အခန်း (၉၅-၉၆)

အခန်း။ ၉၅

သို့သော်လည်း ရွှီရန်၌မူ ရည်မှန်းချက်အငယ်စားများစွာ ရှိနေသေးသည်။

ရွှေရောင်အောင်မြင်မှုဘွဲ့တံဆိပ်ဖြစ်သော အရှင်သခင်လူငယ်ကို ရရှိရန်၊ ရွှေရောင်အောင်မြင်မှုဘွဲ့တံဆိပ်ဖြစ်သော လောင်မြိုက်သောသတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ရရှိရန်၊ ရွှေနီရောင်ရတနာများအတွင်းရှိ မြူဆိုင်းနေသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းရန်နှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို စုဆောင်းပြီး ရွှေနီရောင်အမြုတေအရိုးကို ထုတ်ယူရန်နှင့် စတုတ္ထဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်မှ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာတစ်ခုကို ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းဖြင့် လေ့ကျင့်ထုတ်ဖော်ရန် ပြီးလျှင် အခွင့်ကြုံခိုက် အင်းလက်ဖွဲ့ ရန်ငြိုးနတ်ဘုရား ကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းရန်ပင်။

အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် သူ၏နေ့ရက်တိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းလေ့ကျင့်မှုများ၊ စိတ်ကျေနပ်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့မည် ဖြစ်၏။

လူအုပ်စုတစ်စုအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ဦးက ပျင်းရိလာပါက ထိုပျင်းရိမှုမှာ လူတိုင်းထံ ကူးစက်သွားတတ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက ကြိုးစားလာပါက လူတိုင်းသည်လည်း ပြင်းထန်သော ပြိုင်ဆိုင်မှုခေတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်သည်မှာ လောကနိယာမပင်။

ယခုအချိန်အထိ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း ရင်သွေးငယ်ကျောင်းမှ ပါရမီရှင်များသည် ရက်ပေါင်း ၄၀၀ ကျော်တိုင်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြိုင်ဆိုင်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသူများထဲတွင် အပြင်းထန်ဆုံးမှာ အနီးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှ ဖုန်းယန်ပင်။ ပင်ကိုယ်က ဒိုင်းလွှားကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးသမားဖြစ်ရန် အိမ်မက်မက်နေသော ထိုကောင်လေးသည် တိုးတက်မှုရရန်အတွက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်မှာ "သုံးထောင်သော မိုးကြိုးလှုပ်ရှားမှု သုံးထောင်သော မိုးကြိုးလှုပ်ရှားမှု သုံးထောင်သော မိုးကြိုးလှုပ်ရှားမှု"

ထိုသို့ ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ နက်နဲသောလိပ်ဒိုင်းလွှားမှာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒိုင်းလွှား၏ အပြင်ဘက်မျက်နှာပြင်တွင် စိမ့်ကနဲ အေးစက်သော သတ္တုရောင်များဖြင့် ချွန်ထက်သော ဆူးချွန်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖုန်းယန်သည် သူ၏ဒိုင်းလွှားအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်လျက် ကျောက်တုံးကြီးအား အားကုန်ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။

အသံမှာ နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှပြီး မြေပြင်ပင် တုန်ခါသွားရ၏။

"မဆိုးဘူး သုံးထောင်သော မိုးကြိုးလှုပ်ရှားမှု ကို နောက်ဆုံးတော့ ကျွမ်းကျင်သွားပြီပဲ။ ဒါကို ပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ရောက်တဲ့အထိ ဆက်ပြီး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပါ။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းကို ဒီထက်ပိုပြီး မြန်ဆန်တဲ့ မှော်အတတ်ကို သင်ပေးမယ်"

ဖုန်းယန်သည် အံ့အားသင့်ကာဝမ်းသာသွားပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာရွှီရန်" ဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ရွှီရန်သည် ခေါင်းကိုအသာအယာညိတ်ပြလိုက်ရင်း သူ၏အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်ကာ "ပိုင်ယွဲ့... သိပ်ပြီးတော့ အကွက်မပေါ်စေနဲ့။ နက်နဲသော ခြေလှမ်းအတတ် က ဒီထက်ပိုပြီး စီးဆင်းမှုရှိရမယ်"

