အခန်း (၃၆)

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ချီက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "...သီအိုရီအရတော့ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ချွင်းချက်ဆိုတာလည်း ရှိနိုင်တာပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီချင်းဟုန်က လက်တွေ့ကျကျပင် မှတ်ချက်ပြုသည်မှာ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ခေတ်သစ်စတင်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာရှိပြီ အခုထိတော့ အဲဒီလိုမျိုး ချွင်းချက်တစ်ခုမှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးသေးပါဘူး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးကလည်း ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာချွင်းချက်မှ မရှိပါဘူး"

"တကယ်တော့ အစကတည်းက သူ့ကို ထိပ်တန်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်

မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာက သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု၊လေးနက်မှု၊ အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိတွေကြောင့်ပါ။ ဒါတွေအားလုံးက လျူလီလေးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်ပဲလေ"

"သူ့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်း အရိုးဖွဲ့စည်းပုံက... မြင့်မားတဲ့ နျူကလီးယားစွမ်းအင် ပေါင်းစပ်မှုကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်း တုန်ခါမှုတွေကိုတောင် တိုင်းတာလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိတဲ့သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံဖို့ အသင့်တော်ဆုံးသူ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုအခါမှ လီချင်းဟုန် သဘောပေါက်သွားပြီး "ဪ... ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို ဆက်ခံသူအဖြစ် ထားချင်တာကိုး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေအရ ကြည့်ရရင် ရွှီရန်ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းနေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ သွေးစွမ်းအင်တန်ဖိုး တိုးတက်နှုန်းက ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တွေထက် မနိမ့်ကျခဲ့ဘူး ခုနက တိုက်ပွဲမှာ သူသုံးသွားတဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ကြည့်ဦး ဒါက ကိုယ်ဟန်အတတ်ပညာရဲ့ အစဦးပုံစံမျိုး ဖြစ်မနေဘူးလား"

လီချင်းဟုန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ကိုယ်ဟန်အတတ်ရဲ့ အစပျိုးပုံစံမျိုးပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

လူသားကလေးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် အသက်ရှစ်နှစ်မတိုင်မီ ကိုယ်ဟန်အတတ်၏ နက်နဲမှုကို ထိတွေ့နိုင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုယ်ဟန်အတတ်သည် ကျင့်စဉ်များအပေါ် အခြေခံရပြီး သွေးစွမ်းအင်များကို သွေးကြောမျှင်များအတွင်း လှည့်ပတ်စေရသောကြောင့် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေစေနိုင်လောက်အောင် ထိခိုက်စေနိုင်၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှီရန်မှာမူ ကျင့်စဉ်များကို အသုံးမပြုဘဲ စစ်မှန်သော နားလည်နိုင်စွမ်းဖြင့်သာ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ဆိုးကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို တော်လှန်ပြောင်းလဲမှုကြီးပင်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက "အကယ်၍ ရွှီရန်ဆီကနေ နောက်ထပ် အံ့ဩစရာတွေ ထပ်တွေ့ရဦးမယ်ဆိုရင်တော့ သူဟာ ချွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီချင်းဟုန်က သက်ပြင်းအသာချရင်း "တကယ်တော့ ကျွန်မက ရွှီရန်ကို အထင်သေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မှာ ရွှေရောင်အရိုးဖွဲ့စည်းပုံ မရှိတာကို နှမြောနေတာပါ။ အကယ်၍ သူ့မှာသာ ထိပ်တန်းနားလည်နိုင်စွမ်းနဲ့အတူ ရွှေရောင်အရိုးဖွဲ့စည်းပုံပါ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသန်မာဆုံး လူသားတစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခပ်ဖွဖွရယ်မောလျက် "ငါ့စိတ်ကူးကမှ ရဲတင်းလှပြီ ထင်နေတာ မင်းရဲ့ အိပ်မက်က ပိုပြီးတော့တောင် ကြီးကျယ်နေပါလား..." ဟု ပြောလိုက်ရာ လီချင်းဟုန်မှာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ အပြတ်အသတ် အနိုင်ရရှိသွားသော ရွှီရန်သည် လက်ဝှေ့စွပ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပန်ဒါမျက်လုံးလေးများ ဖြစ်နေကြသော ပါရမီရှင်ကလေးတစ်အုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် သိပ်ပြီး ဘဝင်မမြင့်ကြနဲ့ဦး။ ထောင်လွှားတာက မင်းတို့ကို သေစေနိုင်

