အခန်း (၁၁-၁၂)

အခန်း (၁၁) - ကောင်ချောလေး မင်းရဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားကို ထိပါရစေ

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှန်းတန်နှင့်အတူ အလုပ်တွဲလုပ်ခဲ့သော အမျိုးသား အစီအစဉ်တင်ဆက်သူမှာ ရှာဖွေမှုအမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်၏။ အကြောင်းမှာ လူအများအပြားက သူတို့လက်ခံရရှိခဲ့သော သစ်သီးများက ပုတ်နေသည်ဟု တိုင်ကြားလာကြသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း hot search မှာ တစ်ခဏအတွင်းပင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး ရှန်းတန်သည်လည်း ထိုသတင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

ဒါက အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ အာဏာဆိုတာလား။ လူတွေရဲ့ အထင်အမြင်ကိုတောင် ဖျက်ပစ်နိုင်တယ်။

ရှန်းတန်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ အလေးအနက်တွေးကြည့်နေရင်း သူမ၏စိတ်က ခန္ဓာကိုယ်က ခွဲထွက်သွားသလိုပင် စိတ်လွတ်လက်လွတ်ဖြစ်သွားရသည်။

အစ်မထောင်က သူမကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ပူမိသွား၏။ "သခင်မလေး တစ်ခုခုဖြစ်လို့လားဟင်"

"တစ်ချို့လူတွေက ငွေရဖို့အတွက်ဆို သူတို့ရဲ့ အသိစိတ်ဓာတ်ကိုတောင် လွှင့်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုပဲ နားလည်သွားတာ" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် အစ်မထောင်က သူမအား နှစ်သိမ့်လာမည်ကို စောင့်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ကိုယ်တိုင် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "မေ့လိုက်ပါတော့ သူတို့အကြောင်း ဆက်မတွေးတော့ဘူး။ အစ်မထောင် ကျွန်မ ဒီနေ့ ချိန်းထားတာလေးရှိလို့ ညစာအတွက် ပြန်မလာတော့ဘူးနော်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရှန်းတန်သည် ချီယွဲ့နှင့် အလှပြင်ဆိုင်သွားရန် ချိန်းဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား အတူတူ တစ်ခုခုစားပြီးနောက် ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားကာ ထို့နောက်တွင်မှ အလှပြင်ဆိုင်သွားမှာ ဖြစ်သည်။

"ရို့ ဒါ ဘယ်သူလေးပါလိမ့်။ သူမက အပြင်ထွက်လည်ဖို့ စိတ်ရှိသေးတယ်ပေါ့လေ"

ရှန်းတန် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ စကားပြောနေသော မိန်းမသည် နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းနီ၊ လှိုင်းသဖွယ် ကောက်နေသော ဆံပင်နှင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို လှစ်ဟပြသနေသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အမှန်တကယ်ပင် မျက်စိဖမ်းစားနိုင်လွန်းလှသည်။

သူမက တော်တော်လေးကို လှပေမဲ့ ဦးနှောက်ကတော့ အရမ်းကောင်းပုံမပေါ်ဘူး။

ရှန်းတန်သည် သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သေချာလေး ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းထဲ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

"ရှင်က ..."

အမျိုးသမီးက ဒေါသထွက်သွား၏။ "နင် ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးပေါ့လေ။"

ရှန်းတန်မှာ အလွန်ရှက်သွားမိသည်။ "ရှင် ဘယ်သူလဲ ပြောပြလို့ရမလား။"

အမျိုးသမီးက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ငါက အစ်ကိုဝမ် ခေါ်လာတဲ့ လူသစ်ပဲ။ အစ်ကိုဝမ်ကပြောတယ် နင်က သုံးစားမရဘူးတဲ့၊ ဒီလောက်နှစ်တွေကြာနေတာတောင် နင် နာမည်ကြီးမလာသေးဘူး။ အဲ့ဒါမို့ သူက နင့်ကိုလက်လျှော့လိုက်တော့တာ"

ရှန်းတန်သည် သူမအား ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အိုးးး အဲ့ဒီတော့ သူမက ကံဆိုးတော့မဲ့ အသစ်လေးပေါ့လေ။

သူမက သတိပေးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဝမ်က လူကောင်း မဟုတ်ဘူး နင် .."

"ဟမ့်..." အမျိုးသမီးက မျက်လုံးကိုသာ လှိမ့်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုဝမ်က ငါ့ကိုအကုန်ပြောပြပြီးသား နင် ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်ပြနေဖို့ မလိုတော့ဘူး"

ရှန်းတန် "...."

