အခန်း (၂၆)

"ဟုတ်ကဲ့"

လျူလီသည် အားတက်သရော အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အသားပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးသွားတော့သည်။ သူမသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အလွန်တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီး ခွန်အားများမှာလည်း တစ်နေ့တခြား တိုးပွားလာနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်း၌ ရက်ပေါင်းတစ်ရာကျော် နေထိုင်ပြီးနောက်တွင် လျူလီ၏ သွေးစွမ်းအင်မှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့ရာ ယခုအခါ ၁၆၀ အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တစ်ရက်လျှင် သွေးစွမ်းအင် ၀.၆ မှတ်ကျော် တိုးတက်လာခြင်းဖြစ်ရာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အဆိုအရ သာမန်ပါရမီရှင်များထက်ပင် ပိုမိုထူးကဲနေလေပြီ။

သို့သော် ရွှီရန်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါကမူ သူမသည်အနှေးယာဉ်တစ်စီးကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ရွှီရန်သည် အာဟာရထုတ်ယူခြင်းစွမ်းရည်ကို ဆက်လက်၍ မနားမနေ လေ့ကျင့်နေ၏။

...

ကလေးဘဝ၏ ၁၂၁၃ ရက်မြောက်နေ့။

ရွှီရန်သည် အိပ်ရာမှ နိုးနိုးချင်းမှာပင် စောင့်မျှော်နေသော သတင်းကောင်းကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

[သင်သည် ရက်ပေါင်း ၁၀၀ တိုင်တိုင် အာဟာရထုတ်ယူခြင်းစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ တိုးတက်မှုအမှတ်: ၁၀၀၀၀/၁၀၀၀၀... အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် အလတ်တန်းစားအဆင့်သို့ အလိုအလျောက် မြှင့်တင်ပြီးပါပြီ...]

[အာဟာရထုတ်ယူခြင်း အလတ်တန်းစားအဆင့် တိုးတက်မှုအမှတ်: ၀/၁၀၀၀၀...]

ရွှီရန်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မဆိုင်းဘဲ ထမင်းစားခန်းမသို့ ပြေးသွားကာ နှင်းကြံ့သားတစ်ပွဲကို အလျင်အမြန် စားသုံးလိုက်သည်။

[သင်သည် စွမ်းအင်မြင့်မားသော ဒြပ်ပစ္စည်းကို စားသုံးခဲ့သည် အာဟာရထုတ်ယူခြင်း အလတ်တန်းစား၏ မြှင့်တင်မှုကြောင့် သွေးစွမ်းအင် +၄ မှတ် လက်ရှိသွေးစွမ်းအင် ၁၉၇၉ မှတ်...]

"တစ်နပ်ကို ၄ မှတ်"

ရွှီရန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။ တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်ဆိုပါက ၁၂ မှတ် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး စည်းကမ်းရှိသောကလေးငယ်မှရသည့် ၁ မှတ်နှင့်ပေါင်းပါက တစ်နေ့လျှင် ၁၃ မှတ်အထိ တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုပါက အသက်ငါးနှစ်မတိုင်မီ သွေးစွမ်းအင် ၁၀,၀၀၀ ပြည့်ရန်မှာ ရက်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော်သာ လိုအပ်တော့မည်ဖြစ်ရာ လုံလောက်သော အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှီရန်ကမူ ထိုမျှနှင့်ပင် မကျေနပ်နိုင်သေးပေ။

"အလတ်တန်းစားအဆင့်မှာတောင် ဒီလောက်တိုးနေရင် မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်ရောက်သွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်မလဲ"

သူသည် ရည်မှန်းချက်ကို ပိုမိုမြင့်မားစွာ ထားရှိလိုက်သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်၏။

...

ရွှီရန် အသက်လေးနှစ် ပြည့်သည့်နေ့။

သူ၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ ၆,၅၀၀ ကျော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မူကြိုကျောင်းအတွင်းရှိ မည်သည့်ကလေးမျှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာ ဆရာမများမှာလည်း ရွှီရန်၏ ကြီးထွားမှုနှုန်းကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အံ့သြနေကြတော့သည်။

"ဒါက... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ အာဒမ်တောင်မှ အသက်ငါးနှစ်မှာ သွေးစွမ်းအင် ၁၁၃၀ ပဲ ရှိတာလေ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ချီသည် သူ၏မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း အံ့အားသင့်တကြီး ရေရွတ်မိသည်။ "ရွှီရန်ကတော့ တကယ့်ကို လူသားမဟုတ်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ"