"မင်းအနေနဲ့ အရိပ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေဖို့ မလိုဘူး။ နေရောင်ခြည်ကြားက အားနည်းတဲ့အချက်တွေကို ရှာပြီး အဲဒီမှာ ပုန်းကွယ်လိုက်စမ်း ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်ရိပ်တွေနဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ခပ်သိမ်းသော အရာဝတ္ထုတွေရဲ့ ကွေးညွှတ်မှုနဲ့ လှိုင်းထန်မှု သဘောတရားတွေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားကြည့်..."

ရွှီရန်သည် ထိုသူနှစ်ဦး၏ရှေ့သို့ ဖျတ်ကနဲ ရောက်ရှိသွားပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် လက်တွေ့ပြသပေးလေသည်။

လမ်းပြအလင်းရောင် တိုးတက်မှု +၁...

လမ်းပြအလင်းရောင် တိုးတက်မှု +၁...

နောက်ထပ်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ဖြစ်သော ပညာရှိ၏ လမ်းညွှန်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူသည် ပိုင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများကိုပါ ကိုယ်ဖျောက်အတတ်အား သင်ကြားပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မည်။

သေချာပေါက်ပင် ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာရှိသေးပြီး ရွှီရန်အနေဖြင့် အတိအကျ ကတိမပေးရဲသေးပေ။

အဆုံးတွင်မူ ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ပညာသည် အလွန်တရာ နက်နဲရှုပ်ထွေးလှသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာရွှီရန်"

ရွှီရန်သည် အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခပ်တိုးတိုးထူးလိုက်ပြီး ကျားမလေးနှင့် ကျူးယွီဟန်တို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝဲပျံလျက် ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

"ကိုယ်ဖျောက်အတတ်မှာ အပြစ်အနာအဆာ လုံးဝမရှိရဘူး။ အနည်းငယ် ချို့ယွင်းချက်ရှိတာနဲ့ ကိုယ်ဖျောက်မှုက ကျရှုံးသွားမှာပဲ ဒါဟာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်လို့ အမှားအယွင်း လုံးဝအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"

"ဒါ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ပိုပြီး ခက်ခဲရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ရမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ပြောပြီး ရံဖန်ရံခါ လေပြင်းတိုက်တာ၊ မိုးရွာတာ၊ အလင်းအမှောင် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲတာမျိုးတွေ ရှိတဲ့ အခန်းတစ်ခု လုပ်ခိုင်းရမယ်။ အဲဒါမှ မင်းတို့ရဲ့ ရုတ်တရက် အခြေအနေပြောင်းလဲမှုအပေါ် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မှာ။ ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ အကြိမ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက် ကျရှုံးပြီးမှသာ ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို ဘယ်လို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သုံးရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလာလိမ့်မယ်"

ကိုယ်ဖျောက်အတတ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော မှော်အတတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ တတ်မြောက်သွားခဲ့လျှင် ကောင်းကင်ဘုံကပေးသော နတ်ဘုရားအတတ်ပညာကို ရရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီရန်သည် ကျားမလေးနှင့် ကျူးယွီဟန်တို့ကို ထိုအတတ်အား အမှန်တကယ် တတ်မြောက်စေလိုသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအနေဖြင့် ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် ကျွမ်းကျင်နိုင်ဖို့မှာမူ အလွန်ရှည်လျားသော ခရီးတစ်ခုကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းရဦးမည်ပင်။

ကျားမလေးက အလေးအနက်ထား၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုရွှီ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျူးယွီဟန်ကလည်း "...ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထုံးစံအတိုင်း ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ရှိနေကျနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ဪ... ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်တစ်ယောက် မလာဖြစ်တာ ဆယ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီပဲ။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်က ထိုဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးသည် ရုတ်တရက် အမူအရာများ လျှို့ဝှက်လာပြီး အိမ်မှာပဲ ခေတ္တပြန်၍ လေ့ကျင့်လိုကြောင်း ခွင့်တိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စကားပြောဖော်တစ်ယောက် လိုအပ်နေခြင်းက လမ်းညွှန်ပြသပေးသူ ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ့ကို အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ရွှီရန်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ကာ သူ၏ကိုယ်ဟန်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ထိုနေရာမှပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကိုယ်ဖျောက်အတတ် တိုးတက်မှု +၁...

