အခန်း (၂)

အောင်မြင်မှုများ စုဆောင်းလိုသော သူ၏ စွဲလမ်းစိတ်ကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ၊ ကံကောင်းခြင်းအမှတ် ၁၂၀ တိတိ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ ရွှီရန်သည် နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင်အောင်မြင်မှုကို ရရှိရန် ပြင်းပြသော ဆန္ဒရှိနေလေသည်။

အကယ်၍ သူသည် ဘဝ၏ ပထမဦးဆုံးသော ရွှေအဆင့်အောင်မြင်မှုကိုသာ လက်လွှတ်လိုက်ရပါမူ အသက် ၈၀ အရွယ်သို့ ရောက်ရှိသည့်တိုင်အောင် ထိုနောင်တတရားဖြင့် အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးကာ မိမိကိုယ်မိမိ အပြစ်တင်နေမိမည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့ရာတွင် နုနယ်လှသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဘယ်အရာကို တတ်စွမ်းနိုင်မှာလဲ။

သူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပြုံးပြခြင်း၊ နို့စို့ခြင်းနှင့် ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်း ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် လုပ်ငန်းဆောင်တာများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေရရှာသည်။

အချိန်တို့သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မွေးဖွားပြီး ၁၀ ရက်မြောက်သောနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

[သင်သည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုးကို ပြုံးပြခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၂၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၄၈ မှတ်...]

၁၀ ရက်တာကာလပတ်လုံး အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားခဲ့မှု၏ ရလဒ်ပင်။

သူ၏ ရုပ်ရည်အမှတ်မှာ ကြည့်မကောင်းလှသော အမှတ် ၂၀ မှသည် ၄၈ မှတ်အထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီပိုနေတဲ့ ၈ မှတ်က ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။

၎င်းမှာ သူ့ထံသို့ အခါအားလျော်စွာ လာရောက်စစ်ဆေးတတ်သော တာဝန်ကျဆရာဝန်နှင့် ဖြတ်သန်းသွားလာကြသော အခြားသူနာပြုများထံမှ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ရွှီရန်သည် အခွင့်အရေးရတိုင်း ထိုသူတို့ကို အပြုံးဖြင့် ဆွဲဆောင်ခဲ့ရာ အပိုဆုမှတ်များကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း အခွင့်အရေးဟူသမျှကို အရယူကာ အပြုံးဖြင့် ရင်းနှီးခဲ့သည့်တိုင်အောင် နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင်ကို ရရှိရန်အတွက်မူ အမှတ် ၅၂ တိတိ လိုအပ်နေသေး၏။

လိုအပ်ချက်၏ တစ်ဝက်ကျော်မျှပင် ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၀ ရက်တာအတွင်း၌ ၂၈ မှတ်သာ ရရှိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသော ၅ ရက်တိုတိုအတွင်း၌ အမှတ်တစ်ဝက်ကျော်ကို အမီလိုက်ရန်မှာ အခွင့်အလမ်း ရှိနိုင်ပါဦးမလား။

၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်ဟု ထင်မှတ်ရပေသည်။

ရွှီရန်၏ သေးငယ်လှသော မျက်နှာထက်၌ ကြီးမားသော ပူပန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သို့ရာတွင် သူသည် အဖြေကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးပေ။

သူသည် သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုးက ပွေ့ချီမှသာ ရွေ့လျားနိုင်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ပုခက်အတွင်း၌ လက်ခြေယမ်းခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ကျောရိုးမှာလည်း အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးသဖြင့် မှောက်ရက်သွားရန်ပင် ခက်ခဲနေသေးသည်။

ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

ဘယ်လို နည်းလမ်းကို သုံးရမလဲ။

မွေးဖွားပြီး ၁၁ ရက်မြောက်သောနေ့။

အချိန်ကား ပို၍ပင် တိုတောင်းလာခဲ့သည်။

သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ရွှီရန်၏ အခြေအနေကို လာရောက်စစ်ဆေးရင်း “ဟိုင်း... လိမ္မာတဲ့ သားလေး” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဟင်... သားလေးက ဆယ်ရက်ကျော်ရုံပဲ ရှိသေးတာ။ အသားတွေကလည်း မတွန့်တော့ဘူးပဲ။ အသားအရေက ဖြူဖွေးနုနယ်နေတာ တကယ်ကို ရှားရှားပါးပါးပဲနော်”

သူနာပြုဆရာမလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် မွေးကင်းစကလေးငယ်တို့သည် တစ်လခန့်ကြာမှသာ တဖြည်းဖြည်း ကြည့်ကောင်းလာတတ်သော်လည်း ရွှီရန်၏ အသားအရေ ဖြူစင်ဝင်းပလာသည့်နှုန်းမှာမူ အလွန်ပင် လျင်မြန်နေတော့သည်။

အသားအရေမှာလည်း ချောမွတ်ကာ ဉာဏ်ရည်မှာလည်း ထက်မြက်ကာ တွေ့သမျှလူကို ပြုံးပြတတ်သည့် ကလေးငယ်အား ဘယ်သူက မချစ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

သူနာပြုဆရာမလေးမှာ ရွှီရန်ကို မနေနိုင်ဘဲ စနောက်ကျီစယ်မိတော့သည်။

ရွှီရန်သည်လည်း အားပါးတရ ရယ်မောရင်း သူ၏ နေ့စဉ် အမှတ်စုဆောင်းခြင်း ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်ပါတော့သည်။

[သင်သည် သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုးကို ပြုံးပြခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၁၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၄၉ မှတ်...]

“လိမ္မာလိုက်တဲ့ သားလေး။ လာ... မမက သားကို နို့သွားတိုက်ပေးမယ်နော်”

သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုးသည် ရွှီရန်ကို မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

[သင်သည် မိခင်ဖြစ်သူကို ပြုံးပြခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၁၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၅၀ မှတ်...]

ပုံမှန်အတိုင်း အာဟာရဖြည့်တင်းပြီးနောက် သူနာပြုဆရာမလေးသည် ရွှီရန်ကို ပုခက်အတွင်းသို့ ပြန်လည်သိိပ်ရန် ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင်ကို ရရှိရန် အစွဲအလမ်းကြီးနေသော ရွှီရန်သည် စတင်ရုန်းကန်တော့သည်။ သူသည် ၁၀ ရက်တာကာလပတ်လုံး လေ့ကျင့်ထားသော သူ၏လက်ကလေးများကို မြှောက်လျက် အခန်းပြင်ပသို့ အသည်းအသန် လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကလေးငယ်တို့၏ အထိရောက်ဆုံးသော လက်နက်ဖြစ်သည့် ငိုကြွေးခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

“ဝါး... ဝါး... ဝါး...”

ငိုရမယ်။ ငါ ငိုမှရမှာ။

ကလေးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ငိုကြွေးခြင်းမှာ ရှက်ဖွယ်မဟုတ်သော်လည်း နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင်ကို မရရှိခြင်းမှာမူ ဘဝတစ်သက်တာ နောင်တရစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခန်းပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနိုင်ရန်နှင့် လူအများနှင့် ထိတွေ့နိုင်ရန်အတွက် အတင်းအကျပ် ငိုယိုကာ ဂျီကျနေတော့သည်။

“အို... အို... ဘာဖြစ်လို့လဲ သားလေးရဲ့”

“အပြင်ကို ထွက်ကြည့်ချင်လို့လား။ ဒါပေမဲ့ သားက ၁၁ ရက်ပဲ ရှိသေးတာလေ”

ရွှီရန်သည် ငိုယိုရုန်းကန်ရင်း ခေါင်းကိုပါ အတင်းအကျပ် ညိတ်ပြနေသည်မှာ ခေါင်းမာလှသော မျိုးစေ့လေးတစ်ခုအလားပင်။

သူနာပြုဆရာမလေးမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး…

“ခေါင်းတောင် ညိတ်ပြနေတာလား။ လင်းချန်း... ရှင့်သားလေးက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းလွန်းတယ်။ ၁၁ ရက်သားပဲ ရှိသေးတာကို ခေါင်းညိတ်ပြတတ်နေပြီ။ နောင်တစ်ချိန်မှာတော့ ဧကန်မုချ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ”

မိခင်ဖြစ်သူကလည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး…

“တိုက်ဆိုင်ပြီး ညိတ်လိုက်တာများလား။ ဒါနဲ့... ကျွန်မတို့ အပြင်ဘက်ကို ခဏလောက် အတူတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြမလား”

