အခန်း (၅)
Vol. 1 Ch. 5
“ဘယ်သူလဲ။ ဝိညာဉ်သရဲ ကျူးကျော်လာတာလား”
မိခင်ဖြစ်သူသည် ဗီဇစိတ်အရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ခုတင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်လေသည်။
မိခင်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွှီရန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာကျက်ပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် လျှောဆင်းလိုက်တော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ကလေးခုတင်၏ ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ခုတင်ကြီးဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လက်ခုပ်တီး၍ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ရယ်မောပြနေလေတော့သည်။
“အား... ဝူး”
ချစ်စဖွယ် နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင်။ ဤနည်းဖြင့် ချော့မြှူလိုက်ပါက အဆင်ပြေပြေ ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။
“ဖျောက်...”
အခန်းအတွင်းရှိ မီးအလင်းရောင် မှိန်ပျပျမှာ ပွင့်လာခဲ့၏။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကလေးခုတင်ရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးခုတင်၏ အောက်ခြေတွင် ထိုင်လျက် သူမကို မော့ကြည့်ကာ တစ်မျက်နှာလုံး အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရွှီရန်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
မိခင်ဖြစ်သူမှာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရွှီရန်ကို အမြန်ပင် ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သားလေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးတွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရှိမရှိကို အစအဆုံး သေချာစွာ စစ်ဆေးတော့သည်။
“ဟင် သားလေး... သားက ခုတင်ပေါ်ကနေ ဘယ်လိုဆင်းလာတာလဲ။ ပြုတ်ကျသွားသေးလား။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်တွေ ပေကျံနေရတာလဲ”
သူမသည် စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် ချွေးများပင် ပြန်လာကာ ဒေါက်တာချန်ကို အမြန်ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး ရွှီရန်ကို ပွေ့ချီလျက် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။
ည ၁၀ နာရီခွဲအချိန် ကလေးအရေးပေါ် ကုသဆောင်အတွင်း၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် နာရီဝက်ခန့် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
ဒေါက်တာချန်က နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် “အစ်မလင်းချန်း... ကလေးတွေက ကိုယ်အလေးချိန် ပေါ့ပါးကြတာမို့ အမြင့် တစ်မီတာခွဲလောက်က ပြုတ်ကျတာဟာ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး။ စိတ်အေးအေးထားပါ”
“နောက်ပြီး သားလေးက မွေးကင်းစကတည်းက သာမန်ကလေးတွေထက် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ဖွံ့ဖြိုးမှု ပိုကောင်းခဲ့တာပဲလေ”
“အခုဆိုရင် သူက ၉ လသားပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အရပ်က ၉၀ စင်တီမီတာရှိနေပြီ။ ကိုယ်အလေးချိန်ကလည်း ၁၄ ကီလိုဂရမ် ရှိနေပြီဆိုတော့ အသက် ၁၈ လအရွယ် ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှနေတာပါ။
ဒီအရွယ်မှာဆိုရင် သူက အားအင်တွေ အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝနေလိမ့်မယ်။ သူ့ကို လမ်းလျှောက်ဖို့ သင်ပေးပါ၊ ပြီးရင်တော့ အနီးအနားက ကလေးထိန်းကျောင်းကို ပို့ပြီး အဲဒီမှာ ဆော့ကစားခိုင်းလိုက်ပါ။
ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ရဲ့ အားအင်တွေကို ကုန်ဆုံးစေရုံတင်မကဘဲ လူမှုဆက်ဆံရေးကိုလည်း ပိုမိုတိုးတက်စေမှာမို့ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးရှိစေမှာပါ”
လင်းချန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ကျွန်မသားလေးက ၁၈ လသားအရွယ်နဲ့ ညီမျှနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဒေါက်တာချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဟုတ်ပါတယ်။ သူက ဖွံ့ဖြိုးမှု အရမ်းမြန်သလို ဉာဏ်လည်း အလွန်ကောင်းပါတယ်”
