အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း။ ၅၅

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဆုတောင်းနေတာလား"

ရွှီရန်က ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အရည်အချင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း မစတင်နိုင်သေးသည့် အသက်အရွယ်တွင် သူ၏ ချီစွမ်းအင်တန်ဖိုးမှာ ၁၅,၀၀၀ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မြက်ဖျားနင်း ပျံသန်းခြင်း၊ ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းပညာ၊ တိမ်တိုက်လှေကား ခုန်ပျံခြင်း၊ ရွှေမိသားစု၏ ပျံလွှားဓား၊ စက္ကူဝိညာဉ် ဆက်သွယ်ခြင်းနှင့် အားနည်းချက်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်ခြင်း စသည့် ပညာရပ်များကိုလည်း အထူးကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်မြို့လုံးရှိ ကလေးသူငယ်များကို အိပ်မက်ဆိုးများ ပေးနိုင်စွမ်းရှိသော အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်ကို ရှာဖွေရန် အသက်ငါးနှစ်ခွဲအရွယ် ကလေးတစ်ဦးအား ခိုင်းစေခြင်းမှာမူ...

အဆင့်မြင့် နားလည်သဘောပေါက်မှုစွမ်းအားရှိနေလျှင်ပင် လွယ်ကူသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ နှုတ်မှ ဤမျှအထိ မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားသော စကားများ ထွက်လာသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ငြင်းရမယ်။ အပြတ်အသတ်ကို ငြင်းရမယ်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက တဟားဟား ရယ်မောလျက် "တကယ်ပဲ မလုပ်နိုင်ဘူးလား ကလေးတွေမှာ အကန့်အသတ်မဲ့တဲ့ အလားအလာတွေ ရှိတယ်လို့ ငါ အမြဲယုံကြည်ထားတာ။ ရှေးခေတ်တုန်းက ဂန်လော့ဆိုရင် အသက် ၁၂ နှစ်နဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ မင်းလည်း ခုနတင်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ဂါထာစွမ်းရည်နဲ့ ငါ့ရဲ့ အခက်အခဲကြီးကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား..."

"ငါက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုလို့ပါ။ ရွှီရန်... မင်းသာ အနည်းငယ် ကြိုးစားကြည့်မယ်ဆိုရင် အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်ကို ရှာဖွေပြီး နှိမ်နင်းနိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

ရွှီရန်: "..."

"အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်ကို နှိမ်နင်းဖို့ တာဝန်ကိုတော့ ကျင်းမြို့တော်ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့ဆီမှာပဲ ထားလိုက်ပါတော့ ကျွန်တော်ကတော့ သာမန်ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်တယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရွှီရန်ကို အသေအချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် "ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ ပြန်ပြီးတော့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူလိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ရွှီရန်ကို ဗီလာအိမ်လေး၏ တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် အသာအယာ ခုန်ပျံလျက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွှီရန်နှင့် သူ၏မိခင်တို့မှာလည်း ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အသီးသီး အိပ်စက်အနားယူရန် သွားကြတော့သည်။

နာရီအနည်းငယ်မျှ အပင်ပန်းခံခဲ့ရသဖြင့် ရွှီရန်သည် ခုတင်ပေါ်သို့ လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

...

နံနက် ၁၁ နာရီ။

ရွှီရန်သည် အားအင်များ ပြည့်ဝလန်းဆန်းစွာဖြင့် နိုးထလာပြီး ဧည့်ခန်းအတွင်း ဟိုခုန်ဒီလွှားဖြင့် ကြွက်သားများကို အကြောဆန့်နေလေသည်။

"ဟင် သူရဲကောင်းလေး နိုးလာပြီလား"

ရွှီရန်: "မေမေ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ ဒါနဲ့... သူတို့ အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်ကို ရှာတွေ့ကြပြီလား"

