အခန်း (၂၁)

ရွှီရန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်လည်း သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ အဆင့်မြင့်တဲ့ ပင်ကိုယ်အရိုးစနစ်ဆိုတာ မှော်လက်နက်ထက်တောင် ပိုပြီး အရိုင်းဆန်တာမို့ အဲဒီသွေးရဲ့ အရှိန်အဝါကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်"

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်က "မဖြစ်နိုင်တာ။ သွေးစစ်က ကလေးမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ သူ့ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်က ခေါင်းခါယမ်းရင်း "ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။ ဆက်ပြီး အငြင်းမပွားပါနဲ့တော့"

"ကျွန်တော်တို့တွေ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ညီမလေးက နတ်ဘုရားရဲ့ အပြစ်ပေးမှုရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတော့မယ် အဲဒီအခါကျရင် မသန်စွမ်းဖြစ်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ရုတ်တရက် အသက်ဆုံးရှုံးသွားတာမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ထိုအချိန်တွင် ရွှီရန်၏ လေသံမှာ အမိန့်ပေးသံကဲ့သို့ပင် ပြတ်သား၍ ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"သူက မင်းရဲ့ ညီမအရင်းလား"

ရွှီရန်က ခေါင်းခါပြကာ "မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာတဲ့သူမို့ ညီမအရင်းနဲ့ မခြားပါဘူး"

ညီမအရင်းမဟုတ်ပေမဲ့ ညီမအရင်းလိုပဲတဲ့...

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ သူငယ်အိမ်မှာ သိသိသာသာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သူမသည် စကားအချို့ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

သူမ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ်ပဲ အောင်မြင်မယ်လို့ သေချာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှီရန်က "သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ" ဟု ခိုင်မာစွာ ဖြေကြား၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်က "ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ငါ စမ်းကြည့်မယ် ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး သူ့မိသားစုက ကတိကဝတ်စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးရမယ်..."

လက်ထောက်ဖြစ်သူမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး "ညွှန်ကြားရေးမှူး... ဒါ... ဒါက မလုပ်သင့်ဘူးထင်တယ်။ ဆရာမရဲ့ သုတေသနအဆင့်က မြင့်မားတယ်ဆိုဦးတော့ အခုလိုလုပ်ရင် ရာထူးက အထုတ်ခံရရုံတင်မကဘဲ တရားစွဲဆိုတာတောင် ခံရနိုင်ပါတယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်က လက်မြှောက်ပြကာ လက်ထောက်ကို စကားဖြတ်လိုက်ရင်း "ကျွန်မရဲ့ မျက်စိရှေ့တင် နတ်ဘုရားရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကြောင့် ဝေဒနာပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားပြီး သေဆုံးသွားရတဲ့သူ ငါးယောက်တိတိကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်"

"အဲဒီထဲက ပထမဆုံးတစ်ယောက်က... ကျွန်မ အချစ်ဆုံး ညီမအရင်းလေးပဲ။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်မှာ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဝေဝါးနေသော မျက်မှန်ကို ချွတ်၍ တိတ်တဆိတ် သုတ်နေရှာသည်။

လက်ထောက်ဖြစ်သူလည်း ထပ်မံ၍ ဖျောင်းဖျခြင်း မပြုတော့ပေ။ မေမေဖြစ်သူမှာလည်း တစ်ခုခုပြောချင်နေသော်လည်း အခြေအနေအရ ဘယ်လိုဝင်ပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေရှာသည်။

ထိုသို့ တင်းမာနေသော အခြေအနေအတွင်းဝယ်...

"ဟူး... ဟူး..."