လင်းချန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဒါက ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်ပါသလား”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အခုက ခေတ်သစ်ကို ရောက်နေပြီလေ။ တချို့ကလေးတွေက မွေးရာပါ ပါရမီ ထူးထူးခြားခြား ပါလာတတ်ကြတာမို့ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ကလေးကို လေ့ကျင့်ခန်းတွေ အလွန်အကျွံ မလုပ်ခိုင်းမိဖို့ပဲ သတိထားပါ”
လင်းချန်းသည် အလေးအနက် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် “နားလည်ပါပြီ ဆရာ။ ဒါဆို ကျွန်မ ကလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပါတော့မယ်”
သူမသည် ပူပန်မှုများကို လျှော့ချလိုက်ပြီးနောက် ရွှီရန်ကို အိမ်သို့ ပြန်လည်ပွေ့ချီခဲ့လေသည်။
အိမ်သို့အပြန်လမ်းတွင် ရွှီရန်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပခုံးပေါ်၌ မှီတွယ်လျက် ပါးချင်းအပ်ထားကာ မိခင်ကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ရံဖန်ရံခါ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။
တစ်ကိုယ်ရေမိခင်တစ်ဦးဖြစ်သော လင်းချန်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှပေသည်။ ကလေးထိန်းကျောင်းသည့် အတွေ့အကြုံလည်းမရှိသလို ကူညီမည့်သူလည်းမရှိဘဲ ကလေးငယ်ကို တစ်ဦးတည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတစ်ခုကပင် သူမကို အဆုံးမရှိ စိုးရိမ်ပူပန်စေနိုင်၏။
ဥပမာအားဖြင့် ယခုအခါတွင်လည်း သူမသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ည ၁၀ နာရီ ၄၀ မိနစ်ကျော်သည့်တိုင် မအိပ်နိုင်ဘဲ ရွှီရန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ဆေးရုံသို့ ပြေးလွှားပို့ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ရွှီရန်၏ရှေ့မှောက်၌ မည်သည့်အခါမျှ ပင်ပန်းသည်ဟု ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့သော်လည်း ရွှီရန်မှာမူ သူမ၏သောကနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကောင်းစွာ နားလည်နေပေသည်။
နောင်မှာတော့ အမေ စိုးရိမ်အောင် တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်တွေပေကျံတာမျိုး ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး...
ရွှီရန် တွေးတောမိ၏။
သို့ရာတွင်။
ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းဖြင့် လေ့ကျင့်မှုကိုမူ လျစ်လျူရှု၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကြုံတွေ့လာရမည့် ပြန်ပေးဆွဲခံရမည့် အဖြစ်အပျက်နှစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုပြန်ပေးဆွဲသူများသာ အောင်မြင်သွားပါက မိခင်ဖြစ်သူမှာ စိုးရိမ်ရုံမျှမကဘဲ တစ်နေ့တည်း မျက်ရည်နှင့် မျက်ခွက်ဖြစ်ကာ ဘဝကို လက်လျှော့ရသည်အထိ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားနိုင်ပေသည်။
“ဟုတ်တယ်... ပြန်ပေးဆွဲမယ့် အကြံအစည်တွေကို ငါ အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းပစ်ရမယ်”
ရွှီရန်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။
...
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းချန်းသည် ရွှီရန်ကို ရေချိုးပေးပြီး အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် နို့တစ်ဘူး ဖျော်ပေး၏။
ရွှီရန်သည် သူ၏လက်ငယ်လေးများဖြင့် နို့ဘူးကိုကိုင်ကာ အားရပါးရ သောက်လိုက်သည်။
ဗိုက်ဝသွားသောအခါ သူသည် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။
လေးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးအစုံမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့ပြန်သည်။
အိမ်မြှောင် နံရံကပ်အတတ်ကို လေ့ကျင့်ရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
စိတ်အာရုံတစ်ခု သွင်းလိုက်သည်နှင့် ရွှီရန်သည် အရိပ်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ နံရံများနှင့် မျက်နှာကျက်ပေါ်၌ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားတော့သည်။
[သင်သည် အိမ်မြှောင် နံရံကပ်အတတ်ကို တစ်နာရီကြာ လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် တိုးတက်မှုအမှတ် +၅၀ ရရှိပါသည်။ လက်ရှိ တိုးတက်မှု - ၁၀၀ / ၁၀၀၀၀...]
ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ တစ်နေ့ကို တိုးတက်မှုအမှတ် ၁၀၀ ပဲ ရနိုင်သေးတာပဲ...