မိခင်ဖြစ်သူက ခေါင်းခါယမ်းလျက် "ကြည့်ရတာတော့... နံနက်ခင်းသတင်းမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့က တစ်ညလုံး မြို့ရဲ့ မိလ္လာစနစ်တွေကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ အစအနတောင် မတွေ့ခဲ့ဘူးတဲ့။ အခုတော့ မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို သဲလွန်စတွေပေးဖို့ အကူအညီတောင်းနေတယ်။ သဲလွန်စပေးနိုင်တဲ့သူကိုလည်း အဖိုးတန်တဲ့ အထောက်အပံ့တွေ ဆုချမယ်လို့ ပြောထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်က "အော်..." ဟုသာ ခပ်တိုးတိုး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မေမေက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို အောက်သို့ ဆွဲချကြည့်ရင်း ပိုမိုဇဝေဇဝါဖြစ်လာသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် "ဒီအိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်က မြေအောက်မှာ မပုန်းရင် တခြားဘယ်မှာ ပုန်းနေနိုင်မလဲ ကောင်းကင်ပေါ်မှာလား တိမ်တွေထဲမှာလား" ဟု မေးသည်။

ရွှီရန်က ပုခုံးတွန့်ပြလျက် "တိမ်တွေထဲမှာ ပုန်းဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းနည်းပါတယ်။ မြေအောက်မှာပဲ ဖြစ်ဖို့ များတယ်" ဟု ဖြေသည်။

မေမေက သံသယဖြင့် "တကယ်လား ဒါဆို စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့က ဘာလို့ ရှာမတွေ့တာလဲ"

ရွှီရန်: "သူ့ရဲ့ ပုန်းအောင်းတဲ့ နည်းလမ်းက တစ်ခုခု ထူးခြားနေလို့ ဖြစ်မှာပါ"

မေမေ: "သားကော ရှာတွေ့နိုင်မလား"

ရွှီရန်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

"..."

မေမေက ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီကနေ ကျွန်တော့်ဆီက သတင်းနှိုက်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာများလား။

ကျွန်တော်လည်း တကယ် မသိပါဘူးဗျာ။

ရွှီရန် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ မေမေက ရွှီရန်မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ချစ်စနိုးဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "ဟားဟား... မနေ့ညက သားပုံစံက ကယ်တင်ရှင်ကြီးလို ဖြစ်နေလို့ မေမေက သတိမထားမိဘဲ သားလည်း လုပ်နိုင်မှာပဲလို့ တွေးမိသွားတာပါ" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မနေ့ညက ကလေးတွေရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို သား နှင်ထုတ်ပေးနေတဲ့ ပုံစံက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလွန်းတာကိုး"

မေမေသည် အလွန်တရာ ပါရမီထူးချွန်သော သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေတော့သည်။ ရွှီရန်မှာမူ မေမေ၏ ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကို ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ အသည်းယားပြီး ဆွဲဖဲ့နေမှုကြားမှ ရုန်းထွက်လိုက်ရသည်။

"ဗိုက်ထဲမှာ အစာမရှိတော့ဘဲ ပြားကပ်နေပြီ မေမေ။ ကျောင်းက ထမင်းစားဆောင်မှာပဲ သွားစားကြမလား"

"ကောင်းသားပဲ... သွားစားကြတာပေါ့~"

အရသာရှိလှသော သလင်းကျောက်သားရဲအသားနှစ်တုံးကို စားသုံးပြီးနောက် ရွှီရန်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အင်အားသစ်များ စီးဆင်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်အတိုင်းပင်... နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရမည့် အချိန်ပင်။ သို့သော် ယခင်နှင့်မတူသည်မှာ ယခုအခါ သူတစ်ဦးတည်း လေ့ကျင့်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

သူနှင့်အတူ ကျန်းလျူလီ၊ ကျူးယွီဟန်၊ ဖုန်းယန်၊ ပိုင်ယွဲ့၊ ပိကျင့်ချိုးနှင့် ကျူးကော့ဟောင်ကျင် စသည့် ပါရမီရှင်ကလေးများထဲမှ အထူးချွန်ဆုံး ကလေးငယ်များကပါ ပူးပေါင်းပါဝင်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံး နှစ်နာရီကြာအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ရွှီရန်အတွက်မူ ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းပညာ၏ နေ့စဉ်တိုးတက်မှုအမှတ်များမှာ အပြည့်အဝ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်များမှာလည်း ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် သိသိသာသာ တိုးတက်လာကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် အနီးနားတွင် လက်ပိုက်လျက် ရပ်ကြည့်နေရင်း "တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပဲ။ ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ခံပညာ အလှုပ်အခတ်တွေက အရမ်းကို ပြေပြစ်လွန်းတယ်။ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် အသက်တူ တခြားကလေးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အပြတ်အသတ်ကို သာနေတော့မှာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရွှီရန်၏ လမ်းညွှန်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် သာမန်အသိဉာဏ်ကို ဆန့်ကျင်၍ အစွမ်းထက်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ "ဟမ်း... ရွှီရန် မင်း လေ့ကျင့်လို့ ပြီးပြီလား ကလေးတွေကို တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးဦးမလား။ အဲဒါမှ ပိုပြီး စိတ်ချရသလို ခံစားရလို့ပါ"