ကောင်းပြီလေ။ ငါလဲ လူဆိုးမကြီး ဆက်မလုပ်တော့ဘူး။

အမျိုးသမီးက နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ငါ့မှာလဲ လုပ်စရာတွေရှိသေးတယ် ဒီမှာ အချိန်ထပ်မဖြုန်းတော့ဘူး"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမက လှည့်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းတန်ကတော့ နေရာတွင်သာ ရပ်နေရင်း ချီယွဲ့နှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ရှန်းတန် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်မိသည်။ "ယွဲ့ယွဲ့ သူမ ဘာလုပ်ဖို့လာတယ်လို့ နင်ထင်လဲ။"

ချီယွဲ့ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ဒီတိုင်းပဲ နင့်ကို မကြိုက်တာနေမှာ"

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ မိုးကောင်းကင်ကြီးက တရားပါတယ်။ သူမကို လှအောင်လုပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ အသိဉာဏ်တော့ ထည့်မပေးလိုက်ဘူး။

ရှန်းတန်သည် သူမမျက်နှာကို ထိကြည့်လိုက်၏။ ကံကောင်းလို့ ငါ့မှာ အလှတရားရော အသိဉာဏ်ပါ ရှိနေတာ ဟားဟားဟား...။

အလှပြင်ဆိုင် သွားပြီးနောက် သူမတို့ အများအပြား ပြုပြင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အားလုံးလုပ်ပြီးသောအခါ ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် သူမကိုယ်သူမ မှန်ထဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ငါက အရမ်းလှတာပဲဟာ"

ချီယွဲ့ "...."

"သွားကြစို့ ငါ နင့်ကို နေ‌ရာကောင်းလေးဆီ ခေါ်သွားမယ်"

မထင်မှတ်ထားစွာပင် နေရာကောင်းလေးဆိုသည်မှာ ဘားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသူများသာ ဒီဘားထဲသို့ ဝင်နိုင်သည်။ ဝင်ချင်ရင် အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်မှရမှာ ဖြစ်သည်။

ဒါက ရှန်းတန်အတွက်တော့ နှစ်ဘဝလုံးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဘားသို့ ရောက်ဖူးခြင်းပင်။ သူမက ချီယွဲ့နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်လာခဲ့သည်။

အထဲမှာ ကောင်မလေးချောချောလေးတွေရော ကောင်လေးချောချောလေးတွေပါ ရှိနေသည်။ ဟမ်... သူမရဲ့ အပေါစား ရည်းစားဟောင်းတောင် ရှိနေသေးတယ်။

ရှန်းတန်သည် မျက်လုံးကို အမြန်လွှဲကာ မျက်နှာကို ကွယ်ထားလိုက်၏။

သူ့လို လူမိုက်တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေတာက ပိုကောင်းတယ်ဆိုတာ အတွေ့အကြုံက ပြောပြနေတယ်။

သူမတို့နှစ်ယောက် သီးသန့်ဝိုင်းသို့ ရောက်လာကြ၏။ စားပွဲထိုးလေးက ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။ “မိန်းမလှလေးနှစ်ယောက် ဘာသောက်ချင်ကြလဲ”

ရှန်းတန် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

【ဘုရားရေ... ဒီက စားပွဲထိုးတွေ အရမ်းမိုက်တာပဲ]

【ဒီလိုပုံစံနဲ့ဆိုရင် သူက တစ်ချို့အင်တာနက်ဆယ်လီတွေထက်တောင် ပိုကြည့်ကောင်းသေးတယ်။ ရုပ်ရည်ကလဲ ပြောစရာမရှိ၊ ပုခုံးကျယ်ကြီးနဲ့ ခါးကျဉ်းကျဉ်း ခြေတံရှည်ရှည်။ အားးး ငါတော့သေပြီ။]

ဘေးကပ်လျက်ရှိ သီးသန့်ဝိုင်းတွင် ရှိနေသော ကုဟွိုင်အန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ဒီမိန်းမရဲ့ အသံကို သူဘယ်လိုလုပ် ကြားနေရတာလဲ။

သူ မစမ်းသပ်ကြည့်ဖူးပေမယ့် သေချာတာတစ်ခုတော့ ရှိနိုင်တယ်။ - ရှန်းတန် ဒီနားမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

【ဒီမှာ ယောက်ျားလေးမော်ဒယ်တွေများ ရှိလားလို့ သိချင်လိုက်တာ ဟီးဟီး......】

ထိုနှာဘူးအတွေးကို ကြားလိုက်ပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်း ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ မတ်တပ်ထရပ်ကာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

အနီးတွင် ခြေထောက် ထပ်ပြီး ထိုင်နေသော ဖုရှဲ့စစ်က မော့ကြည့်ကာ ပျင်းပျင်းရိရိဖြင့် မေးလိုက်၏။ " ဘာဖြစ်လို့လဲ။ "

"တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတာလား"

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်ကို မြန်မြန်ပဲ ရှာတွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ ‌ရှည်လျားသော ခြေတံရှည်များဖြင့် သူမနားသို့ အလျင်အမြန်ရောက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းတန်ကတော့ အရက်ကြောင့် မူးနေပြီဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ နင်က ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းပါ။ ငါလေ ယောက်ျားလေးရဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားတွေ တစ်ခါမှ မထိဖူးဘူးဟာ။ ငါ မသေခင် နည်းနည်းလေးတော့ ထိသွားနိုင်ရမယ် ..."

