အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း ( ၃၁ ) - ငရဲကို သွားလိုက်။

ရှန်းတန်က သူမနှင့် ပတ်သက်၍ မည်မျှပင် သေးငယ်သော ကိစ္စလေးဖြင့်ဖြစ်ပါစေ ရှာဖွေမှုအများဆုံးလူစာရင်းတွင် ရောက်သွားပြီး လူမှုကွန်ရက်များတွင် နာမည်ကျော်ရန် ကံကြမ္မာပါလာကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။

အင်တာနက်အသုံးပြုသူတွေ မပျင်းဘူးလား မသိဘူး။

သူမ ဝေ့ပေါ်အကောင့်၏ ကောမန့်များတွင် ဖရဲသီးစားနေကြသော အင်တာနက်အသုံးပြုသူများဖြင့် ပြည့်နေပြီး သူမ၏ အတိတ်မှ ကောလဟာလများပင် တူးထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ရှန်းတန်ပင်လျှင် ထိုဓာတ်ပုံများကိုကြည့်လေလေ သူမနှင့် ထိုမင်းသားများကြားတွင် အတော်လေး chemistry မိသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်လာရခြင်းပင်။

ဒီလို ပြောလို့ သင့်တော်ပါ့မလားနော်။

ဟားဟားဟား။

လီရှင်းကိုယ်တိုင်က ဤကိစ္စကို နောင်တမရသဖြင့် ရှန်းတန်လည်း ယဉ်ကျေးမနေတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်လိုက်လျှင် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကို စိုးရိမ်စေမိမည်ကိုစိုး၍ အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ ဒါရိုက်တာနှင့် အရင်ဆုံး ဆွေးနွေးရမည်ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက်တွင် ဒါရိုက်တာဟော်က ခဏမျှ ငြိမ်ကျသွားပြီးမှ ပြောလာသည်။ "ငါ ဒီကိစ္စထဲ ဝင်ပါမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ဒီကိစ္စမှာ နစ်နာသူဆိုတော့ မင်း ကျေနပ်သလိုသာ လုပ်ပါ။"

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။"

ဒါရိုက်တာ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ရှန်းတန် စတင်၍ လှုပ်ရှားတော့သည်။

သူမ အသံသွင်းထားသော အသံဖိုင်ကို ကုအုပ်စု၏ ဥပဒေဌာနကို ပို့ပေးလိုက်ပြီး လီရှင်းကို သူမ၏ ဝေ့ပေါ်အကောင့်တွင် မန်းရှင်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန် V : ရှင်းပြချင်လား @လီရှင်းV

လီရှင်းက ရှန်းတန်တစ်ယောက် သူမကို ဝေ့ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ ဝေ့ပေါ်အကောင့်ကို အကြိမ်ရေ အနည်းငယ် အောက်ဆွဲချလိုက်သည်။ ကောမန့်များတွင် ဖရဲသီးစားနေကြသည့် အင်တာနက်အသုံးပြုသူများစွာ ရှိနေပြီး အစွန်းရောက်အချို့က သူမကို စတင်ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်၏ ဖန်များမှာတော့ အများကြီး ရှိပုံမပေါ်ချေ။

လီရှင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ စိတ်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်လိုက်သည်။

သူမသာ ဝန်မခံသ၍ မည်သူကမျှ သူမ တရားခံဟု ညွှန်ပြနိုင်သော သက်သေက မည်သူ့တွင်မှ မရှိပေ။

သူမဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံပေါ်နေသော လက်ထောက်လေးကိုကြည့်ပြီး လီရှင်းလည်း အကြံတစ်ခုရသွားဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပလာရသည်။

ထိုညတွင် လီရှင်း၏ လက်ထောက်လေးက သူမ၏အပြစ်ကိုဝန်ခံပြီး ဓာတ်ပုံများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရိုက်ထားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်းနှင့် ထိုဓာတ်ပုံများ မည်သို့ ပျံ့သွားကြောင်း မသိဘူးဟု ဆိုလေသည်။ သူမဖုန်းကို ဖုန်းပြင်ဆိုင်ပို့ချိန်က မတော်တဆပျံ့သွားခြင်းဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်ဟုပင် ပြောသေးသည်။