“ရတာပေါ့ ကျွန်မ ကလေးကို ကူပြီး ချီပေးပါ့မယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမလေးရယ်”

အကြံစည် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ ရွှီရန်၏ မျက်ရည်များမှာ မခြောက်သေးသော်လည်း ငိုသံမှသည် ရယ်သံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ စင်ကြယ်လှသော ရယ်မောသံများကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာစေတော့သည်။

သူသည် ရနိုင်သမျှသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အခြားသူများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လေပြီ။

နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင်ကို ရရှိရန်အတွက် ကလေးငယ်လေးသည် အပြုံးရောင်းခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

သူသည် လမ်းသွားလမ်းလာများကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် စင်ကြယ်သော အပြုံးကို ဖော်ပြကာ ပွေ့ချီရန် လက်ကလေးများကို ဆန့်တန်းပြလေသည်။

“အလို... ဒီကလေးလေးက လူစိမ်းလည်း မကြောက်ဘူးပဲ။ သူ့အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ”

“၁၁ ရက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်”

“၁၁ ရက်သားနဲ့ ဒီလောက်တောင် ချစ်ဖို့ကောင်းနေပြီလား။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲနော်”

လမ်းသွားလမ်းလာ အမျိုးသမီးကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရွှီရန်ကို ပွေ့ချီချင်သော်လည်း ကလေးငယ်မှာ ငယ်လွန်းလှသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

[သင်သည် လမ်းသွားလမ်းလာ အမျိုးသမီးကြီးကို ပြုံးပြခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၁၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၅၁ မှတ်...]

“အီးယား... အီးယား...”

ရွှီရန်သည် လမ်းသွားလမ်းလာ အဘွားအိုတစ်ဦးကိုလည်း ကြည်လင်စွာ ရယ်ပြလိုက်ပြန်သည်။

[သင်သည် လမ်းသွားလမ်းလာ အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးကို ပြုံးပြခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်...]

ဤသို့ဖြင့် အခန်းအတွင်းမှသည် ဆေးရုံအပြင်ဘက်သို့တိုင်အောင် သူ၏ ခရီးစဉ်မှာ အောင်မြင်လျက်ရှိတော့သည်။

ဆေးရုံနောက်ဖေးပေါက်ရှိ လူသူအနည်းဆုံး လမ်းကြောင်းမှ သွားခဲ့သော်လည်း ရွှီရန်သည် တွေ့သမျှလူအပေါင်းကို သူ၏အပြုံးဖြင့် ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့လေသည်။

[သင်သည် လမ်းသွားလမ်းလာ ၁၄ ဦးကို ပြုံးပြခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၁၄၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၆၅ မှတ်...]

ကောင်းလေစွ ကောင်းလေစွ။

ယနေ့တစ်ရက်တည်းတွင်ပင် ရုပ်ရည်အမှတ် ၁၆ မှတ်အထိ တိုးတက်ရရှိခဲ့ကာ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုပင်။

အရာရာမှာ အထူးပင် ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။

နောက်ထပ် လေးရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အေးအေးဆေးဆေး အမီလိုက်နိုင်ပါတယ်။ ငါ့ဆီကို ကြွလှမ်းခဲ့တော့ နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင်ရေ...

ရွှီရန်သည် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးနေမိသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် မကြာမီပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့ပြီး သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုး၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ အိပ်မောကျသွားခဲ့ခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ရုပ်ရည်အမှတ်များကို ယခုထက်မက ပိုမိုစုဆောင်းနိုင်မည်မှာ အမှန်ပင်။

...

နောက်တစ်နေ့။

မွေးကင်းစဘဝ၏ ၁၂ ရက်မြောက်သောနေ့။

[သင်သည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုးကို ပြုံးပြခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၂၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၆၇ မှတ်...]

[သင်သည် သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုး၏ ပွေ့ချီမှုဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ ၂၀ ဦးကို ပြုံးပြကာ တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၂၀၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၈၇ မှတ်...]