ချီယွဲ့သည် ရှန်းတန်အား တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး "မဖြစ်နိုင်တာတွေ မလုပ်ချင်စမ်းပါနဲ့"

ရှန်းတန် : "......"

"ဝါးးး ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါ ဗိုက်ကြွက်သားတွေကို ထိချင်တယ်၊ ငါ ထိကိုထိနိုင်ရမယ်။"

ချီယွဲ့ ငိုချင်သွားမိ၏။ ရှန်းတန်၏ အရက်သောက်နိုင်စွမ်း ဒီလောက်နိမ့်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တစ်ခွက်ပဲသောက်ပြီး အမူးသမားလို မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်လာသည်။ ချီယွဲ့မှာ ထိုလူက ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ကုဟွိုင်အန်းက ဒီကို ဘာလို့လာတာလဲ။

ကုဟွိုင်အန်းက ဒီမှာရှိနေတာဆိုတော့ သူကရော ဘယ်မှာလဲ။

ချီယွဲ့၏ နှလုံးသားလေးက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ အခုန်မြန်လာရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ ရှန်းတန်ကို အနည်းငယ် လျစ်လျူရှုသလို ဖြစ်မိသွား၏။

ရှန်းတန်သည် မူးမူးဖြင့် မှိန်းနေရင်း အလွန်ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းထဲတွင် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ အကြောင်း တွေးနေသည်ဖြစ်ရာ သူမ ချက်ချင်း ထခုန်လိုက်ပြီး သွားထိလိုက်မိသည်။

"အချောလေး မင်းရဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားလေးကို ထိပါရစေ"

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး ရှန်းတန်ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့၏။

ချီယွဲ့ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သတိလစ်ချင်သွားရသည်။ သူမတို့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ကုဟွိုင်အန်းအကြောင်း မသိတဲ့လူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ သူ့ကို စော်ကားမိရင် အဆုံးသတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဥက္ကဌကု တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မသူငယ်ချင်းက မူးနေလို့ပါ..."

"ငါ အဲ့လောက် မမူးသေးပါဘူး..." ရှန်းတန်ကတော့ ကုဟွိုင်အန်းကို အတင်းတွယ်ကပ်ဖို့ ကြိုးစားနေဆဲပင်။

"ရှန်းတန်"

"ဥက္ကဌကုက ကျွန်မသူငယ်ချင်းကို သိတာလား။"

"ဟားဟား" အနီးနားတွင် ရင်းနှီးသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချီယွဲ့ ကြည့်လိုက်သောအခါ တကယ် သူပင်။

ဖုရှဲ့စစ်အနေဖြင့် ကုဟွိုင်အန်းနှင့် သူ့ကိုတွယ်ကပ်နေသော ထိုအမျိုးသမီးတို့ ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးရှိလဲ သေချာမသိသော်လဲ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် မရိုးရှင်းသော ဆက်ဆံရေးရှိနေသည်ကို သိနိုင်ပေသည်။

ပုံမှန်ဆို အဲ့ကောင်က သူ့နားကို ဘယ်မိန်းမမှ ကပ်ခွင့်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဖုရှဲ့စစ်သည် သူ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးများကို မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချီယွဲ့အား ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ အချင်းချင်း သိကြပါတယ်၊ မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့စို့"

ချီယွဲ့ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ဒါက ဖုရှဲ့စစ်က သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ရိုက်စကားပြောလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာ၏။

ကုဟွိုင်အန်း၏ပုံစံကို တွေးကြည့်ပြီးနောက် ချီယွဲ့သည် သူက ရှန်းတန်ကို ဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖုရှဲ့စစ်နောက်မှ လိမ်လိမ်မာမာလေးပဲလိုက်သွားကာ သီးသန့်ဝိုင်းသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။

သူမတို့နှစ်ယောက် ဒီလို နီးနီးကပ်ကပ် တွေ့နိုင်နေပြီပဲ။

ချီယွဲ့သည် ဖုရှဲ့စစ်နှင့် စကားစမြည်မပြောခင် စားပွဲထိုးလေးအား အရက်မူးပြေသည့် ဟင်းရည်သွားပို့ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာကတော့ ကျောက်မီးသွေးထက်ပင် မဲနက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ရှန်းတန်"

"ငါဘယ်သူလဲ ကြည့်စမ်း"

ရှန်းတန်သည် မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်၏။ နောက်ဆုံး သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အရက်မူးပင် ပြေသွားရသည်။

