ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၌ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံ
Vol. 7 Ch. 70
“ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူး”
ချူဖုန်းသည် သူ ငါးမိတော့မည်ကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည့် ဝတုတ်လေးကို မနှစ်သက်ပေ။
သို့သော်လည်း ဝမ်တောက်တိုကင်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ မည်သူမဆို ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည် ဟူသော စည်းမျဉ်းကို သူ နားလည်ထားသည်။
ဤကောင်လေးက တခြားဘယ်ဌာနမှ မလိုချင်ကြ၍ ပြင်ပရေးရာဌာနက သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနသို့ ပို့လိုက်သည်မှာ သေချာသည်။
သူ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ တကယ့်ကို မရှိသုံးပါးတပည့် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပါရမီ မရှိ၊ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိ၊ အထူးသွေးမျိုးဆက် မရှိပေ။
ကြီးကြပ်ရေးမှူးပိုင်သည် ချူဖုန်း ငြင်းပယ်လိုက်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “ဌာနမှူးချူ... ကျွန်တော် လူကို ခေါ်လာပေးပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး”
“အင်း”
ချူဖုန်းသည် ဤကိစ္စကို ဆန့်ကျင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။
ကြီးကြပ်ရေးမှူးပိုင် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ချူဖုန်းက ချင်းချင်းဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ချင်းအာ... ဒီဝတုတ်လေးကို မှတ်တမ်းတင်ခန်းမဆီ ခေါ်သွားပြီး သူ မှတ်တမ်းတင်တာကို အပြီးသတ်ပေးလိုက်၊ ပြီးရင် သူ့အတွက် ခြံဝင်းတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”
ချင်းချင်းသည် ဤဂျူနီယာမောင်လေးအသစ်အပေါ် အထူးတလည် သဘောကျခြင်း သို့မဟုတ် မုန်းတီးခြင်း မရှိပေ။
ဆရာက အမိန့်ပေးလာမှတော့ သူမက လိုက်နာရမည် ဖြစ်သည်။
“သွားကြစို့”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သူတစ်ပါး၏ အရိပ်အောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် ပေါ့တီးပေါ့ပျက် ပုံစံရှိသော်လည်း လူအများကို အကဲခတ်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်တတ်ခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ‘လူနဲ့တွေ့ရင် လူစကားပြော၊ သရဲနဲ့တွေ့ရင် သရဲစကားပြောတတ်သူ’ပင်။
သူက စီနီယာအစ်မနှင့် ဆရာတို့သည် သူ့အပေါ် မလိုမုန်းထားစိတ် မရှိကြောင်း၊ အထင်မသေးကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိပါသည်။
သို့သော် သူ နားမလည်နိုင်သည်မှာ ဆရာ စိတ်မပျော်မရွှင်ဖြစ်အောင် သဘာလုပ်မိခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကိုပင်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့က တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ “စီနီယာအစ်မ... စောစောက ကျွန်တော် ဆရာ့ကို စိတ်ဆိုးသွားအောင် တစ်ခုခု လုပ်မိလို့လား”
ချင်းချင်းက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဆရာ ငါးမျှားနေတုန်း နင် နှောင့်ယှက်လိုက်မိတယ်လေ။ ပြီးတော့ ငါး လွတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်မိတယ်”
“ဒါပဲလား”
ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ကြောင်အသွားသည်။
‘ဒါဆို သူ အချိန်မှားပြီး ရောက်လာတာပေါ့’
“ဟုတ်တယ်”
စကားပြောပြီးနောက် ချင်းချင်းက သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်သော အမူအရာပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ရေခဲတုံး စီနီယာအစ်မနှင့် စကားပြောရန် အတင်းကြိုးစားခြင်း သို့မဟုတ် မြှောက်ပင့်ခြင်းများ မပြုလုပ်တော့ပေ။
အေးစက်စက် အလှလေးများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်နည်းမှာ ဘာမှ မပြောဘဲ နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထိုအခါ၌ သူတို့က သင့်ကို မုန်းမှာ မဟုတ်တော့ပေ။
မှတ်တမ်းတင်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်က ရိုးရှင်းပြီး မြန်ဆန်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် နာရီဝက် မပြည့်ခင်မှာပင် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ချင်းချင်းသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို သီးသန့် ခြံဝင်းတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။
ခြံဝင်းကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဇဝေဇဝါ မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “စီနီယာအစ်မ... ဒီခြံဝင်း တစ်ခုလုံးက တကယ်ကြီး ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း အတွက်လား”
