အခန်း (၇၁-၇၂)

အခန်း။ ၇၁

ရွှီရန်နှင့် ယဲ့ဖျင်တို့ နှစ်ဦးသား တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှင်တက်သွားကြပြီး "ဟင်... အခုမှ ပြန်ရောက်တာလား"

ဟယ်စီဖန်း: "ဟုတ်ပါတယ် သူတို့ မနေ့က နေ့လယ်ပိုင်းကမှ ကျင်းမြို့ကို ပြန်ဝင်လာကြတာပါ"

ရွှီရန်: "ဦးလေးရီ... အခုမှ ပြန်ရောက်လာတဲ့ ဒီကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး ငါးယောက်က ကျွန်တော်တို့အတွက် သံသယအရှိဆုံး တရားခံတွေပဲ"

ယဲ့ဖျင်ကလည်း သဘောတူထောက်ခံကာ "ဟုတ်တယ် အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင်က သူတို့ရဲ့ သားအိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေဖို့ အခွင့်အလမ်း အများဆုံးပဲ။ သူတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို သီးသန့်ခွဲထုတ်လိုက် ဒီငါးယောက်ကို အရင်ဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးမယ်"

ဟယ်စီဖန်းက ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် "ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျာ" ဟု ပြောကာ ပြင်ဆင်လေတော့သည်။

မကြာမီပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး ငါးဦး၏ အချက်အလက်နှင့် နေရပ်လိပ်စာများကို စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော အမျိုးသမီး နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်ဦး၏ အချက်အလက်များကိုမူ နောက်ထပ်စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုတွင် ခွဲခြားဖော်ပြထားသည်။

ယဲ့ဖျင်သည် ထိုစာရွက်စာတမ်းကို ဖွင့်ကြည့်ကာ ဆယ်စက္ကန့်ခန့် အကဲခတ်ပြီးနောက် "ကောင်းပြီ ငါ အခုပဲ သွားစစ်လိုက်မယ်"

ရွှီရန်: "ဦးလေးရီ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

ယဲ့ဖျင်: "ဒါဆို အခုပဲ ထွက်ကြမလား"

ရွှီရန်: "သွားကြစို့"

နံနက် ၃ နာရီ မိနစ် ၂၀ ရွှီရန်နှင့် ယဲ့ဖျင်တို့သည် အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ခေါင်းမိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

ယဲ့ဖျင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အခန်းများထဲသို့ တိုးဝင်ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးများ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"သံသယအရှိဆုံးတရားခံ ငါးယောက်လုံးကို စစ်ပြီးပြီ။ ဘာမှ ထူးခြားတာ မတွေ့ဘူးလား။ ရှောင်ရန်... မင်းကော တစ်ခုခု မသင်္ကာစရာ တွေ့မိလား"

ရွှီရန်: "ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မမှန်တာ မတွေ့ဘူး ပင်ပေါက်ကင်မရာတွေပဲ တပ်ဆင်ထားခဲ့ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်ကြတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောရင်း ရွှီရန်သည် သူ၏ ပုရွက်ဆိတ်-၁ ကိရိယာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်: "ကင်မရာတွေ တပ်ပြီးပြီဆိုရင် ကျန်တဲ့ သံသယဖြစ်ဖွယ် အမျိုးသမီး နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်ကို ဆက်စစ်ကြတာပေါ့"

သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ရသည်ဟု မယူဆဘဲ အမှုအမြန်ဆုံး ပေါ်ပေါက်တော့မည်ကဲ့သို့ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသည်။

အချိန်များမှာ ကုန်ဆုံးသည်ဟုပင် မထင်မှတ်ရပေ။

သံသယရှိသူ နှစ်ရာ့သုံးဆယ့်သုံးဦးအနက် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ကျော်ကို စစ်ဆေးပြီးချိန်တွင် မိုးလင်းရန်ပင် နီးကပ်လာ၏။

ဦးလေးရီက ရွှီရန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကာ "ရှောင်ရန်... မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား။ ပင်ပန်းရင် ပြန်နားလိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် စည်းကမ်းအရာတွင် ဘုရင်တစ်ဆူ ဖြစ်သော ရွှီရန်အတွက်မူ ပင်ပန်းတာမရှိပေ။

ရွှီရန်က ခေါင်းခါပြကာ "မပင်ပန်းပါဘူး ဆက်ပြီးတော့ပဲ စိစစ်ကြရအောင်"

နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...