"သကြားဖေဖေ"

ကုဟွိုင်အန်းက အေးစက်စက် တစ်ချက်ရယ်လိုက်ပြီး "အမူးပြေပြီလား။ အမူးပြေရင် လွှတ်လိုက်တော့"

ရှန်းတန် ကြို့ထိုးလိုက်၏။ ထိုအချိန်မှပင် သူမသည် ကုဟွိုင်အန်း၏ ခါးကို ပွေ့ဖက်ထားကြောင်း အမှတ်ရလိုက်မိသည်။

သူမရဲ့ သန်းနှစ်ရာလေး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်ဟု အတွေးဝင်လာပြီး သူမ ချက်ချင်းပင် သုံးမီတာလောက် အဝေးသို့ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး။"

ကုဟွိုင်အန်းက နက်ကတိုင်ကို လျော့လိုက်သည်။ အခုလေးတင်ပဲ သူ အသက်ရှူကြပ်ပြီး သေတော့မလို့။

"သုံးမိနစ်ပဲ အချိန်ရမယ်"

ရှန်းတန် အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ " ဒါ ဒီကို ကျွန်မ ပထမဆုံးလာဖူးတာလို့ပြောရင် ယုံမလားဟင်။"

【သေတော့မှာပဲ ပထမဆုံးလာတဲ့အကြိမ်မှာတင် အမိခံလိုက်ရတာ။ ငါ ဘယ်တော့မှ ထပ်မလာတော့ဘူး။]

[အူးဝူးးး... အခုလေးတင် ဗိုက်ကြွက်သားတွေ ထိနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာလေးတောင် မေ့သွားပြီ။ နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ထိနိုင်မယ်ဆိုရင် ...]

ရှန်းတန်၏ နောင်တရနေသော အတွေးကိုကြားလိုက်သည်နှင့် ကုဟွိုင်အန်းမှာ ဒေါသကြောင့် ရယ်မိလုနီးပါးပင်။ ဒီလိုအချိန်မှာတောင် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားအကြောင်း တွေးနေနိုင်တုန်းပဲပေါ့လေ။

သိပ်မကြာခင်ပင် အရက်မူးပြေဟင်းချို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှန်းတန် သောက်ပြီးနောက် လုံးဝ အမူးပြေသွားခဲ့၏။

ဘုရားရေ စောစောက ငါဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။

ရှန်းတန်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခြေဖဝါးလေးကိူကွေးလိုက်သည်။

"အမ်း တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းက ဒီလောက်ကြီး ဆိုးဝါးနေမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး"

[ဟမ့်... အရင်ဘဝကဆို ခွက်ထောင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ထိုင်ထဲ မမူးဘဲ သောက်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ပြောရင် ဘယ်သူမှယုံနိုင်မယ်မထင်ဘူး]

ကုဟွိုင်အန်း သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်လွှာချလိုက်၏။

အရင်ဘဝလား။ သူမလည်း ပြန်လည်ဝင်စားတာပဲလား။

မဟုတ်သေးဘူး။ အရင်တစ်ခေါက်က စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတဲ့အကြောင်းလို့ ပြောခဲ့တာ။

အွန်လိုင်းဝတ္ထုများ တစ်ခါမှ မဖတ်ဖူးသော ကုဟွိုင်အန်းမှာ "စာအုပ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းလာခြင်း" ဆိုသော စကားလုံးကို မသိခဲ့ပေ။

အခန်း (၁၂) - ဘာအတွက်နဲ့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့

ရှန်းတန်တစ်ယောက် ဆင်ခြေပေးဖို့ သူမခေါင်းလေး‌ကို အသုံးချပြီး ကြိုးစားတွေးတောနေစဉ် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးမှ ဦးဆောင်ကာ ခေါ်လာသော ချောမောသည့် ကောင်လေးများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့ထဲမှ ချစ်စရာကောင်းသည့် ပါပီခွေးလေးလို ပုံစံနှင့် ကောင်လေးက စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် ရှေ့သို့ထွက်ကာ ရှပ်အင်္ကျီကို လှန်လိုက်၏။ "အချောလေး ကျွန်တော့် ကြွက်သားတွေ ထိကြည့်လေ"

ရှန်းတန်ကတော့ အံကြိတ်ပြီး မနေနိုင်စွာဘဲ လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည် ...။

သို့သော် အေးစက်နေသော အကြည့်တစ်စုံကို ခံစားမိပြီး သူမ၏အပြုံးလေး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပါပီကောင်လေး၏ ရှပ်အင်္ကျီကို ဆွဲချပေးလိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်းငယ်သေးတယ်၊ ရှပ်အင်္ကျီကို အမြဲတမ်း မြှောက်ပြမနေနဲ့၊ ဝမ်းဗိုက်က လေအေးခံရင် အအေးမိလွယ်တယ်။"

ပါပီ ကောင်လေး "..."

