အခန်း (၁၃-၁၄)

၁၃) - ငါက လူရွှင်တော်ကြီးပါ

ရှန်းတန်သည် ထိုကိစ္စကို နည်းနည်းလေးမှ စိတ်ထဲမထားပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ဆဲနေသော ဗီဒီယိုကြီး လူတွေကြားထဲ နာမည်ကြီးသွားလိမ့်မည်ဟုလဲ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ထိုအရှက်မရှိသော စုံတွဲသည် ရှန်းတန် ဆဲနေသည့်အပိုင်းကိုသာ ဖြတ်ယူပြီး ပြင်ဆင်ကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အွန်လိုင်းပေါ်တင်ကာ သူမအား ကြည့်ရှုသူများ တိုက်ခိုက်ကြစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မြောင်မြောင်က လာပြောမှသာ ရှန်းတန်သိလိုက်ရ၏။

ရှန်းတန် သူမ၏ ဂိမ်းအကောင့်ထဲ ဝင်လိုက်သောအခါ သူငယ်ချင်းအဖြစ် အပ်ထားသူများ အလွန်များနေပြီး ဝင်နေသော မက်ဆေ့များမှာလည်း သူမအား ဆဲဆိုထားကြသည်များသာဖြစ်သည်။

ဝေ့ပေါ်က မှတ်ချက်များမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်သေးသည်။

[ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ပါးစပ်မျိုးက အများသုံး အိမ်သာထက်တောင် ညစ်ပတ်သေးတယ်]

[ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ကို ဆဲသွားတာပဲ။ မသွန်သင်ထားမှန်း သိသာလိုက်တာ]

[အပေါ်ထပ်ကလူတွေရေ ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ အပျက်မမျိုးက ဘယ်လို သွန်သင်မှုမျိုးများ ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဆေးလိပ်သောက်၊ အရက်သောက်၊ တက်တူးထိုး၊ ကလေးဖျက်ချ အဲ့လိုဟာမျိုးပဲပေါ့။ ကျစ်... ကျစ်... ဘယ်သူသိပါ့မလဲ။ ဒီလောက် အဆင့်ထိရောက်အောင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဆော့ခဲ့လဲဆိုတာ...]

လူအများစုမှာ သူများမကောင်းကြောင်း ပြောတဲ့နေရာတွင် အလွန်တော်၏။ သူတို့ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရသလိုကို ပြောဆိုနေကြသည်။

ရှန်းတန် ပြောစရာများ ပျောက်ရှသွားရသည်။ ဒီ‌လူတွေ ငါ့ကုတင်အောက်မှာများ နေနေတာလား။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အတိတ်တုန်းက မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသောကြောင့်သာ သူမ ဒီလောက်ထိ အာသွက်လျှာသွက် ပြောရဲသွားတာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ ထိုသို့ ပြန်မပြောပါက သူမ ပိုပိုပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရမည်သာ။

ထို့ကြောင့် တခြားလူက သူမအား ဆူဆဲလျှင် သူမလည်း ပြန်ဆဲသည်။ တခြားလူက သူမအား ရိုက်လျှင် သူမက ပိုနာအောင် ပြန်ရိုက်၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ဘယ်သူမှ သူမအား ဆက်အနိုင်မကျင့်ရဲတော့ပေ။

ဘယ်ကောင်မှ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူးကွ။

အခုအချိန်ထိ အလုပ်ဆက်လုပ်နေဆဲဖြစ်သော ကုဟွိုင်အန်းသည် စိတ်ထဲမှ စကားသံအများအပြားကို ကြားလိုက်ရပြီး ခဏတန့်သွားကာ အပြင်ထွက်လာလိုက်သည်။

ရှန်းတန်မှာ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် အချိန်ပင်။ ထင်ထင်ရှားရှားကြီးကိုပဲ သူတို့က အရင်ရန်လာစနေတာပဲ။

သူမသည် သူမ၏ အကောင့်တုလေးထဲဝင်လိုက်ပြီး အွန်လိုင်းပေါ်မှ ကြည့်ရှုသူများနှင့် ရန်စဖြစ်တော့သည်။ သူမ၏ လက်များမှာ စက်ရုပ်အလား လျင်မြန်နေပြီး ဖုန်းစခရင် ကွဲလုမတတ်ပင်။

“အကူအညီ လိုသေးလား”

“လိုတယ်” ရှန်းတန် ခေါင်းပင် မမော့နိုင်ပေ။ “ငါ့ကို ကူပြီး ဒီကောင်တွေကို ဆဲပေးစမ်းပါ”

ကုဟွိုင်အန်း “....”