နံနက် ၆ နာရီတိတိ၌ တစ်ညလုံးနီးပါး စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း ယဲ့ဖျင်နှင့် ရွှီရန်တို့မှာ လက်ဗလာဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိကြသည်။

ယဲ့ဖျင်: "...ဒါကတော့ တော်တော်လေး အနေရခက်သွားပြီ။ စစ်ဆေးမှု နှစ်ရာ့သုံးဆယ့်သုံးကြိမ်လုံးက ဘာမှ မထူးခြားဘဲ ပြီးဆုံးသွားတာလား"

အမှန်စင်စစ် ယခင်ကလည်း ရှာဖွေမှုများ ရာနှင့်ချီ၍ မအောင်မြင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယဲ့ဖျင်မှာ ထိုအခြေအနေများကို တစ်ဦးတည်းသာ တိတ်တဆိတ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ရွှီရန်က ဘေးမှကြည့်နေသည်ဖြစ်ရာ ယဲ့ဖျင်အဖို့ အနေရခက်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေတော့သည်။

သူ့ကိုယ်သူလည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မိသွားသည်။

ရွှီရန်ကမူ အလိုက်တသိဖြင့်ပင် "ရပါတယ် ဦးလေးရီ။ ကျွန်တော်တို့ ရှုံးနိမ့်သွားတာ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ပြန်သွားပြီး စောင့်ကြည့်ရေးဗီဒီယိုတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ရအောင် တစ်ခုခုတော့ သဲလွန်စရမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်: "အေးဗျာ... ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ရှောင်ရန်... မင်း တခြားနေရာတွေကိုကော ကျင့်စဉ်သွားကျင့်ဖို့ ရှိသေးလား"

ရွှီရန်က ခေါင်းခါပြရင်း "ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးက ပြီးဆုံးသွားပါပြီ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ယခုတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားစုငါးဆယ်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ စက္ကူခေါက်စစ်သည်တော် အင်အားစုကို များစွာ အားကောင်းလာစေခဲ့သည်။

သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးမှာ အလုံးစုံ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖျင်က ရွှီရန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း "တကယ်ပဲ လေ့ကျင့်ရေးက ပြီးသွားပြီလား"

ရွှီရန်: "ဟုတ်ကဲ့ တကယ် ပြီးသွားပါပြီ"

ယဲ့ဖျင်: "ဒါဆိုရင် ငါနဲ့အတူ အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင် ကို ဆက်ရှာကြည့်ဖို့ အဖော်လုပ်ပေးပါဦးလား။ မင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်က တော်တော်လေး ဆန်းသစ်တယ်။ မင်းကြောင့်ပဲ ရှာတွေ့သွားနိုင်တာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တယ်လေ"

ရွှီရန်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "ကောင်းပါပြီ။ အခုအချိန်ကြီး ကျောင်းပြန်သွားရင်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ရှင်းပြရတာ မလွယ်ဘူးလေ"

ယဲ့ဖျင်: "ဟူး... ပင်ပန်းလိုက်တာ။ ငါ ဟယ်စီဖန်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငါတို့ကို လာကြိုဖို့ ကားတစ်စီး လွှတ်ခိုင်းလိုက်ဦးမယ်"

ရွှီရန်: "ဟိုမှာ ဘတ်စ်ကားတစ်စီး လာနေတာပဲ အဲဒါနဲ့ သွားကြမလား"

ယဲ့ဖျင်: "ဘတ်စ်ကားနဲ့လား... ရတာပေါ့"

