတူ ရှိနေတာ လပိုင်း လောက်ရှိနေပြီ။ မင်း တိုးတက်တာ နှေးကွေးနေရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက အဆင့်ငယ်လေး တစ်ခုကိုပဲ တတ်ရသေးလို့”
“ပထမအချက် မင်း အရင်က ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ နည်းစနစ်က လုံလောက်အောင် မသန်မာဘူး”
“ဒုတိယအချက် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီကို မင်း အပြည့်အဝ သဘောမပေါက်သေးဘူး”
“ဒါဆို ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်သလဲ ဆရာ”
ချင်းချင်း၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမလည်း ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို နှစ်ယောက်ထက် နောက်ကျကျန်ရစ်နေသည်ကို သတိထားမိလာခဲ့သည်။
ချူဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ဘဝမှာ အနှစ်သက်ဆုံး အရာက ဘာလဲ”
ချင်းချင်းက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဇီသာတီးတာပါ”
ချူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့ ပုံမှန် လေ့ကျင့်မှုအပြင် ဇီသာကနေတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံရမယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို သံစဉ်တွေထဲ စီးဝင်ပစ်ရမယ်။ မင်းရဲ့ဂီတကိုသုံးပြီး လောကကြီးနဲ့ ပေါင်းစပ်ရမယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တေးသွားတွေကနေ ပဲ့တင်ထပ်လာတာတဲ့ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် လုပ်ရမယ်”
“ဒါ... ဒါက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား”
ချင်းချင်းက ဇီသာနှင့်ပတ်သက်လျှင် ဝါသနာရှင်အဆင့် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဇီသာအိပ်မက်သီချင်း နည်းစနစ်က လူအများအပြားကို စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ပို့ပေးနိုင်သည်။
“ခဏ စောင့်ဦး”
ချူဖုန်း ထိုသို့ပြောပြီး ခန်းမဆောင်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားကာ ရှေးဟောင်းဇီသာတစ်လက်နှင့်အတူ ပြန်ထွက်လာသည်။ ဤဇီသာကို သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ စီနီယာတစ်ဦးက ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အဖိုးတန် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။
‘အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့မယုံကြည်ရတဲ့ဆရာက ဇီသာကဘယ်လို ကောင်းကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ဖူးတယ်’
ချူဖုန်းက အဘိုးကြီး လေကြီးနေသည်ဟုသာ ယူဆခဲ့ပြီး မူလဇာစ်မြစ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ချင်းချင်းက ထိုဇီသာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားသည်။
‘သူ မမှားဘူးဆိုရင် အဲဒီဇီသာက ဇီသာသူတော်စင်ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောတဲ့ မြင့်မြတ်လက်နက်ဖြစ်ရမယ်’
‘ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆရာရဲ့ လက်ထဲ ရောက်နေရတာလဲ’
“ဆရာ ဒီဇီသာကို ဘယ်က ရတာလဲ”
ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါက ငါတို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနရဲ့ စီနီယာတွေထဲက တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာလေ။ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ဖုန်တက်နေတာ ကြာပြီ။ ဆရာ တစ်ခါတစ်လေ တေးသွားတစ်ပုဒ်လောက် တီးခတ်ဖို့ပဲ ထုတ်သုံးဖြစ်တာ”
“…”
ချင်းချင်းက လုံးဝ မှင်တက်သွားသည်။ သူမက မနာလို ဖြစ်ဖို့ပင် ပင်ပန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“လာ။ မင်း တီးခတ်ဖို့အတွက် နေရာကောင်း တစ်နေရာကို ခေါ်သွားပေးမယ်”
သူမ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်းက သူမကို လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ အမြန် ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ချင်းချင်းက သိချင်နေသည်။ ဆရာက ဇီသာတီးဖို့အတွက် အဘယ်ကြောင့် ထူးထူးခြားခြား တစ်နေရာလိုအပ်သနည်းကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားမိ၏။
မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး တောင်အနောက်ဘက်ရှိ ရေတံခွန်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ရေတံခွန်ထိပ်မှ ကြည့်လျှင် အောက်ဘက်က မြင်ကွင်းသည် အလွန်တရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပါ၏။ သို့သော် အမြင့်ကြောက်တတ်သည့် မည်သူမဆို ဒူးများ ပျော့ခွေသွားလောက်၏။
ချူဖုန်းသည် ရေတံခွန်ကို မျက်နှာမူလျက် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းနားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကြိုးများကို စတင် တီးခတ်လိုက်သည်။
ဇီသာ၊ လက်ရေးလှ၊ ပန်းချီနှင့် စစ်တုရင်တို့တွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။
သူ၏လက်ချောင်းများ ကြိုးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။
သူသည် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
တင်း၊ တင်၊ ဒင်း...