ဒီမိန်းမရဲ့ ဦးနှောက်အလုပ်လုပ်ပုံက ပုံမှန်လူတွေနဲ့ လုံးဝ ကွဲထွက်နေတယ်ဆိုတာ သူသိလိုက်ပြီ။

“ကုအုပ်စုမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ တရားဝင်ရှေ့နေဌာနရှိတယ်”

ရှန်းတန် ကြောင်တောင်တောင်လေး မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။

ကုဟွိုင်အန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့လူတွေကို တရားစွဲဖို့ ငါ မင်းကို ရှေ့နေတွေငှားပေးလို့ရတယ်”

ရှန်းတန် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ ဒါက ပါးစပ်နဲ့ ဆဲရေးတာလေးပဲလေ၊ ကိစ္စအကြီးကြီးမဟုတ်ပါဘူး။

သို့သော်လည်း သူမအား ဆဲရေးထားသည့် မိဘ မရှိသော မိဘမဲ့ဟူသော စကားလုံးကိုမြင်သောအခါ ရှန်းတန် ဒေါသမထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် မိဘမဲ့တစ်ဦးပင်။ မိဘမဲ့ဂေဟာ၏ ခေါင်းကိုင်မိခင် ပြောစကားအရဆို သူမအား တံခါးဝတွင် စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်းတန်သည် ထိုစကားလုံးအား လွန်စွာမှ မုန်းတီး၏။

သူမစိတ်ထဲမှ စကားသံကို ကြားပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်းသည် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ့လက်ဖြင့် သူမခေါင်းလေးကို သပ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်ကတော့ နားမလည်နိုင်ပေ။

ဘာလဲ။ ဒီလူက ငါ့ကိုခွေးလေးလို ဆက်ဆံနေတာလား။

ကုဟွိုင်အန်း “...”

ဒီမိန်းမရဲ့ တွေးခေါ်ပုံတွေက ပုံမှန်လူတွေနဲ့ ကွဲပြားနေတယ်ဆိုတာ သူ တကယ်သိပြီးသားပဲ။

“နောက်ကျနေပြီ။ မင်း စောစောနားသင့်တယ်”

ရှန်းတန်သည် ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျွန်မက ဘယ်မှာ အိပ်ရမှာလဲ”

ဒီမှာ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပဲရှိတယ်။ ဆိုဖာလည်း သက်တောင့်သက်သာရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ဆိုဖာပေါ်ပဲ ထပ်အိပ်ရဦးမှာလား။

“မင်း အခန်းထဲမှာ အိပ်လိုက်”

“ဒါဆို ရှင်ကရော”

ကုဟွိုင်အန်း စိတ်ညစ်စွာ မျက်ခုံးကုတ်လိုက်မိ၏။ “ဒီည အပြီးလုပ်ရမဲ့ နိုင်ငံတကာ အစည်းအဝေးတွေ ရှိသေးတယ်။ ငါ့ကို မစောင့်နဲ့”

ရှန်းတန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမလည်း သူ့ကိုစောင့်ဖို့ အကြံရှိမနေခဲ့ပေ။ ဘာပဲပြောပြော သူက သူမရဲ့ သကြားဖေဖေမို့ ဂရုစိုက်ပေးရမဲ့ ဝတ္တရားလေးကြောင့်သာ မေးလိုက်ခြင်းပင်။

ကုဟွိုင်အန်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ စိတ်ကိုဖတ်လို့ရနေတာ ကောင်းတာလားဆိုးတာလား သူ မပြောတတ်တော့ပေ။

သူ ပြောနိုင်တာကတော့ အခု ရှန်းတန်က သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက ရှန်းတန်နဲ့ တစ်ယောက်ထဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာသလောက်ပင်။

ဒါပေမဲ့ သူမက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။

အိပ်ခန်းမှာ ရေချိုးခန်း တွဲလျက်ပါသော အခန်းမျိုးဖြစ်သည်။ ရှန်းတန်သည် ရေချိုးပြီးသွားသောအခါမှ သူမမှာ ဝတ်လဲစရာ အဝတ်ရော တဘက်ပါ ပါမလာတာကို သတိရလိုက်၏။

ရှန်းတန် “!!!”