သူတို့နှစ်ဦး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ညလုံး မျက်စိမမှိတ်ခဲ့ရသော ဦးလေးရီမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ရာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ရွှီရန်ကမူ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အနားယူနေလိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားမှာ ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်နေပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လမ်းဘေးမှတ်တိုင်တစ်ခု၌ ရပ်လိုက်သည်။

ကျောပိုးအိတ်လေး လွယ်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပြေးတက်လာပြီး ကတ်ပြားကို စက်တွင် ဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြု၍ အကြွေစေ့ ထည့်ပေးပါ"

စက်မှထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ အေးစက်လှသည်။ မိန်းကလေးငယ်မှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး အကြွေစေ့ပုံးနှင့် သူမ၏ ဘတ်စ်ကားကတ်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရွှီရန် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီမလေး ကျောင်းမသွားတော့ဘူးလား။ ဘာလို့ ပြန်ဆင်းတာလဲ"

မိန်းကလေးငယ်က ရွှီရန်ကို ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ညီမ... ညီမ ကတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံကုန်သွားလို့ပါ"

ရွှီရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ကိုယ် ပေးလိုက်မယ် သွား... ထိုင်ခုံမှာ သွားထိုင်တော့"

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ဦးလေးရီ၏ အရာရှိကတ်ကို ခဏယူကာ စက်တွင် ဖြတ်ပေးလိုက်သည်။ မြည်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကားဆရာကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဦးလေးရီမှာမူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရင်း အရာရှိကတ်ကို ပြန်သိမ်းကာ ဆက်အိပ်နေလေသည်။

ဘတ်စ်ကားမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် မောင်းနှင်နေသည်။

ရွှီရန်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိသည်။

မသိမသာဖြင့် ဆယ်မိနစ် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ရုတ်တရက် ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ ထိုင်ရာမှ ထလာပြီး ရွှီရန်၏ ရှေ့တွင် လာရပ်သည်။ သူမက တည်ကြည်သော မျက်နှာပေး ကလေးသံလေးဖြင့် "အစ်ကို... ညီမတို့ မူကြိုမှာ တခြားသူတွေကို ကူညီရင် ဆရာမက ပန်းနီလေး တွေ ဆုပေးတတ်တယ်။ အစ်ကိုက ညီမကို ကူညီခဲ့တာဆိုတော့ ညီမက အစ်ကို့ကို ပန်းနီလေးတစ်ပွင့် ဆုချမယ်နော် ရမလား" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ ရောင်စုံဖောင်တိန်လေးကို မြှောက်ပြရင်း ရွှီရန်ကို ဆုချချင်နေရှာသည်။

ရွှီရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ကောင်းပြီလေ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှာဆွဲမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"နဖူးပေါ်မှာ ဆွဲပေးရမလားဟင်"

မိန်းကလေးငယ်က ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်: "နဖူးပေါ်မှာဆိုရင် မျက်နှာသစ်လိုက်ရင် ပျက်သွားမှာပေါ့။ ကိုယ့်ရဲ့ စက္ကူပေါ်မှာပဲ ဆွဲပေးတာ ဘယ်လိုလဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း ရွှီရန်သည် သူနှင့်အတူ အမြဲဆောင်ထားလေ့ရှိသည့် အဖြူရောင်စက္ကူခေါက်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်: "ဟုတ်ကဲ့။"

သူမသည် စက္ကူထပ်လေးကို ယူကာ ဘေးခုံတွင် ဒူးထောက်လျက် ပန်းနီလေးများကို အာရုံစိုက်ကာ ဆွဲလေတော့သည်။ မူကြိုကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ရိုးရှင်းသော ပုံဆွဲချက်လေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး လက်ချောင်းလေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် စေတနာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ညီမက အစ်ကို့ကို ပန်းနီလေး အပွင့်တစ်ရာ ဆုပေးချင်တာ"

