အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း။ ၆၁

ရွှီရန်သည် အရာခပ်သိမ်းကို အမှုန့်ခြေဖျက်နိုင်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ အမွှန်းတင်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မွေးဖွားလာသည့် နေ့မှစ၍ ယနေ့တိုင် တစ်

ရက်မနားဘဲ သူ့ကိုယ်သူ စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အစွမ်းသတ္တိအားလုံးကို အသုံးချကာ အခက်အခဲမှန်သမျှကို ကျော်လွှားခြင်းက သူ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်ပင်။

ထို့ကြောင့် ထိုအိပ်မက်မှာ မည်မျှပင် လက်တွေ့ကျနေပါစေ သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်

ပျက်ခဲ့ပါစေ ၎င်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေရန် သို့မဟုတ် စိုးရိမ်နေရန် မလိုအပ်ပေ။ သူ၏ အစွမ်းကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်ခြင်းဖြင့်သာ ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို အောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးတောပြီးနောက် ရွှီရန်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို တားမြစ်လိုက်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရွှီရန်ကို ပတ်၍ ကြည့်ရှုရင်း "ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို သွားချင်နေရတာလဲ။ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းသစ်လေးကို ငါ့ကိုလည်း ပြပါဦး"

"ဟင်... ဒီကိုယ်စားလှယ်ရုပ်ကို ဘယ်လိုများ ဖန်တီးထားတာလဲ။ အသားနဲ့ သွေးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေတောင် ပါနေပါလား။ တကယ့်ကို အစစ်အတိုင်းပဲ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒါက အတုမှန်း သိဖို့ ငါတောင် အသေအချာ ကြည့်လိုက်ရတယ်" ဟု ပြောကာ အံ့ဩနေတော့သည်။

ရွှီရန်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ကိုသာ ဘေးသို့ ဆန့်ပြလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း "ဒါက ကိုယ်စားလှယ် အခြေခံအရည်အချင်းနဲ့ ဆင်တူသလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ လုံးဝတော့ မတူပြန်ဘူး။ စွမ်းအင်သက်သက်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး စက်မှုပစ္စည်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ တစ်မျိုးကြီးပဲဗျ" ဟု မှက်ချက်ပေးသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက "တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ မင်း ဒါကို ဘယ်လိုများ စဉ်းစားမိတာလဲ။ ဒါက ရွှီရန်ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားတဲ့ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းရည်များလား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ယဲ့ဖျင်က "ဒါကို မွေးရာပါ ထူးခြားစွမ်းရည်တစ်မျိုးလို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒါက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သာ ရှိမယ်ဆိုရင် ပထမတန်းစား အခြေခံအရည်အချင်း အဆင့်ကို သေချာပေါက် ရောက်မှာပါ။ တခြား စွမ်းရည်တွေသာ ထပ်တိုးလာမယ်ဆိုရင်တော့ ရွှေရောင် အခြေခံအရည်အချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်" ဟု သုံးသပ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးကလည်း "ဟုတ်တယ် တကယ်လို့ သူက ရုပ်ကောင်နဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ရုပ်ကို အပြန်အလှန် လွတ်လပ်စွာ လဲလှယ်နိုင်မယ် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီတဲ့ နေရာကိုတောင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက ထိပ်တန်း ရွှေရောင် အခြေခံအရည်အချင်း ဖြစ်မှာပဲ" ဟု ဆက်လက်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရွှီရန်၏ အခြေခံအရည်အချင်း လေ့ကျင့်ရေး လမ်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခန့်မှန်းတွက်ချက်နေကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ရွှီရန်သည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ဘေးနားတွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်

လျက် သူ၏ ကိုယ်စားလှယ်ရုပ်နှင့် ချက်ချင်းလဲလှယ်ခြင်းကိုမူ လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လျက် "ကောင်းပြီ အခုကစပြီး မင်းရဲ့ အခြေခံအရည်အချင်းကို ကိုယ်စားလှယ် စေတမန်လို့ အမည်ပေးလိုက်မယ်" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

ရွှီရန်: "..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် အဘက်ဘက်မှ ပြည့်စုံသော်လည်း အမည်ပေးသည့် နေရာတွင်မူ အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ပေးထားသည့် အမည်တစ်ခုချင်းစီမှာ ခွေးတစ်ကောင်ပင် မြင်လျှင် ခေါင်းခါရလောက်အောင်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

