အခန်း (၄၁)

ကျားမလေး၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံသည် ပို၍ပင် ဝင်းလက်လာပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ဖွားလာတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

တောင်ကုန်းနယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည့် အမျိုးသမီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း နှစ်ဦးမှာလည်း ရွှီရန်၏ ရှင်းပြချက်များကို အာရုံစူးစိုက်ကာ ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှမသိသော မေမေနှင့် အန်တီချန်းတို့ပင်လျှင် ရွှီရန်ကို အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

"ရှောင်ရန်လေးက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

"ငါ့သားလေးက တကယ့်ကို တော်တယ်။ မေမေ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူရာလေးပဲ"

ကျားမလေးကမူ အားရပါးရ အားပေးနေဆဲပင် "ကောင်းတယ် သိပ်ကောင်းတယ်"

ရွှီရန်သည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်ခြေလှမ်းကို သုံး၍ ကျားမလေးအနားသို့ ဖျတ်ခနဲ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"အားပေးနေရုံနဲ့ မပြီးဘူးလေ ညီမလေး တကယ်ရော တတ်သွားပြီလား"

ကျားမလေး၏ မျက်နှာပေးမှာ အထူးပင် တည်ကြည်သွားကာ "ညီမလေး တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ခုနက ရွှီရန် ပြသခဲ့သည့် လမ်းညွှန်ချက်များကို အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ချီစွမ်းအင်ကို စတင်လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။

ရှုး... ရှုး... ရှုး

သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခြေလှမ်းများမှာ ဝဲကယက်သဖွယ် လှည့်ပတ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ရွှီရန်အဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာမူ အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေရှာသည်။ နဖူးနှင့် ပါးပြင်ပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆံစလေးများပင် စိုရွှဲလာတော့သည်။ သူမသည် လက်ဖြင့် ချွေးများကို သုတ်လိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းများကမူ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် စူးစိုက်မှု ရှိနေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော ကျားမလေးကို ရွှီရန်က တားမြစ်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ ညီမလေးက တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း တတ်နေပါပြီ။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ထပ်ပြီး မလေ့ကျင့်နဲ့တော့။ မနက်ဖြန်မှ ထပ်ကျင့်ကြတာပေါ့"

"ညီမ မပင်ပန်းပါဘူး ကိုကိုရန်"

ရွှီရန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "မပင်ပန်းရင်တောင်မှ ဆက်မကျင့်နဲ့တော့။ တစ်ချိန်လုံး အတင်းအကျပ် လေ့ကျင့်နေရင် အတွေးတွေ ပိတ်ဆို့သွားတတ်တယ်။ အိမ်ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်လိုက် မနက်ဖြန် နိုးလာတဲ့အခါ အတွေးတွေက ပိုပြီး ကြည်လင်နေလိမ့်

မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ညီမလေး ရုတ်တရက်ကြီး သဘောပေါက်သွားနိုင်တယ်"

ကျားမလေးမှာ ရွှီရန်၏ စကားကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။

"တကယ်လားဟင်"

"တကယ်ပေါ့"

ကျားမလေးသည် ကိုယ်ဟန်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်လိုစိတ်နှင့် အနိုင်ယူလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"ကိုကို ပြောတာနော်... လိမ်ရင် ခွေးလေးဖြစ်ကြေး"

"အေးပါ... အေးပါ လိမ်ရင် ခွေးလေးဖြစ်ကြေးပေါ့"

ကျားမလေးက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကိုကိုရန့်စကားကို နားထောင်ပါ့မယ် ဟဲဟဲ"

ဤသို့ဖြင့် ယနေ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရွှီရန် ကျားမလေး မေမေ အန်တီချန်းနှင့် အမျိုးသမီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း နှစ်ဦးတို့သည် နေဝင်ရီတရော အလင်းတန်းများအောက်တွင် သူတို့၏ နေအိမ်များသို့ အသီးသီး ပြန်သွားကြတော့သည်။

သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ...