ကိုယ်ဖျောက်အတတ် တိုးတက်မှု +၁...

ကိုယ်ဖျောက်အတတ် တိုးတက်မှု +၁...

"ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းနဲ့ လေ့ကျင့်ရတဲ့ အရသာက တကယ့်ကို ဇိမ်ရှိလှတာပဲ"

ရွှီရန်သည် မချင့်မရဲ သက်ပြင်းချမိသည်။ မိနစ်တိုင်းတွင် တိုးတက်နေသည်ဟူသော ခံစားချက်မှာ တကယ့်ကို နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း လေ့ကျင့်မှုပြုလုပ်သည်မှာ နာရီဝက်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။

စာကြည့်တိုက်မှ မြက်ခင်းပြင်သို့ ဦးတည်သည့် လမ်းအဆုံးမှနေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည် "ဆရာရွှီရန်ကျွန်တော် ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ပြန်လာပြီဗျို့"

ရွှီရန်သည် ကိုယ်ထင်မပြသေးဘဲ ကိုယ်ပျောက်လျက်ပင် ခေါင်းကိုလှည့်၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်သည် ရွှေရောင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ပွေ့ပိုက်လျက် မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ ပြေးလွှားလာနေသည်။

"အသစ်စက်စက် ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ရောက်ရှိလာပါပြီခင်ဗျာ"

သူသည် မတ်မတ်ရပ်ကာ ရွှီရန်အမြဲရပ်နေကျနေရာသို့ လှမ်း၍ အလေးပြုလိုက်သည်။

ရွှီရန်ကမူ "..."

စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ။

ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဒီလောက်အထိ နေရခက်စရာကောင်းတဲ့ အမူအရာမျိုးတွေ လုပ်နေတော့တာပဲလား။

ကြည့်နေရသူမှာပင် ခေါင်းနားပန်းကြီးလှပေသည်။

ရွှီရန်သည် ကိုယ်ထင်ပြလိုက်တော့သည်။

အားလုံးကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဆယ်ရက်တိုင်အောင် အရိပ်အယောင်မမြင်ခဲ့ရသော ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကြ၏။

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်က "တကယ်တော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အားလုံးအတွက် လက်ဆောင်တွေ ယူလာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျောင်းဝင်းထဲမှာ အသုံးအဖြုန်းကြီးတဲ့ အလေ့အထတွေကို တားမြစ်ထားလို့... နောက်မှပဲ ပေးတော့မယ်ဗျာ"

"..."

ကျောင်းဝင်းထဲမှာ အသုံးအဖြုန်းကြီးတဲ့ အလေ့အထတွေကို တားမြစ်တယ် ဟုတ်လား... အင်း... ဒီကောင်လေး ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့အရာတွေကို ယူလာလို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက တားမြစ်လိုက်ရတာလဲ။ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။

ရွှီရန်က "နောက်ခါကျရင် သာမန်လက်ဆောင်တွေပဲ ယူလာခဲ့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်မှာ ချမ်းသာလွန်း၍ ပစ္စည်းတန်ဖိုးကို မသိနားမလည်သူတစ်ဦး၏ အမူအရာမျိုးဖြင့် "ဒါတွေက သာမန်ပစ္စည်းတွေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကတော့ သိပ်ပြီး အဖိုးတန်လွန်းတယ်လို့ ဇွတ်ပြောနေတာ"

သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ သူပွေ့ပိုက်ထားသော ရွှေရောင်လိပ်ခွံကို ပုတ်ပြလိုက်ရင်း "ဆရာရွှီရန်... ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

ရွှီရန်က အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ ဘယ်သူကြည့်ကြည့် သိတာပဲလေ ဟုတ်တယ်မလား။ ဆူးတွေပါတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရွှေရောင်လိပ်ပဲဟာကို..."