ရွှီရန်ကမူ ထိုချီးကျူးစကားများကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားပေ။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ စင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ရယူနိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

လျူလီသည် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ယိမ်းထိုးလျက် လျှောက်သွားကာ ဖျတ်ခနဲ ခုန်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေတိုလေးနှစ်ဖက်မှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာ ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။

"ဦးလေးကျောက်ရေ... သမီးကို မွှေးနေတဲ့ အသားနှစ်တုံး ပေးပါဦး"

ဦးလေးကျောက်က "ရစေရမယ် လျူလီလေး" ဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် မွှေးကြိုင်လှသော အကင်သားများ ထွက်လာခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် လျူလီသည် ထိုအသားများကို အားရပါးရ ကိုက်ဖဲ့စားသုံးလေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင်မှ လျူလီ၏ မိခင်မှာ စားပွဲ၌ ဝင်ထိုင်နိုင်ရုံရှိသေး၏။

"ရှောင်ရန့်မေမေ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါရှင်"

"လျူလီ့မေမေ မင်္ဂလာပါရှင်"

"မင်္ဂလာပါ ဒေါ်ဒေါ်ချန်း"

မိခင်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ဆုံမိသည်နှင့် ပြောစရာစကားများမှာ ဖောဖောသီသီပင် ရှိနေတော့သည်။ သို့သော် ဆယ်မိနစ်ခန့် စကားလက်ဆုံကျပြီးနောက်...

ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ရွှီရန်နှင့် လျူလီတို့အား စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ယူထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ထက်မြက်လှသော အမျိုးသမီးလုံခြုံရေးအရာရှိမှာ သူမ၏ နားကြပ်ကို ဖိကိုင်လျက် အသက်ရှူပင် မဝံ့ဘဲ အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နားလည်ပါပြီ"

"ကျွန်မ အစွမ်းကုန် သတိထား စောင့်ကြပ်သွားပါ့မယ်"

ထက်မြက်လှသော အမျိုးသမီးလုံခြုံရေးအရာရှိ နှစ်ဦးမှာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြပြီး မိခင်များနှင့် ဒေါ်ဒေါ်ချန်းတို့ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

"မမတို့ရှင်... အခုလောလောဆယ် ကျောင်းဝင်းအတွင်းမှာ လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု အနည်းငယ် ပေါ်ပေါက်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ခဏလောက် ထမင်းစားခန်းမထဲမှာပဲ နေပေးကြပါရှင်။ ကျွန်မတို့ကတော့ မမတို့ ဘေးနားကနေ အစွမ်းကုန် စောင့်ရှောက်ပေးသွားမှာပါ"

လင်းချန်းနှင့် လျူလီ့မေမေတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းထဲမှာတောင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်ကြသည်။

လုံခြုံရေးအရာရှိက စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ရှင်းပြလေသည် "ဝိညာဉ်သရဲ သတ္တဝါတွေကြောင့်ပါရှင်"

"ဝိညာဉ်ကြယ်စုကနေ လာတဲ့ စွမ်းအင်ညစ်ညမ်းမှုတွေကြောင့် ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ဝိညာဉ်သရဲ သတ္တဝါအုပ်စုတွေ တစ်ခါတလေ ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကူးဟောင်ညိုလို့ခေါ်တဲ့ ဝိညာဉ်ငှက်တွေ မြို့ထဲမှာ အများအပြား ပေါ်လာပြီး ကလေးတွေကို လိုက်လံခိုးယူနေကြတာပါ"

"အခုလေးတင်ပဲ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ကူးဟောင်ညိုတွေ ပေါက်ဖွားနေတာကို စက်တွေကနေတစ်ဆင့် တွေ့ရှိလိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ လုံခြုံရေးအဖွဲ့က အားလုံးကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းသွားမှာပါ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မေမေဖြစ်သူမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည် "ကူးဟောင်ညို ဟုတ်လား လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းက ရှောင်ရန်နဲ့ ကျွန်မ ကြုံခဲ့ရတဲ့ အကောင်တွေပဲ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကိုတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးတယ်"

လုံခြုံရေးအရာရှိက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "ဟုတ်ပါတယ်ရှင် ကူးဟောင်ညိုတွေက တကယ့်ကို ထူးဆန်းပါတယ်။ သန့်စင်ရေးသမားတွေ အကြိမ်ကြိမ် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ ခိုးယူသွားတဲ့ ကလေးတွေကို ဘယ်နေရာကို ပို့လိုက်တယ်ဆိုတာ အခုထိ ဘယ်သူမှ မသိကြသေးဘူး..."