မိန်းကလေးငယ်က ချိုသာစွာ ပြုံးရင်း ပန်းနီလေး အပွင့်သုံးဆယ်ကျော်ကို ဆွဲပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချစ်စရာသိုးလေး မူကြိုကျောင်း မှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိပါတော့မည်"

မိန်းကလေးငယ်က စက္ကူထပ်လေးကို ရွှီရန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ညီမ ကျောင်းရောက်ပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို တာ့တာနော်"

သူမသည် ရွှီရန်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားလေသည်။

ရွှီရန်: "တာ့တာ ညီမလေး"

ယဲ့ဖျင် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး "ဘတ်စ်ကားနဲ့ ကျောင်းသွားရတဲ့ ကလေးတွေဆိုတာ သာမန်မိသားစုက ကလေးတွေပဲ။ မင်း လုပ်တာ ကောင်းပါတယ်"

"တကယ်ကို အပြစ်ကင်းပြီး စိတ်ထားကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးပဲ"

"ငါလည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ အဲဒီလောက် ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် ရပါ့မလားမသိဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

ရွှီရန်က နားလည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ပြီး မိန်းကလေးငယ် ဆွဲပေးခဲ့သည့် ပန်းနီလေးများကို ကြည့်နေမိသည်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း စစ်မှန်သော စေတနာများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ထိုစက္ကူခေါက်လေးကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ငွေတစ်ကျပ်တန်ဖိုးနှင့် ဤမျှများပြားသော ပန်းနီလေးများကို ရရှိလိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။

နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယဲ့ဖျင်နှင့် ရွှီရန်တို့သည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ဦးလေးရီမှာ စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ရှောင်ရန်... ငါ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဘာချို့ယွင်းချက်ကိုမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူးလို့ မင်း ထင်လား။ ဟူး... အန္တရာယ်က ပိုပြီးတော့ နီးကပ်လာသလို ခံစားနေရတယ်"

ရွှီရန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ "ဦးလေးရီ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိတယ်"

ယဲ့ဖျင် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နိုင်ခြေလဲ"

ရွှီရန်က ခဏနားပြီး "တကယ်လို့ အဲဒီ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးက ကျင်းမြို့ခံ မဟုတ်ခဲ့ရင်ကော"

"တစ်မြို့လုံးကို အိပ်မက်ဆိုးတွေ ပေးခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကမှ သူက ကျင်းမြို့မှာ ခဏတာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်မှာ ကျင်းမြို့ကနေ ထွက်သွားခဲ့တာဆိုရင်ကော"

"ဒါက ကိုယ်ဝန်သုံးကြိမ်ပျက်ကျပြီး လေးကြိမ်မြောက် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့သူထက် ပိုပြီးတော့ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ရှိနိုင်တယ် မဟုတ်လား"

ယဲ့ဖျင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ် ဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါသာ အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင် ဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်မှာ။ အင်း... ဟယ်စီဖန်းကို ချက်ချင်း စိစစ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီမိစ္ဆာမကို မိချင်မိမှာပါ"

ထိုစဉ်မှာပင် ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။

"ယဲ့ဖျင်... ရွှီရန် ဘေးကင်းရဲ့လား။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား"

ယဲ့ဖျင်မှာ ချွေးစို့သွားပြီး "မဟုတ်တာ မဟုတ်တာ... သူက ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ အရင်အတိုင်း တက်တက်ကြွကြွပါပဲ" ဟု အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး: "အေး... ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့။"

"ဒါနဲ့ အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင် ရဲ့ သဲလွန်စများ တွေ့ပြီလား"

ယဲ့ဖျင်: "သဲလွန်စ အနည်းငယ်တော့ ရထားပါတယ် ဒါပေမဲ့ အစအနတော့ မတွေ့သေးဘူး။ ကျွန်တော် ဆက်ကြိုးစားကြည့်နေပါတယ် တစ်ခုခုတော့ တွေ့လာမှာပါ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး "အို... တိုးတက်မှု ရှိနေတာပဲလား"