သူမစိတ်ထဲတွင် ထိုလူများကို အပြစ်ထပ်တင်လိုက်သည်။

သူမ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်အချိန်ပင် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ကြားလိုက်သည်။

“ငါ အဝတ်တွေ တံခါးအပြင်မှာ ထားခဲ့တယ်။ ထွက်လာပြီး ကိုယ့်ဟာကို ယူလိုက်”

ရှန်းတန် အလွန်စိတ်အေးသွားရ၏။ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူမရဲ့သကြားဖေဖေကတော့ အကုန်ပြင်ဆင်ပေးထားတာပဲ။

နေပါဦး သူမ ဒီကိုအဝတ်အစားတွေ ယူမလာဘူးလေ။ အဲ့ဒီအဝတ်တွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။

ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ။ ဝတ်လို့ရရင် ပြီးပြီပေါ့။

ရှန်းတန် ဝတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အားလုံးက သူမနှင့် ကွက်တိဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေရင်း သူမ အချိန်အတော်ကြာ အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။

အိပ်ရာသည်လည်း ကုဟွိုင်အန်း၏အနံ့နှင့် ဆင်တူပင်။ အမွှေးနံ့သာ အတူတူပဲ ဖြစ်ပုံရသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ဒီကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ထားတယ်ဆိုသည်ကို တွေးမိပြီး ရှန်းတန် မသက်မသာ ခံစားလာရ၏။

အလုပ်ကိစ္စမှလွဲလျှင် ဒါက သူမ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး ထိတွေ့မိခြင်းပင်။

ညတစ်ဝက်လောက် ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့်လုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ကြီးမြတ်သောဂရုဏာ ဓမ္မတေးသွားကို ရွတ်ဆိုရင်း အိပ်မောကျသွားလေသည်။

တစ်ဖက်ခန်းတွင် ကုဟွိုင်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းလေးများ ခပ်ဖွဖွ တွန့်သွားကြသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲက အသံများကိုကြားရပြီးနောက် သူ့နှလုံးသား၏ အောက်ခြေမှ ဖုံးကွယ်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုလေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ဆိုတာတော့ ဝန်ခံရပေမည်။

ထိုအရာက သေးငယ်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်လေးရဲ့ အငြှိုးအတေးဟုသာ သူယူဆလိုက်သည်။

နောက်တစ်ရက်တွင် ရှန်းတန်တစ်ယောက် နောက်ကျတဲ့ထိ အိပ်နေခဲ့မိသည်။

သူမ WeChat ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြောင်မြောင်ထံမှ ထိုစုံတွဲက ပို့စ်ကို ဖျက်သွားပြီး တောင်းပန်ထားသည်ဟုသော မက်ဆေ့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှန်းတန် အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားပြီး သေချာ သွားကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအရာက အမှန်တကယ်ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မှတ်ချက်များကို သွားကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေါသထွက်ပြီး အရှက်ရနေသော လူအုပ်ကြီး၏ မှတ်ချက်များမှာ ပြင်းထန်လှသည်။ မနေ့ကတော့ သူတို့ သူမကို ဆဲဆိုနေကြပြီး ဒီနေ့တော့ သူတို့က ထိုစုံတွဲကို ပို၍ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆဲဆိုနေကြလေသည်။

ရှန်းတန်ကတော့ ပုံမှန်ပင်။ အပြေင်းအလဲလွယ်တဲ့ အင်တာနက်ပေါ်က လူတစ်စုပဲလေ ဒီနေ့ ဒီလူ့ကို အပြစ်တင်ပြောဆိုမယ် မနက်ဖြန် နောက်တစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်ပြောဆိုကြလိမ့်မယ်။

သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် သတ်မှတ်ထားသော တရားမျှတမှုဆိုတာမျိုးမရှိပေ။

သို့သော် ထိုကိစ္စက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နှင့် ပြီးသွားရခြင်းအပေါ် သူမ မသေချာသည့် ခံစားချက်လေး ရှိနေသည်။

ဖိနပ်စီးပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်းက ရှိမနေတော့ပေ။

သူမ ခဏလောက်တွေးပြီးနောက် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ကုဟွိုင်အန်း၏ WeChat ကို မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပါ”