ဘေးနားရှိ ယဲ့ဖျင်ကလည်း ခေါင်းခါယမ်းကာ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... သူ့ကို ကိုယ်စားလှယ် စေတမန်လို့ ခေါ်ဖို့တော့ မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်။ သူ ခုနက သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေတုန်းကလည်း ကိုယ်ရောင်ဖျောက်နိုင်သေးတယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ယဲ့ဖျင်သည် ရွှီရန်ကို ဇဝေဇဝါမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ "ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်တဲ့ နည်းစနစ်က ဘယ်လိုမူမျိုးလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ မန္တန်များဖြင့်ပင် ဤကဲ့သို့ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ခြင်းကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရွှီရန်သည် အခြေခံအရည်အချင်း၏ စွမ်းအား သို့မဟုတ် အလွန်မြင့်မားသော နည်းစနစ်တစ်ခုခုကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤအချက်ကို ထောက်ရှုလျှင် ရွှီရန်၏ အခြေခံအရည်အချင်းမှာ ရိုးရိုးကိုယ်စားလှယ်ရုပ်ထက် များစွာ ပိုမိုနက်နဲနိုင်သည်။

ယဲ့ဖျင်သည် အလွန်ပင် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ရွှီရန်၏ တည်ရှိမှုမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ နားလည်နိုင်ရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ရွှီရန်က လက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း "မြင့်မားတဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှု စွမ်းအားကြောင့် အလင်းနဲ့ အရိပ်ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး သူတို့ထဲမှာ ပုန်းကွယ်လိုက်တာပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

နားလည်သဘောပေါက်မှု ဆိုသည်မှာ အုတ်ခဲတစ်ခဲကဲ့သို့ပင် လိုအပ်သည့်နေရာတိုင်းတွင် အသုံးပြု၍ရသလို ရှင်းပြရခက်ခဲသည့် ကိစ္စမှန်သမျှကိုလည်း ဤအခြေခံအရည်အချင်းဖြင့်ပင် လှပစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေသည်။

ယဲ့ဖျင်က "အဲဒါ တကယ်ဖြစ်နိုင်လို့လား။ ငါရော သင်ယူလို့ရမလား" ဟု စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

ရွှီရန် ခေတ္တမျှ တုံ့သွားပြီးမှ "ကျွန်တော် လက်တွေ့ပြပါ့မယ်။ ဆရာ နားလည်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ သင်ယူလို့ ရနိုင်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီရန်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလင်းတန်းများထဲသို့ အလွန်ပါးလွှာသော ပုံရိပ်အဖြစ် စီးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုလုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့လွန်းသဖြင့် ယဲ့ဖျင်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ မှင်သက်သွားကြရသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် လေထဲတွင် လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ရွှီရန်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမိသွားတော့သည်။

"မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင် လုံးဝ မမြင်ရတော့ဘူး။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ ဒါက အခြေခံအရည်အချင်းရဲ့ စွမ်းအားပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ယဲ့ဖျင်က မေးစေ့မှ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်။

"အရိပ်ထဲ ပုန်းလျှိုးလုပ်ကြံတဲ့ အခြေခံအရည်အချင်းတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းရဲ့အတတ်က ပိုပြီး လက်တွေ့ကျတာပဲ။ အရိပ်ထဲပုန်းတဲ့ အတတ်က အလင်းနဲ့ အရိပ်ရှိမှ ဖြစ်တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ နေရောင်အောက်မှာတင် တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာဆိုတော့ ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရင် မင်းရှိနေတာကို ချက်ချင်း သိနိုင်တယ်။ မင်းက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ အာရုံခံတာမျိုးကို ထည့်မတွက်ထားမိဘူး ထင်တယ်။ နောက်ခါကျရင် ငါ မင်းကို လေ့ကျင့်ပေးမယ်။ စိတ်

ဝိညာဉ်စွမ်းအားရဲ့ သဘောတရားကိုပါ မင်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုထဲမှာ ထည့်သွင်းကြည့်။ တကယ်လို့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ အာရုံခံတာကိုပါ ရှောင်ရှားနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်အတတ်က ပြည့်စုံသွားပြီပဲ"

သူသည် ရွှီရန်ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း သူစဉ်းစားမိသော လေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်းအတွက် ဂုဏ်ယူနေသည့်ပုံပေါ်သည်။