“အင်း သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ လူတိုင်းက တစ်ခြံဝင်းမှာ တစ်ယောက် နေကြတယ်။ နင် တစ်ယောက်တည်း နေရမှာ ကြောက်ရင်လည်း မတတ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပထမနဲ့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံး လောလောဆယ် ဌာနမှာ မရှိကြဘူး”
ချင်းချင်းက ဤတစ်ခါတော့ ရှင်းပြပေးလာသည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် စကားများသူ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အလိုလို မေးလိုက်သည်။ “သူတို့ ဘယ်သွားကြတာလဲ”
ချင်းချင်းက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေသည်။ “လေ့ကျင့်ဖို့ တောင်အောက် ဆင်းသွားကြတယ်”
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကနောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ပေ။
‘နောက်ကျမှ အချိန်ရရင် ဆရာ့ကို မေးကြည့်ရမယ်’
ညနေရောက်သောအခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဗိုက်ပြန်ဆာလာခဲ့သည်။ သို့သော် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနတွင် ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်သည့်အတွက် မီးဖိုချောင်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ မသိပေ။
ဌာနတစ်ခုလုံးတွင် လူနှစ်ယောက်သာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အသားဟင်းကို အနပ်တိုင်းစားရမည့် ဘဝဆိုသည်မှာ ယခုအခါ ဝေးကွာသည့် အိပ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေလေပြီ။
“ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ရောက်လာတာက ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့ အစလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါ့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေအတွက် ရှုခင်းပြောင်းသွားရုံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး
“ဒါပေမဲ့ ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်မက တော်တော်လေး သဘောကောင်းကြပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အရင်ကလောက် နှိမ့်ချပြီး နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
သူ စကားဆုံးသည်နှင့် အေးစက်သည့် အသံတစ်သံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေး... ညစာ ရပြီ”
ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မူလက ညှိုးငယ်နေသော နှလုံးသားသည် ချက်ချင်း ဝမ်းမြောက်စွာ ခုန်ပေါက်သွားသည်။
“လာပြီဗျ”
သူ ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ အပြေးကလေး သွားလိုက်ရာ ချင်းချင်း ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချင်းချင်းသည် သူ ထွက်လာသည်အထိ စောင့်နေပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လမ်းပြရန် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့်ဖြင့် ဌာနမှူး၏ သီးသန့်ခြံဝင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။
အနံ့တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူ့ကို သွားရည်တဖွားဖွားကျသွားစေသည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ချူဖုန်းကို လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ချူဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူး။ လာ... ထိုင်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”
ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဆရာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လိမ္မာစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ချင်းချင်းလည်း သူမနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
လူစုံသည်ကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်းက စတင် စားသောက်လိုက်သည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် စားပွဲအပြည့် တည်ခင်းထားသော လက်ရာမြောက် ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ပြီး ဘယ်ကအရင် စားရမလဲ ဆိုသည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။
ဆရာနှင့် စီနီယာအစ်မတို့က ယဉ်ကျေးစွာ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူက လောဘတကြီး စားသောက်ရန် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် အသားတစ်တုံးကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
‘ဟမ်’
ဝမ်ပေါင်လဲ့က နေရာတွင် တောင့်ခဲသွားသည်။ ‘အရသာ ရှိလွန်းတယ်၊ သူ့တစ်ဘဝလုံး ဒီလောက်ကောင်းတာမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး’