စာက အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ကျေးဇူးတင်နေသည့် ကြောင်ပုံလေးပါ ထပ်ပို့လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ moment ထဲသို့ ဝင်ကြည့်သောအခါ ဘာဆိုဘာမှ ရှိမနေသည်မှာ သူမများ ဘလော့ခံထားရသလားဟု ထင်သွားမိလောက်အောင်‌ပင်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ moment သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အစားအသောက်ပုံများနှင့် ကစားလိုက် ပျော်ရွှင်လိုက်ဖြစ်နေသော သူမ၏ပုံများကို တသီတတန်းကြီး တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို အကြီးကြီး ကွာခြားတာပဲ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ မြင်ဖို့အသင့်တော်သော ပို့စ်များ တင်မိမှာစိုးသောကြောင့် သူမ၏ moment ကို ကြည့်ခွင့်ရှိသည့် လူစာရင်းထဲမှ သူ့ကို ဘလော့ထားလိုက်၏။

သကြားဖေဖေ: ရပါတယ်။

သကြားဖေဖေ: နောက်ပိုင်း ဒီလိုဖြစ်လာတာမျိုးရှိရင် မင်း လက်ထောက်ကန်းကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လို့ရတယ်။

သကြားဖေဖေ: ကျေးဇူးတင်နေသော ကြောင်ပုံ

ဒါက သူ သူမကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောချင်တဲ့နည်းလား။

ရှန်းတန် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

နောက်ပိုင်းကျ သူမ ဘေးတိုက်သွားနိုင်တော့မှာလား။ (ဂဏန်းလို)

သူမ ပျော်ရွှင်နေစဉ်တွင် အစ်ကိုဝမ်ထံမှ မက်ဆေ့ဝင်လာသောကြောင့် ပြုံးနေသော နှုတ်ခမ်းမှာ ချက်ချင်းမဲ့သွားရသည်။

လောင်ပိတန်း: တန်တန် ကုမ္ပဏီကို ခဏလာခဲ့ဦး တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျောက်ကြီး: အိုး လာပြီ လာပြီ။

သူမ အပြင်ထွက်တော့မည့်အချိန်တွင် လက်ထောက်ကန်းနှင့် တန်းတိုးတော့သည်။

“သခင်မလေး ဒါက မစ္စတာကု ပို့ခိုင်းလိုက်တဲ့ မနက်စာပါ”

ရှန်းတန်သည် မနက်စာအား စိတ်ထွေပြားစွာ ကြည့်လိုက်၏။ “လက်ထောက်ကန်း ရှင် ဒီလောက်အလုပ်များတာကို မနက်စာပါ ပို့ပေးရသေးတာလား”

သကြားဖေဖေဘေးမှာ ခိုင်းဖို့ရာ လူတစ်ယောက်ပဲရှိတာလား။ ထင်တဲ့အတိုင်း ရက်စက်လွန်းတဲ့ အရင်းရှင်ကြီးပဲ။

သူမ စိတ်ထဲက တွေးနေသည်ကို သတိမမူမိဘဲ ထုတ်ပြောမိလိုက်၏။ “သူ ရှင့်ကို တစ်လဘယ်လောက်ပေးထားတာလဲ ၂၄ နာရီလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေရတယ်။ သူဘာခိုင်းခိုင်း ချက်ချင်းလုပ်ပေးရတာပဲလား”

သူမ မြင်တာသာ မမှားရင် လက်ထောက်ကန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်ပင်။

“တစ်လကို လစာ သုည ၇ လုံးနဲ့ ဘောနပ်စ်တွေအပြင် နှစ်ကုန်မှာလဲ စတော့ရှယ်ယာ ခွဲဝေပေးပါတယ်”

ရှန်းတန် “....”

ငါပဲ လူရွှင်တော်ကြီးပါ။

“နှောက်ယှက်မိတာ စိတ်မရှိပါနဲ့”

ပြောရမယ်ဆို လက်ထောက်တွေတောင် ဒီလောက်ဝင်ငွေရတာလား။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမလဲ အဲ့လောက်ဝင်ငွေရရင် ခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးချင်ပါတယ်။

လခအကြောင်း တွေးနေရင်းနှင့်ပင် သူမ မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ရိုင်းသွားလားမသိပေမဲ့ မေးချင်လို့ပါ။ ရှင် ဘယ်တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရခဲ့တာလဲဟင်”

အဲ့ဒါသာဖြစ်နိုင်မယ်ဆို သူမလဲ လက်ထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်တယ်လေ။

“ရေးလ်တက္ကသိုလ်ပါ”

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ လက်ထောက်နေရာလေးကတောင် ပုံမှန်လူတွေ လုပ်မရဘူးပဲ။ လိုအပ်တဲ့ ပညာအရည်အချင်းနဲ့တင် သူမ ချက်ချင်း ပြုတ်သွားမှာပင်။

ရှန်းတန်သည် မျက်ရည်အတုများကို ဟန်ဆောင်သုတ်လိုက်၏။ “ငါလေးက အရမ်း ယုံကြည်မှုလွန်ကဲမိသွားတာပဲ...”