ရွှီရန်က အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် "ဦးလေးယဲ့က တော်တော်တော်တာပဲ။ ဦးလေးပြောတဲ့နည်းကို ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော အကြံပြုချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ရွှီရန်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလင်း၊ အရိပ်နှင့် နေရောင်ခြည်တို့ကို ခံစားသိရှိနိုင်သဖြင့် နေ့ရောညပါ အလိုရှိသလို ကိုယ်ရောင်ဖျောက်နိုင်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ အာရုံခံမှုကို ရှောင်လွှဲရန်မူ သူ တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ အကယ်၍သာ ၎င်းကို လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့လျှင် ပိုမိုပြည့်စုံသွားမည်ပင်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် အာရုံခံမှုကိုပါ ရှောင်ရှားနိုင်လျှင် ၎င်းသည် အလွန်ကြီးမားသော တိုးတက်မှု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"အခုပဲ စမ်းကြည့်ကြရအောင်လေ"

"ကျွန်တော်က ကိုယ်ရောင်ဖျောက်အတတ်ရဲ့ အဓိကအချက်တွေနဲ့ နည်းစနစ်တွေကို ရှင်းပြမယ် ဦးလေးက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လေ့ကျင့်ပေးပေါ့"

အလုပ်ကို ချက်ချင်းလုပ်တတ်သော ရွှီရန်သည် ထိုပညာရပ်ကို ယခုပင် ပြည့်စုံအောင် လုပ်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

ယဲ့ဖျင်က "မင်းက တစ်ထိုင်တည်းနဲ့ ပြည့်စုံသွားအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လို့လား" ဟု မေးသည်။

ရွှီရန်က "အရင်ဆုံး အာရုံခံကြည့်မယ်။ ပြီးမှ ဒီည နည်းစနစ်တွေကို ထပ်ပြီး စဉ်းစားမှာပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ယဲ့ဖျင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"နားလည်ပြီ မင်းက အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားတွေးခေါ်ပြီးမှ အကောင်းဆုံး ကိုယ်ရောင်ဖျောက်နည်းကို ပုံတူကူးယူ ဖန်တီးတာကိုး... ဒါက မြင့်မားတဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုရဲ့ သဘောလား မင်းရဲ့ အခြေခံအရည်အချင်းအကြောင်းကို ငါ နည်းနည်း နားလည်လာသလိုပဲ"

ရွှီရန်က ဘာမှ ထပ်မရှင်းတော့ဘဲ နက်နဲသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်အတတ်ကို လက်တွေ့ပြသရင်း တစ်ဖက်မှလည်း အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြောကြားလေသည်။

ရွှီရန်၏ ရှင်းပြချက်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲကျယ်ပြန့်လွန်းသဖြင့် ယဲ့ဖျင်မှာ လိုက်ပါနားထောင်ရင်း ခေါင်းပင် ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် လက်ကာပြရင်း လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

"မရတော့ဘူး... အချက်အလက်တွေက အရမ်းများလွန်းတယ် ငါ နားလည်နိုင်တဲ့ အချက်တစ်ချက်တောင် မတွေ့ဘူး။ ငါတော့ ဒါကို သင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ကျွန်တော် ထပ်မသင်ပေးတော့ဘူးနော်"

ရွှီရန်သည် ရှင်းပြနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုသာ အလုံးစုံ အာရုံစိုက် ခံစားနေတော့သည်။ အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလေတော့သည်။

အခန်း။ ၆၂

"အင်း နားလည်သွားပြီ။ ခဏလောက် လေ့ကျင့်ပြီးရင်တော့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားရဲ့ အာရုံခံမှုကို လုံးဝကြီး ရှောင်လွှဲဖို့ မလုံလောက်သေးပေမဲ့ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းကတော့ နှစ်မှတ် သုံးမှတ်လောက် ပိုတိုးတက်လာမှာပဲ"

ရွှီရန်က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်က "နေဦး... မင်းက အခုလေးတင် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားတာလား" ဟု အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာတွင်လည်း အံ့ဩမှုများ အထင်အသား ပေါ်လွင်နေသည်။

"မိနစ်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာတင် ဒါကို တိုးတက်အောင်လုပ်မယ့် နည်းလမ်းကို မင်း တကယ်ပဲ ရှာတွေ့သွားတာလား"

ရွှီရန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလျက် "ဒါက နားလည်သဘောပေါက်မှု အခြေခံရဲ့ သဘောပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် နောက်သို့ အသာမှီလိုက်ရင်း "ငါမှတ်မိသေးတယ်... အစတုန်းက မင်းက ငှက်တွေနဲ့ စကားပြောနိုင်တယ်မလား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစွမ်းရည်က နောက်ပိုင်းမှာ မြင်ရတော့တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား မင်းက တိရစ္ဆာန်တွေကိုပဲ အမြဲတမ်း အစာကျွေးနေခဲ့တယ်..."