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်က မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် "မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ဒါကို ဘာအတွက် သုံးမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦးလို့ ပြောတာပါ"

အင်း...

ရွှီရန်ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ထိုရွှေရောင်လိပ်၏ အသုံးဝင်ပုံကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်ပြီဖြစ်ရာ "မင်း... ဒါကို မင်းရဲ့ ဒုံးကျည်လို သုံးဖို့ ကြံနေတာလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်သည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာဖြင့် လက်ကိုခါးထောက်လိုက်ပြီး "သမိုင်းတစ်လျှောက် အင်အားအကောင်းဆုံး ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု အမြုတေအရိုး ပိုင်ရှင် ဆရာရွှီရန်ဆိုတာ တကယ့်ကို မမှားပါဘူး။ ကျွန်တော် ဆယ်ရက်ခွဲလောက်တိုင်အောင် အားထုတ်ကြံစည်ထားတဲ့ ပါရမီရှင်အစီအစဉ်ကို တန်းပြီး မြင်သွားတာပဲ"

"အတိအကျပါပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြုတေအရိုးက သက်မဲ့အရာဝတ္ထုတွေကို တွန်းကန်ပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ အစွမ်းသတ္တိက အတော်လေး နည်းပါးနေတာ... တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော် နေ့မအိပ် ညမစားဘဲ ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဆိုရိုးစကားရှိတယ် မဟုတ်လား။ ကောင်းကင်ဘုံဟာ ကြိုးစားတဲ့သူကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မထားဘူးတဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင် ဦးနှောက်က နောက်ဆုံးတော့ အဖြေတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အိမ်ကို ညတွင်းချင်း ပြန်သွားပြီးတော့ လူကြီးတွေကို အသိဉာဏ်မြင့်မားပြီး ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား ကောင်းမွန်တဲ့အပြင် သံမဏိဦးခေါင်းဖြင့် တိုက်စစ်ဆင်ခြင်းနတ်ဘုရားအတတ်ပညာရှိတဲ့ ခရစ္စတယ်သားရဲ အဖော်တစ်ကောင်ကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အဲဒီအရာပါပဲ။ အောင်နိုင်ခြင်းမရှိတဲ့ လိပ်ကလေးပေါ့"

အခန်း။ ၉၆

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်သည် သူ၏ ရွှေရောင် နဂါးလိပ်ကလေးကို ဂုဏ်ပြုဆုဖလားတစ်ခုကို မြှောက်ကိုင်ထားသည့်အလား မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ရွှီရန်၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး "အင်း... မင်း တကယ်ကြီး ပြောနေတာလား" ဟု မေးလိုက်မိသည်။

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်က "တကယ်ပြောတာပေါ့။ ကျွန်တော် အစွမ်းထက်တဲ့ အမြုတေအရိုးပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဒီ အောင်နိုင်ခြင်းမရှိသော လိပ်ကလေး နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်ကတော့ အပြောင်မြောက်ဆုံး လက်ရာတစ်ခုပဲ။ ဆရာရွှီရန်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီရှင်ဆန်တဲ့ အကြံဉာဏ်ကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပြီ မဟုတ်လား။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမယ့် ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြဖို့ ခွင့်တောင်းပါတယ်ခင်ဗျာ"

ရွှီရန်က ငြင်းလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး"

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်၏ အကြည့်များမှာ ခိုင်မာနေဆဲပင် "မဟုတ်ဘူး ရွှီရန်... မင်း သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားမှာပါ"

စကားပြောနေရင်းဖြင့်ပင် ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်သည် သူ၏ အောင်နိုင်ခြင်းမရှိသော လိပ်

ကလေးကို ပွေ့ချီကာ ဖုန်းယန် ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး "ဟေး... အစ်ကို ဖုန်းယန် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်ကို တစ်ချက်လောက် ပြသခွင့်ပေးပါဦး ဘယ်လိုလဲ"

ဖုန်းယန်သည် ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထို့နောက် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော လိပ်ကလေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အလေးအနက် မထားမိဘဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကာ ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ"