အခန်း (၁၄) - မင်း မင်းသမီးဖြစ်လာတာ ရှက်စရာပဲ

အစ်ကိုဝမ်ပြောသည်မှာ စွန့်ပစ်ထားသောကျွန်း အစီအစဉ်က ထုတ်လွှင့်တော့မှာ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးလေးကို သူမအား မလာခိုင်းဘဲ WeChat မှ ပြောလဲရပေသည်။

ရှန်းတန်သည် နောက်ထပ် တစ်ခုခု ရှိရဦးမည်ဟု သံသယရှိလိုက်၏။ သေချာပေါက်ပင် ...

“တန်တန် ဒီတစ်ခေါက် ဧည့်သည်ထဲက တစ်ယောက်က သူဌေးကြီးရဲ့ ကလေးပဲ။ မင်း သူ့ကို ... ဂရုစိုက်ပေးလို့ရမလား”

“ဘယ်လို ဂရုစိုက်ပေးရမှာလဲ”

“မင်းက သူမကို ရန်စပေးရုံပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းသာကောင်းကောင်းလုပ်ရင် ငါ မင်းအတွက် အရင်းအမြစ်ကောင်းတစ်ခု သေချာပေါက်ယူပေးမယ်”

ရှန်းတန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

အစ်ကိုဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ မဲ့သွားပြီး “ဘာလဲ မင်းက သဘောမတူဘူးလား”

“ဟင့်အင်း ကျွန်မ အခုပဲတွေးနေတာ ဒီစွန့်ပစ်ထားတဲ့ကျွန်း အစီအစဉ်က ခက်ခဲမဲ့ပုံပဲ။ သူမက ပိုပြီးနူးညံ့တော့ မလုပ်နိုင်လောက်ဘူး။ သူမကို ချိန်းတွေ့တဲ့ အစီအစဉ်ဆီ ပို့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ဘာပဲပြောပြော ချိန်းတွေ့တဲ့ အစီအစဉ်ရဲ့ ပရိသတ်အင်အားက ပိုကောင်းတယ်လေ”

အစ်ကိုဝမ်က စဉ်းစားလိုက်သည်။ “အမ်း ငါ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ် ...”

ရှန်းတန် တိတ်တိတ်လေး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမလဲ အန္တရာယ်များသည့် ကျောက်ဆောင်အစွန်းဆီ မသွားချင်ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အစ်ကိုဝမ်က မက်ဆေ့ပို့မလာပေ။ သူ့ကြည့်ရသည်မှာ ဒီရှိုးကို မလာတော့မည့်ပုံပေါ်သောကြောင့် ရှန်းတန် နည်းနည်း အသက်ရှူချောင်သွားရသည်။

အစီအစဉ်နှစ်ခုလုံးက တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင်တာဖြစ်သောကြောင့် သူ ချိန်းတွေ့တဲ့ အစီအစဉ်ကို သွားလား မသွားလား သူမလဲ မသိပေ။

“ကျွန်းပေါ်မှာ ၁၃ ရက်ကြာ” အစီအစဉ်အတွက် လူစုရမဲ့နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရှန်းတန်ရောက်သောအခါ လူတော်တော်များများ ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ဧည့်သည် ၆ ယောက်ရှိပြီး ယောက်ျားလေး ၄ ယောက် မိန်းကလေး ၂ ယောက်ဖြစ်၏။ ရှန်းတန်အပြင် တခြားလူများမှာ ဟော်ရင်ရင်၊ ကျောက်ကျဲ့၊ အောင်းကျစ်ဖျင်၊ ဟဲယွမ်နှင့် ကျိုးဟောင်တို့ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ လူသစ်လေးများသာဖြစ်ကြသောကြောင့် တစ်ချို့လူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖြူစင်သော ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်ကို မြင်နေရသည်။

တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ရှန်းတန်ကသာ နာမည်အကြီးဆုံးလူဖြစ်သည်။

သူမက သူတို့ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး နေရောင်မထိုးသော အေးအေးဆေးဆေး နားလို့ရသည့် ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာတွေ့လိုက်၏။