ရွှီရန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက်ပင် ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခုမှာ ရွှီရန်စိတ်ထဲသို့ လက်ကနဲ ပေါ်လာတော့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော့်အထင်တော့ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရုံနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး။ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းရဲ့ ပါရမီရှင် ကျောင်းသားတွေဆိုတာ အကြောက်တရားအပေါ်မှာ အလွန်ခိုင်မာတဲ့ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိရမယ်"

"ဘေးနားမှာ သမင်တစ်ကောင် ထိတ်လန့်တကြား ခုန်ပြေးသွားရင်တောင် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ရဘူး။ ရှေ့မှာ တောင်ကြီးပြိုကျလာရင်တောင် မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ရဘူး။ အဲဒါမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းပဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "ဟင် မင်းမှာ ဘယ်လို မြင့်မားတဲ့ အကြံဉာဏ်ရှိလို့လဲ"

ရွှီရန်: "ကျွန်တော့်မှာ ဒီပါရမီရှင်ကလေးတွေရဲ့ အကြောက်တရားကို ခုခံနိုင်စွမ်း မြင့်တက်လာအောင် လုပ်ဖို့ အကြံရှိပါတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

"ပြောပါဦး"

"စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်လေ... အကြောက်တရားကို ဖယ်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက အဲဒီအကြောက်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲ ကျွန်တော် သူတို့ကို ငိုသွားတဲ့အထိ ခြောက်လှန့်မယ်။ ပြီးရင်တော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို ပြန်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးမယ်"

"ဒီလိုမျိုး တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက် ဆက်တိုက်လေ့ကျင့်ပေးရင် သူတို့ရဲ့ အကြောက်တရား ခုခံနိုင်စွမ်းက မိုးပေါ်အထိ မြင့်တက်သွားမှာ သေချာတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားဟန်ဖြင့် "စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ။ ဒါဆို မင်းကို စမ်းခွင့်ပေးကြည့်ရမလား"

ရွှီရန်က မားမားမတ်မတ် ရပ်လိုက်ပြီး "စစ်မြေပြင်ကို သွားခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်" ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ခဏနေရင် ကလေးတွေကို ငါခေါ်ပေးမယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ရွှီရန်အပေါ်တွင် အထူးယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ ရွှီရန်သည် အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်၏ အကြောက်တရားကို နှင်ထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိသလို ပါရမီရှင်

ကလေးများကိုလည်း ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းပညာကို သင်ကြားပေးနိုင်သူပင်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရန်၏ အဆိုပြုချက်မှာ အမှန်တကယ် အလုပ်ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ ကလေးများကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြောက်စိတ်မရှိအောင် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင်... နောင်

တစ်ချိန်တွင် နာကြည်းမှုနတ်ဘုရားများ တစ္ဆေဝိညာဉ်များ သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော ဂြိုဟ်ပြင်ပကျူးကျော်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သုတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ သတ္တိရှိနေသရွေ့ လူသားကျင့်ကြံသူများအတွက် အကန့်အသတ်မဲ့သော ဖြစ်နိုင်ခြေများ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့်... ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ရွှီရန်သည် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် ကလေးများကို တရားဝင် ခြောက်လှန့်ခွင့် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

[ထိတ်လန့်ဖွယ် တိုးတိုးဆိုခြင်းစွမ်းရည်သည် အမြန်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

ရွှီရန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် သွားများကို စေ့ထားပြီး ဓားကို သွေးနေသကဲ့သို့ အားတက်သရော ရှိနေတော့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

သင်ကြားရေးစင်တာတွင် ကလေးငယ်များသည် လက်ကိုင်ပုဝါချတမ်း ကစားနေသကဲ့သို့ ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြပြီး ရွှီရန်မှာ ထိုဝိုင်း၏ အလယ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။