ထိုအခါ ယဲ့ဖျင်က ရွှီရန်၏ ရဲတင်းသော ခန့်မှန်းချက်ကို ပြန်လည်ဖောက်သည်ချလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် " အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကလေးတစ်ယောက်စာလောက်ပဲ ရှိတာလား။ ဒါက သဘာဝနဲ့ နည်းနည်းတော့ ဆန့်ကျင်နေသလိုပဲနော်။ အဲဒီမိစ္ဆာက ကလေးဝိညာဉ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး စုစည်းထားတာ မဟုတ်လား အဲဒါကြီးက ကိုယ်ဝန်ဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ပုန်းနေနိုင်ပါ့မလား"

ယဲ့ဖျင်က သက်ပြင်းကို မတတ်သာသလို ချလိုက်ရင်း "မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဒီအတွေးလမ်းကြောင်းအတိုင်း ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ရမှာပဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး: "ကောင်းပြီလေ။ ငါတို့လည်း နည်းလမ်းပေါင်းများစွာနဲ့ ကျရှုံးခဲ့ပြီးပြီပဲ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုလောက် ထပ်ပြီး ကျရှုံးရုံနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"ရွှီရန်ကိုတော့ ငါ့ကိုယ်စား သေချာဂရုစိုက်ပေးဦး ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်နဲ့နော်"

ယဲ့ဖျင်: "နားလည်ပါပြီ ခင်ဗျာ"

ဖုန်းချပြီးနောက် ယဲ့ဖျင်က အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

မကြာမီမှာပင် ဟယ်စီဖန်းသည် စိစစ်ထားသော အချက်အလက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယဲ့ဖျင်နှင့် ရွှီရန်တို့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"စစ်ဆေးရေးမှူးရီ... စိစစ်မှုရလဒ်တွေ ထွက်လာပါပြီ။"

"တစ်မြို့လုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေဖြစ်ခဲ့တဲ့ လအကြိုအနှောင်းကာလမှာ ကျင်းမြို့ကို ခရီးထွက်လာတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး ငါးဆယ် ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ရထားပြီးပြီ သူတို့အားလုံးဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့ကြသူတွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့... သူတို့ ကျင်းမြို့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာကြတော့ဘူး"

ပြန်မလာကြဘူး ဟုတ်လား။

နောက်ထပ် သဲလွန်စတစ်ခု ထပ်ပြတ်သွားပြန်ပြီလား။

ဟူး...

ယဲ့ဖျင်က တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဟယ်စီဖန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်ထားလိုက်"

တောက် အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင်က ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေတာပါလိမ့်။

"စောင့်ကြည့်ရေး ဗီဒီယိုတွေကို သွားကြည့်ကြမလား"

ရွှီရန်: "ကောင်းပါပြီ"

သို့နှင့် သူတို့နှစ်ဦး စောင့်ကြည့်ရေးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

စောင့်ကြည့်ရေးခန်းအတွင်း ကင်မရာပေါင်း နှစ်ရာကျော်နှင့် ဖန်သားပြင်ပေါင်း နှစ်ရာကျော် ရှိနေသည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးသူ သုံးဆယ်ကျော်က ရှစ်နာရီတိုင်တိုင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း... ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိခဲ့ပေ။

ယဲ့ဖျင်၏ စိတ်မှာ လုံးဝကို လျော့ရဲသွားပြီး "ရှောင်ရန်... မင်းရဲ့ နည်းလမ်းကလည်း မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်း မဟုတ်သေးဘူး ထင်ပါတယ်..."

ရွှီရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဆက်ပြီး ကြည့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

သူတို့ နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ညနေ ၆ နာရီတိတိ ရုတ်တရက် ဟယ်စီဖန်းက ပြေးဝင်လာသည်။

"စစ်ဆေးရေးမှူးရီ အခြေအနေအသစ် တစ်ခု ရှိလာပါပြီ"

"တခြားမြို့ကနေ ကားနဲ့လာတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကျင်းမြို့ကို ရောက်လာပါပြီ သူမက ကိုယ်ဝန်သုံးလ ရှိနေပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်မိနစ်ကမှ မြို့ထဲကို ဝင်လာတာပါ"

ယဲ့ဖျင်မှာ အလွန်အံ့အားသင့်ကာ ထရပ်လိုက်မိသည်။

"သူပဲ ဖြစ်နိုင်မလား"

အခန်း။ ၇၂

ရွှီရန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "သူဖြစ်ဖို့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာနေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သူ အခု ဘယ်နားမှာလဲ"

ဟယ်စီဖန်းက သူမ၏ ဓာတ်ပုံ ကိုယ်ရေးအချက်အလက် ကားအရောင်နှင့် လိုင်စင်နံပါတ်တို့ကို ထုတ်ပြသည်။

ယဲ့ဖျင်: "ကင်းလှည့်ရဲတွေကို သူ့ကားကို တားခိုင်းလိုက် မြို့ထဲကို ပေးမဝင်နဲ့ဦး။ ပြီးတော့ ငါတို့အတွက် ကားတစ်စီးစီစဉ်ပေး အခုပဲ သွားမယ်"

ရွှီရန်နှင့် ဦးလေးရီတို့သည် ကားပေါ်သို့တက်ကာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးရှိရာဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်သွားကြတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် ကိုယ်ပိုင်ကားမောင်းလာသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ကျွန်မ ဘာယာဉ်စည်းကမ်းမှလည်း မချိုးဖောက်မိပါဘူး" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကင်းလှည့်ရဲ: "ခင်ဗျား ဘာစည်းကမ်းမှ မချိုးဖောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကျွန်တော်တို့က တရားဝင် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သပေးချင်လို့ပါ"

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး: "ဘာဆုတောင်းပေးမှာလဲ"

ကင်းလှည့်ရဲ: "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတွေ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတာ ခဏခဏ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ကျင်းမြို့ကလည်း တစ်မြို့လုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေနဲ့ ခြောက်ခြားခဲ့ဖူးတဲ့ သာဓကရှိတယ်လေ။

ဒါကြောင့် မြို့ထဲကိုဝင်လာတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တိုင်းကို အလင်းဓာတ် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေက အလင်းစွမ်းအားနဲ့ ကောင်းချီးပေးတာတွေ လုပ်ပေးနေပါတယ်။ ဒါက ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေဆီမှာ ကပ်ငြိနေတဲ့ ညစ်ညမ်းမှုတွေကို သန့်စင်ပေးပြီး သန္ဓေသားကို ပိုပြီး ကျန်းမာစေမှာပါ"

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "အဲဒီလို စည်းကမ်းမျိုး ရှိလို့လား" ဟု ပြန်မေးသည်။

ကင်းလှည့်ရဲက ပြုံးလျက် "ဟုတ်ကဲ့ အခုမှ အသစ်ထုတ်လိုက်တဲ့ စည်းကမ်းပါ"

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး: "ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရမှာလဲ"

ကင်းလှည့်ရဲ: "မိနစ်နှစ်ဆယ်ပဲ ကြာမှာပါ"

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် "မိနစ်နှစ်ဆယ်တောင်လား... အေးလေ စောင့်ရမှာပေါ့"

ကင်းလှည့်ရဲ: "ကျွန်တော်တို့ ရုံးခန်းထဲမှာ ဝင်နားပြီး စောင့်လို့ရပါတယ်"

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး: "မလိုပါဘူး ကားထဲမှာပဲ စောင့်လိုက်မယ်"

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကားလေးစီးက ထိုအမျိုးသမီး၏ ကားကို ဘက်ပေါင်းစုံမှ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ သူမ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား။

ကင်းလှည့်ရဲမှာလည်း စကားပြောနေရင်း သူမကို မကြာခဏ အကဲခတ်ကြည့်နေမိသည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး: "...ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ။ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်ဦးမယ်"

သူမသည် လူသွားလမ်းပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားပြီး မြောင်းဖုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ ကင်းလှည့်ရဲကလည်း သူမနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ် ကြာပြီးနောက်...