ဒါဆိုရင် အခြေခံကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ရက်ပေါင်း ၁၀၀ ပဲ လိုတော့မှာပေါ့။ အတော်ပဲ။
တိုးတက်မှုပုံစံကို သိရှိနားလည်သော်လည်း ရွှီရန်မှာမူ အားမရသေးဘဲ ဆယ်ကြိမ်မက ထပ်မံကြိုးစားကြည့်သော်လည်း တိုးတက်မှုအမှတ်မှာမူ ထပ်မံမြင့်တက်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။
ရုတ်တရက် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော မိခင်ဖြစ်သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေပြန်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
“အဲဒါ ဘာအသံလဲ”
ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီရန်သည် မျက်နှာကျက်ပေါ်မှ ကလေးခုတင်ဘေးသို့ အသာအယာ လျှောဆင်းလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုတစ်ပတ်လှည့်လျက် ခုတင်အတွင်းသို့ ဝင်ကာ စောင်ပါးလေးကိုပါ တစ်ပါတည်း ခြုံလိုက်လေသည်။
လှုပ်ရှားမှုအလုံးစုံမှာ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်ပြီး အသက်ရှူတစ်ချက်စာအတွင်းမှာပင် ပြီးမြောက်သွားတော့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းချန်းသည် မီးမဖွင့်တော့ဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့် ကလေးခုတင်ဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းလာကာ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးတော့သည်။
“ဒီအိမ်အသစ်မှာ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား”
“ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များနေလို့... အမြင်မှားနေတာလား”
“မကောင်းတာတော့ ဘာမှမရှိနိုင်ပါဘူးနော်”
“သားလေးကတော့ အိပ်မောကျနေတာပဲ။ သူသာ နေလို့မကောင်းရင် ငိုမှာပေါ့...”
လင်းချန်းသည် အခန်းအတွင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေမိသည်။
သူမသည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ကင်းဝေးစေရန်အတွက် ဘုရားစာများကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေတော့သည်။
ရွှီရန် : “...”
အဓိက တရားခံဖြစ်သူမှာမူ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်စေဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အိပ်ပျော်ချင်ဟန် ဆောင်နေလေတော့သည်။
...
နောက်တစ်နေ့ ရွှီရန်သည် နို့တစ်ဘူးနှင့် ဖြည့်စွက်စာ တစ်ပန်းကန်ငယ်ကို ထပ်မံသုံးဆောင်ပြီးနောက်။
လင်းချန်းသည် ရွှီရန်ကို ကလေးထိန်းကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကလေးထိန်းကျောင်း၏ နယ်မြေမှာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး နံရံများထက်တွင် ကလေးပုံပြင် ရုပ်ပုံလွှာများကို ရေးဆွဲထားကာ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ကလေးများ မှောက်ရက်သွားနိုင်ရန် ဖျာကော်ဇောများကို ခင်းကျင်းထားလေသည်။
မိခင်ပေါင်း ၂၀ ခန့်မှာ သူတို့၏ ရင်သွေးငယ်များနှင့်အတူ ဆော့ကစားနေကြ၏။
လင်းချန်းသည် ရွှီရန်ကို ပွေ့ချီလျက် ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုသားအမိနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ ရွှေအဆင့်အောင်မြင်မှုဖြစ်သော နတ်သားတစ်မျှ ရုပ်သွင်မှာ လူအများကြား၌ အလွန်ပင် တောက်ပလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဝါး... ဒါ ဘယ်သူ့သားလေးလဲ တကယ်ကို ချောမောလှပလိုက်တာ”
“သိပ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ သွားပြီး ချီကြည့်ရမယ်”
မိခင်များအားလုံး၏ အကြည့်တို့မှာ သူတို့ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ဒါက အခုမှ အသစ်ပြောင်းလာတဲ့ အစ်မ လင်းချန်းနဲ့ သူ့သားလေး ရွှီရန်လေ။ သူ့သားလေးက အခုမှ ၉ လကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ငါ မှတ်မိနေတယ်”
“အစ်မလင်းချန်း... ဒီဘက်ကို လာခဲ့ပါဦးရှင်”
“၉ လသားပဲ ရှိသေးတာကို ဒီလောက်တောင် အရပ်ရှည်တာလား။ မယုံနိုင်စရာပဲနော်”
“မျက်လုံးလေးတွေကလည်း ဝိုင်းစက်တောက်ပနေတာပဲ။ အမည်းရောင် ကျောက်မျက်ရတနာလေးတွေအတိုင်းပဲ စူးရှတောက်ပလိုက်တာ”
“တကယ်ကို ချောမောလှပပြီး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ကြီးလာရင်တော့ တကယ့် လူချောလေး ဖြစ်မှာ အသေအချာပဲ”
အံ့ဩမှင်သက်နေကြသော အကြည့်များကြားတွင် ရွှီရန်မှာ မိခင်များ၏ ဝိုင်းအုံခြင်းကို ခံနေရတော့သည်။
မိခင်များသည် သူ့ကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အလှည့်ကျ နမ်းရှုပ်နေကြ၏။