အခန်း။ ၅၆

ကလေးငယ်များသည် အလွန်တရာ တက်ကြွပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ဆော့ကစားနေကြပြီး အချို့မှာ ရွှီရန်ကျောပေါ်သို့ တက်ကာ လူသားတောင်ပူစာလေး လုပ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ နုနယ်လှသော ထိုကလေးငယ်များမှာ မကြာမီ ဘာဖြစ်လာတော့မည်ကို အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးကြမည်မဟုတ်ပေ။

ရွှီရန်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ကလေးငယ်များအား ခြောက်လှန့်ခြင်းစွမ်းရည်ကို အသာအယာ အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ကလေးများအား ချောက်ချားဖွယ်ရာ ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ အလုံးစုံ ကျရောက်သွားစေမည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို အသံနေအသံထား အမူအရာအပြည့်ဖြင့် စတင်ပြောပြလေတော့သည်။

ကလေးငယ်များ၏ မျက်နှာများသည် ရုတ်ချည်းပင် ပျက်ယွင်းသွားကြပြီး မိခင်များ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သို့သော် မိခင်များပင်လျှင် သူတို့၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ အေးစက်စက် အညစ်အကြေးတစ်ခုခု လာရောက် တိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် တုန်ရင်နေကြလေသည်။

"ဝါး... ဝါး... ဟီး..."

"အမေ... အမေရေ..."

ကလေးငယ်များသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် အော်ဟစ်နေသော တောကြောင်များကဲ့သို့ အသည်းအသန် ငိုကြွေးကြတော့သည်။

[ကလေးငယ်များအားခြောက်လှန့်ခြင်းတိုးတက်မှုအမှတ် +၄၈... လက်ရှိတိုးတက်မှု: ၈၉၉၈/၁၀၀၀၀...]

နောက်ထပ် အနည်းငယ်ဆိုလျှင် ထိတ်လန့်ဖွယ် တိုးတက်ဆိုခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ပင်။

ရွှီရန်သည် အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး ကလေးများ၏ ငိုသံများ ရပ်တန့်သွားစေရန် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို နှင်ထုတ်ခြင်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။

[ကြောက်ရွံ့ခြင်းကိုနှင်ထုတ်ခြင်းတိုးတက်မှုအမှတ် +၄၈...]

ကလေးငယ်များမှာ မျက်ရည်များ စဲသွားကြပြီး စိတ်ခံစားမှုများ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာကြသည်။ ထို့နောက် ချစ်စရာကောင်းသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ရွှီရန်ကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေကြပြန်သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကိုနှင်ထုတ်ခြင်း၏ အာနိသင်မှာ ကလေးငယ်များအားခြောက်လှန့်ခြင်းထက် ပိုမိုအားကောင်းနေသည်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

ကလေးငယ်များသည် ထိတ်လန့်မှုအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ မေ့လျော့သွားကြသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ နောက်တစ်ကျော့လောက်ဆိုရင်တော့ အမှတ်တွေ အပြည့်ရတော့မှာပဲ"

ရွှီရန်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားပြန်ရာ ကလေးငယ်များမှာ တစ်ဖန် အသည်းအသန် ပြန်လည်အော်ဟစ် ငိုကြွေးကြပြန်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သုံးကြိမ်မြောက် လေ့ကျင့်မှုအပြီးတွင် ရွှီရန်သည် တိုးတက်မှုအမှတ်များကို အလွယ်တကူပင် အပြည့်အဝ ရရှိသွားခဲ့သည်။ ဆယ်ကြိမ်မြောက် လေ့ကျင့်မှုအပြီးတွင်မူ ကလေးငယ်များသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ပုံပြင်များအပေါ် ခုခံနိုင်စွမ်း အနည်းငယ် ရှိလာကြပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ နှလုံးသား ကွဲအက်မတတ် မငိုကြတော့ပေ။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း "တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။ အကြောက်တရားကို ဖယ်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက အဲဒါကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲဆိုတာ မှန်နေတာပဲ။ ကောင်းပြီ... ဒီသင်ခန်းစာကို သင်ရိုးထဲ ထည့်လိုက်မယ်။ သူတို့ နေ့တိုင်း အကြောက်

တရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရအောင် လုပ်မယ်"

ရွှီရန်၏ အကြံပြုချက်မှာ အောင်မြင်သွားသဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေတော့သည်။

ရွှီရန်က ဝင်းပစွာ ပြုံးလျက် "ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေတာပေါ့"

သို့သော် ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လီချင်းဟုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ငါ့မှာ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။ ဒီအတိုင်း တစ်နှစ်လောက် ဆက်လုပ်သွားရင် ကလေးတွေက အကြောက်တရားကို တကယ်ပဲ မတုန်မလှုပ် ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက "ဒါက သတ္တိကို လေ့ကျင့်ယူတာနဲ့ ဆင်တူတာပဲလေ" ဟု ဖြတ်ပြောသည်။

လီချင်းဟုန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ "မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ရွှီရန်ရဲ့ ခြောက်လှန့်မှုတွေက တကယ့်နာကြည်းမှုနတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ခြောက်လှန့်မှုနဲ့ယှဉ်ရင် အပုံတစ်ထောင်ပုံ တစ်ပုံလောက်တောင် မရှိဘူး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး: "မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

လီချင်းဟုန်က တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် "ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ခြောက်လှန့်မှု အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်တင်ဖို့ပါ အနည်းဆုံးတော့ အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်ပေးတဲ့ ထိတ်လန့်မှုမျိုးနဲ့ တူအောင် လုပ်ရမယ်။ ကလေးတွေကို အသက်ရှူကျပ်မတတ် ကြောက်လန့်သွားအောင် အပြင်က ကမ္ဘာကြီးအတိုင်း ခံစားရအောင် လုပ်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒါက ကလေးကလား ကစားနေတာနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

ကျောင်းအုပ်ကြီး: "..."

မိခင်များအားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြပြီး "..."

ရွှီရန်လည်း အံ့အားသင့်သွားကာ လီချင်းဟုန်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဘုရားရေ... ငါတို့တော့ ယမမင်းအစစ်နဲ့ တွေ့ပြီပဲ။ ငါက စွမ်းရည်အမှတ်တက်ရုံလေးပဲ ခြောက်မလို့ပါဆို အစ်မကတော့ သူတို့ကို ငယ်ဘဝဒဏ်ရာတွေ ပေးချင်နေတာပဲ။

ဘာလဲ... အစ်မက ငယ်ဘဝဒဏ်ရာ ထုတ်လုပ်တဲ့စက်လား။

ရွှီရန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အင်း... နောက်တစ်လလောက်နေမှ ခြောက်လှန့်တဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက "ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ချင်းဟုန်က နည်းနည်း စိတ်စောနေသလိုပဲ" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

လီချင်းဟုန်က ခပ်ပါးပါး ပြုံးလျက် "ကျွန်မက စိတ်စောနေတာလား မထင်ပါဘူး... နာကြည်းမှုနတ်ဘုရားရဲ့ အကြောက်တရားကို တကယ်တမ်း ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က သူ့လက်နက်ကိုတောင် မကိုင်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတတ်တာလေ..."

"ငယ်ငယ်ကတည်းက အခြောက်ခံထားရတာ ပိုများလေလေ နောင်တစ်ချိန် စစ်မြေပြင်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ ပိုလွယ်လေလေပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် အသက်ခြောက်နှစ်အထက် ကလေးများကို ကမ်းပါးယံ သတ္တိလေ့ကျင့်ခန်းအတန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ရွှီရန်မှာမူ ထိုအတန်းကို တက်ရန်မလိုသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လေ့ကျင့်ခန်းများကို ဆက်လုပ်ရန် လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်နေတတ်သော လျူလီသည်လည်း သတ္တိလေ့ကျင့်ခန်း တက်ရန်မလိုသဖြင့် ရွှီရန်နောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုရွှီရန်... ညီမကို တခြား တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်တွေ သင်ပေးလို့ရမလား"