"ရှောင်ရန်... ဝါရင့်ဆရာဝန်ကြီး ရောက်လာပြီ"

ကျားမလေး၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အငွေ့များ ထွက်နေသည်အထိ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်က "ရှင်က ကလေးမလေးရဲ့ မိခင်အရင်းလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျားမလေး၏ မိခင်က အသံဝင်နေသော လေသံဖြင့် "ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မပါ" ဟု ဖြေကြား၏။

"အခု အခြေအနေကတော့ ဒီလိုရှိပါတယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်သည် ကျားမလေး၏ မိခင်အား စိတ်အေးအောင် ချော့မော့ရင်း ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အလုံးစုံကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလေတော့သည်။

ဝါရင့်ဆရာဝန်ကြီးမှာမူ စကားတစ်လုံးမျှ မဟရဲပေ။ သူ ဘာမှဝင်ပြောရဲခြင်းလည်း မရှိပေ။

နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်း၏ သုတေသနညွှန်ကြားရေးမှူးဆိုသည်မှာ... သူ့ထက် များစွာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည်မဟုတ်ပါလား။

ကျားမလေး၏ မိခင်မှာ အံကြိတ်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း "လက်မှတ်ထိုးပါ့မယ် ဘာပဲထိုးရထိုးရ ထိုးပါ့မယ်။ ကျွန်မ ရှောင်ရန်ကို ယုံကြည်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အားလုံး ကင်းစင်သွားချိန်တွင်...

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း မကြောက်မရွံ့သော ဇွဲလုံ့လတို့ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးလှပြီ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်သည် ရွှီရန်၏ အစီအစဉ်ကို အမှန်တကယ် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေမိသည်။ သူမကိုယ်တိုင်က သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ သိပ္ပံပညာရှင်တို့၏ သွေးသားထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေတတ်သော စွန့်စားလိုသည့် ရူးသွပ်မှုမျိုး သူမ၌လည်း ရှိနေသည်သာ ဖြစ်၏။

သူမသည် လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်ပြီး ကျားမလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေး ကိရိယာအပြည့်အစုံကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။

ထို့နောက်... ခွဲစိတ်ဓားငယ်သည် ကျားမလေး၏ ခြေချောင်းလေးများကို လှီးဖြတ်လိုက်၏။

ထူးခြားဆန်းပြားသော သေတ္တာငယ်လေးထဲမှ အဖိုးတန်လှသည့် အဆင့် ၇ ကျောက်သားသားရဲ၏ သွေးစစ် များကို ဒဏ်ရာဆယ်ခုထဲသို့ တစ်စက်ချင်းစီ ချပေးလိုက်သည်။

သွေးစစ်များ စီးဝင်သွားသည်။

လျူလီ၏ အသားများကို လောင်စားရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ...

နက်နဲသော စွမ်းအားတစ်ခုက ထိုသွေးစစ်များကို နှိမ်နင်းလိုက်ပြီး ကျားမလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူသွားလေတော့သည်။ သွေးစစ်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်...

ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်းဝယ် ကျားမလေး၏ ကွေးကောက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ဆန့်ထွက်လာ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း...

စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တည်ကြည်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်ရင်း တိုင်းတာရေးစက်ကို ဂရုတစိုက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"သွေးစစ်ရဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေက နှလုံးသားဆီကို စုစည်းသွားပြီ"

"ကျွန်မညီမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သွေးစစ်ရဲ့ လောင်စားခြင်းကိုလည်း မခံရဘူး ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကြောင့်လည်း ပေါက်ကွဲမသွားဘူး..."

"ပင်ကိုယ်အရိုးစနစ် နိုးထတဲ့ ဖြစ်စဉ်ဟာ သွေးစစ်ရဲ့ လောင်စားနိုင်စွမ်းနဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို တကယ်ပဲ နှိမ်နင်းနိုင်တာကိုး"

မှတ်သားစရာမှာ... အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် အဆင့် ၇ ကျောက်သားသားရဲ၏ သွေးစစ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မမျိုချရဲကြချေ။ အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်ပင် ထိုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။

သို့သော် အသက်နှစ်နှစ်ကျော်သာရှိသေးသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကမူ ထိုဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါက အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသောအခြေအနေဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ စိတ်ထဲတွင် များစွာ ဝမ်းမြောက်သွားရ၏။