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် လီချင်းဟုန်နှင့်အတူ ပေါ်လာခဲ့သည်။ လီချင်းဟုန်၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

"သူက တကယ်ပဲ သင်ပေးနိုင်တာလား"

"ချီစွမ်းအင်ကို သွေးကြောမျှင်တွေထဲ အတင်းထိုးမသွင်းဘဲနဲ့ ကိုယ်ဟန်အတတ်ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရစေတာပဲ။ ပိုပြီး ထူးဆန်းတာက လျူလီလေးက တကယ်ကြီး နားလည်သွားတာပဲလား"

"တစ်ယောက်ကလည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သင်ပေးတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သင်ယူတယ်။ အဓိကကတော့ သူတို့ တကယ်လုပ်ပြနိုင်ခဲ့တာပဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက အံ့ဩတကြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"တောက်... ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ ငါ့ကို အံ့ဩစရာတွေ အမြဲပေးနိုင်တာပဲ"

လီချင်းဟုန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်နေဆဲပင် "လျူလီလေးရဲ့ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံက ပိုပိုပြီး နားလည်ရခက်လာပြီ။ ဘာမှန်းလည်း မှန်းလို့မရဘူး။ နားလည်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိတယ်။ ချီစွမ်းအင်ကလည်း အရူးအမူး တိုးတက်နေတယ်... တကယ်ကို သိချင်စရာပဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ဘယ်သူသိမှာလဲ သူမ အသက်ခြောက်နှစ်ပြည့်လို့ ကိုယ်တိုင်နိုးထလာတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့"

လီချင်းဟုန်က အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း "ဒါနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဒီမူကြိုအတန်းထဲမှာ ဘယ်သူက အသန်မာဆုံး ပါရမီရှင်လို့ ထင်လဲ"

"အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ကျူးယွီဟန်လား။ ခွန်အားကြီးတဲ့ ကျန်းလျူလီလား ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားတဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ရွှီရန်လား"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ကျူးယွီဟန် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အချိန်ရဲ့ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာဟာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပဲ ပေါ်ဖူးတာလေ"

လီချင်းဟုန်က ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် "ကျွန်မလည်း အရင်ကတော့ အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရွှီရန်နဲ့ ကျန်းလျူလီတို့ဆီက ပြောင်းလဲမှုတွေက ပိုပိုပြီး ကြီးမားလာတယ်..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

"မင်းပြောတာနဲ့ ငါတောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီ... ဒီကလေး ရွှီရန်က အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး ခံစားရတယ်"

"သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ဘယ်တော့မှ အကုန်မထုတ်ပြသလိုပဲ..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရွှီရန်နှင့် ကျားမလေးတို့ မိသားစုများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်တွင် မိသားစုနှစ်စု လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

"တာ့တာ ကိုကိုရန်"

"တာ့တာ ကျား... ညီမလေး လျူလီ"

မေမေက ပျင်းကြောဆန့်လိုက်ရင်း "နောက်ထပ် တစ်နေ့တော့ ကုန်ဆုံးသွားပြန်ပြီ။ ဒီညရော လေးမြားပစ် ကျင့်ဦးမှာလား သား"

"ကျင့်မှာပေါ့ မေမေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သား ပိုပြီး ထက်မြက်လာပြီဆိုတော့ တစ်နာရီပဲ ကျင့်ဖို့ လိုတော့တယ်"

ရွှီရန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူ၏ ညစဉ်ကျင့်စဉ်ကို စတင်လိုက်တော့သည်။

အမှန်ပင်... အဆင့်မြင့် နားလည်နိုင်စွမ်းက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပင်။ တစ်နာရီအတွင်းမှာတင် တိုးတက်မှုမှတ် +၁၀၀ ရရှိခဲ့ပြီး ယခင်ကထက် နာရီဝက်ခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။

"သိပ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် ရက်ပေါင်း ငါးရာကြာရင် ငါ အမြင့်ဆုံးကို ပျံသန်းနိုင်တော့မှာပါ"

ယနေ့အတွက် လေးမြားပစ် လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး အချိန်ပိုများ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ရွှီရန်သည် စက္ကူခေါက် ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ခြင်း တိုးတက်မှုမှတ်များကိုပါ ဆက်လက်စုဆောင်းလိုက်သည်။

ည ၈ နာရီခွဲခန့်တွင်... ယနေ့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ကျင့်စဉ်များအားလုံး ပြီးမြောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက အကောင်းဆုံး အခြေအနေပဲ"

"အဆင့်မြင့် နားလည်နိုင်စွမ်း... မင်းဟာ ငါ့အတွက်တော့ နတ်ဘုရားတွေထဲက နတ်ဘုရားပဲ"

ရွှီရန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရေချိုးကာ သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ထုံးစံအတိုင်း မျက်နှာကြက်တွင် ကပ်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

တိုးတက်မှုမှတ် +၁...