စားသောက်နေရင်း ချူဖုန်းသည် ကောင်လေးကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် သူက သာမန် ကလေးတစ်ယောက်အလားပင်။ သာမန်ဆန်လွန်း၍ ထူးခြားချက်မမြင်ရသလောက်နီးပါးပင်။
သို့သော် ဒုတိယအကြိမ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်လေးတွင် လျှို့ဝှက်သွေးမျိုးဆက် တစ်ခု ရှိနေသည်ကို ချူဖုန်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းက မနိုးထသေးပေ။
ချူဖုန်းလည်း မည်သည့် သွေးမျိုးဆက်လဲဆိုသည်ကို အတိအကျ မသိသေးပေ။
‘ဟိုအဘိုးကြီးတွေက မျက်စိကန်းပြီး ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို သူ့အိမ်တံခါးဝအထိ တည့်တည့် လာပို့ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး’
‘ကြည့်ရတာ ငါ့ကံက တက်လာနေပုံပဲ။ အိမ်မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့တောင် ပါရမီရှင်တွေက ဝင်လာကြတယ်’
‘ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက သူ့ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို ခံယူဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား ဆိုတာ သိရအောင် ခဏလောက် လေ့လာကြည့်ရဦးမယ်’
မကြာမီ ချူဖုန်းက အံ့ဩသွားသည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့က စားရင်းသောက်ရင်း ငိုချလာသည်။
“မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ကောင်လေး”
ချူဖုန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
“အဲဒါက... အရသာ ရှိလွန်းလို့ပါ ဆရာ။ ဒီက အစားအစာတွေက အရမ်းကောင်းတယ်... ကျွန်တော့်တစ်ဘဝလုံး ဒီလောက်ကောင်းတာမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး... ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်တော့လို့ပါ”
ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြောရင်း မျက်ရည်များကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။
ချူဖုန်းနှင့် ချင်းချင်း နှစ်ယောက်စလုံး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြသည်။
ချူဖုန်းသည် စကားလုံးများဖြင့် စိတ်ကူးဖန်တီးရာတွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သော်လည်း တပည့်တစ်ယောက် ထမင်းစားရင်း ငိုတာမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
ချင်းချင်းအတွက်ကတော့ သူမက လူများကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်နည်းဆိုသည်ကို မသိသောကြောင့် ချူဖုန်းကို အသနားခံသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ကဲပါ... မင်း မရှက်ဘူးလား ထမင်းတစ်နပ် စားတာပဲကွာ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ခံစားလွယ်နေရတာလဲ။ မသိရင် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ မင်းကို နှိပ်စက်နေတယ်လို့ ထင်သွားဦးမယ်”
ချူဖုန်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဝမ်ပေါင်လဲ့က အတင်းပြုံးလိုက်သည်။ “ဟီးဟီး... ဆရာ တပည့် စိတ်မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားလို့ပါ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးပါ”
ချူဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “များများစား နည်းနည်းပြော”
“နားလည်ပါပြီ”
ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြန်ဖြေပြီး ဆက်လက် စားသောက်လိုက်သည်။
သို့သော် စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းပွဲအမျိုးမျိုးကို အနည်းငယ်စီ စားပြီးနောက် သူ ဗိုက်ဝနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။
‘ဘာဖြစ်တာလဲ သူ့ဗိုက် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား’
‘စိတ်ထင်တာပဲ နေမယ်’
ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဆက်စားသော်လည်း မကြာမီ သူ့အစာအိမ်က နောက်ထပ် ထပ်မဆံ့တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
အကယ်၍ အတင်း စားလိုက်လျှင် ဆရာ့ရှေ့တွင် အရှက်ကွဲရပေလိမ့်မည်။
သူက တူကို ချပြီး ရှေ့မှ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ခဏအကြာတွင် ချူဖုန်းက တူကို ချလိုက်ပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖက်တီး”
“တပည့် ရှိပါတယ်”
ဝမ်ပေါင်လဲ့က မတ်တပ်ရပ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့် မျက်လုံးများဖြင့် ဆရာ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ချူဖုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီဟင်းပွဲတွေကို မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မနဲ့ ငါ ချက်ထားတာ။ ဒါကြောင့် ပန်းကန်ဆေးရမဲ့ တာဝန်က မင်းတာဝန်ပဲ”
“ဟင်”
ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “သေချာတာပေါ့ ဆရာ... ကျွန်တော်က ပန်းကန်ဆေးတာ အတော်ဆုံးပါ”