"ဟင် နှလုံးသားဆီမှာ အရိုးစနစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်း လှိုင်းအနည်းငယ် ပြနေပြီ"

"သံလိုက်စက်ကွင်းက ပိုပြီး အားကောင်းလာပြီ... ဒီအစီအစဉ်က မှန်တယ် တကယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ"

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် လေသံမှာလည်း အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။

သူမသည် ရွှီရန်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီရန်မှာလည်း အာရုံစိုက်၍ စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။

ကျားမလေး၏ နှလုံးသားရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ သိသိသာသာပင် နူးညံ့တည်ငြိမ်သွားပြီး သက်စောင့်အားမာန်များမှာလည်း နှလုံးအိမ်အတွင်းဝယ် တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာနေသည်။

သို့သော် သွေးစစ် ဆယ်စက်မှာ မလုံလောက်သေးပုံ ရ၏။

"ဆရာမ... ဖြစ်နိုင်ရင် အဆင့် ၇ ကျောက်သားသားရဲ သွေးစစ် ဆယ်စက်လောက် ထပ်လိုမယ်ထင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်...

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်သည် အသက်ကို တိတ်တဆိတ် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။

"ထပ်လိုသေးတယ် ဟုတ်လား ဒါဆိုရင် စုစုပေါင်း ငွေသန်းတစ်ရာ တန်ဖိုးရှိသွားပြီ"

သို့သော် သူမ ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်လျူ... ပြန်သွားပြီး သွေးစစ်တွေ ထပ်ယူလာခဲ့ဦး"

"မောင်လေး... နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ဆိုရင် အဆင်ပြေမလား"

"ရပါတယ်ခင်ဗျာ"

မိနစ်နှစ်ဆယ်မျှ ကြာပြီးနောက်...

လက်ထောက်ဖြစ်သူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

နောက်ထပ် သွေးစစ်ဆယ်စက်ကို ကျားမလေး၏ ခြေချောင်းလေးများပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများအတွင်းသို့ ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်က “သွေးစစ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ စုပ်ယူနေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ပင်ကိုယ်အရိုးစနစ်ရဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းလှိုင်းတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ပြင်းထန်လာပြီ...”

“ဒုက္ခပဲ”

“ပေါက်ကွဲသွားပြီ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားရတာလဲ”

“ငါ့ညီမလေးရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေများ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကြောင့် ကြေမွကုန်ပြီလား”

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေးစက်ဆီမှ စူးရှသော သတိပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်

“ဝူး... ဝူး... ဝူး...”

ထိုမြည်ဟီးသံများအတွင်း လူတိုင်း၏ရင်မှာ တထိတ်ထိတ်ခုန်နေကြပြီး ကျားမလေး၏ မိခင်မှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ လင်းချန်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားရှာသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ဒိန်းဒိန်းတုံနေပြီး သူမသည် နဖူးမှချွေးများကို အလန့်တကြား သုတ်နေမိ၏။

ခန္ဓာကိုယ်၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ကို အမြန်စစ်ဆေးကြည့်ရာ သွေးထွက်နေခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ နှလုံးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြန်ရာတွင်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နေဆဲပင်။

အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ပုံပင်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်သည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်နိုင်တော့သည်။

“လန့်လိုက်တာရှင်... ပင်ကိုယ်အရိုးစနစ်က အောင်မြင်စွာ စုစည်းတည်ဆောက်နိုင်သွားလို့ သံလိုက်စက်ကွင်း တုန်ခါမှုဖြစ်သွားတာပဲ။ အရိုးစနစ်တစ်ခု မွေးဖွားလာတာ ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအကြွင်းအကျန်များ ရှိနေဆဲပင်။

“ကလေးမလေးရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာတွေက တည်ငြိမ်စပြုလာပြီ။ နှလုံးသားဆီကနေ စွမ်းအင်တွေ တဖွားဖွား စီးထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အားဖြည့်ပေးနေတယ်။ သွေးစွမ်းအင်တွေလည်း တိုးလာနေပြီ...”