"ဒီအမှုက အခုထိ ပဟေဠိဖြစ်နေတုန်းပါပဲ"

"ဒါ့အပြင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သုံးသပ်ချက်အရဆိုရင် ကူးဟောင်ညိုတွေဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ် ပိုပြီး ပါးနပ်လာတယ် ပြီးတော့ ပိုပြီး လှည့်စားတတ်လာကြတယ်လို့ သိရပါတယ်"

"ဒါကတော့..."

မေမေနှင့် ဒေါ်ဒေါ်ချန်းတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်သောကများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ မိခင်များဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း သူတို့၏ ရင်သွေးငယ်များ အခိုးခံရမည်ဆိုသော အသိမှာ အလွန်ပင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤဘေးဒုက္ခအတွင်းတွင် မည်မျှသော မိခင်များမှာ မျက်ရည်ကျနေရဦးမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမှာလဲ။ မေမေသည် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရွှီရန်ကိုသာ ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားမိတော့သည်။ လျူလီ့မေမေသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျူလီကို ခိုင်မြဲစွာ ဆွဲကိုင်ထားလေတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်...

"မမတို့ရှင်... အခုဆိုရင် အရေးပေါ်အခြေအနေကို အောင်မြင်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါပြီ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပညာရေးလှုပ်ရှားမှုခန်းမမှာ လူစုဖို့ မှာထားပါတယ်ရှင်"

"အော်... ဒါဆိုရင် သွားကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြွပါမမ"

အမျိုးသမီးလုံခြုံရေးအရာရှိများသည် ရှေ့တစ်ယောက် နောက်တစ်ယောက်ဖြင့် သူတို့ကို ပညာရေးလှုပ်ရှားမှုခန်းမသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးကြသည်။

ခန်းမအတွင်း၌ ပါရမီရှင်ကလေးငယ် ၁၆ ဦးနှင့်အတူ သူတို့၏ အုပ်ထိန်းသူများနှင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများလည်း ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကြိုင်းသော ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ချီသည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေ၏။

"ကျောင်းသား ၁၈ ယောက်လုံး စုံပြီလား ပါရမီရှင်ကလေးတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ငါကိုယ်တိုင် နာမည်ခေါ်ပြီး လူစစ်မယ်"

"ကျူးယွီဟန်..."

ဖြူဖွေးသော ဆံပင်နှင့် မျက်ခုံးမွှေးများရှိသည့် ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ မာန်ပါသော်လည်း အသံလေးမှာမူ သေးငယ်လှ၏ "ကျူးယွီဟန်... ရှိပါတယ်"

"ဖုန်းရန်..."

"ပြန်ယွဲ့..."

"ပယ်ကျင်ချိုး..."

"ကျူးကော့ဟွမ်ကျင်..."

ရွှေရောင်လည်ဆွဲ တလက်လက်ဖြင့် ဝဖြိုးသော ကောင်လေးတစ်ဦးက "ကျူးကော့ဟွမ်ကျင်... ရှိပါတယ်ခင်ဗျ" ဟု အော်လိုက်သည်။

...

"ရွှီရန်..."

"ကျန်းလျူလီ..."

နာမည်ခေါ်သံများနှင့်အတူ အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ထိုပါရမီရှင်ကလေးများထံသို့ စူးစိုက်သွားကြသည်။ လူစစ်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံးသွား၏။

ထိုစဉ် လူစိမ်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ တောက်ပသော ကျောက်သားကျောက်တုံးတစ်ခုကို အသာအယာ ချေမွလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ဖြာထွက်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ လူတိုင်း၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

လူကြီးများမှာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြေပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကလေးများမှာမူ ထိုအလင်းတန်းများကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေကြပြီး မျက်လုံးလေးများ ကလည်ကလည်ဖြင့် အံ့သြနေကြ၏။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "ကဲ... အားလုံးပဲ အန္တရာယ် ကင်းစင်သွားပါပြီ အခုလေးတင် သုံးလိုက်တဲ့ မှော်ပညာက ဝိညာဉ်သတ္တဝါတွေကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ်။ မင်းတို့အပေါ် ကျရောက်သွားတဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေကြောင့် ဒီတစ်ပတ်အတွင်းမှာ ကူးဟောင်ညို တွေ အနားမကပ်ရဲတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မိခင်တို့အနေနဲ့ စိတ်အေးအေးထားနိုင်ပါပြီ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စကားကြောင့် မိခင်များအားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ လုံခြုံရေးစနစ်အပေါ်တွင်လည်း ယုံကြည်မှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာကြ၏။ ဘေးအန္တရာယ်ကို နာရီဝက်အတွင်း ရှင်းလင်းနိုင်ရုံသာမက တစ်ပတ်ကြာ အစွမ်းထက်သည့် ကာကွယ်ရေးမှော်ကိုပါ အသုံးပြုပေးနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို စိတ်ချစရာပင်။