တယ်။ မင်းတို့ သေတာက တစ်ကိစ္စပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကြောင့် အဖွဲ့ရဲ့အဖော်တွေပါ ဒုက္ခရောက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး နောင်တရနေရလိမ့်မယ်။ ဒါက ဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အတွေးအခေါ်ပဲ"

ရွှီရန်သည် ရုတ်တရက် အတွေးအခေါ်ပညာရှင် ဆရာတစ်ဦးအလား ဆုံးမစကား ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီချင်းဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဆရာမ လီချင်းဟုန် ဒီနေ့ ဘာအတန်းရှိသလဲခင်ဗျာ"

"အတန်းလား သားက အတန်းတက်ဖို့ မလိုပါဘူး သားလုပ်စရာရှိတာပဲ လုပ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ အရမ်းပင်ပန်းအောင် မလုပ်နဲ့ဦးနော်"

ရွှီရန် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ "အတန်းတက်ဖို့ မလိုဘူးဆိုရင် သား စာကြည့်တိုက် သွားလို့ရမလား မေမေ"

သူသည် အဆင့်မြင့် နားလည်နိုင်စွမ်းကို အမြန်ဆုံး ရရှိအောင် ကြိုးစားရန် လိုအပ်နေသည်။ သို့မှသာ သူ၏ စွမ်းရည်တိုးတက်မှုများမှာ မြန်ဆန်လာမည် မဟုတ်ပါလား။

မေမေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အခြေအနေကတော့ ရှင်းနေသည်။ သားက ကလေးတွေကို ထပ်ပြီး ထိုးကြိတ်ထားပြန်ရာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန်မှာ သူမအတွက် အတော်လေး အားနာစရာ ကောင်းလှသည်။ အခြားမိခင်များ၏ မကျေမနပ် အကြည့်များကိုလည်း သူမ ရင်မဆိုင်ချင်တော့ပေ။

"သွား... သွား... စာကြည့်တိုက်ကိုပဲ သွားလိုက်တော့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေ"

လျူလီ၏ မေမေကလည်း "လျူလီလေး... သမီးရော လိုက်သွားမလား။ ကိုကိုရန့်နောက် လိုက်ပြီး စာသွားဖတ်စမ်းပါ။ တစ်နေ့ကုန် ရန်ဖြစ်ဖို့ပဲ အော်မနေနဲ့ဦး အသိဉာဏ်လေး ဘာလေး တိုးအောင်လုပ်ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သမီး မလိုက်တော့ဘူး နောက်မှပဲ သွားတော့မယ်"

လျူလီက ငြင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ဒဏ်ရာများ မပျောက်သေးသရွေ့ ကိုကိုရန့်ရှေ့မှာ အရုပ်ဆိုးဆိုး ပုံစံမျိုးနှင့် မပေါ်ချင်၍ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို သားတို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ် အန်တီချန်း"

"တာ့တာ... ညီမလေး လျူလီ"

"တာ့တာ... ကိုကိုရန်"

ဘေးနားတွင် အဖော်ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ ရွှီရန်ကမူ သူ၏စွမ်းရည် တိုးတက်မှုမှတ်များ အထူးသဖြင့် အဆင့်မြင့် နားလည်နိုင်စွမ်းကိုသာ အာရုံစိုက်၍ စုဆောင်းနေတော့သည်။

သူသည် ထိုစွမ်းရည်ကို အမြန်ဆုံးရရှိရန် လိုအပ်နေသဖြင့် တစ်နေကုန် စာကြည့်တိုက်၌သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးဖြစ်သည့် လင်းချန်းပင်လျှင် သူမသား၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို အံ့ဩချီးကျူးရတော့သည်။