ယနေ့ အပြုံးဖြင့် ရရှိသော အကျိုးအမြတ်မှာ ရုပ်ရည်အမှတ် ၂၂ မှတ်ပင်။

ခံစားချက်မှာ အထူးပင် ကောင်းမွန်လှ၏။

အရာခပ်သိမ်းသည် အဆင်ချောလျက် ရှိနေပေသည်။

ရွှီရန်သည် ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် အိပ်စက်ခြင်းဆီသို့ နစ်မျောသွားပြန်သည်။

...

မွေးကင်းစဘဝ၏ ၁၃ ရက်မြောက်သောနေ့။

[သင်သည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုးကို ပြုံးပြခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၂၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၈၉ မှတ်...]

[သင်သည် သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုး၏ ပွေ့ချီမှုဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ ၂၀ ဦးကို ပြုံးပြကာ တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရည် +၂၀၊ လက်ရှိရုပ်ရည် ၁၀၀ မှတ်...]

[သင်သည် ရွှေအဆင့်အောင်မြင်မှု နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင်ကို ရရှိသွားပြီ ဖြစ်ပါသည်]

ကြည်လင်ပြတ်သား၍ နားဝင်ချိုလှသော စနစ်၏ အသိပေးသံကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွှီရန်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူ ပြန်လည်နိုးထလာသောအခါ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ကလေးတွန်းလှည်းငယ်အတွင်း၌ ရှိနေဆဲပင်။

ရွှီရန်သည် သူရရှိခဲ့သော ရွှေအဆင့်အောင်မြင်မှုကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

[နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင် ရွှေအဆင့်အောင်မြင်မှု : ကံကောင်းခြင်းလက်ဆောင် +၂၀ မှတ်

(သင် အသက်တစ်နှစ်ကြီးလာတိုင်း အသက် ၂၀ ပြည့်သည်အထိ ကံကောင်းခြင်းအမှတ် +၅ မှတ်စီ တိုးလာမည် ဖြစ်သည်။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှာ ငယ်စဉ်ဘဝတွင် ပြန်ပေးဆွဲခံရမည့် အဖြစ်အပျက် နှစ်ကြိမ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည်)]

“တပ်ဆင်မယ်”

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ရွှီရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားကြပြီးနောက် စနစ်မျက်နှာပြင်ထက်တွင် သူ၏ ကံကောင်းခြင်းလက်ဆောင်အမှတ်မှာ ၂၃ မှတ်အထိ မြင့်တက်သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က ရှိခဲ့သော သနားစဖွယ် ၃ မှတ်ထက် ၇ ဆမျှပင် သာလွန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“တကယ်ကို ခံစားလို့ကောင်းလိုက်တာ”

၁၃ ရက်တာ ကာလအတွင်းမှာပင် သူသည် ပေးထားသော တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ရုံမက ဘဝ၏ ပထမဦးဆုံးသော ရွှေအဆင့်အောင်မြင်မှုကိုပါ သတ်မှတ်ရက်ထက်စော၍ ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့လေပြီ။

အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

ငယ်စဉ်ဘဝမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံရမယ့် အဖြစ်အပျက် နှစ်ကြိမ် ကြုံရမယ်ဆိုပေမဲ့... ငါ့မှာ စနစ် စနစ်ရှိနေတာပဲ။ ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... စည်းကမ်းရှိရှိ ကြိုးစားနေတာကတော့ ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ပါဘူး။

အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ငါက ထွားကြိုင်းတဲ့ ကလေးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပြန်ပေးဆွဲတဲ့သူတွေကို အံ့အားသင့်သွားအောင် လုပ်ပြလိုက်ဦးမယ်။

ရွှီရန်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေမိကာ ချက်ချင်းပင် လက်ခြေများ လှုပ်ရှားလျက် လေ့ကျင့်ခန်း ပြုလုပ်လေတော့သည်။

[လက်ရှိ သန်မာသော ကလေးငယ် တိုးတက်မှုနှုန်း - ၁၃ / ၃၀...]

စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်နေရင်းဖြင့် အချိန်တို့သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် ၁၇ ရက်တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤသို့ဖြင့် ၃၀ ရက်မြောက်သောနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

နံနက် ၁၀ နာရီအချိန်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးရုံကြီးမှ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများနှင့် လုံခြုံရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ရွှီရန်နှင့် သူ၏မိခင်ကို တစ်ကီလိုမီတာခန့် ဝေးကွာသော မီးဖွားပြီးမိခင်များ နားနေဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင်မှ...