"အဲဒီနောက်မှာ ကလေးတွေကို ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းပညာတွေ သင်ပေးတယ်..."

"အခုကျတော့ ကိုယ်ပွားအတတ်တွေ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်အတတ်တွေကို ဖန်တီးလာနိုင်ပြီဆိုတော့... မင်းရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှု အခြေခံဆိုတာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးကို ဖော်ထုတ်နိုင်တာပေါ့ ဟုတ်လား"

"ပြီးတော့ မင်း လေးနှစ်ကျော်တိုင်တိုင် နေ့တိုင်း ဓားပစ်လေ့ကျင့်နေတာကိုလည်း ငါမှတ်မိနေတယ်။ မင်းရဲ့ ဓားပစ်ကွက်တွေကတော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား"

ရွှီရန်က လက်ကို ဘေးသို့ဆန့်ကာ "မဟုတ်ပါဘူး ဒါက ကလေးကစားစရာပါပဲ။ အဓိကကတော့ အာရုံစူးစိုက်မှုရှိအောင် လေ့ကျင့်တာပါ" ဟု ငြင်းပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး: "တကယ်လား ငါတော့ မယုံပါဘူး မင်းရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုနဲ့ တကယ့်ကို ထူးကဲတဲ့ စွမ်းရည်တွေ အများကြီး ဖန်တီးထားမှာ သေချာတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အခြေခံအရည်အချင်းကို အခုကစပြီး ဆန်းကြယ်စွမ်းရည် အခြေခံအရည်အချင်းလို့ပဲ ခေါ်ကြရအောင်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အမည်သစ်တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

ရွှီရန်: "..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးရယ်... အမည်ပေးတာကို ရပ်လိုက်ပါတော့ တောင်းပန်ပါတယ်။

ယဲ့ဖျင်၏ ကျောက်စိမ်းပုလွေ နတ်သံစဉ်ဆိုသည့် အမည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ခန့်ညားလိုက်လဲ။

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်... အချိန်ဗျူဟာမှူးကျူးယွီဟန်၊ မဖောက်ထွင်းနိုင်သောဒိုင်းလွှာ ဖုန်းယန်၊ ဓားသူရဲကောင်း ပျန်းယွဲ့၊ ဘုရင်၏အထောက်အပံ့ ကျူးကော့ဟောင်ကျင်၊ စစ်နတ်သမီး ကျန်းလျူလီ နှင့် ယခု ဆန်းကြယ်စွမ်းရည်ရွှီရန်ပင်။

အမည်တစ်ခုချင်းစီက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

တိုက်ပွဲဖြစ်တဲ့အခါ ပြိုင်ဘက်ကို ရယ်အောင်လုပ်ပြီး အနိုင်ယူဖို့ အစီအစဉ်များလား။

ရွှီရန်မှာ မည်သို့စ၍ ဝေဖန်ရမှန်းပင် မသိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ရတော့သည်။

ယဲ့ဖျင်ကမူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် "ကျောင်းအုပ်ကြီး... သူတို့ ဒုတိယအဆင့်ရောက်မှပဲ နာမည်ပေးဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်ပါတယ်။ အခု ကျောင်းအုပ်ကြီးပေးတဲ့ နာမည်တွေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားလွန်းလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ညံ့ဖျင်းမှုကို သတိမထားမိသော ကျောင်းအုပ်ကြီးက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ငါ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကတော့ မင်း ဘာအကြံမှ မပေးဖို့ပဲ" ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"ငါပေးတဲ့ နာမည်တွေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ ဆိုးနေလို့လား"

ရွှီရန်: "..."

ယဲ့ဖျင်: "..."

သူတို့နှစ်ဦး၏ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေမှုကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အထီးကျန်ဆွေးမြည့်သွားဟန်ဖြင့် "ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့... ဟူး..."