နံနက် ၁၀ နာရီတွင် စာကြည့်တိုက်သို့ ရောက်ကတည်းက ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မနားတမ်း စာဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် ဖတ်ရှုနေသဖြင့် နေ့လယ်စာ စားရန်ပင် ပျင်းနေသောကြောင့် မေမေဖြစ်သူကပင် ထမင်းစားဆောင်မှ ပါဆယ်ဝယ်၍ ကျွေးခဲ့ရသည်။

"ရှောင်ရန်... စာဖတ်ရတာ မပင်ပန်းဘူးလား သား"

ရွှီရန်က ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ "မပင်ပန်းပါဘူး မေမေ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တိုးတက်မှု +၁ တိုးတက်မှု +၁ တိုးတက်မှု +၁...

ဤသို့ တိုးတက်နေသည်ကို မြင်နေရသူအဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းနိုင်မှာလဲ။ ဤခံစားချက်မှာ စိတ်ကျေနပ်မှု အဆပေါင်းများစွာ ရရှိနေခြင်းပင်။

လင်းချန်းက "မေမေတို့ငယ်ငယ်တုန်းကဆို စာကို ဒီလောက်အထိ မဖတ်နိုင်ဘူး။ အခု သားကိုကြည့်ရတာ မျိုးရိုးဗီဇက တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်က ထိုအချိန်တွင် မေမေဖြစ်သူကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု သိလိုက်သဖြင့် "ဖေဖေ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်လိုလဲဟင်" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မေမေနဲ့ ဖေဖေက ငယ်သူငယ်ချင်းတွေလေ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အိမ်နီးချင်းတွေပေါ့"

ရွှီရန်က လက်ခုပ်တီးလျက် "တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ" ဟု ဆိုကာ အားပေးလိုက်သည်။ မေမေဖြစ်သူကလည်း သူမ၏ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရဟောင်းများနှင့် ရယ်စရာ ဇာတ်လမ်းများကို တစိုက်မတ်မတ် ပြောပြနေတော့သည်။ ရွှီရန်ကလည်း လိုက်ပါရယ်မောပေးသဖြင့် မေမေမှာ ပို၍ပင် စိတ်ပါလက်ပါ ပြောဆိုနေတော့သည်။

မသိမသာပင် နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ရှောင်ရန်... နေဝင်သွားပြီ။ ညစာစားပြီး အိမ်ပြန်ကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေ"

ရွှီရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ တိုးတက်မှုမှတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[စာအုပ်ပေါင်း ထောင်ချီဖတ်ရှုခြင်း: ၂၅၅၀ / ၁၀,၀၀၀...]

"အဆင့်မြင့် နားလည်နိုင်စွမ်းရဲ့ တိုးတက်မှုမှတ်က စုရတာ အခက်ဆုံးပဲ။ ငါ့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းနဲ့ အာရုံစိုက်မှုအရ တစ်နေ့ကို စာအုပ် ၅၀ ဖတ်ရင်တောင် ဒီစွမ်းရည်ရဖို့ နောက်ထပ် ရက်ပေါင်း ၁၅၀ လောက် ကြိုးစားရဦးမယ်..."

ရွှီရန်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် စာအုပ်များကို စနစ်တကျ ပြန်ထားကာ မေမေနှင့်အတူ စာကြည့်တိုက်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လမ်းခုလတ်တွင် ရွှီရန်သည် ရယ်စရာကောင်းသော အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။

"မေမေ... သား သေချင်ယောင်ဆောင်ပြမယ်။ ဘယ်လောက်အထိ တူသလဲဆိုတာ ကြည့်ပေးနော်"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး လုံးဝ မလှုပ်မယှက် နေလိုက်တော့သည်။

လင်းချန်း: "..."