“သွေးစွမ်းအင် ၂၃ မှတ်ကနေ ရုတ်တရက် ၁၀ မှတ် တိုးလာတယ်...”

“၃၀ မှတ်...”

“၅၀ မှတ်...”

“၉၁ မှတ်...”

“သွေးစွမ်းအင်က မမျှော်လင့်ဘဲ ၉၁ မှတ်အထိ ထိုးတက်သွားတာပဲ... ပင်ကိုယ်အရိုးစနစ်ရဲ့ အရည်အသွေးက တကယ်ကို မြင့်မားတာပဲ ဒါက ပထမတန်းစားတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်”

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းသာပီတိများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ရွှီရန်ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှာ သူမ၏ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။ ထို့အတူ ကျန်းလျူလီကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်းမှာလည်း သူမအတွက် နောက်ထပ် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အောင်မြင်မှုနှစ်ခုကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

သွေးစစ် အစက်နှစ်ဆယ်ကို သဘောအလျောက် သုံးစွဲမိခြင်းက ဘာအရေးလဲ ရရှိလာမည့် အကျိုးကျေးဇူးက အမှားထက် သာလွန်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင်...

သူမသည် နတ်ဘုရား၏ အပြစ်ပေးမှုပြဿနာကိုလည်း ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသာ သုတေသနစာတမ်းတစ်စောင် ရေးသားလိုက်မည်ဆိုပါက သူမ၏ သိပ္ပံပညာရှင်အဆင့်အတန်းမှာ နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားပေလိမ့်မည်။

ရရှိလာမည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို တွေးတောရင်း...

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်သည် ရွှီရန်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ မျက်ဝန်းများအတွင်းဝယ် အံ့အားသင့်မှု ဝေခွဲမရဖြစ်မှုနှင့် လေးစားအားကျမှု စသည့် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားချက်များက အရောင်ဟပ်နေ၏။

ရွှီရန်က မျက်တောင်လေးခတ်ရင်း “ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်... ကျွန်တော့်ညီမ အဆင်ပြေသွားပြီလားခင်ဗျာ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ရွှီရန်သည် အဖြေကို ကြိုတင်သိမြင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ဟန်ကိုယ်ဖို့ဖြင့်သာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ အဆင်ပြေသွားရုံတင်မကဘူး သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်အရိုးစနစ်ပါ အောင်မြင်စွာ နိုးထသွားပြီ"

"မောင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါပဲကွယ် မင်းက... မင်းကတော့..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စကားလုံးများ ပျောက်ရှနေမိသည်။

ရွှီရန်က "ကျွန်တော့်မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့် အရိုးစနစ် ရှိတာကိုး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... မင်းမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့် အရိုးစနစ်ရှိတာပဲ မင်းက တကယ့်ကို ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလိုတွေဖြစ်လာတာကိုး မဟုတ်ရင်တော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ"

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ရွှီရန်၏ သွေးစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်သတိရသွားပြန်သည်။ မွေးဖွားပြီး ရက်ပေါင်း ၁၀၀၁ ရက်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရွှီရန်၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ ၂၀၆ မှတ်အထိ မြင့်မားနေသည်မဟုတ်ပါလား။

သူမ၏ ရွှီရန်အပေါ်ထားသော အကြည့်များမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ရှုပ်ထွေးသွားပြန်သည်။

"ဉာဏ်အလင်းပွင့် အရိုးစနစ်ရယ် ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ သွေးစွမ်းအင်ရယ်... ဒါက... ဒါက စာပေနဲ့ သိုင်းပညာ နှစ်ရပ်လုံးမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ"

"မောင်လေး... ကျင်းပြည်နယ်ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းကို တက်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလားကွယ်"