ဒီလို ဆင်ခြေမျိုးကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို အရူးလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။

ရှန်းတန် ပြုံးလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လီရှင်းက လက်ထောက်လေးကို အပြစ်ခံခိုင်းမည်မှန်း သူမ ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း အသံသွင်းထားသည်ကို တိုက်ရိုက်မတင်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်တာနက်အသုံးပြုသူများက လွယ်လွယ်အရူးလုပ်၍ရသူများ မဟုတ်ပေ။ ဤသည်က သူတို့၏ ပုန်ကန်လိုသော စိတ်ဆန္ဒကိုပါ အသက်ဝင်လာစေခဲ့သည်။

ကိစ္စများက လုံးဝ မငြိမ်သက်သွားခဲ့ပေ။ လီရှင်းက ရှန်းတန် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဟုထင်နေချိန်တွင် ရှန်းတန်က မီးလောင်ရာလေပင့်သည့်အနေဖြင့် အဆိုပါ အသံဖိုင်ကို တင်ပစ်လိုက်လေသည်။

လီရှင်း၏ ဝေ့ပေါ်မှာ လုံးဝ ဖျက်စီးခံလိုက်ရတော့သည်။

[ရှိနေသေးရင် ထွက်လာခဲ့စမ်းပါ။]

[သေချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့၊ နင်ရှိနေသေးတာ ငါတို့သိတယ်။]

[သူ့ရုပ်ရည်က နင့်ထက်လှလို့များလားနော်၊ ပြန်မဖြေလည်းသိပါတယ်၊ နင့်ရဲ့ မေ့လွယ်တဲ့ရုပ်ရည်နဲ့ မနာလိုဖြစ်မှာ သဘာဝပဲလေ။]

လီရှင်း ဘာဆက်ဖြစ်သွားသလဲဆိုသည်ကိုတော့ ရှန်းတန် လုံးဝ မသနားပေ။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် လီရှင်းက ယခုလိုဖြစ်သွားအောင် ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအနေဖြင့် ရှန်းတန်ကိုယ်တိုင်လည်း ယခုလိုကိစ္စမျိုးကို အထူးတဆန်း ဖြစ်မနေတော့၍ ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စမျိုးက အကြီးအကျယ် မဟုတ်သော်လည်း ဆိုးဝါးလှသည်ဟု ပြောနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လီရှင်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမနှင့်အတူ လက်တွဲလိုသော လုပ်ငန်းများမှာလည်း နောက်ကျောဓားထိုးခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ ပြန်စဉ်းစားကုန်ကြပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်က ဤအပြစ်ပေးမှုကို သဘောကျနေမိသည်။

လီရှင်း သဘောကျသည် မကျသည်ကတော့ သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမ ရေချိုးပြီး မကြာမီတွင် အခန်းတံခါးကို တဒုန်းဒုန်း အထုခံလိုက်ရသည်။

"ရှန်းတန်၊ တံခါးဖွင့်ပေး။"

"နင် အထဲမှာရှိတာ ငါသိတယ်၊ မကြားချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့။"

ရှန်းတန်။ "....."

ရှန်းတန် တံခါးဖွင့်မပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိသွား၍ လီရှင်း၏ အသံက ဒေါသထွက်နေရာမှ တဖြေးဖြေးချင်း တောင်းဆိုနေသည့်အသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ရှန်းတန်၊ ငါတောင်းပန်ပါတယ်ဟာ၊ တံခါးဖွင့်ပေးပါ။"

"ငါ့ကို တောင်းပန်ခွင့်ပေးလေနော်။"

"ဝေ့ပေါ်မှာ ပြန်ပြီး ရှင်းပြပေးလို့ရမလား။"

ရှန်းတန် နားကြပ်တပ်ပြီး မျက်လုံးကာကိုတပ်၍ အိပ်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

ဟာသပဲ၊ ဘာလို့ တံခါးဖွင့်ပေးရမှာတဲ့လဲ။ အန္တရာယ်များတာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ထို့အပြင် မတိုင်ခင်က သူမ လီရှင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးခဲ့သော်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို မဖမ်းဆုပ်ခဲ့သူမှာ လီရှင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းတန် ဖြေးဖြေးချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး တစ်ညလုံး နှစ်ချိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက် ရိုက်ကူးရေးလုပ်ချိန်တွင် ရှန်းတန် လီရှင်း၏ မျက်လုံးများအောက်မှ အမည်းရောင်အကွင်း နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူက သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရပုံပင်။