ရွှီရန်နှင့် ယဲ့ဖျင်တို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယဲ့ဖျင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း "ခင်ဗျားက တစ်မြို့လုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဖြစ်နေတုန်းက ကျင်းမြို့ကို ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်အဖြစ် လာခဲ့ဖူးတယ်နော်။ အခု တစ်နှစ်ကြာတော့လည်း ခင်ဗျားက ခရီးသည်အဖြစ်နဲ့ပဲ ဒီကို တစ်ခေါက် ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့"

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးက အပြစ်ကင်းစင်သည့်အလား ကြည့်ကာ "အရာရှိ... ကျွန်မ နားမလည်ဘူး ဘာပြဿနာရှိလို့လဲဟင်"

"ဘာလို့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတာက အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင် မဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးက ပြန်လည်ကန့်ကွက်လေသည်။

"အရာရှိ... အထောက်အထားမရှိဘဲ ကျွန်မကို ဒီလို မစွပ်စွဲပါနဲ့။ လိုအပ်ရင် ဆေးရုံမှာ သွေးစစ်မလား စီတီစကန်ရိုက်မလား... လုပ်ကြည့်ကြတာပေါ့"

သူမ၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော ရွှီရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အကဲခတ်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် ပျံလွှားဓားတစ်စင်းကို ထိုအမျိုးသမီး၏ ဗိုက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"

အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဦးလေးရီသည် ရွှီရန်၏ ပျံလွှားဓားကို တားဆီးရန် ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ လျှပ်တပြက် ပြေးဝင်သွားသည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး: "..."

ပျံလွှားဓားမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူမ၏ ရှေ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဓားဦးက အဝတ်အစားနှင့် ထိလုနီးပါး အခြေအနေတွင်...

ခရမ်းရောင်သန်းနေသော အစိမ်းရောင် လက်ငယ်လေးတစ်ဖက်မှာ ဗိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်

"ဟဲဟဲ... မဆိုးပါဘူး ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မင်းတို့ ရိပ်မိသွားတာပဲ"

"ဂုဏ်ယူပါတယ်... မင်းတို့ တစ်မြို့လုံးအတွက် အချိန်သုံးနာရီလောက်ကို ဆွဲဆန့်ပေးလိုက်နိုင်ပြီ"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ ဟဲဟဲ မကြာခင်မှာ ငါ အလုံးစုံ အသွင်ပြောင်းတော့မယ်"

"ငါ့ကနေစပြီး နတ်ဘုရားတွေ တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ် မင်းတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ယံကြီးက အက်ကြောင်းထနေပြီ"

"နတ်ဘုရားတွေ ဆင်းသက်လာမယ့် ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းကြီးကို ငါ ဖန်တီးပြမယ်"

စူးရှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံမှာ လမ်းမထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လိမ်တွန့်သွားပြီး မြင်သာထင်သာရှိသော အလောင်းခြောက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ဗိုက်မှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ခရမ်းစိမ်းရောင် အလင်းလုံးတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။ ထိုအလင်းလုံး၏ စွမ်းအင်သိပ်သည်းဆမှာ အလွန်မြင့်မားလှပြီး ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းမှာလည်း အလွန်ပင် စူးရှတောက်ပနေသည်။

ဦးလေးရီ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှသွားပြီး အံကို ကြိတ်ကာ "တကယ်ပဲ အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင် ဖြစ်နေတာကိုး မင်းကို ငါ ရှာလိုက်ရတာ"

စကားအဆုံးတွင် သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ကားဘီးတစ်ဘီးစာမျှ ကြီးမားသော တောက်ပသည့် အလင်းလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်မက်ဆိုးနာကြည်းမှုမိခင်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း"

ပြင်းထန်လှသော အလင်းတန်းကြီးသည် အလောင်းခြောက်နှင့် ခရမ်းစိမ်းရောင် အလင်းလုံးကို တစ်ခဏအတွင်း ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