သူက သူ့မျက်လုံးရွှဲကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်၏။ "ကျွန်တော့်ကို အင်္ကျီချွတ်လို့ ပြောမဲ့အစား အင်္ကျီပြန်ဝတ်လို့ပြောတာ အစ်မကြီးက ပထမဆုံးပဲ။"

ရှန်းတန်၏ အတွေးထဲတွင် - မဟုတ်ဘူး နင့်အဘွားလဲ ရှိသေးတယ်လေ။

သူမသည် ကုဟွိုင်အန်းအား တိတ်တိတ်လေး ခိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူမှာ စကားတစ်လုံးမဆိုဘဲ ရုပ်တည်ကြီးဖြင့်သာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အဟမ်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့သွားလို့ရပြီ။ ငါ အခု ဘာမှ မလိုသေးဘူး"

ပါပီကောင်လေးက တစ်ခုခုပြောချင်သေးသော်လည်း သူတို့ဘေးက ရေခဲလူသားကြီးကို သတိထားမိသွားပြီးနောက် သူ့အဖော်များကိုခေါ်ကာ ချက်ချင်းထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်းတန် ကို့ရို့ကားရားနိုင်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ "အာ အဲ့တော့ ..."

ကုဟွိုင်အန်းက လက်ကနာရီကိုကြည့်ကာ "မင်းမှာ ဘာလုပ်စရာရှိသေးလဲ"

"ဟမ် မရှိတော့ပါဘူး"

"အဲ့ဒါဆို သွားမယ်"

"အိုး"

ရှန်းတန်သည် ဘယ်သွားမှာလဲဟုပင် မမေးတော့ဘဲ လိမ်လိမ်မာမာလေး ထရပ်လိုက်သည်။

ဘာပဲပြောပြော ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ တည်ကြည်မှုကတော့ ချီးကျူးဖွယ်ရာပဲ။

နှစ်ယောက်သား ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ပင် ကားဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ ရှန်းတန်သည် သူမ တစ်ခုခုကို မေ့သွားတယ်ဟု ခံစားနေရသော်လဲ ဘာလဲဆိုတာကို မမှတ်မိတော့ပေ။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကုဟွိုင်အန်းက အလုပ်ကိစ္စတွေကို ကြည့်မနေဘဲ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ပြီး အနားယူနေသည်။

ရှန်းတန် ခိုးကြည့်လိုက်၏။ သောက်ရမ်းချောတာပဲ။ သူနဲ့ယှဉ်လိုက်ရင် သူမက နွီဝါးဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ရွှံ့ခဲလေးလိုပဲ။

ဟမ် သူ့မှာ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ နှာတံကြီးလဲရှိတာပဲ။ ပြောကြတာတော့ နှာခေါင်းကြီးတဲ့လူတွေက အဲ့ဒါလဲ ကြီးး .... သူမ မနေနိုင်ဘဲ အကြည့်ကို အောက်သို့ ပို့လိုက်မိသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရုတ်တရတ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။

သူ တကယ်ပဲ ရှန်းတန်အား သူမဦးနှောက်လေးထဲ တစ်ရက်တစ်ရက် ဘာတွေလျှောက်တွေးနေတာလဲ မေးလိုက်ချင်သည်။

ရှန်းတန်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ ဘယ်သွားနေတာလဲ။"

"မင်း မမေးတော့ဘူးထင်နေတာ"

သူတို့ တိုက်ခန်းအဆောက်အဦးတစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဒါက ကုမ္ပဏီနားက ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ တိုက်ခန်းပဲဆိုတာ ရှန်းတန် သတိပြုမိလိုက်၏။

သူတို့ သူမ၏ လက်ဗွေရာကို မှတ်ပုံတင်ပြီးသည်အထိ သူမ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက ဘာအတွက်လဲ။"

"တစ်ယောက်ယောက်ကများ အစားအသောက် လာပို့ပါတယ်ဆိုပြီး လူမတွေ့တာနဲ့ သူ့ဟာသူအကုန် စားပစ်လိုက်တာမျိုး ဖြစ်မှာစိုးလို့လေ။"

ရှန်းတန် "..."

နောင်တရ ...

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် WeChat အပ်ထားကြမလား"

ကုဟွိုင်အန်း မငြင်းနိုင်ခင်ပင် ရှန်းတန်က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်၏။ " ကျွန်မမှာ ဘာအကြံအစည်မှမရှိဘူး။ ဒါက အလုပ်အတွက် သပ်သပ်ပဲ။ မဟုတ်ရင် တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တောင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲနေလိမ့်မယ်"

ကုဟွိုင်အန်း မငြင်းလိုက်ပေ။ သူမနဲ့ နီးကပ်လိုသော သူ့ဆန္ဒအစစ်အမှန်က သူမ၏ နောက်ကြောင်းကို အသေအချာ သိချင်တာကြောင့်ပင်။

သို့သော်လဲ ရှန်းတန်၏ နာမည်မှာ ...