ရွှီရန်က သူမကို ကြည့်ကာ "အင်း... အရင်ဆုံး ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းပညာကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်အောင် အရင်လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အသက်ငါးနှစ်ခွဲအရွယ်အတွက်မူ ထိုခြေလှမ်းပညာမှာ လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။ သူမ၏ အခြေခံအရည်အချင်းစွမ်းအားကို စတင်ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အခါမှသာ ထိုအရည်အချင်းနှင့် ကိုက်ညီသော တိုက်ခိုက်ရေးပညာများကို သင်ကြားပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လျူလီက ချစ်စဖွယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အော်... ဟုတ်ကဲ့။ ဒါပေမဲ့ ညီမရဲ့ ခြေလှမ်းပညာက အခြေခံအဆင့်ရောက်နေပြီနော်။ ညီမ တော်တယ်မဟုတ်လား" ဟု မေးကာ ရွှီရန်ဘေးတွင် ဝဲပျံပြေးလွှားရင်း သူမ၏ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ဟန်ကို ဂုဏ်ယူပြနေတော့သည်။

"တော်တယ်... တော်တယ်"

သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှီရန်သည် ပျံလွှားဓားပစ်ခြင်းကို အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်တော့သည်။ လျူလီကလည်း သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ခြေလှမ်းပညာကို အပတ်တကုတ် လေ့ကျင့်နေသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက ရွှီရန်၏ ဓားပစ်ကွက်များကို ခိုးကြည့်နေတတ်သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ညရှစ်နာရီ နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် လျူလီက သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။

"သွားပြီနော် အစ်ကိုရွှီရန်"

"သွားပြီနော် အန်တီလင်း"

ရွှီရန်ကလည်း "သွားပြီနော် အန်တီချန်။ သွားပြီနော် ညီမလေး လျူလီ" ဟု ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် လေပြေအေးတစ်ခု သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် တုန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဒါ ဘာလဲ ပိကျင့်ချိုးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ နည်းနည်းဆင်ပေမဲ့ ရန်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တော့ မပါဘူး...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းအတွင်း မျက်ခုံးထူထူနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော အမူအရာရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက အံ့ဩစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "ဟင် စိတ်ဝိညာဉ် အခြေခံအရည်အချင်းရှိတဲ့ ပိကျင့်ချိုးအပြင် ငါ့ကို အာရုံခံနိုင်တဲ့ တခြားကလေး ရှိသေးတာလား"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒီကလေးမှာ ဘယ်လို အခြေခံအရည်အချင်းမျိုး ရှိတာလဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး: "ဘယ်သူလဲ"

ထိုအမျိုးသားမှာ ယဲ့ဖျင်ဖြစ်ပြီး "ဟို လူချောလေးလေ မျက်လုံးတွေက တက်ကြွပြီး အိမ်မှာ ဓားပစ်လေ့ကျင့်နေတဲ့ ကလေး" ဟု ညွှန်ပြသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အော်... ဓားပစ်နေတာက ရွှီရန်ပဲ။ သူက မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အာရုံခံနိုင်လို့လား။ မဖြစ်နိုင်တာ သူ့မှာ စိတ်ဝိညာဉ်

စွမ်းအား အခြေခံမရှိဘူးလေ"

"သူ သေချာပေါက် အာရုံခံမိတာပါ။ အဲဒီကလေးက အရမ်းကို ထက်မြက်လွန်းတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား အခြေခံ မရှိဘူးဆိုရင် ဘာရှိတာလဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး: "သူကိုယ်တိုင်ကတော့ သူ့ရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုက အရမ်းမြင့်တယ်လို့ ပြောတာပဲ။ တကယ်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားတဲ့ ဉာဏ်စွမ်းကို ပြသထားတာဆိုတော့ ရှာဖွေရခက်တဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှု အခြေခံပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်"

ယဲ့ဖျင်က မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် "ဟင် ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျားက နားလည်သဘောပေါက်မှု အခြေခံရှိတဲ့သူကို ဒီမူကြိုကျောင်းထဲ ထည့်ထားတာလား။ သူက သိပ္ပံနည်းကျ သုတေသနဘက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့ရဲ့ ဉာဏ်စွမ်းက အသက်ရှစ်နှစ် မတိုင်ခင်မှာတင် ကိုယ်ခံပညာနဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျွမ်းကျင်စေနိုင်မှာမို့လို့လား"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်း "သူ ကျင့်စဉ်တွေကို သင်ယူနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာ အလှုပ်အခတ်တွေကတော့ မင်းကို သေချာပေါက် အံ့အားသင့်သွားစေလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။