"ဒါ့အပြင်... အားလုံးကို ဆရာမအသစ်တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ မီတာတစ်ရာခန့်အကွာရှိ ထောင့်တစ်ခုမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမသည် အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အလွန်လှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ပြာပုံထဲက မီးခဲကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့ပြီး ခြောက်ကပ်နေ၏။

"ဆရာမအသစ်ရဲ့ နာမည်က လီချင်းဟုန်တဲ့ သူမက တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကလေးတွေကို အခြေခံ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ သင်ပေးဖို့ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ လာခဲ့လေ သမီး... အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး"

လီချင်းဟုန်သည် အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုအလယ်တွင် ရပ်နေရင်း "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်မ မသင်နိုင်ဘူးထင်တယ်..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားကာ "ဒါက အမိန့်ပဲ စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ အမိန့် နောက်ပိုင်း ဒီကလေးတွေကို သင်ပြဖို့က မင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ ငါတို့ရဲ့ ကမ္ဘာမြေ ငါတို့ရဲ့ ရှမားနိုင်ငံဟာ အန္တရာယ်ရှေ့မှောက် ရောက်နေပြီဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။ ဒီကလေးတွေဟာ အနာဂတ်ပဲ။ မင်းရဲ့ နှလုံးသွေးနဲ့ရင်းပြီး သူတို့ကို ပျိုးထောင်ပေးရမယ် ထပ်ပြောမယ်... ဒါက အမိန့်ပဲ"

အမိန့် ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနှင့် လီချင်းဟုန်သည် အလိုအလျောက်ပင် ကိုယ်ကိုမတ်မတ် ရပ်လိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ပြန်လည်သတိရသွားချိန်တွင်မူ စိတ်ဓာတ်များ ရုတ်ခြည်းပြိုလဲသွားကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မက သွေးကြောင်ပြီး ထွက်ပြေးလာတဲ့ စစ်ပြေးတစ်ယောက်ပါ... ဒီလို ပါရမီရှင်လေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူမ၏ ပခုံးကို အားပေးသည့်သဘောဖြင့် လေးလေးလံလံ ပုတ်လိုက်သည်။

"ရှမားနိုင်ငံရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ အရည်အချင်းရှိသူတွေ လိုအပ်တယ်။ မင်းက လူတွေထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ ဘာလို့ ကောင်းကောင်းမသင်နိုင်ရမှာလဲ သွားပါ သမီးရယ် အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်စမ်းပါ"

လီချင်းဟုန်၏ အသံမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေသည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မ လီချင်းဟုန်ပါ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးက "သူမကတော့ ကျွန်တော်တို့ မူကြိုကျောင်းရဲ့ ပထမဆုံးအပတ်စဉ်မှာ အမှတ်အများဆုံးနဲ့ ကျောင်းဆင်းခဲ့တဲ့သူပါ။ ကျွန်တော် အဂုဏ်ယူရဆုံး ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။ သူမကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုပေးကြပါဦး"

ပရိသတ်များကြားမှ လက်ခုပ်သံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

လူအများစုမှာ ကျွန်မက စစ်ပြေးတစ်ယောက်ပါ ဟူသော စကားကို မကြားလိုက်ကြသော်လည်း ရွှီရန်ကမူ အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။

ကျင်းပြည်နယ် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းရဲ့ ပထမဆုံး အပတ်စဉ်ကျောင်းသားက သူ့ကိုယ်သူ စစ်ပြေးလို့ ခေါ်နေတာလား။

စစ်ပြေးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ အကယ်၍ သူမသာ တကယ်စစ်ပြေးဖြစ်ပါက ကျောင်းအုပ်ကြီးက အပြင်ပန်းတွင် တင်းမာနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် သူမကို ဘာကြောင့် လမ်းညွှန်ပေးနေရမှာလဲ။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူမကို အဂုဏ်ယူရဆုံးကလေးဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုလေသံထဲတွင် လမ်းညွှန်မှုထက် ပိုသောအရာ ရင်နာစရာကောင်းသော ဂရုဏာစိတ်များ ပါဝင်နေသည်။

တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား။

ရွှီရန်၏ ရင်ထဲတွင် အဖြစ်မှန်ကို သိလိုသော စပ်စုချင်စိတ်များ ပြင်းပြင်းပြပြ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုစိတ်ကို သူ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်နှိပ်ကွပ်လိုက်၏။ သူသည် အတင်းအဖျင်း ပြောရသည်ကို ဝါသနာပါသူ မဟုတ်ပေ။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက လီချင်းဟုန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ကဲ... နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ဆရာမလီက ကလေးတွေကို သင်ခန်းစာတွေ သင်ပေးပါလိမ့်မယ်။ အားလုံးပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာကြပါ ဝအောင်စား ဝအောင်သောက်ကြပါ"

ခေတ္တမျှ သတိထားခဲ့ရသော အခြေအနေများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မူကြိုကျောင်းကြီးမှာ လောကအပြင်ဘက်က နိဗ္ဗာန်ဘုံလေးတစ်ခုအလား ငြိမ်းချမ်းနေတော့သည်။

သတင်းများထဲတွင်မူ ကူးဟောင်ညိုဝိညာဉ်သတ္တဝါများနှင့် ပတ်သက်သည့် ထူးဆန်းသော သတင်းများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

[အဆင့် ၁ သတိပေးချက် နှစ်နှစ်အကြာတွင် ဝိညာဉ်သတ္တဝါ ကူးဟောင်ညိုများသည် မြို့အနှံ့ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကျင့်ကြံသူများက အစွမ်းကုန် လိုက်လံနှိမ်နင်းနေကြသည်]

[ကူးဟောင်ညို ဖြစ်ရပ်ဆန်း အထူးသတင်း နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ကူးဟောင်ညို စုစုပေါင်း ၁၇,၀၀၀ ခန့်ကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည်]

ယခုအကြိမ်တွင် ရှမားနိုင်ငံ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသော်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားသော ကလေးဦးရေမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုများပြားနေသည်။ ထို့အပြင် ပျောက်ဆုံးသွားသော ကလေးငယ်များ၏ ရုပ်အလောင်းများကို ယနေ့ထက်တိုင် ရှာမတွေ့ကြသေးပေ။

ကျင့်ကြံသူများသည် မြို့၏ အစွန်အဖျား နေရာများမှအစ မြေအောက်ရေမြောင်းများအဆုံး ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း အရိုးတစ်စတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်းက မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာသည်။

[အထူးသတင်း ကျင့်ကြံသူများသည် ကလေးငယ်များ၏ ရုပ်အလောင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် ယုတ္တိရှိသော သုံးသပ်ချက်အရ ကလေးငယ်များသည် ဝိညာဉ်သတ္တဝါများ၏ ဝါးမြိုမှုကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားဟန်ရှိပြီး အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း လုံးဝမရှိတော့ကြောင်း သိရသည်]

[အထူးသတင်း ကူးဟောင်ညိုများ ပေါ်ပေါက်လာသည့် နေရာမှာ လုံးဝကျပန်းဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဦးက စေခိုင်းနေခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးသည်။ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခု မဟုတ်လျှင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ]

...

"ဝိညာဉ်သတ္တဝါတွေက ကလေးတွေကို ဖမ်းသွားပြီး ဘာလုပ်တာလဲ အရိုးကအစ ဝါးမြိုပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တာလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီကလေးတွေကပဲ နောက်ထပ် ကူးဟောင်ညိုတွေ ဖြစ်လာကြတာလား"

"ကူးဟောင်ညိုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဖွဲ့အစည်း ရှိတယ်ဆိုတာကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ အဲဒီတုန်းက ငါကိုယ်တိုင် ကူးဟောင်ညို ရှစ်ကောင်ကို ဆက်တိုက်သတ်ပြီး စားပစ်ခဲ့တာတောင် သူတို့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သဲလွန်စ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ရဘူး..."

ရွှီရန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။

အလွန်ဆုံးရှိလှ ဝိညာဉ်သတ္တဝါတွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။

"တစ်ခုပဲ စိုးရိမ်ရတာက... ကလေးတွေ အများကြီးကို ဝါးမြိုပြီးရင် ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ဘုရင်ကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာမှာကိုပဲ"

ရွှီရန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော နိမိတ်တစ်ခုက စတင်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။