ဒါက အနုပညာပြနေတာလား။

"ထစမ်း... ဒီလိုမျိုး နိမိတ်မရှိတာတွေ မလုပ်နဲ့။ မထရင်တော့ အသားနာတော့မယ်"

သူမက ချိန်းခြောက်လိုက်သည်။

သို့သော် ရွှီရန်ကမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး လဲလျောင်းနေဆဲပင်။ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားသည့်ပုံစံ ပေါက်စေရန် သူသည် အဆင့်မြင့် လှည့်စားခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုထားသည်။ အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ရုံတင်မကဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်ကိုပါ တကယ့် အလောင်းတစ်လောင်းကဲ့သို့ အေးစက်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းချန်း: "..."

"ထပါတော့ သားရယ်... လူတွေမြင်ရင် ရယ်စရာဖြစ်နေဦးမယ်..."

"ဟင်"

လင်းချန်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရွှီရန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အေးစက်လှသော အထိအတွေ့ကြောင့် လင်းချန်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

"အသက်ရှူသံ အသက်ရှူနေသေးရဲ့လား နှလုံးခုန်သံကရော"

ပျာပျာသလဲ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှီရန်၏ အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံမှာ ရပ်တန့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမမှာ လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

"ရွှီရန်... သား မေမေ့ကို နောက်နေတာ မဟုတ်လား မေမေ့ကို ဒီလိုကြီး ခြောက်မနေပါနဲ့..."

[သင်သည် သေချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး သင်၏သရုပ်ဆောင်မှုမှာ မိခင်ဖြစ်သူကို အောင်မြင်စွာ လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။ စွမ်းရည်အသစ် တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ သာမန် သေချင်ယောင်ဆောင်

ခြင်း။ အဆင့်တိုးတက်မှု အစီအစဉ်၊ သာမန် သေချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း၊ သေခြင်းတရား

အတုအယောင်၊ သေလုမျောပါး ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း အမည်မသိ...]

[သာမန် သေချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း: သင်၏ သေချင်ယောင်ဆောင်မှုသည် သာမန်လူများကို လှည့်စားနိုင်သည်]

[သေခြင်းတရား အတုအယောင်: သင်သည် အလောင်းတစ်လောင်းကဲ့သို့ အသွင်တူအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပြီး နှလုံးခုန်သံ အသက်ရှူသံများ ပျောက်ကွယ်သွားရုံတင်မက ပုပ်စပ်နံ့များကိုပင် ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်]

[သေလုမျောပါး ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း: သင်သည် သေခါနီးအချိန်တွင် သေလုမျောပါး အခြေအနေ သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး အသက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။ ပြန်လည်မရှင်သန်မချင်း တစ်ဝက်သေ တစ်ဝက်ရှင် အခြေအနေတွင် တည်ရှိနေနိုင်သည်]

စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လိမ္မာသောသားလေး ရွှီရန်သည် ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်၍ ထရပ်ကာ မေမေ့ကို ရှင်းပြတော့သည်။

"မေမေ... သား ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သား သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာလို့ ပြောသားပဲဥစ္စာ"

လင်းချန်းသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ရွှီရန်ကို စိတ်တိုတိုနှင့် အသာအယာ ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

"မေမေ့ကို ဒီလိုကြီး ခြောက်လှန့်ရလား သားကတော့ တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ သားရတနာလေးပဲ"

ရွှီရန်က ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဖြီးပြုံးပြလိုက်ကာ "သား မေမေ့ကို ချစ်လို့ပါ"

"ချစ်တယ် မေမေ"

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ချွဲနွဲ့ပြရန်မှာ အကောင်းဆုံးပင်။

မေမေ "...ကဲပါ နောက်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဆော့မနေနဲ့တော့နော်"

သားဖြစ်သူ ကျန်းမာပျော်ရွှင်နေသရွေ့ သူမ မည်သည့်အခါမျှ အပြစ်မတင်လိုပေ။

ရွှီရန်သည် မေမေ့လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ့မှာ မေမေ့ကို လှည့်စားရန်မှအပ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ပေးဆွဲခံရမည့် အန္တရာယ်က ယခုထက်ထိ မဖြစ်ပေါ်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်