ကုဟွိုင်အန်းသည် "အချစ်နာကျနေတဲ့ မျောက်အဒေါ်ကြီး" ဆိုသည့် နာမည်အား လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ ဦးနှောက်လယ်ဗယ်အရဆို သူများ အတွေးလွန်မိနေသလား။

အချိန်က ၉ နာရီ ကျော်ရုံသေးသာ ရှိသေးသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းကြီးမှာ တက်ကြွသော ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာကြိုက်သည့် ရှန်းတန်အတွက် အနည်းငယ် နေမထိ ထိုင်မသာ ဖြစ်စေသည်။

"အဲ့တော့ ဒီနေ့ ရှင်ဘာအလုပ်မှမရှိဘူးပေါ့"

ဒီမှာပဲ ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ထိုင်နေကြမှာလား ...

[ဝါးးး ငါ ဂိမ်းဆော့ချင်တယ်လေဟာ]

"မင်း လုပ်ချင်တာလုပ် ငါ အလုပ်အရင်လုပ်လိုက်ဦးမယ်"

သူထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်းတန် အသက်ရှူထုတ်လိုက်မိ၏။

သူမ ဖုန်းကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ ချီယွဲ့ဆီက miss call 5 ခုနှင့် မက်ဆေ့ ၈ စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်းတန် "...."

သူမ ဘာမေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို သတိရသွားပြီ။

သူမ ပြန်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ချီယွဲ့ဘက်မှ ဖုန်းချသွား၏။ သူမ စာ‌ပို့သော်လဲ စာမပြန်ခဲ့ပေ။

ရှန်းတန်က ရဲကိုခေါ်တော့မဲ့ အချိန်မှာပဲ ချီယွဲ့ဆီမှ မက်ဆေ့တစ်စောင် ဝင်လာခဲ့သည်။

[ယွဲ့ယွဲ့ : ငါ ငါ့ crush ကြီးနဲ့ ညစာစားနေတာ၊ နောက်မှပြောမယ်]

ချီယွဲ့မှာ crush တစ်ယောက်ရှိကြောင်း ရှန်းတန် သိထားသော်လဲ ထိုလူက ဘယ်သူမှန်း သူမ မသိပေ။ ထို crush ကြောင့်သာ ချီယွဲ့က အနုပညာလောကထဲ ဝင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူမက ဘာမှမဖြစ်သည့်ပုံပေါ်သည်။

ချီယွဲ့ကိုယ်တိုင်က ထိုဘားက လုံခြုံသည်ဟု ပြောခဲ့သော်ငြားလည်း လူတို့၏ နှလုံးသားမှာ ရှုပ်ထွေးလှပြီး လုံးဝလုံခြုံပါသည်ဟု ဘယ်သူကမှ တစ်ထစ်ချ အာမမခံပေးနိုင်ပေ။

ချစ်စရာကြောင်မလေးကလဲ သူမအား ဂိမ်းဆော့ဖို့ မက်ဆေ့ပို့နေပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် မက်ဆေ့ကိုစာပြန်လိုက်ပြီး King of Glory ကိုဖွင့်ကာ မြောင်မြောင်တစ်ယောက် သူမ၏ ဆော့လက်စပွဲ ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်နေလိုက်၏။

မြောင်မြောင်က သူမအား room ထဲသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီးနောက် "မိမိုက်တဲ့ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်ဇ်" ဟု နာမည်ပေးထားသော တခြားလူတစ်ယောက်ပါ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုပ်ရသည်။

(Tyrannosaurus Rex - ဒိုင်နိုဆော)

ရှန်းတန်တစ်ယောက် ရယ်ချင်ဖွယ် ခံစားချက်ရလိုက်၏။ ဒီနာမည်ကြီးက မူလတန်းကျောင်းသားလေးများလား ...။

မြောင်မြောင်က အသံကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "အစ်မမျောက် ဒါက ညီမမောင်လေးလေ။ သူ့ကို ခဏလောက် ခေါ်ထားလို့ရမလား။"

[ပြဿနာမရှိဘူး]

သူမတို့ပွဲတွင် နှစ်ယောက်တွဲဆော့သော "ကောင်းကင်ဘုံ" နှင့် "ဟောင်" ဟု နာမည်ပေးထားသည့် စုံတွဲလေးလဲ ပါလာသည်။

ရှန်းတန်မှာ ထိုကဲ့သို့သော နာမည်များကို တကယ်မကြိုက်သော်လဲ နာမည်တစ်ခု သတ်မှတ်သည်က ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ဖြစ်သောကြောင့် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