ရွှီရန်သည် သူရောက်ရှိနေသော ကမ္ဘာကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေခံ အသိပညာအချို့ကို နောက်ဆုံးတွင် စတင်နားလည်လာခဲ့တော့သည်။

ဤကမ္ဘာမှာ အပြာရောင်ကြယ်ဟု ခေါ်ဆိုသော ကမ္ဘာမြေဖြစ်ပြီး ရှာနိုင်ငံဟူသော လုံးဝခြားနားသည့် အချိန်နှင့် အာကာသနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာခန့်က သားရဲဂြိုဟ်မှ သတ္တဝါများသည် အာကာသလှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် အပြာရောင်ကြယ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းသည် ကပ်ဘေးကြီးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် လူသားတို့သည် တောင်ပြိုသကဲ့သို့ အထိနာခဲ့ရပြီး ခေတ်မီလက်နက်များကို အားကိုး၍ မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်မည့် ဘေးမှ မနည်းရုန်းကန်ကာ အချိန်ကို ဆွဲထားခဲ့ရသည်။

လူသားတို့ နာလန်ထူလာပြီးနောက် ရှာနိုင်ငံ၏ ပထမဆုံးသော ခေါင်းဆောင်ကြီး ချန်ဖန်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သွေးစွမ်းအင်ကို အခြေခံသော ကျင့်စဉ်စနစ်များကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျောက်စာတိုင်အဆင့်၊ ကုန်းမြင့်အဆင့်၊ တောင်ကုန်းအဆင့်နှင့် တောင်တန်းအဆင့်စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

ထိုကျင့်စဉ်စနစ်များ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လူသားအာဇာနည်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြကာ ကြယ်တာရာသားရဲသတ္တဝါများနှင့် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာတိုင်တိုင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။

လူသားတို့သည် ကုန်းမြေကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သမုဒ္ဒရာများကိုမူ ထိုသတ္တဝါများက ဆက်လက်ကြီးစိုးထားဆဲပင်။

စစ်ပွဲမှာ မပြီးဆုံးသေးမီမှာပင်။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်က။

ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားဂြိုဟ်မှ အပြာရောင်ကြယ်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျူးကျော်မှုကို စတင်ခဲ့ရာ ထိုကျူးကျော်မှုနှင့်အတူ ကြောက်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်ညစ်ညမ်းမှုများပါ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

ရွှီရန်၏ အဖိုးနှင့် အဖွားတို့မှာ ထိုညစ်ညမ်းမှုများကို ရှင်းလင်းရင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အတွင်း ကျဆုံးခဲ့ကြရသည်။

သူ၏ ဖခင်မှာလည်း ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရား၏ နောက်လိုက်များကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရင်း သူ၏ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးနှင့်အတူ အသက်ပေးလှူခဲ့ရလေသည်။

ရွှီရန်၏ မိသားစုမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုလုံး တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးလှူခဲ့ကြသော အာဇာနည်မျိုးရိုးပင်.

သူသည် ဆေးရုံတွင် တစ်လကြာအောင် သူနာပြုဆရာမလေး ဒိုးဒိုး၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူနိုင်ခြင်းနှင့် သူ၏မိခင်နှင့်အတူ ကောင်းမွန်သော နားနေဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခြင်းတို့မှာ သူ့မိသားစုဝင်များ၏ ပေးဆပ်မှုကြောင့်ပင်.

ကြယ်တာရာသားရဲဂြိုဟ်၊ ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားဂြိုဟ်၊ စိတ်ဝိညာဉ်ညစ်ညမ်းမှု... ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

ရွှီရန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားမိတော့သည်။

သူသည် သန်မာလာစေရန် ပိုမိုကြိုးစားမည်ဟု ပို၍ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်မိ၏။

ဒီနေ့ တစ်ရက်တည်းပဲ ကြိုးစားလိုက်ရင် သန်မာတဲ့ ကလေးငယ်ဘွဲ့ကို ရပြီ။ ကြိုးစားစမ်း ရွှီရန်။