"စိတ်ဝင်စားတာပေါ့ ကျွန်တော် အဲဒီကျောင်းတက်ချင်ပါတယ်။ အဆင့်မြင့် ကျောက်သားသားရဲသားတွေကို နေ့တိုင်းစားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးစွမ်းအင်ကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ မြှင့်တင်ချင်လို့ပါ"

ရွှီရန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူ မူကြိုကျောင်းတက်ချင်ရသည့် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျောက်သားသားရဲသားများကို စားသုံးရန်ပင်။

ကလေးပီသသော စကားဟု ဆိုရပေမည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ မောင်လေးရော မောင်လေးရဲ့ ညီမပါ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းကို အတူတူတက်ကြတာပေါ့။ အဲဒီမှာ ကျောက်သားသားရဲသားတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ"

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း...

သူမ၏ အကြည့်မှာ ကျားမလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားသော ချန်းလီကျန်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"မေမေ... ခုနက အရမ်းမှောင်ပြီး နာလည်းနာတယ် အေးလည်း အေးတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ...

အဒေါ်ချန်း၏ ရင်ထဲတွင် အပ်ဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စူးစူးရှရှ နာကျင်သွားရသည်။

"အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ သမီးလေးရဲ့။ ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူးနော်..."

"လျူလီလေးက တကယ့်ကို ကျင့်ကြံရေးပါရမီရှင်လေးပဲ။ အခုပဲ အရမ်းစွမ်းတဲ့ အရိုးစနစ်တစ်ခု နိုးထလာတာလေ။ အဲဒါကြောင့် နည်းနည်းလေး နာသွားတာပါ။ ဆေးထိုးလိုက်သလိုမျိုးပေါ့ သမီးရဲ့"

"လျူလီလေးက တကယ့်ကို တော်တဲ့ကလေးပဲ"

"သမီးက တကယ်ပဲ တော်တာလားဟင်"

"ဟုတ်တာပေါ့... သမီးက အရမ်းတော်တာ"

"ဟီးဟီး... မေမေ သမီး မေမေ့ကို ချစ်တယ်"

ကျားမလေးက ပြုံးပြလိုက်ရာ သူမ၏ တက်ကြွကြည်လင်သော ရယ်မောသံလေးမှာ အရေးပေါ်ခန်းအတွင်းဝယ် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ခုနက ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကို ချက်ချင်းပင် မေ့လျော့သွားပုံရ၏။

"မေမေလည်း သမီးကို ချစ်တယ်လေ"

"မေမေ... သမီး ဂွမ်းမုန့်စားချင်တယ်"

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဂွမ်းမုန့် စားကြတာပေါ့"

အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလာတော့သည်။ သို့သော် သိပ်မကြာလိုက်မီမှာပင်...

အပြင်ဘက်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချင်လု ဘယ်မှာလဲ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို ငါ ကောင်းကောင်း ဆုံးမရမယ်"

"အစည်းအဝေး ခဏလေးလုပ်နေတုန်းရှိသေးတယ် သူက ငါ့အတွက် ပြဿနာအကြီးကြီး ရှာထားပြန်ပြီ"

"အဆင့် ၇ ကျောက်သားသားရဲရဲ့ သွေးစစ် အစက်နှစ်ဆယ်တဲ့ တန်ဖိုးက သန်းတစ်ရာလောက် ရှိတာ သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး ရောင်းရင်တောင် အဲဒီဖိုး ကျေမှာမဟုတ်ဘူး"

စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ...

လက်ထောက်ဖြစ်သူမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းလိုက်ရင်း "ညွှန်ကြားရေးမှူး... ကျောင်းအုပ်ကြီး အရမ်းစိတ်တိုနေပုံရတယ်"

"ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး ရာထူးက အထုတ်ခံရပြီး... ထောင်ထဲ ရောက်ကုန်ကြတော့မှာလားဟင်"