ရှန်းတန်သည် marksman (အဝေးမှပစ်ရသော ဂိမ်းကာရိုက်တာ) ကို ယူထားပြီး မြောင်မြောင်ကတော့ ရှောင်ကျောင်းကိုယူကာ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်က လီရှင်းကိုကိုင်ကာ စုံတွဲလေးကတော့ ယောင်မြန့်နှင့် လီပိုင်ကို ကိုင်ကြသည်။

ယောင်မြန့်သည် ပွဲစကတည်းက လီပိုင်နောက်သို့ လိုက်နေပြီး နှစ်ဦးသားမှာ အသံမဖွင့်ကြဘဲ မက်ဆေ့ဖြင့်သာ စကားပြောနေကြ၏။

[ကောင်းကင်ဘုံ : လောင်ကုန်း ကျွန်မကို အပြာရောင်အကောင်လေး ပေးလို့ ရမလား]

[ ဟောင်: လာယူလာလေ ဘေဘီလေး]

[ကောင်းကင်ဘုံ: လောင်ကုန်း ရှင်က အရမ်းမိုက်တာပဲ]

[ဟောင်: ချစ်တယ် မိန်းမ]

ရှန်းတန် .....

ချစ်ခြင်းတွေ ဝမ်းနည်းခြင်းတွေဆိုတာ အကုန်လုံးနဲ့ မျှယူရမဲ့အရာမဟုတ်ဘူးကွ။

အဝေးမှပစ်ရသော ကစားသမားများက သူများတွေထက် လယ်ဗယ်တစ်ခု ပိုနိမ့်သည်ဟုဆိုကြ၏။ ယောင်မြန့်ကစားသမားများကတော့ level နှစ်ခုတောင် ပိုနိမ့်သည်။

ရှန်းတန်သည် အောက်လမ်းတွင် တစ်ယောက်ထဲ တာဝါထဲမှထိန်းနေတုန်း ရန်သူ့ဘက်မှ ADC နှင့် အထောက်အပံ့ပေးသူက သူမအား အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အလယ်လမ်းမှရန်သူနှင့် jungler ကလဲ သူမအား အကြိမ်များစွာ လာတိုက်နေသောကြောင့် သူမ၏ ဒုတိယတာဝါကိုပါ ပေးရလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

မြောင်မြောင်က အကြိမ်ရေအနည်းငယ် လာကူညီပေးသည်မှလွဲ၍ ထိုစုံတွဲကတော့ အောက်လမ်းသို့ တစ်ကြိမ်လေးတောင် မလာခဲ့ပေ။

0-3 ဟူသော ရမှတ်ကိုမြင်ပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် စိတ်ဆိုးလာပြီး မက်ဆေ့ရေးလိုက်သည်။ "အချစ်နာကျနေတဲ့ မျောက်အဒေါ်ကြီး: Jungler နင် အောက်လမ်းကို တစ်ချက်လာကြည့်ပေးနိုင်မလား။"

[ဟောင်: နင် ဒီလောက်တောင် အရှက်မဲ့ရလား။ အဲ့လောက် အများကြီး ဘာဖြစ်လို့ သေထားတာလဲ]

[ဟောင်: နင့်အဆင့်နဲ့ဆို အကယ်ခံရဖို့ ခြေထောက်တွေ ကားထားရမှာပဲ ဟုတ်တယ်မလား]

[ချစ်စရာ ကြောင်ကလေး: နင့်အကြောင်းနင်ပြန်ပြောနေတာလား]

ထိုစကားလုံးများက မီးထဲလေင်စာထည့်ပေးလိုက်သလိုပင်။ ထိုစုံတွဲမှာ ချက်ချင်းပင် အသံဖွင့်လာကြပြီး မင်းမေငါ-- စ‌သော ဆိုးရွားရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံး အများအပြားဖြင့် ဆဲရေးလာကြသည်။

မြောင်မြောင်မှာ ဒေါသထွက်လာသော်လည်း သူမ၏ အသိစိတ်လေးက သူမအား ရိုင်စိုင်းကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများဖြင့် ဆဲရေးဖို့ ခွင့်မပြုပေ။ ထို့ကြောင့် သူမမှာ အကြောင်းပြချက်များဖြင့်သာ ထိုးနှက်နိုင်ပေသည်။

အထက်လမ်းတွင် နေရာယူထားသော ကျောင်းသားလေးမှာ သူတို့စကားပြောသလောက် မြန်မြန် စာမရိုက်နိုင်ပေ။

ရှန်းတန် အရမ်းဒေါသထွက်လာရပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အသံကိုဖွင့်ကာ ဆူဆဲတော့သည်။

"-ီး သောက်ရမ်း အာကျယ်နေတယ်ပေါ့"

"ချီးပဲစားလိုက် ကြက်တွေတောင် နင်တို့ထက် ကောင်းကောင်းဆော့နိုင်သေးတယ်"