အလောင်းခြောက်မှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားသော်လည်း ခရမ်းစိမ်းရောင် အလင်းလုံးမှာမူ ကောင်းကင်ယံသို့ လျှပ်တပြက် ပျံတက်သွားသည်။

"တစ်မြို့လုံး အိပ်မက်ဆိုးမက်စေ"

ခရမ်းစိမ်းရောင် အလင်းလုံးဆီမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး သောင်းနှင့်ချီသော ခရမ်းစိမ်းရောင် အမျှင်တန်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ထိုအမျှင်တန်းများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်နှုန်းဖြင့် တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်...

ကလေးငယ် အယောက်သုံးဆယ်ကျော်မှာ ထိုခရမ်းစိမ်းရောင် အမျှင်တန်းများ၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လေထက်တွင် လွင့်ပျံလာကြသည်။

စိမ်းရောင်အမျှင်တန်းများသည် ကလေးငယ်များ၏ နောက်စေ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ ပိတ်လျက်သားဖြင့် ကြိုးဆွဲရုပ်များသဖွယ် ခရမ်းစိမ်းရောင် အလင်းလုံး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လူသားဒိုင်းများအဖြစ် ဝန်းရံပိတ်ဆို့သွားကြသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက တိုက်ခိုက်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုကလေးငယ် အယောက်သုံးဆယ်မှာ အရင်ဆုံး သေဆုံးသွားရမည်ဖြစ်သည်။

လူသားတံတိုင်းဖြင့် အကာအကွယ်ယူထားသော ခရမ်းစိမ်းရောင် အလင်းလုံး၏ ရယ်သံမှာ စူးရှရိုင်းစိုင်းလှသည်။

"ဟဲဟဲ... စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ကြည့်ကြရအောင်"

"အခု တစ်မြို့လုံးမှာရှိတဲ့ ကလေးငယ်အားလုံးကို ငါက အိပ်မက်ဆိုးတွေနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေက သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ဝါးမြိုပစ်တော့မှာ"

"မင်းတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်"

"ပထမရွေးချယ်မှုက အားလုံးကို ရင်းပြီး မြို့ရဲ့အင်အားကို စုစည်းပြီး ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။ မင်းတို့ ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်လိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ဦးနှောက်တွေကိုတော့ ငါ အကုန်ဝါးမြိုပစ်လိုက်မယ်။ သူတို့တွေ အခုချက်ချင်းပဲ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ သေဆုံးသွားကြလိမ့်မယ်"

"ဒုတိယရွေးချယ်မှုကတော့ မင်းတို့ရဲ့ ပုလွေသံကို သုံးပြီး ငါ့ကို ခုခံဖို့ပဲ။ အဲဒါက ကလေးတွေရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို အိပ်မက်ဆိုးတွေ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မယ့် အရှိန်ကို လျှော့ချပေးပြီး မင်းတို့အတွက် ဆယ်နာရီလောက် အချိန်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆယ်နာရီအတွင်း ငါ့ရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကို မသတ်နိုင်ရင်တော့ သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်တွေက ငါ့ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရမှာပဲ"

"ဟဲဟဲ... အမြန်သေမလား အနှေးသေမလား ဘယ်ဟာကို ရွေးမလဲ။ အရှုံးပေးပြီး သေသည်အထိ တိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားမလား"

ခရမ်းစိမ်းရောင် အလင်းလုံး၏ ရယ်သံမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ရွေးစမ်း ရွေးစမ်း အားနည်းတဲ့သူတွေရဲ့ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ငါ မြင်ပါရစေဦး။ ဒီမြို့ကြီးရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ငါ ခံစားပါရစေဦး ဟဲဟဲ"

စကားအဆုံးတွင်...

ခရမ်းစိမ်းရောင် အလင်းလုံးသည် မြို့၏ ရေမြောင်းစနစ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားပြီး ရေမြောင်းဝတွင် ကလေးငယ် အယောက်သုံးဆယ်ကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖျင်မှာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။