အခန်း (၉)

ကံကောင်းတာက ငါက အခုမှ အသက်တစ်နှစ်နဲ့ တစ်လပဲ ရှိသေးတာ။ အလောတကြီး လုပ်စရာမလိုသေးဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားကြတာပေါ့...

သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် မိခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ကိုပွေ့ချီလျက် နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

မိခင်ဖြစ်သူသည် အလွန်ပင် သတိကြီးလှ၏။ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တံခါးကို ချက်ချင်း ဂျောက်ခနဲ မြည်အောင် ပိတ်လိုက်ပြီး ရွှီရန်ကို ခုတင်ကြီးပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ကာ နို့မှုန့်ဖျော်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။

လျှို့ဝှက်ခြေလှမ်းကို တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ရမယ်။ အမေ့ဘေးကနေ သိသိသာသာကြီး ဖြတ်သွားလို့ ရမလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။

အစွမ်းသတ္တိကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် ရွှီရန်သည် လျှို့ဝှက်ခြေလှမ်းကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ အရိပ်အတွင်း၌သာ လှည့်ပတ်သွားလာနေလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာ ဘာမှရိပ်မိခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မျက်နှာကျက်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အိုလံပစ် ကွင်းငါးကွင်း ပုံစံအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောတိုက်ပြလိုက်သေးသည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာမူ ဘာကိုမျှ သတိမပြုမိဆဲပင်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရန်သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မူလနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာလိုက်တော့သည်။

လျှို့ဝှက်ခြေလှမ်းကတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ အကယ်၍ အဲဒီလူကုန်ကူးသူတွေက ခွန်အားမရှိဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့ မျက်စိလည်သွားအောင် ငါ ကောင်းကောင်း ကစားပေးလို့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ထိုက်သင့်တဲ့ ခွန်အားရှိနေရင် ဒါမှမဟုတ် အဖွဲ့လိုက် လှုပ်ရှားနေရင်တော့ ငါ့အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ငါ့မှာ သွေးစွမ်းအင် ၃၀၁ အမှတ် ရှိနေရင်တောင် ကလေးအသားအရေဆိုတာ နုနယ်လွန်းတယ်လေ။ သူတို့နဲ့ အနီးကပ် သတ်ပုတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ အားသာချက်ကို သွားတိုက်တာမျိုးက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။

ရွှီရန်သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိ၏။

ငါ့မှာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိဖို့လိုတယ်။ တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ပွင့်လာဖို့က အခု အရေးကြီးဆုံးပဲ။

စနစ်အစ်ကိုကြီးရေ... ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပေးစမ်းပါဦး အကောင်းဆုံးကတော့ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုမျိုး မဖြစ်ဖို့ပဲ။ ငါက အခုမှ ကလေးလေးပဲရှိသေးတာ။ အသားကလည်းနု သွေးကလည်း နည်းသေးတော့ အနီးကပ် သတ်ပုတ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ အဝေးကနေ ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးသာ ပေးစမ်းပါ။ ဒါမှ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့အတတ်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ရန်သူကို အဝေးကနေပဲ ချုပ်ကိုင်ထားလို့ ရမှာ...

ရွှီရန်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ဆုတောင်းနေမိသည်။

သူ့ဘေးတွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူသည် အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွား၏။

“လာပါဦး သားလေးရဲ့။ ဒါလေးသောက်ပြီးရင် ရေချိုးမယ် ပြီးရင် အိပ်ကြမယ်နော်”

မိခင်ဖြစ်သူက နို့ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ ရွှီရန်သည် ချစ်စဖွယ်အပြုံးလေးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး နို့ဘူးကိုကိုင်ကာ အားရပါးရ သောက်လိုက်တော့သည်။

ဗိုက်ဝသွားသည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအင်များလည်း ပြန်လည်ပြည့်ဝသွားလေပြီ။

ဒီနေ့အတွက် ရိတ်သိမ်းမှုက တော်တော်လေး များသွားပြီ။ အိမ်မြှောင် နံရံကပ်အတတ် ကလည်း အခြေခံအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီညတော့ ထပ်မကျင့်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန်ကျမှ တခြားကျွမ်းကျင်မှုတွေ ပွင့်လာအောင် နည်းလမ်းရှာရမယ်။

ရွှီရန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အိပ်စက်ခြင်းသို့ ဝင်စားလိုက်သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နွေးထွေးသော နွေဦးနေရောင်ခြည်သည် ဖြာကျလျက်ရှိ၏။

“သားလေး... ဒီနေ့ မေမေ သားကို ဈေးဝယ်ထွက်တဲ့အခါ ခေါ်သွားမယ်နော်။ တခြားမေမေတွေနဲ့လည်း ဈေးအတူတူဝယ်ဖို့ ချိန်းထားတယ်”