ရန် သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ်ပြန်ပေးဆွဲခံရပါက မေမေသည် အဝမ်းနည်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အင်း... ပိုပြီး သန်မာလာအောင် လုပ်ရမယ်။

ရွှီရန်သည် သူရရှိထားသော ဆန်းကြယ်လှသည့် စွမ်းရည်အသစ်များအပေါ် အာရုံစိုက်

လိုက်သည်။ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သော သေခြင်းတရား အတုအယောင်သည် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသည်။ နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံများကိုပါ ဖျောက်ပစ်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့မခန်းပင်။

အကယ်၍ ဤစွမ်းရည်ကို ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းမှ ရရှိမည့် ကိုယ်ဖျောက်အတတ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက နှလုံးခုန်သံမရှိ အသက်ရှူသံမရှိသည့် ပြီးပြည့်စုံသော ကိုယ်ဖျောက်ခြင်းအတတ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် တိရစ္ဆာန်စကား နားလည်ခြင်းမှရရှိမည့် ဖိအားတုပခြင်းနှင့် ထပ်မံပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ဂြိုလ်သားများ၏ အငွေ့အသက်ကို တုပနိုင်ရုံသာမက ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုန်းကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းတို့အတွက် နတ်ဘုရားပေးသော စွမ်းရည်ပင် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်ကို ဆင်ခြင်မိသောအခါ ရွှီရန်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် မေမေ့ရှေ့မှ ပျော်ရွှင်စွာ လမ်းလျှောက်သွားရင်း...

ရုတ်တရက် ပန်းခင်းထဲတွင် ပွင့်နေသော ခရမ်းရောင် ပန်းလေးများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အပြေးအလွှား သွားခူးလိုက်သည်။ အလှဆုံး ပန်းစည်းလေးကို လုပ်၍ မေမေ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေ။ သား မေမေ့ကို ချစ်တယ်"

မေမေမှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ သားလေးရယ်"

လင်းချန်းသည် ရွှီရန်ကို ပွေ့ဖက်၍ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ဝမ်းသာမျက်ရည်များဖြင့် ပြုံးနေတော့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ပျားရည်အိုင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ချိုမြိန်သော ရေစင်များ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ဆယ်နှစ်ခန့် ပို၍ ငယ်ရွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထမင်းစားဆောင်သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း သူမသည် ထိုပန်းစည်းလေးကို မြဲမြဲကိုင်ထားပြီး ကြင်နာသော အကြည့်များဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရှုနမ်းရှိုက်နေတော့သည်။ သားဖြစ်သူ ခူးပေးသော ပန်းဖြစ်နေသဖြင့် လမ်းဘေးမှ တောပန်းလေးများ ဖြစ်နေသော်လည်း သူမအတွက်မူ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်ပန်းထက်မဆို ပို၍လှပကာ ပို၍မွှေးပျံ့နေပေတော့သည်။

မွှေးပျံ့လှသော ညစာကို စားသောက်ပြီးနောက်...

ရွှီရန်သည် တစ်နပ်စာ စားရုံဖြင့်ပင် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်တန်ဖိုး ၅ မှတ် တိုးလာသဖြင့် စိတ်ရွှင်လန်းတက်ကြွနေသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်နေသော သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ကြည့်ရင်း သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မချမ်းမြေ့ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ...

မေမေသည် ပုလင်းတစ်လုံးကို ရှာဖွေ၍ သားဖြစ်သူ ပေးသော ပန်းလေးများကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားသော အကြည့်များဖြင့် မကြာခဏ ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ... ငါ့သားလေးက ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်းကို သိတတ်လာပါလား"

မေမေသည် သီချင်းတညည်းညည်းနှင့် ပျော်ရွှင်နေ၏။ သူမသည် ပန်းလေးများကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်ရှိ သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကြွားဝါလိုက်သေးသည်။

[သားလေး ခူးပေးတဲ့ ပန်းလေးတွေပါရှင့်….]

လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မေမေသည် ဤပန်းလေးများကြောင့် အတိုင်းမသိ ပျော်

ရွှင်နေမည်မှာ မြင်ယောင်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ အမှန်စင်စစ် မိခင်တစ်ယောက်အတွက် သားဖြစ်သူ ပေးသော လက်ဆောင်သည် မည်သည့်အရာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍မရသော ခွန်အားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ဖက်တွင်မူ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် နာရီဝက်ခန့် အနားယူပြီးသည်နှင့် ရွှီရန်သည် သူ၏ ညစဉ်ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော မြားပစ်ခြင်းကို အိမ်ရှေ့ဝင်းအတွင်း စတင်လိုက်သည်။

နှစ်နာရီခွဲခန့် ကြာပြီးနောက်...

ရွှီရန်သည် ယနေ့ရရှိသော တိုးတက်မှုမှတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၉၅ မှတ်သာ ရှိသေးသည်။ သတ်မှတ်ထားသော ၁၀၀ ပြည့်ရန် ၅ မှတ် လိုနေသေးခြင်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် တစ်နာရီခွဲခန့်ဖြင့်ပင် ၁၀၀ ပြည့်လေ့ရှိသည်။

"ကြည့်ရတာ ငါ အဆင့်မြင့် နားလည်နိုင်စွမ်းကို ရအောင်ယူမှ ဖြစ်တော့မယ်"

"သာမန် နားလည်နိုင်စွမ်းက ဒုတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုတွေရဲ့ ရှေ့ပိုင်းကို နားလည်ဖို့အတွက်ပဲ သင့်တော်တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်စာ အားထုတ်မှုနဲ့ ညီမျှနေပြီ။ ဒီထက်ပိုပြီး ထူးချွန်လာဖို့ဆိုရင် ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်နေရုံနဲ့ မရတော့ဘူး နက်နဲတဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုလိုအပ်လာပြီ"

ရွှီရန်တွင် ကြိုတင်သိမြင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် အဆင့်မြင့် နားလည်နိုင်စွမ်းကို ရရှိသွားခဲ့ပါက သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ တစ်ခါမှမကြုံဖူးသည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။

"ဒါကြောင့်... လာမည့်ကာလတွေမှာ ငါ့ရဲ့ အဓိက အားအင်တွေကို အဆင့်မြင့် နားလည်နိုင်စွမ်း ရဖို့အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်"

ဤသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရွှီရန်၏ လက်များက ရပ်တန့်မနေပေ။ လေးမြားများသည် လေကိုခွဲ၍ တရွှတ်ရွှတ် မြည်ဟည်းလျက် ပစ်မှတ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ဆယ်မှတ်…..

ဆယ်မှတ်….

ဆယ်မှတ်…..

ပစ်ချက်တိုင်းမှာ အလယ်ဗဟိုကိုသာ ထိမှန်နေသည်။

ည ၁၀ နာရီခန့်တွင် မေမေ ထွက်လာပြီး "ရှောင်ရန်... ဒီနေ့ ဒီလောက်အထိ နောက်ကျအောင် လေ့ကျင့်နေတာလား" ဟု လှမ်းမေးသည်။

"နောက်ထပ် နည်းနည်းလေးပါပဲ မေမေ။ မိနစ်အနည်းငယ်ဆို ပြီးပါပြီ"

ရွှီရန်သည် စိတ်ကို အစွမ်းကုန် စုစည်းလိုက်ပြီး မီတာ ၅၀ အကွာရှိ ပစ်မှတ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်ဦးယံတွင် ဝေဝါးနေသော ပစ်မှတ်မှာ ရုတ်တရက် အထင်အရှား မြင်တွေ့လာရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်... သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသိပေးသံတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

ဟင် စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာတာလား။

"စည်းကမ်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ"

"လေ့ကျင့်မှု တိုးတက်မှုမှတ်တွေ နှေးသွားတယ်လို့ ထင်နေတာ အခုတော့ မမျှော်လင့်ဘဲ အကြီးအကျယ် အံ့ဩစရာတစ်ခု ရလိုက်ပြီ။ ပြီးတော့ ဒီစွမ်းရည်က အရင်ကဟာတွေနဲ့တောင် မတူသလိုပဲ"