တစ်လမ်းလုံး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သွားမှာ ဖြစ်သောကြောင့် ရှန်းတန်ကို မုန်းသောပရိသတ်များမှာ သတင်းကြားပြီး ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုလူအများစုမှာ တခြားသရုပ်ဆောင်များ၏ ပရိသတ်များဖြစ်နေကြသည်မှာ ရယ်ချင်ဖွယ်ရာပင်။ သို့သော် ဒီအချိန်တွင်တော့ သူတို့က တစ်စုတစ်စည်းထဲ ဖြစ်နေပြီး ရှန်းတန်အား အနုပညာလောကထဲမှ ထွက်မသွားမချင်း တိုက်ခိုက်ကြဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

[ရို့ ပြဿနာမ ထပ်ပေါ်လာပြီပဲ]

[ဟီးဟီး သူမက အသုံးမကျဘူးလေ။ သူမ တစ်ရက်ထဲနဲ့ ငိုပြီး ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ အစပ်ချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့ လောင်းတယ်]

[ငါက နှစ်ချောင်းနဲ့ လောင်းမယ်]

ဒါရိုက်တာက လော်စပီကာကို ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အခု အကုန်လုံးရောက်ပြီဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေနဲ့ ဖုန်းတွေ အပ်ပေးပါ။ လူတစ်ယောက်ကို ပစ္စည်း ၃ ခု ယူထားလို့ရမယ်]

“ဘာလဲ။ ပစ္စည်းသုံးခုထဲနဲ့ ၁၃ ရက် ဘယ်လိုအသက်ရှင်မလဲ]

“အဝတ်အစားတွေက ဘယ်လိုလဲရမှာလဲ”

ဒါရိုက်တာက အေးတိအေးစက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်းပေါ်မှာ အထောက်အပံ့အိတ်တွေရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧည့်သည်တွေက အဲ့ဒါတွေကို ကိုယ့်ဘာသာ ရှာရမယ်”

ဝန်ထမ်းက တခြားလူများ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူသွားပြီးနောက် ရှန်းတန်လည်း သူမ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို အပ်လိုက်သည်။

“ခရက်ရှ်”

“နေဦး အဲ့ဒါ ဘာအသံလဲ” ဒါရိုက်တာက ရှန်းတန်အား သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ ရာသီဥတုက ‌ပူနေသော်လဲ ရှန်းတန်က ကုတ်အင်္ကျီအရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တခြားလူများဝတ်ထားသော တီရှပ်၊ ဘောင်းဘီတိုနှင့် ဂါဝန်များနှင့်ယှဉ်လျှင် သူမက ပိုမိုပေါ်လွင်နေ၏။

သူမက အလွန်ရိုးသားသော မျက်နှာလေးနှင့် ဘေးဘီဝဲကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာအသံလဲ”

ဒါရိုက်တာက သူမအား အပေါ်အောက်စုန်ဆန်ကြည့်ကာ မိန်းကလေးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ “ရှောင်လျို့ သူမ ဘာတွေဖွက်ထားလဲ သွားကြည့်စမ်း”

ရှန်းတန် “....”

သူ ဘာလို့ အဲ့လောက် စိတ်ပုတ်နေရတာလဲ။

“မလိုဘူး။ ကျွန်မဟာကျွန်မ ထုတ်ပေးမယ်။”

ထို့နောက် သူမသည် အိတ်ထဲမှ အဆာခံ ဘီစကစ်ထုတ် အများအပြား ထုတ်လိုက်၏။

သူမ၏ အေးအေးဆေးဆေး လှုပ်ရှားနေမှုကိုကြည့်ကာ ဒါရိုက်တာက အသေအချာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် ရှိဦးမှာပဲ”

ရှောင်လျို့ က ရှေ့သို့တိုးလာသည်။ ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမဦးထုပ်ထဲမှ အချဉ်ဖောက်ထားသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ထုတ်များကို ထုတ်ပေးကာ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ “ဒါ တကယ်အကုန်ပဲ”

ရှိနေကြသော လူအားလုံး “....”