တောင်တန်းနှင့်မြစ်ရေစီးသံ ဇီသာသံစဉ်သည် မြူခိုးအလား ဝေဝါးနေပြီး စမ်းချောင်းက ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေသည်။
တေးသွား ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့်အမျှ သဘာဝတရားကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်ပမာ ကျက်သရေရှိသော ဇီသာသံသာလျှင် မိုးမြေတစ်ခွင်ကြား ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။
ချင်းချင်းက မှင်တက်သွားသည်။
သူမ၏ ဆရာ ဇီသာတီးတတ်မှန်း သိထားပါသည်။
သို့သော် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်မိခဲ့ဖူးပေ။
သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် အစစ်အမှန် မဟာဆရာသခင်အဆင့် ဇီသာပညာရှင် တစ်ဦးသာ ဖန်တီးနိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ချင်းချင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ဂီတထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဆန္ဒကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားရင်း နှလုံးသားကိုနှစ်ကာ စတင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်းချင်းသည် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော်လည်း ဆရာ ဇီသာတီးနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။
ရုပ်မျက်လုံးများဖြင့် မြင်ရသည်နှင့် မတူပေ။
သူမက ဂီတကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆရာ၏ တေးသွားသည် သဘာဝကမ္ဘာလောကထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ စမ်းချောင်း၊ လေပြေနှင့် ရေတံခွန် အရာခပ်သိမ်းတို့သည် သံစဉ်၏ စည်းချက်နှင့်အညီ ကခုန်နေကြသည်။
တီးခတ်သည်ကို ရပ်လိုက်သည်နှင့် ရေတံခွန်က ရပ်တန့်သွားပြီး လေပြေကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားမည့်ပုံ ခံစားနေရသည်။
‘ဒါက ဆရာရဲ့ အင်အားအစစ်လား’
‘သူ့ကို ဘာပြဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ’
သူမသည် တီးခတ်မှုကနေတစ်ဆင့် ဆရာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနေသော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း နှလုံးသားနှင့် ဝိညာဉ်ကို ဂီတနှင့် ညှိနှိုင်းကာ အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။
တီးခတ်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၌
စွဲကျန်ရစ်ခဲ့သော တေးသွားများသည် ပိုးချည်မျှင်များပမာ ဝဲပျံနေသည်။
ငှက်များသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ စုဝေးလာကြပြီး ငါးများသည် စမ်းချောင်းထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ကူးခတ်ခုန်တက်နေကြသည်မှာ ချူဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် တီးခတ်ပေးရန် တောင်းပန်နေသည့်အလားပင်။
ချူဖုန်းသည် ဇီသာပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။
‘တောင်တန်းနှင့်မြစ်ရေစီးသံက သူ့နာမည်နဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်ပါပေတယ်။ သီချင်းတစ်ပုဒ်တည်းနဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်’
သူ ချင်းချင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကောင်မလေးသည် တရားမှတ်လျက် ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ နိုးလာမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားသည်။
ရုတ်တရက် ချင်းချင်းက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုများက ဖုံးဖိမရအောင် ပေါ်နေသည်။
“ဆရာ ကျွန်မ အခု နားလည်ပါပြီ”
ချူဖုန်းသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
‘ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ လှည့်စားမှုက မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး အလုပ်ဖြစ်သွားပုံပဲ... ဒီကောင်မလေး ဘာကို အတိအကျ နားလည်သဘောပေါက်သွားလဲ ဆိုတာ သိချင်သွားတယ်’
သူက အလေးအနက်မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “မဆိုးဘူး။ မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ အချိန်ယူခဲ့ရတာ အလဟသ မဖြစ်သွားဘူး”
ချင်းချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ပါးချိုင့်နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ကျွန်မ လျှောက်လှမ်းသင့်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”
“ဒါဆို မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို ဆရာ ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချူဖုန်းက ဇီသာကို သယ်ဆောင်ပြီး သူ၏ခြံဝင်းသို့ ပြန်သွားလေသည်။
ချင်းချင်းလည်း သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်ဇီသာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ထားခဲ့သဖြင့် ဇီသာလုံးဝ မတီးဖြစ်ခဲ့ပေ။
ဆရာ၊ စီနီယာအစ်ကိုတို့နှင့် အတူရှိနေချိန်တွင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်တွင် အထီးကျန်ဆန်မှုက နှလုံးသားထဲသို့ ဖယ်ရှားမရနိုင်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုအထီးကျန်ဆန်မှုကပင် သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး စိတ်နှလုံးကြည်လင်ခြင်း နယ်ပယ်ထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဦးစွာ တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို တီးခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။
ထိုနေ့မှ စတင်၍။
တေးသွားများသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန အတွင်း မကြာခဏ ပျံ့လွင့်နေတတ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမတတစ်ပါးက တေးသွားများဖြင့် နှလုံးသားကို ဖွင့်ဟထုတ်ဖော်နေသည့်အလား ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို သယ်ဆောင်လာသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမုန်းတရားများဖြင့် လှိုင်းထန်နေတတ်သည် သို့မဟုတ် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ကခုန်နေကြသည်။
ထိုတေးသွားများကို နားထောင်ရင်း ချူဖုန်းက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဒီလောက်များလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ဒီကောင်မလေး ချင်းအာက... အတိတ်မှာ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရရှာတာပဲ”
ထိုညတွင် ဂီတသံသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။
ချင်းချင်းသည် ကျင့်ကြံရင်း တီးခတ်နေပြီး ဆရာ့ကို အတုယူရန် ကြိုးစားနေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို သံစဉ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်မှုမှတစ်ဆင့် စိတ်အာရုံကို သန့်စင်ကာ တေးသွားကို လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် စမ်းသပ်ကြည့်နေသည်။
တင်း။
စူးရှရှ အသံနှင့်အတူ ပန်းကန်လုံးအရွယ် ကျောက်တုံးတစ်တုံးသည် သေသပ်စွာ ပြတ်တောက်သွားပြီး ညီညာသည့်ဖြတ်ရာတစ်ခု ကျန်ခဲ့သည်။
ချင်းချင်းက ကြိုးများကို နောက်တစ်ကြိမ် တီးခတ်လိုက်သည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်။
သူမ၏ နှလုံးသားထဲက ဖိအားများသည် လုံးဝ အရည်ပျော်ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် မျက်လုံးစည်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ လမင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။
စိတ်နှလုံးကြည်လင်ခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့လေပြီ။