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်သည် တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လိပ်ကလေးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

"စတော့မယ်နော်... အောင်နိုင်ခြင်းမရှိသော လိပ်ကလေး"

သူသည် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သည့်အလား အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လိပ်ကလေးထံမှ မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည် အမိန့်ကို လက်ခံရရှိသွားပြီး သူ၏ ပင်ကိုယ်နတ်ဘုရားအတတ်ဖြစ်သော သံမဏိဦးခေါင်းဖြင့် တိုက်စစ်ဆင်ခြင်းကို စတင် အားယူနေသည်။

ထိုအတတ်ကို အားယူနေစဉ်အတွင်း ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် လေအဟုန်များ စုစည်းလာပြီး လိပ်ကလေးထံသို့ ဝှေ့ယမ်း ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"ဝူး…"

ချက်ချင်းပင် ထိုလိပ်ကလေးသည် ရွှေရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖုန်းယန် အမြဲလေ့ကျင့်နေကျ ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

"ဒိုင်း"

ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးက မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုဝင်တိုက်မှု အရှိန်အဟုန်မှာ ဖုန်းယန်၏ အရှိန်ထက် အနည်းငယ်မျှသာ လျော့နည်းပေသည်။

"ဟားဟား ဘယ်လိုလဲ ဆရာရွှီရန် မိုက်တယ် မဟုတ်လား"

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်သည် သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်လေးကို သပ်လိုက်ရင်း သူကိုယ်သူ အတော်လေး ခန့်ညားနေပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြပြီး "...ဒါက ဘာကြီးလဲ"

ပိုင်ယွဲ့က "ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်လား။ ထိခိုက်မှုအားကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းပုံရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပေ့ကျင့်ချိုးကမူ "ဒါပေမဲ့ အခုနက ဝင်တိုက်လိုက်တဲ့ ပုံစံကြီးက တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလိုနဲ့ ရင်းနှီးနေတာ ဘာလို့လဲမသိဘူး" ဟု ရေရွတ်လေသည်။

ကျူးယွီဟန်ကတော့ "...အင်း..."

သူမသည် ရွှေရောင်နဂါးလိပ်ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက် ဖုန်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်နှင့် အခါခါ အကဲခတ်နေမိသည်။ တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း ပြန်လည်မျိုသိပ်ထားဟန် ရှိ၏။

"ဟင်"

ပေ့ကျင့်ချိုးနှင့် ပိုင်ယွဲ့တို့သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြပြီး ကျူးယွီဟန်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်၍ ဖုန်းယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုသူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ထူးဆန်းသွားတော့သည်။

တူလိုက်တာ တကယ်ကို တူလွန်းတယ်။

နှစ်ယောက်စလုံးက ဒိုင်းလွှားတွေပဲ သုံးတာ။ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ဒိုင်းလွှားတွေမှာ ဆူးချွန်တွေ ပါတယ်။ ပြီးရင် နှစ်ယောက်စလုံးက အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဝင်တိုက်ကြတာ။ တူရုံတင်မကဘဲ မျိုးစိတ်မတူတဲ့ ညီအစ်ကိုအရင်းအချာတွေကျနေတာပဲ။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရပြီး လက်ကလေးများဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လျက် နေရခက်စွာ အောင့်ထားကြရလေသည်။

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ဖုန်းယန်သည် လူတိုင်း၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း နီရဲလာတော့၏။ လိပ်

ကလေးကို မြင်မြင်ချင်း ဘာကြောင့် ရင်းနှီးသလိုလိုမသက်မသာ ဖြစ်သလိုလို ခံစားခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို သူ နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ရဲ့ လိပ်ကလေးက... ဒိုင်းလွှားပုံစံကော သုံးတဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်ကော သူ့အတိုင်းပဲ မဟုတ်ပါလား။ သူ့ကို ပုံတူကူးထားသလို ဖြစ်နေတာပဲ။