ရွှီရန်က အခြေအနေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

"ဦးလေးယဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်ရောင်ဖျောက်အတတ် လေ့ကျင့်ပေးမယ့်အချိန်ကို နေ့တိုင်း မနက် ၁၀ နာရီခွဲ နောက်ပိုင်းလို့ သတ်မှတ်ပေးလို့ ရမလား"

ယဲ့ဖျင်: "ရတာပေါ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးယဲ့။ ကျွန်တော် လျူလီတို့ အတန်းကို သွားသင်ပေးလိုက်ဦးမယ် သွားပြီနော်"

ရွှီရန်သည် စက္ကူရုပ်ကို ပြန်သိမ်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရွှီရန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

"နေဦး"

ရွှီရန် လှည့်ကြည့်ကာ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ကျောင်းအုပ်ကြီး တခြားတစ်ခုခု ကျန်သေးလို့လား"

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှသွားသည်။

"ငါ ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိတယ်... မင်း ခုနက မြို့ထဲကို သွားချင်တယ်လို့ ပြောတာလေ။ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာပြီး အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်ကို သွားရှာဖို့ ကြံစည်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ရွှီရန်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ စိတ်ကူးကလည်း အရမ်းယဉ်တာပဲ ကျွန်တော့်မှာ ဘာသဲလွန်စမှ မရှိပါဘူး"

"ရှိတဲ့သဲလွန်စဆိုလို့ ဖုန်းယန်ရဲ့ ပန်းချီကားပဲ ရှိတာလေ။ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေးတွေကတော့ ဂူဟော့ငှက်တွေကတစ်ဆင့် အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်ဆီကို ထူးခြားတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ ပူဇော်ခံလိုက်ရတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါကို ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့လည်း ခန့်မှန်းပြီးသားပဲ မဟုတ်လား"

"သူ ဘယ်မှာ ပုန်းနေလဲဆိုတာကတော့... ဦးလေးယဲ့လို ထိပ်တန်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျွမ်းကျင်သူတောင် ရှာမတွေ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို တကယ်ကြီး အားကိုးနေတာလား"

ရွှီရန်က ဆက်တိုက် ရှောင်လွှဲနေလေသည်။

သို့သော် ရွှီရန်က ရှောင်လွှဲလေလေ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပို၍ပင် မယုံကြည်လေဖြစ်ကာ "နားလည်ပြီ... အခု ငါ မင်းကို မြို့ထဲသွားဖို့ တရားဝင် ခွင့်ပြုချက် ပေးလိုက်ပြီ"

ရွှီရန်: "ကျောင်းအုပ်ကြီး... အခု ကျွန်တော် မြို့ထဲ မသွားချင်တော့ဘူး။ လျူလီကိုပဲ သွားတွေ့ချင်တော့တယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီး: "မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မင်း သွားချင်တာ ငါသိတယ်"

ရွှီရန်: "ကျွန်တော် တကယ်ကြီး မသွားချင်တော့ပါဘူးဆို..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ရွှီရန်၏ ပုခုံးကို အားရပါးရ ဆုပ်ကိုင်လျက် "ထပ်ပြီး ရှောင်မနေပါနဲ့တော့ မင်း မြို့ထဲကို သွားချင်နေတာ ငါသိပါတယ်"

"မင်းအမေဆီမှာ ငါကိုယ်တိုင် ခွင့်တောင်းပေးမယ်။ ပြီးတော့ ဦးလေးယဲ့ကိုလည်း မင်းနောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ဖို့ လွှတ်လိုက်မယ်။ ငါးရက် ခြောက်ရက်တင် မကဘူး တစ်လကြာမယ်ဆိုရင်တောင် အဆင်ပြေတယ်"

ရွှီရန်မှာ ပြန်လည်ငြင်းဆန်ရန် အင်အားပင် မရှိတော့ဘဲ ဆွံ့အသွားရသည်။

"..."

သူ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို အိမ်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လင်းချန်ရဲ့ မေမေ ရှိပါသလားခင်ဗျာ"

ရွှီရန်မိခင် ခြံထဲသို့ ထွက်လာပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီးပါလား... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲရှင်"

မိခင်ဖြစ်သူက သူတို့နှစ်ဦးကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ လက်ဖက်ရည်ပူပူဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး "လင်းချန်မေမေ... ယဲ့ဖျင်က ရွှီရန်လေးကို အပြင်မှာ ခဏလောက် လေ့ကျင့်ပေးချင်လို့တဲ့ဗျာ။ အဲဒါကြောင့် မေမေ့ဆီမှာ ခွင့်လာတောင်းတာပါ"