ဒါရိုက်တာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောစရာစကားများ ပျောက်ဆုံးနေပုံပင်။ “မင်း မင်းသမီးဖြစ်လာတာ နှမျောစရာပဲ”

ရှန်းတန် အစော်ကားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အရမ်းစိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

[ဟားဟား ရှန်းတန် အဲ့လောက်ရယ်ရတယ်လို့ ငါမသိခဲ့ဘူး။]

[အဲ့ဒါက နည်းနည်း တိုက်ရိုက်ကြီး တိုက်ခိုက်နေသလိုပဲ။]

[သူမ အရင်တုန်းက ဘယ်လို ရွံစရာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ မမေ့ကြနဲ့ဦးနော်။]

[သတိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မျက်နှာပိုးသတ်ကြတော့။]

စခရင်ကိုကြည့်ပြီး ဒါရိုက်တာက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဆူဆဲနေမည့်လူများကို သူမကြောက်ပေ။ ကြည့်မဲ့လူမရှိမှာကိုသာ သူကြောက်သည်။

ရှန်းတန်ကို ဖိတ်လိုက်တာက အကြံကောင်းဖြစ်ပုံပင်။ သူမက နာမည်ဆိုးနဲ့ဆိုပေမဲ့လဲ ကျော်ကြားသေးသည်။

ဒါရိုက်တာက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။ “အိုကေ အချိန်ပြည့်ပြီ။ အစ္စည်းတွေယူပြီး လှေပေါ်တက်တော့။ ၁၃ ရက်နေရင် ပြန်လာခေါ်မယ်”

တခြားလူများက မီးခြစ်ယူသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ရှန်းတန်မှာ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားကာ နောက်ဆုံးတွင် နေကာခရင်မ်၊ အိုးအကြီးတစ်လုံးနှင့် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ယူလိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း ကြည့်ရှုသူများက ထပ်မံ၍ ကြိမ်းမောင်းကြပြန်သည်။

[သူမက တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ။ နေကာခရင်မ်ယူနေသေးတယ်။ သူ့ကိုယ်သူ အလှပြိုင်ပွဲ သွားမယ်ထင်နေတာလား။]

[ဟုတ်သားပဲ။ ချိန်းတွေ့တဲ့ အစီအစဉ်များ ထင်နေတာလား။]

[ဟားဟား ရှန်းတန် ငိုမဲ့အချိန်ကို စောင့်နေပါပြီ။]

လှေပေါ်တွင် ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယောက်ျားလေးဧည့်သည်တစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး “အစ်မတန်တန်လို့ ခေါ်လို့ရမလား”

ရှန်းတန် အသံပြုကာ သဘောတူလိုက်သည်။

“အစ်မတန်တန် ကျွန်တော်က ကျောက်ကျဲ့ပါ။ အစ်မရဲ့ သစ္စာရှိဖန်လေးပါ။ အစ်မ ပါတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေတွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော်ကြည့်ဖူးတယ်”

ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ “တကယ်လား။ အဲ့ဒါဆို ငါ သရုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ဇာတ်ကောင်သုံးခုကို ၁၀ စက္ကန့်အတွင်း ပြောပြပေး။”

ကျောက်ကျဲ့မှာ အင်း အမ်း နှင့် မပြောနိုင်ပေ။

သူက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ “စကားမစပ် အစ်မတန်တန် ကျွန်တော့်မှာ ချိုချဉ်ရှိတယ်။ အစ်မ ယူဦးမလား။”

ပြောပြီးနောက် အိတ်ထဲမှ သကြားလုံးတစ်အိတ် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ရှန်းတန်သည် သကြားလုံးအိတ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲယူလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်အောက်တွင် “ကောင်းပြီ။ ကျေးဇူးပါ။” ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

[ဟားဟားဟား ရှန်းတန် တမင်တကာလုပ်နေတာမလား။]

[သူမရဲ့ စရိုက်က မကောင်းဘူးလို့ထင်တာ ငါတစ်ယောက်ထဲလား။ လူတစ်ယောက်က ပစ္စည်းသုံးခုစီပဲ ရတာကို သူမက သကြားလုံး တစ်အိတ်လုံး ဆွဲယူသွားတယ်...]

[သူနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လေ။ မပေးချင်ဘူးဆို အစထဲက စကားမစနဲ့ပေါ့။ သူမ ယူပြီး‌တော့ ဖြစ်သွားတဲ့ အဲ့လူရဲ့မျက်နှာထားကိုကြည့်ရင် သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို အကုန်လုံး သဘောပေါက်တယ်။]

ထို့နောက်တွင် ဘယ်သူကမှ ရှန်းတန်နှင့် နီးကပ်ရန် မကြိုးစားကြတော့ပေ။

ထိုအရာကို မြင်ပြီးနောက် ကျေနပ်နေသော ဒါရိုက်တာက သူ့ရဲ့ လက်ကျန် ဆံပင်လေး အနည်းငယ်ကို ဆွဲလိုက်မိသည်။

“ငါတို့ရှိုးကတော့ နာမည်ကြီးပြီ။”

သူ့ဘေးမှ ထုတ်လုပ်သူကတော့ သူအား အရူးတစ်ယောက်လိုကြည့်ကာ “မှောင်တောင်မမှောင်သေးဘူး။ မင်းက အိပ်မက်တွေ မက်နေပြီလား။”

ဒါရိုက်တာက မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်သည်။ “မင်း နားမလည်ပါဘူးကွာ”

“အေး အေး ငါက နားမလည်ဘူး။ မင်း နားအလည်ဆုံးပဲ။ နားလည်မှုဘုရင်ကြီးပါ။ ဟုတ်ပြီလား”

ထုတ်လုပ်သူက အားလျော့အောင် တမင်ပြောနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အစကတည်းက အစီအစဉ်ကိုက မကောင်းတာ ဖြစ်သည်။ လူသစ်လေးတွေချည်းပဲ ပြီးတော့ အဆင့် ၁၈ က နာမည်ပျက်နဲ့ သရုပ်ဆောင်က ပါသေးသည်။ လူကြိုက်များဖို့ကတော့ ဝေလာဝေးပင်။

နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ယောက်သာ ပါဝင်ပါက မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးသည်။

ကံမကောင်းစွာပင် သူတို့ရဲ့ ဘတ်ဂျက်က မလုံလောက်သောကြောင့် နာမည်ကြီးတွေကို သူတို့မခေါ်နိုင်ပေ။

လှေက ကျွန်းအသေးလေးဆီ ဆိုက်ရောက်သွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းက သူတို့ကို ချပေးပြီး လှေဖြင့် ပြန်ထွက်ခွာရန်ပြင်လိုက်၏။

ရှန်းတန် ရုတ်တရတ် စိတ်ပူသွားရသည်။ “နေပါဦး။ ဒီကျွန်းပေါ်မှာ တောရိုင်းကောင်တွေတော့ မရှိဘူးမလား။”

“စိတ်မပူပါနဲ့။ မရှိပါဘူး။”

လှေပြန်ထွက်သွားပြီးနောက် ဧည့်သည်များမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပူပန်စပြုလာကြသည်။

“သူတို့ တကယ်ကြီး ထွက်သွားပြီပဲ။”

ယနေ့ခေတ်၏ နည်းပညာမြင့်မားမှုကြောင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသည့် ကင်မရာများမှာ အဝေးမှ ထိန်းချုပ်လို့ရပြီး သူမတို့အနီးတွင် ပျံဝဲကာ ရိုက်ကူးလျက်ရှိကြသည်။

လူတစ်ယောက်တွင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တစ်ခုရှိသောကြောင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်း များစွာခွဲထားကာ လူတိုင်း သူတို့ကြည့်ချင်သည်ကို ရွေးကြည့်လို့ရသည်။

လောလောဆယ်တွင် ရှန်းတန်၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းက လူကြည့်အများဆုံးဖြစ်ပြီး ကံမကောင်းစွာပင် လူတိုင်းက သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်း နေကြခြင်းပင်။

ကျွန်းက အတော်လေး ကြီးမားသည်။ ရှန်းတန်သည် အစက ပရိုဂရမ်အဖွဲ့က ချဲ့ကားပြောနေသည်ဟု ထင်လိုက်သော်လည်း လက်တွေ့မှာ သူတို့ပြောသလိုပင် ဘာဆိုဘာမှမရှိဘဲ ပြောင်ရှင်းနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

တကယ်ကြီးကို ဘာမှမရှိတာ။ စားဖို့သောက်ဖို့မပြောနဲ့ အပေါ့အလေးသွားဖို့ နေရာတောင်မရှိဘူး။

အိုး နေပါဦး။ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေတာပဲ။

အနည်းဆုံးတော့ ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်သာတစ်လုံးနဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ဆောက်ထားသောကြောင့် ညအိပ်လျှင် ကြယ်တွေကိုကြည့်ပြီး အိပ်စက်လို့ရမည့် တဲအိမ်လေး တစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။

ဧည့်သည်များ : ကျေးဇူးပါနော်။