သူ့အနားတွင်လည်း ကလေးငယ် အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။
“ကဲ... သားတို့သမီးတို့ရေ သူငယ်ချင်းအသစ်လေးနဲ့ မိတ်ဖွဲ့ကြဦးလေ”
သို့ရာတွင် ထိုကလေးငယ် အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့်မှာ ရွှီရန်အပေါ် အထူးတလည် နှစ်သက်သဘောကျဟန် မပြကြဘဲ ဗီဇစိတ်အရပင် သူ့အနားမှ ခပ်ခွာခွာ နေကြလေသည်။
ရွှီရန်ကမူ ထိုအခြေအနေကိုပင် ကျေနပ်နေမိ၏။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုကလေးငယ်များနှင့်အတူ မဆော့ကစားချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ လင်းချန်းမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာတော့သည်။
“ရတနာလေး... သူတို့နဲ့အတူ မှောက်ရက်သွားပြီး ဆော့လေ။ ဘာလို့ ငြိမ်နေတာလဲ”
သူမသည် ရွှီရန်၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်ပေးကာ ဒိုင်ပါဝတ်ထားသော သူ၏ တင်ပါးလေးကို အသာအယာ တို့ထိ၍ တိုက်တွန်းနေတော့သည်။
ရွှီရန် : ...
ကလေးကလားတွေ... ငါ မဆော့ချင်ပါဘူး။
သူသည် နံရံရှိရာဘက်သို့ တစ်ဦးတည်း ဖြည်းညှင်းစွာ မှောက်ရက်သွားလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်။
သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွား၏။
နံရံကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံများ မြန်လာခဲ့သည်။
ခုနက နံရံကို ထိတွေ့လိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင်... နံရံပေါ်သို့တက်ကာ မျက်နှာကျက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒမှာ ဗီဇအရပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ စည်းကမ်းရှိမှုကြောင့် ထိုစိတ်အာရုံကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
သို့မဟုတ်ပါက သူသည် နံရံ၌ ကျောကပ်လျက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေမည်ဖြစ်ရာ ဂျူးအွန်ဇာတ်ကားထဲမှ သရဲကလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့သာဆိုလျှင် ရှိသမျှ မိခင်များအားလုံး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြမည်မှာ အမှန်ပင်။
ရွှီရန်သည် နံရံအနားမှ အမြန်ဆုံး ခွာလိုက်ပြီး လင်းချန်းရှိရာဘက်သို့ ပြန်လည်မှောက်ရက်သွားကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။
အခြားသော မိခင်များသည် ရွှီရန်မှာ အပေါင်းအသင်းမင်သူ မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိသွားကြသဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ချော့မြှူကြည့်ကြပြီးနောက် လက်လျှော့သွားကြလေသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ ကလေးများနောက်သို့သာ လိုက်သွားကြပြီး ကိုယ်စီ ဆော့ကစားနေကြတော့သည်။
လင်းချန်း၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ယှက်သန်းလာခဲ့၏။
သူမသည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ရွှီရန်ကို ကြည့်ရင်း ချော့မြှူရန် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
“သားလေး... သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိတ်ဖွဲ့ဖို့ ကိုယ်တိုင် စတင်ကြိုးစားရတယ်လေ။ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိတာက ပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်”
“သားဘက်က စတင်ပြီး မလှုပ်ရှားရင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
မိခင်လင်းချန်း၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ရွှီရန်၏ နောက်ဘက်မှနေ၍ အရုပ်မလေးနှင့် တူသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်စွာ မှောက်ရက်သွား၍ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ သေးငယ်လှသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ နှစ်သစ်ကူး ပန်းချီကားများထဲမှ အရုပ်ကလေးကဲ့သို့ပင် ချစ်စရာကောင်းလှ၏။ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်တောက်ပနေပြီး ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့်အတူ ပါးစပ်ကလေးကို ဖြဲ၍ ရယ်မောနေပုံမှာ အစမှအဆုံးတိုင် တက်ကြွလန်းဆန်းသော အသွင်ကို ဆောင်နေတော့သည်။
သူမသည် ကျားသစ်ကလေးတစ်ကောင်အလား ရွှီရန်၏ နောက်ဘက်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှုပြုလုပ်ကာ ရွှီရန်ကို မှောက်ကျသွားအောင် အတင်းအကျပ် ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။