မိခင်ဖြစ်သူက ကျောင်းအုပ်ကြီးကို တစ်ချက် ယဲ့ဖျင်ကို တစ်ချက်နှင့် ရွှီရန်ကို တစ်ချက်စီ ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ သူသင်ရမယ့် စာသင်ခန်းတွေက..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး "ရွှီရန်လေးရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဒီစာသင်ခန်းတွေက အရေးကြီးလို့လားဗျာ"

မိခင် "အင်း... သိပ်တော့လည်း မအရေးကြီးလှပါဘူး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အတည်ပဲပေါ့။ ရွှီရန်က တခြားကလေးတွေနဲ့ မတူဘူး သူ အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံ ရှာဖို့ လိုအပ်တယ်"

ရွှီရန်: "..."

ဒီအိမ်မှာ ငါ့ကို နားလည်ပေးမယ့်သူ ရှိသေးရဲ့လား။

မူလက သူသည် လီစုန်းလင်းဆိုသောသူ အမှန်တကယ် ရှိ မရှိ သွားကြည့်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်ကို ရှာဖွေရမည့် တာဝန်ကြီးက သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျောင်းအုပ်ကြီးက အရမ်းတွေ စဉ်းစားလွန်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ခြောက်နှစ်သား ကလေးပဲရှိသေးတာလေ။ အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင် ပုန်းနေတဲ့နေရာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ"

ရွှီရန်က အလေးအနက် ပြောဆိုသော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးကမူ သူ၏ ငြင်းဆိုမှုများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ရွှီရန်ကို တောင်ခြေအထိ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်း၏ တံဆိပ်ကို ရွှီရန်လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကလေးလေး... ကျင်းမြို့တော်ကို သွားပြီးတော့သာ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်ပါ။ မင်း အောင်မြင်စွာ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ပျံရင်း တောင်ခြေမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွှီရန်သည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

မဆိုးပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မူကြိုကျောင်းကနေ ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ စဉ်းစားထားတာပဲ။ အခုတော့ အပြင်ထွက်ခွင့်ရတဲ့အပြင် ထိပ်တန်း အစောင့်အရှောက်တစ်ယောက်ပါ အပိုရတာပေါ့။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ လီစုန်းလင်းကို သွားတွေ့ရမယ်။ ဒီလူကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို မကြားလည်း မကြားဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်ဆိုကတည်းက... သူ့ကို တွေ့လိုက်ရင် တစ်ခုခု ထူးခြားလာနိုင်တယ်။

"ဒုတိယမှတ်တိုင်အနေနဲ့ မြို့ပြင်က ခရစ္စတယ်သားရဲတွေကို သွားပြီးအမဲလိုက်မယ်။ တစ်ဖက်ကလည်း ဝိညာဉ်ဖမ်းယူဖို့နဲ့ တစ်ကောင်နှစ်ကောင်လောက်ကို နတ်ဘုရားအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ပျိုးထောင်ဖို့ စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်..."

"တတိယမှတ်တိုင်ကတော့ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွေမှာ ကျင်းမြို့တော်ရဲ့ မြို့ပြဧရိယာတွေကို လှည့်လည်ရှာဖွေမယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အိပ်မက်ဆိုး နာကြည်းမှုမိခင်နဲ့ ဆုံချင်ဆုံနိုင်တာပဲ။ ဦးလေးယဲ့လည်း နောက်ကပါနေတာဆိုတော့ သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်းသတ်ပစ်ပြီး ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေးတွေအတွက် ကမ္ဘာကြေအောင် ကလဲ့စားချေပေးရမယ်။ ဒါမှ နောင်ရေးအတွက် အန္တရာယ်မှန်သမျှ အမြစ်ပြတ်သွားမှာ"

ရွှီရန်သည် ဤခရီးစဉ်အတွက် တစ်ခုလုံးစာ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်းပင် ရေးဆွဲလိုက်သည်။

"အင်း... ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် လီစုန်းလင်းက သုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ပဲ။ အိပ်မက်ထဲက အချိန်ကာလအရဆိုရင် သူက အသက် ၂၀ မှာ ကျင်းမြို့တော် သုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို ဝင်ခဲ့ပြီး အသက် ၂၉ နှစ်မှာ သေဆုံးခဲ့တာ။ အခု ငါက ၈ နှစ်စောပြီး သူ့ကို လာရှာတာဆိုတော့ သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပဲ"

"ကောင်းပြီ။ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာရော ဒီလိုလူမျိုး တကယ်ရှိ မရှိ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ဤသို့တွေးတောရင်း ရွှီရန်သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

သူသည် ကျင်းမြို့တော်၏ အထွေထွေစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်ခဲ့သည်။ ထိုရုံးသည် ပြည်နယ်အတွင်း အမြင့်ဆုံးသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ သုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့များနှင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့များကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရသော ကျင်းမြို့တော် တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးအတွက် အဓိကကျသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

မိနစ် ၂၀ ခန့်အကြာတွင်...

အထွေထွေစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ခေတ်မီသော လေးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ စံအိမ်ကြီးတစ်ခုအလား ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေသည်။ အဆောက်အအုံများ ရှေ့ရှိ မြက်ခင်းပြင်နှင့် ရင်ပြင်မှာလည်း အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပပေသည်။

"မင်္ဂလာပါ…..သုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့က ဘယ်အဆောက်အအုံမှာလဲဟင် ကျွန်တော် လီစုန်းလင်းကို လာရှာတာပါ"

ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်သည် လမ်းမေးနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်သောအခါ "မင်းက ဘယ်သူလဲ သုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့နဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှီရန်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်း၏ တံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်နာမည်က ရွှီရန်ပါ။ သူ့ကိုတွေ့ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထူးခြားသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် တံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကင်းလှည့်အစောင့်နှစ်ဦးမှာ မှင်သက်သွားကြပြီး အသံနေအထားမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသွားတော့သည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းရဲ့ တံဆိပ်လား ပါရမီရှင်ကလေးပေါ့ မင်း... မင်္ဂလာပါ အထဲကို ကြွပါခင်ဗျာ"

မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပြသလိုက်သည်နှင့် ဆက်ဆံခံရမှုမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ရွှီရန်ကို သီးသန့် ဧည့်ခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည်ပူပူ တစ်ခွက်ဖြင့် တည်ခင်းပေးထားသည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး"

ကင်းလှည့်အစောင့်သည် သုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဟဲစီဖန်း၏ ရုံးခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင်... နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းက ပါရမီရှင် ရွှီရန်ဆိုတဲ့ ကလေးက လီစုန်းလင်းကို တွေ့ဖို့ ရောက်နေပါတယ်ခင်ဗျာ"

ဟဲစီဖန်းသည် ပထမတော့ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် "ရွှီရန်... ရင်းနှီးသလိုပဲ... ဩော် လွန်ခဲ့တဲ့အပတ်က လုယာ ပြောသွားတဲ့ ပါရမီရှင်ကလေးပဲ"

"မြန်မြန် လီစုန်းလင်းကို အမြန်သွားအကြောင်းကြားလိုက်"

"ငါကိုယ်တိုင်လည်း လုယာကို သွားဖိတ်လိုက်ဦးမယ်..."

အမိန့်ရသည်နှင့် ကင်းလှည့်အစောင့်သည် သုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ တစ်ချိုးတည်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်နေကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ အားယူအော်ဟစ်သံများလည်း တညံညံ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"လီစုန်းလင်း လီစုန်းလင်း မင်းကိုတွေ့ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ရောက်နေတယ်။ အမြန်ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်တော့"

လီစုန်းလင်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ငါက သာမန်မိသားစုက လာတဲ့သူပဲ။ တစ်မိသားစုလုံးမှာလည်း ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျင့်ကြံသူဖြစ်တာ။ ဘယ်လိုလုပ် အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ သိမှာလဲ

"တစ်ခုခု မှားနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလူက ငါနဲ့ နာမည်တူတဲ့ တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကင်းလှည့်အစောင့်က "သုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့က လီစုန်းလင်း ဟုတ်တယ်မလား အသက် ၂၁ နှစ် မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်ဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းက ပါရမီရှင်ကလေးက မင်းကို အထူးတလည် တွေ့ချင်လို့တဲ့ အမြန်လာခဲ့တော့ ခေါင်းဆောင်ဟဲလည်း မင်းကို စောင့်နေတယ်"

ကင်းလှည့်အစောင့်၏ စကားကြောင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အံ့ဩခြင်း၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းနှင့် မနာလိုခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ပေါင်းများစွာသည် လီစုန်းလင်းထံသို့ စုပြုံကျရောက်လာလေတော့သည်။