အလိုလေး... ဘုရားရေ

ဖုန်းယန်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ထံသို့ ပြေးသွားကာ "ကျူး…..ကော်….ဟွမ်…ကျင်…." ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် နက်နဲသော ခြေလှမ်းအတတ်ကို သုံး၍ ရှောင်တိမ်းရင်း "ဘုရားရေ... ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုချောမောတဲ့ လူငယ်လေးကို တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ" ဟု ပြောရှာသည်။

ဖုန်းယန်က အံကြိတ်လျက် "သေပွဲဝင်မယ် မင်းနဲ့ ငါ သေပွဲဝင်မယ်။ ဒါ ဘယ်တော့မှ မပြီးဆုံးဘူး"

အခြေအနေကို လိုက်မမှီသေးသော ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

ကျားမလေးသည် ဘေးနားသို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လာပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့် ဖုန်းယန်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ဖိထိန်းလိုက်ကာ "ရပါတယ် တူတာကတော့ အမှန်ပဲ ဆိုပေမဲ့... မင်းရဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းက ဟိုလိပ်ကလေးရဲ့ ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်ထက် သုံးဆလောက် ပိုအားကောင်းပါတယ်" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်ရင်း သုံးဆဟူသောအချက်မှာ အလွန်ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည့်အလား လက်ချောင်းလေးသုံးချောင်းကို အလေးအနက် ထောင်ပြလိုက်သည်။

ဖုန်းယန် : "..."

မဟုတ်ဘူးလေ အစ်မကြီးရဲ့... အင်အားတစ်ခုတည်းကိုပဲ အမြဲအလေးမထားပါနဲ့လား။ ဒါက အင်အားပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ တူနေတဲ့ပြဿနာဗျ ဘယ်လောက်ပဲ အဆပေါင်းများစွာ သန်မာနေပါစေဦး။ ဒါက ကျွန်တော့်ကို ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ လှောင်ပြောင်နေသလို၊ ရန်စနေသလို ခံစားရတာဗျ။

ဖုန်းယန်သည် ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်မှာမူ အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုန်းနေရင်း သူ၏ အောင်နိုင်ခြင်းမရှိသော လိပ်ကလေးကို တစ်လှည့် ဖုန်းယန်ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီး "...အင်း"

သူသည် ဒူးထောက်လျှောတိုက်ကာ ဖုန်းယန်၏ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး "နားလည်မှုလွဲတာပါ အစ်ကိုဖုန်းယန်ရာ... အားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျွန်တော် အမှားဝန်ခံပါတယ်။ ကျွန်တော်က တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တစ်ခု တကယ်လိုချင်နေလို့ပါ။ တကယ်ပဲ သတိမထားမိလိုက်လို့... တမင်လုပ်တာ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်..."

ဖုန်းယန် : "..."

သူ သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခပ်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း "မင်းအနေနဲ့ တခြားမျိုးစိတ်ကို ရွေးလို့မရဘူးလား ဘာလို့ အထူးတလည် လိပ်ကိုမှ ရွေးရတာလဲ။ လိပ်ရွေးတာ ထားပါဦး။ ဘာလို့ ဆူးတွေပါတဲ့ လိပ်ခွံကိုမှ ရွေးရတာလဲ။ ဆူးပါတာကိုတောင် သည်းခံပါဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အဲဒီဆူးတွေက ကျွန်တော့်ဒိုင်းလွှားက ဆူးတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေရတာလဲ"

ဖုန်းယန်မှာ စိတ်ဓာတ်တွေ အောက်ခြေအထိ ပြိုလဲနေ၏။

ထိုလိပ်ကလေးမှာ မျိုးစိတ်သာကွဲပြားပြီး သူနှင့် ကွဲကွာနေသော ညီအစ်ကိုအရင်းအချာ တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူလွန်းနေသည်။

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်: "ကျွန်တော့်အိမ်က လူကြီးတွေ ရက်ပေါင်းများစွာ သေသေချာချာ ရွေးပေးထားတာပါဗျာ။ ဒါက အသန်မာဆုံးနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးမို့လို့ပါ..."