ရွှီရန်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ဈေးဝယ်ထွက်သည့်အလုပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ဖူးပြီးသားဖြစ်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူသည် သူ့အတွက် လိုအပ်သော နို့မှုန့်၊ ဒိုင်ပါ၊ အရုပ်များနှင့် ပုံပြင်စာအုပ်များ ဝယ်ယူသည့်အခါတိုင်း သူ့ကို အမြဲတမ်း တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်သွားတတ်သည်။ လူစည်ကားသော နေရာများဖြစ်သဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုရှိပြီး ပြန်ပေးဆွဲခံရမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

ကောင်းပြီလေ။

ဒါဆို သွားကြတာပေါ့။

ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ မိခင်လေးဦးသည် ကျန်းမာရေးစင်တာ၌ ဆုံတွေ့ကြလေသည်။

သုတို့အားလုံးသည် ကလေးတွန်းလှည်းများကို ကိုယ်စီ တွန်းလာကြ၏။

သို့ရာတွင် ကျန်းလျိုလီမှာမူ ကျားသစ်မလေးပီပီ တွန်းလှည်းထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ အပြင်ဘက်၌ မတ်တပ်ရပ်နေလေသည်။ သူမသည် တွန်းလှည်းကို ငါးစင်တီမီတာ၊ ခြောက်စင်တီမီတာခန့် ကြွတက်သွားအောင် အားဖြင့် မထားရင်း အရှက်အကြောက်မရှိ တဟီးဟီး ရယ်မောနေပုံမှာ တကယ့်ကို ခွန်အားကြီးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအလားပင်။

မိခင်များမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သဖြင့် အံ့ဩခြင်း မရှိကြတော့ပေ။

“ဟိုးမှာကြည့်ပါဦး ရွှီရန်မေမေက ရွှီရန်လေးကို ခေါ်လာပြီပဲ”

“ရွှီရန်လေးက ထိုင်နေတာလား။ ကြည့်ရတာ အတော်လေး အရပ်ရှည်တယ်နော်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နှစ်သားလေးတောင် သူ့လောက် အရပ်မရှည်ဘူး”

“ဟုတ်ပရှင်။ ရွှီရန်လေးက ကြီးထွားတာ သိပ်မြန်တာပဲ။ အခုတောင် ၁၀၅ စင်တီမီတာ ရှိနေပြီဆိုတော့ ကြီးလာရင် ၁ ဒသမ ၈ မီတာ ၆ ပေနီးပါး အရပ်အမောင်းအထိ ရှိမှာ သေချာတယ်”

“မျက်နှာလေးကလည်း အတော်လေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိလှချည်လား။ အခုကတည်းက လူချောလေး ဖြစ်မယ့်လက္ခဏာတွေ ပေါ်နေပြီ”

မိခင်များအားလုံးမှာ အားကျမဆုံး ဖြစ်နေကြတော့သည်။

ရွှီရန်မှာ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး လူကြီးကို စိတ်ပူအောင် မလုပ်သည့်အတွက် လူတိုင်းအားကျရသည့် အခြားအိမ်က သားရတနာလေးပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။

လင်းချန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး “မင်္ဂလာပါ ထုံထုံမေမေ ကျွမ်းကျွမ်းမေမေနဲ့ လျိုလီမေမေတို့ရေ”

မိခင်လေးဦးမှာ အလွန်ရင်းနှီးကြသူများဖြစ်ရာ ကလေးများကိုယ်စီဖြင့် ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

ကျန်းလျိုလီသည် ရွှီရန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တွန်းလှည်းကို ကြွမည့်အလုပ်ကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ရွှီရန်၏ တွန်းလှည်းအတွင်းသို့ ခုန်ဝင်ရန် အားယူတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းလျိုလီ၏ မိခင်က သူမကို အမြန်ပွေ့ချီကာ သူမ၏ တွန်းလှည်းအတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရသည်။

“ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ သမီးရယ်”

“ရွှီရန်မေမေ... ဒီနေ့ ဘာဝယ်မှာလဲ။ ကျွန်မတို့လည်း အဖော်လိုက်ခဲ့မယ်လေ”

လင်းချန်းက “ကလေးအတွက် ပုံပြင်စာအုပ်တချို့နဲ့ သူကြိုက်မယ့် ကစားစရာလေးတွေ ဝယ်မလို့ပါ။”

“ကျွန်မဝယ်ပေးတဲ့ အမွှေးပွအရုပ်တွေကို သူက သိပ်မကြိုက်ဘူး... တစ်ခါလောက် ဆော့ပြီးရင် ဘေးကို ပစ်ထားတော့တာပဲ။ နောက်လည်း ပြန်မဆော့တော့ဘူး”

“ဒါကြောင့် သူက ပစ္စည်းတွေကို ပါးစပ်ထဲလည်း လျှောက်မထည့်တတ်တော့ သူ့စိတ်ကြိုက် အရုပ်တွေကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးခိုင်းကြည့်မလားလို့ စဉ်းစားနေတာ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားမိခင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

“ရွှီရန်လေးက ပစ္စည်းတွေကို ပါးစပ်ထဲ လျှောက်မထည့်ဘူး ဟုတ်လား။ ကလေးချင်း ယှဉ်ကြည့်ရင်တော့ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲရှင်။ ကျွန်မရဲ့ အဆိုးလေးကတော့ လက်ထဲမိတာ အကုန် ပါးစပ်ထဲ ထည့်တာပဲ ကျွန်မကလေးသာ ရွှီရန်လေးရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ နေ့တိုင်း ဒီလောက် စိတ်ပူနေရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲရှင်...”

ထုံထုံမေမေနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းမေမေတို့မှာ သက်ပြင်းကိုသာ အကြိမ်ကြိမ် ချနေကြတော့သည်။

ကျန်းလျိုလီ၏ မိခင်မှာမူ ပိုမိုခါးသီးသော မျက်နှာပေးဖြင့် “ကျွန်မသမီး လျိုလီလေးကတော့ အမွှေးပွအရုပ်တွေကို လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး လေထဲကို မြောက်တက်သွားအောင် လုပ်တာရှင်။ သူမမှာ အကြမ်းဖက်လိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပါလာမှာကို ကျွန်မ သိပ်စိုးရိမ်တာပဲ...”

လင်းချန်းက အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် “ဆရာဝန်ကရော ဘာပြောလဲရှင်”

“ဆရာဝန်ကတော့ သူမဟာ ကမ္ဘာကြီးကို စတင်စူးစမ်းနေတာပါတဲ့။ ဒါဟာ သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲလို့ ပြောပါတယ်။ စူးစမ်းပုံစံကတော့ နည်းနည်း ထူးခြားနေတာပေါ့လေ”

“ဒါဆိုရင်တော့ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး လျိုလီမေမေရဲ့”

မိခင်များအားလုံးကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြ၏။

“ဟုတ်တာပေါ့ ဟုတ်တာပေါ့။ အခုက ခေတ်သစ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ လျိုလီလေးဟာ နောင်

တစ်ချိန်မှာ စွမ်းအားရှင် စစ်သမီးတော်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ”

မိခင်များသည် တတွတ်တွတ် စကားပြောရင်း ကလေးတွန်းလှည်းများကို ကုန်တိုက်ရှိရာဘက်သို့ တွန်းသွားကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် အနီးနားရှိ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမပေါ်မှ စာအုပ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

“ရွှီရန်လေး... မေမေ သားအတွက် ပုံပြင်စာအုပ်တစ်အုပ် ဝယ်ပေးရမလား”

ရွှီရန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလျက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခေတ်သစ် ကျင့်စဉ်

အဘိဓာန်၊ ခေတ်သစ် သတ္တဝါမျိုးနွယ်စုများ လမ်းညွှန်၊ မြင့်မြတ်သော ကျောင်းတော်၏ မှတ်တမ်းများနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားများဆိုင်ရာ အများပြည်သူ သိမှတ်ဖွယ်ရာ အနှစ်ချုပ် စသည့် စာအုပ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တော့သည်။

လင်းချန်းက “...သားလေးရယ် ဒီလိုစာအုပ်မျိုးတွေကို သားက ဘယ်နားလည်ပါ့မလဲ။ မေမေ ပုံပြင်စာအုပ်ပဲ ဝယ်ပေးမယ်နော် ကလေးဆိုတာ ပုံပြင်စာအုပ်ပဲ ဖတ်ရမှာပေါ့ လိမ္မာတယ်နော် သားလေး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီရန်သည် မျက်နှာလေးကို ဆူပုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အတင်းအဓမ္မ ခါယမ်းပြနေတော့သည်။

သူ၏ ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူသည် မရရအောင် ခေါင်းမာပြရပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က ဖတ်ခဲ့ဖူးသော ပုံပြင်စာအုပ်များမှာ မည်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်ကိုမျှ ပွင့်စေခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ စစ်မှန်သော ဗဟုသုတအသစ်များကို လေ့လာခြင်းကသာ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ပွင့်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရန်သည် ထိုစာအုပ်များကိုပင် ထပ်တလဲလဲ လက်ညှိုးထိုးပြနေလေသည်။

“မေမေ... ဝယ်”

“မေမေ... ဝယ်”

အကယ်၍ သူတို့ကသာ ဝယ်မပေးပါက သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်သော ဂျီတိုက်ငိုယိုခြင်း ကို အသုံးပြုရတော့မည် ဖြစ်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ “ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... မေမေ ဝယ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါတွေကို သားက တကယ်ပဲ နားလည်လို့လား ခက်တော့တာပဲ...”

စာအုပ်အသစ်အစုလိုက်ကို ဝယ်ယူပြီးသည့်နောက်တွင်မူ ရွှီရန်သည် တယ်လီတပ်ဘီလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။