"နင့်ရဲ့ 0-0 အဆင့်လေးက အရမ်းမိုက်နေတယ်လို့ထင်တယ်ပေါ့။ နင် jungle ထဲမှာ အိပ်ရင်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့တာလား။ ဘာလဲ မှော်မှိုလေးတွေ နင့်အမေတွေအတွက် ကူစုဆောင်းနေတာလား"

"အာချောင်ရဲတဲ့ပါးစပ် နင် ဘယ်လောက်တောင် ချီးစားထားလို့လဲ"

"လူတွေ အမြဲပြောတာ နင် တစ်ဖျစ်တောက်တောက် ပြောတဲ့အရာက နင် အလိုအပ်နေဆုံးအရာပဲတဲ့။ နင်တို့နှစ်ယောက်က အမေမရှိတဲ့ သားလောင်းတွေပဲနေမယ်"

"ကျစ် ကျစ် သမားစရာကောင်းလိုက်တာ။ ငါ့ကို အမေလို့ခေါ်လိုက် နင်တို့ကို ‌မိခင်မေတ္တာ နည်းနည်းပေးဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်"

ရှန်းတန်သည် သူတို့ဘက်ကို အသံပိတ်ထားသောကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်လဲဆိုတာကို မကြားရပေ။ သူမဘက်ကသာ တရစပ် ပြောဆိုပစ်လိုက်၏။

နောက်ဆုံးတော့ ထိုစုံတွဲမှာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သေချာပေါက်ပင် သူမတို့လည်း ထိုပွဲကို ရှုံးသွားလေသည်။

room ထဲမှ ထွက်ပြီးနောက် သူမတို့သုံးယောက်လုံး ထိုစုံတွဲအား ရီပို့ထုလိုက်ပြီး သူတို့၏ ခရက်ဒစ်အမှတ်များ လျော့သွားအောင် အောင်အောင်မြင်မြင် လုပ်လိုက်နိုင်၏။

သို့သော် ရှန်းတန်ကိုယ်တိုင်လည်း မက်ဆေ့ချ် ကန့်သတ်ကြောင်း သတိပေးချက် လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

ရှန်းတန် "..."

ထိုစုံတွဲကို ကန်မထုတ်ခင် ဂိမ်းအခန်းထဲ ပြန်‌ဆွဲခေါ်ကာ ထပ်ပြီး ဆဲပေးလိုက်၏။

ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယောင်မြန့်ရဲ့ ပုံရိပ်လေးကတော့ အဲ့လိုကောင်တွေကြောင့် ပျက်စီးရပါပြီ။

မြောင်မြောင်လည်း အနည်းငယ် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ မဆဲနိုင်တာနဲ့ပဲ အဲ့လူတွေကို နိုင်အောင် ကူမပြောပေးလိုက်နိုင်ဘူး"

ရှန်းတန်သည် အသံကိုဖွင့်လိုက်ပြီး "အတွေးလွန်မနေနဲ့။ အဲ့စုံတွဲကကို ပြဿနာကောင်တွေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်နဲ့ တစ်ဖက်လူတွေက ပြဿနာပဲ"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မဲ့အစား အဲ့ကောင်တွေကို အပြစ်တင်ပစ်"

မိမိုက်တဲ့ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်ဇ် ကလည်း စကားပြောလာ၏။ "အစ်မမျောက်က တကယ်မိုက်တာပဲ"

ရှန်းတန် "???"

"နင်က ကျောင်းသားအသံနဲ့လဲ မတူပါလား" သူ့အသံက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်ကာ လူရွယ်တစ်ယောက်၏ အသံဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်လူက ရယ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလာ၏။ "ကျွန်တော်က ကျောင်းသားလေးပါလို့ မပြောမိပါဘူးနော်"

ရှန်းတန် အတွေးလွန်သွား၏။ သူ့နာမည်ကို ဖတ်ပြီး ခန့်မှန်းတာ မှားသွားတာပဲ။

"နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲ့ဒီနာမည်က မူလတန်းကျောင်းသားအတွက်တောင် ကလေးဆန်လွန်းနေတာပဲ"

မိမိုက်တဲ့ တိုင်ရန်နိုတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ရက်ဇ်: "ဒါပေါ့။ ဒါက ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေ သုံးတဲ့နာမည်မျိုးလေ။"

ဂိမ်းလေးတစ်ခုပဲဖြစ်တာကြောင့် ရှန်းတန် စိတ်ထဲမထားလိုက်ပေ။

သူတို့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ပွဲအနည်းငယ် ဆက်ဆော့ခဲ့ကြပြီး ကံကောင်းစွာပင် ထူးထူးဆန်းဆန်းလူများနှင့် ထပ်မတွေ့တော့သောကြောင့် အေးအေးဆေးဆေးပင် ကြယ်များ ရယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။