ဖုန်းယန် : "မင်း အဲဒီပေါင်းစပ်စွမ်းရည်ကို သုံးတိုင်း ငါ့နားနဲ့ ဝေးဝေးမှာနေစမ်း။ ဝေးလေ ကောင်းလေပဲ"

ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်မှာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရပြီး "ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဝေးဝေးမှာ နေပါ့မယ်။ အစ်ကို့ကို မြင်ပြီး စိတ်မညစ်ရအောင် လုံးဝ အတွေ့မခံတော့ပါဘူး"

ဖုန်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီးနောက် ရွှီရန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဆရာရွှီရန်... ကျွန်တော့်အတွက် တခြားတိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းလေး တစ်ခုလောက် ထပ်ရှာပေးလို့ ရမလားဟင် ကျွန်တော်က..."

ရွှီရန် : "ဒါက တော်တော်တော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

သူသည် ဖုန်းယန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း "ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုတာ မျက်နှာအထူကြီး ထားနိုင်ရမယ်။ အရာအားလုံးကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရင်ဆိုင်နိုင်ရမယ်။ အကယ်၍ မင်းက ရန်သူနဲ့တွေ့တဲ့အခါ ဒီလိုမျိုး စိတ်လှုပ်ရှားနေရင် အန္တရာယ်အဆင့်က တော်တော်မြင့်သွားလိမ့်

မယ်။ အဖွဲ့သားတွေကိုတောင် ဒုက္ခပေးမိနိုင်တယ်။ ဒါကို စိတ်ထဲမထားနဲ့။ သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်းပါ"

ရွှီရန်၏ အားပေးစကားကို ကြားပြီးနောက် ဖုန်းယန်သည် ချက်ချင်းပင် နိုးကြားသွားကာ "ဆရာပြောတာ တကယ်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီလို စိတ်နေစိတ်ထားမျိုးကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ လိုအပ်နေတာပဲ"

ရွှီရန် : "ဟုတ်တယ် တူနေတာကိုပဲ အာရုံမစိုက်နေနဲ့။ တကယ်လို့ အဲဒါက တကယ်ကြီး လိပ်တစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အဲဒီလို ကြောက်ရွံ့တတ်တဲ့ စိတ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကျော်လွှားပစ်လိုက်"

ဖုန်းယန်သည် ရိုးသားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရွှီရန်၏ လမ်းညွှန်မှုမှ အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိသွားကာ "ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာရွှီရန်"

တစ်ပတ်လှည့်ကာ ဖျောင်းဖျလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖုန်းယန်သည် အရာအားလုံးကို လက်ခံသွားနိုင်ခဲ့လေသည်။

သူသည် မျိုးစိတ်ကွဲပြားသော ညီအစ်ကိုအရင်းအချာကိစ္စကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျူးကော်ဟွမ်ကျင်... ပြီးတော့ သူ၏ လိပ်ကလေးနှင့်အတူ နေ့တိုင်း အတူတူ လေ့ကျင့်နေတော့သည်။

လူသားပုံသဏ္ဌာန် လိပ်ကလေးနှင့် လိပ်ပုံသဏ္ဌာန် ဖုန်းယန်တို့သည် ကျောက်တုံးကြီးကို အလှည့်ကျ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်နေကြသည်မှာ မနားတမ်းပင်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် လိပ်တစ်ကောင် ကျောက်တုံးကို အဆက်မပြတ် ဝင်တိုက်နေသည်ကို မြင်ရသူတိုင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ အသက်ရှူနှုန်းမှန်အောင် ထိန်းထားရပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရလေသည်။

တူလိုက်တာ တကယ်ကို တူလွန်းတယ်။ လောကကြီးမှာ ဒီလောက်အထိ တူညီတဲ့ မျိုးစိတ်

ကွဲပြားမှုတွေ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ ရယ်ချင်စိတ်ကိုအောင့်ထားရတာ တကယ်ကို မလွယ်ဘူး။