တိုးတက်မှုမှတ် +၁...

တိုးတက်မှုမှတ် +၁...

...

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကျားမလေး လျူလီ သည် နေ့တိုင်း စောစောစီးစီး ရောက်လာပြီး ရွှီရန်ကို နှိုးလေ့ရှိသည်။ သူမသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ သင်ပေးရန် ရွှီရန်ကို တတွတ်တွတ် ပူဆာနေတော့သည်။

ရက်ပေါင်း ၃၀ မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

ယနေ့တွင်မူ...

အားလပ်နေသော မြက်ခင်းပြင်ထက်၌ ကျားမလေး၏ ခြေလှမ်းများမှာ သဘာဝကျကျနှင့် ပေါ့ပါးနေပြီး အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသယောင် ရှိသော်လည်း အရှိန်အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် မီးခိုးငွေ့တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ရိပ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲဖြင့် အရိပ်များအတွင်း၌ပင် ပုန်းကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။

ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းကို သူမ အောင်မြင်စွာ စတင်တတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျားမလေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရွှီရန်ထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

"ကိုကိုရန်... ညီမလေး အောင်မြင်သွားပြီ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တာပေါ့ ဟုတ်တာပေါ့။ ညီမလေး လျူလီက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ"

ရွှီရန်က ချီးကျူးနေစဉ်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အသိပေးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။

[ဂုဏ်ယူပါသည် သင်သည် ကျန်းလျူလီအား ကိုယ်ဟန်အတတ်ကို သင်ကြားပေးပြီး သူမအား အောင်မြင်စွာ စတင်တတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ လမ်းပြအလင်းရောင်အဆင့်တိုးတက်မှု အစီအစဉ်: လမ်းပြအလင်းရောင်၊ အဆင့်မြင့် လမ်းညွှန်မှု၊ ပညာအလင်းပေးခြင်း...]

[လမ်းပြအလင်းရောင်: သင်သည် အခြားသူများကို သင်ကြားပြသပေးသည့်အခါ ၎င်းတို့အား အခြေခံသဘောတရားများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်စေနိုင်သည်]

[အဆင့်မြင့် လမ်းညွှန်မှု: သင် လမ်းညွှန်ပြသပေးသည့်အခါ သင်ယူသူအနေဖြင့် သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှုများ ရရှိရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလာမည်။ သင်ယူသူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်း မြင့်မားလေလေ အကျိုးသက်ရောက်မှု ပိုကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်]

[ပညာအလင်းပေးခြင်း: သင်သည် အခြားသူများကို အသိဉာဏ်ပညာ ပွင့်လင်းစေရန် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ထုံထိုင်းလွန်းသူများကိုမူ သင်ကြားပေး၍ မရနိုင်ပေ]

မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိလာသော ဤအသိပေးချက်ကြောင့် ရွှီရန်မှာ ထိုနေရာတွင်တင် ကြောင်အသွားရသည်။

"ဒါမျိုးကလည်း နတ်ဘုရားအတတ်တွေကို ပေးနိုင်တာလား"

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ငါက ပါရမီရှင်တွေကို ပိုပြီး သင်ကြားပေးဖို့ ဖန်တီးထားတာမျိုးလားလို့တောင် တစ်ခါတလေ ခံစားရတယ်..."

ရွှီရန် ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်မိသည်။ လတ်တလောတွင် သူ၏ ကြိုတင်သိမြင်မှုများက ပိုမိုခိုင်မာလာသည်နတ်ဘုရားအတတ် တစ်ခုချင်းစီက ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်စပ်နေသယောင်ပင်။

"ကိုကိုရန်... ညီမလေး ပိုပြီး သန်မာလာပြီ။ သွားပြီး သူတို့ကို အနိုင်တိုက်ကြရအောင်"

ကျားမလေးသည် ရွှီရန်လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လျက် ယိမ်းထိုးကာ ချွဲနေတော့သည်။