ရှန်းတန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ဆက်မကြည့်တော့ပေ။

လီရှင်းက ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သားများ သူမကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထူးဆန်းသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အခြားသူများက သူမကို လှောင်ပြောင်နေကြပြီး သူမနောက်ကွယ်တွင် မကောင်းပြောနေကြကာ သူမနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟုပင် ပြောနေကြသည်ဟု သံသယဝင်နေမိတော့သည်။

လီရှင်း ယနေ့တွင် စိတ်အခြေအနေ ဆိုးဝါးနေသဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ သရုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ဤသို့ဖြင့် ဒါရိုက်တာထံမှ အကြိမ်ရေများစွာ ဆူပူခံရပြီး သူမ၏ ဇာတ်ကွက်များကိုပင် နောက်သို့ ရွှေ့ပစ်လိုက်တော့သည်။

သူမ ကောင်းမွန်စွာ သရုပ်ဆောင်နေသော ရှန်းတန်ကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှ အမုန်းတရားများက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်သွားလုနီးနီးပင် ဖြစ်သွားရသည်။

ဘာလို့လဲ။

သူမက ကောင်းကောင်း အိပ်မရပေမဲ့ ရှန်းတန်ကျတော့ ဘာလို့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေရတာလဲ။

ရှန်းတန်က မဟုတ်က ဟုတ်က ကောလဟလတွေကနေ လွယ်လွယ်နာမည်ရနိုင်ပြီး သူမ အရမ်းအလုပ်ကြိုးစားတာတောင် ရှန်းတန်ကို မကျော်နိုင်တာ ဘာကြောင့်လဲ။

ဒီလောက်နှစ်တွေကြာတာတောင်မှ သူမက ရှန်းတန်လို ကောလဟာလတွေကြား နစ်နေတဲ့လူရဲ့ အောက်မှာ ဘာလို့ ရှိနေသေးတာလဲ။

လီရှင်း တွေးလေလေ ပို၍ စိတ်မသက်မသာဖြစ်လာရလေလေဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ရှန်းတန်နှင့် ပျော်ပျော်ကြီး စကားပြောနေသည်ကိုမြင်ပြီး သူမ၏ ဒေါသများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားရသည်။

ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ဇာတ်ဝင်ပစ္စည်းချိတ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမအနောက်တွင် ဝှက်ကာ ရှန်းတန်ဆီ သွားလိုက်သည်။

လီရှင်း ရောက်လာသည်ကိုမြင်ချိန်တွင် လူတိုင်း စကားပြောရပ်သွားကြသည်။

လီရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတစ်ချို့ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"ရှန်းတန်၊ ငါမှားခဲ့တာတွေအတွက် တောင်းပန်ချင်လို့ပါ၊ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ် မဟုတ်လားဟင်။"

ရှန်းတန်က လီရှင်း ယခုလို လူရှေ့သူရှေ့တွင် ပြောရခြင်းမှာ သူမဘက်က မျက်နှာပျက်မည်ကိုစိုးရိမ်၍ ခွင့်လွှတ်ပေးမည်ဟု ထင်နေခြင်းဖြစ်လောက်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထင်ရှားလွန်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ရှန်းတန်ဆိုသည်မှာ မည်သည့် အရာကိုမှ ဂရုစိုက်တတ်သူမျိုး မဟုတ်သည်မှာ နှမျောစရာကောင်းလွန်းလှသည်။

"ရတယ်လေ၊ ငါ့ကို ဝေ့ပေါ်မှာ သုံးရက်လုံး တောင်းပန်ရင် ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။"

လီရှင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ "ဒါပေါ့၊ ငါလုပ်ပေး.."