ကျင့်ကြံအားထုတ်နေစဉ်အတွင်း အချိန်တို့သည် မသိမသာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် ရက်ပေါင်း ၁၀၀ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အိပ်မက်ဆိုး နာကျည်းမိခင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်း ၁၆၀ တိတိ ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီရန်အတွက်မူ ဤရက်ပေါင်း ၁၆၀ အတွင်း တိုးတက်မှုမှာ ခုန်ပျံကျော်လွှားခြင်းဟုပင် တင်စားရမည် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ၏ သွေးအင်အား တန်ဖိုးမှာ ၃,၃၆၀ မှတ်အထိ ရုတ်ချည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဤတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းသနည်း။ အာဒမ်၏ အသက် ၆ နှစ်အရွယ် သွေးအင်အားမှာ ၃,၅၀၀မှတ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း... ရွှီရန်မှာမူ ရက်ပေါင်း ၁၆၀ အတွင်းမှာတင် ၃,၃၆၀ မှတ်အထိ တိုးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပင်။

ထို့အပြင် ရွှီရန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာလည်း ၈၀၀ မှတ်အထိ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့ရာ ၈၃၂ မှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သော ၁,၀၀၀ မှတ်သို့ ရောက်ရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

ရွှေနီရောင် အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ လဲလျောင်းနေလျှင်ပင် စိတ်ဝိညာဉ် အမြုတေအရိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခြင်းပင်။

သေချာပေါက် အရေးကြီးဆုံး တိုးတက်မှုမှာ ရွှီရန်၏ မှော်အတတ်ပညာများသည် အခြေခံအားဖြင့် တတိယအဆင့်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အိမ်မြှောင် နံရံကပ်အတတ် သည် တတိယအဆင့်ဖြစ်သော ဟင်းလင်းပြင်နံရံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေစဉ် ခြေကုပ်ယူစရာ မရှိပါက စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် ခြေဖဝါးအောက်တွင် လေထုနံရံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။ အဆင့်မြင့်၍ ကျွမ်းကျင်သွားပါက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းထန်မှုများကြားတွင်ပင် နံရံများကို ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အဆင့်မှာ အချိန်နှင့် အာကာသ နံရံဖြစ်သည်။ တည်ငြိမ်မှုမရှိသော အချိန်နှင့် အာကာသထဲတွင်ပင် ရပ်တည်ရန် နံရံများကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်။

ရွှီရန်သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"လောလောဆယ်တော့ အမြင့်ဆုံး ထိခိုက်မှုပေးနိုင်တာက စက္ကူခေါက် စိတ်ဝိညာဉ် ချည်နှောင်ခြင်းနဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် ပစ်လွှတ်ခြင်းပဲ။ ကိုယ်ခံပညာမှာတော့ သုံးထောင်သော မိုးကြိုးလှုပ်ရှားမှု၊ ကိုယ်ဖျောက်အတတ် နဲ့ တိမ်တိုက်ကူးပြောင်းခြင်း တို့ ရှိတယ်။ အရန်အတတ်တွေအနေနဲ့ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ လေးလံသော သူငယ်အိမ် ရတနာအတတ်၊ ရန်သူကို ထိတ်လန့်စေတဲ့ မိစ္ဆာတိုးတိုးသံ၊ ညဘက် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို သိသိသာသာ မြင့်တက်စေတဲ့ သန်းခေါင်ယံလုပ်ကြံသူ နဲ့ ဒဏ်ရာပြန်လည် ကုသမှု ကောင်းမွန်တဲ့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ပြန်လည်ဖြစ်ထွန်းခြင်း တို့ ရှိနေပြီ... ဆိုလိုတာက ငါက နယ်ပယ်စုံမှာ အစွမ်းထက်နေပြီပဲ"

"အသက် ၈ နှစ်ပြည့်ဖို့ပဲ စောင့်ရတော့မယ်"

"ဒါပေမဲ့ အင်းလက်ဖွဲ့တွေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ရှင်းလင်းခဲ့တာ ရက်ပေါင်း ၁၀၀ တောင် ရှိသွားပြီ။ အင်းလက်ဖွဲ့ ရန်ငြိုးနတ်ဘုရားက အခုထိ ဘာသတင်းမှ မရှိသေးတာလား"

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

"ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပြီး လျှို့ဝှက်လာတာလား..."

ရွှီရန်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိလေတော့သည်။