စကားပြောနေရင်း ချိတ်ကို ရှန်းတန်၏ မျက်နှာသို့ အားဖြင့် လွှဲ၍ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ငါ ဒီမျက်နှာကို ဖျက်စီးပစ်မယ်။ နင့်မျက်နှာကိုသုံးပြီး ပိုက်ဆံရှာမရအောင် လုပ်ပစ်မှာ။

အခြားမိန်းကလေးများက အော်ဟစ်နေကြချိန်တွင် ရှန်းတန်က လီရှင်း၏ လက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ကာလိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ရှန်းတန်က လီရှင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖမ်းကိုင်လိုက်နိုင်သည်။ "နင် ရူးသွားပြီလား။"

လီရှင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်ပြီး သူမ၏ လက်ကို လွတ်သွားအောင် လုပ်နေပါသော်လည်း သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များသာ ကျိုးတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"လွှတ်စမ်း။"

ဟုတ်ပါ့၊ နင့်ကို လွှတ်ပေးပြီး ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခိုင်းမှာကြလို့။ ရှန်းတန် တွေးလိုက်သည်။

"ရှန်းတန်၊ သွေးတွေ ထွက်နေတယ်။" အခြားလူများ အလန့်တကြား အော်ဟစ်ကြသည်။

ထိုအခါမှသာ သူမ၏ နားရွက်က အလွန်နာကျင်နေမှန်း သတိထားလိုက်မိပြီး ထိကိုင်ကြည့်ချိန်တွင် လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲသွားရသည်။

နာကျင်မှုများအားလုံး စုပြုံရောက်ရှိလာပြီး ရှန်းတန် တောင့်ခဲသွားရသည်။

ချီးပဲ။ ငါ့မျက်နှာလေး ပျက်စီးသွားပြီလို့ မပြောနဲ့နော်။

ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရန်အတွက် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"လူနာတင်ကား အမြန်ခေါ်ကြ။"

"ဘုရားရေ၊ လီရှင်းတော့ စိတ်လွတ်သွားပြီ။"

"အား။"

ရိုက်ကူးရေးတစ်ဖွဲ့လုံး ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားကာ ရှန်းတန်က လူနာတင်ကားပေါ် အတင်ခံရ၍ ဆေးရုံသို့ အမြန်အပို့ခံလိုက်ရသည်။

လီရှင်းက ထိန်းသိမ်းခံလိုက်ရသည်။

ကျန်သည့်လူများက ရဲကိုခေါ်လိုက်ကြပြီး ရိုက်ကွင်းနေရာကိုလည်း ချိတ်ပိတ်ကာ သတင်းပျံ့မသွားအောင် လုပ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း အပြင်တွင် စောင့်နေကြသော ပါပါရာဇီများက လူနာတင်ကားကိုမြင်၍ လိုင်းပေါ်သတင်းတင်လိုက်ကြသည်။

မည်သူဒဏ်ရာရသလဲ မသိ၍ အင်တာနက်အသုံးပြုသူများက ခန့်မှန်းချက်များစွာ ထုတ်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်၏ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေများကလည်း ထိုသတင်းများကို ကြားခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူမက အလွန်သန်မာသူဖြစ်၍ မည်သူကမှ ဒဏ်ရာရသူမှာ ရှန်းတန်ဖြစ်မည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က ရှန်းတန်တစ်ယောက် ဆေးရုံသို့ မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံးတွင် သွေးများစီးကျလျက်ရောက်လာသည့်ပုံကို ဓာတ်ပုံရိုက်၍ တင်ခဲ့လေသည်။

#ရှန်းတန် ဒဏ်ရာရသွားခြင်း# က ချက်ချင်းဆိုသလို ရှာဖွေမှုအများဆုံးလူစာရင်းတွင် နာမည်ကြီးလာခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာမှာ သွေးများစီးကျနေသဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်ဟန်ပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ပြင်းထန်ခြင်း မရှိပေ။

ချိတ်က သူမ၏ နားရွက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်နေရာများကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာများက အလွန်မနက်သော်လည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်ရန် အချိန်ကြာဦးမည်ဖြစ်သည်။

အမာရွတ်ကျန်နိုင်ချေအတွက်မူ ဆရာဝန်က အမာရွတ်ဖယ်ရှားသော ခွဲစိတ်မှုကို ထောက်ခံချက်ပေးလေသည်။

ရှန်းတန် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေမိသည်။

သူမ၏ မျက်နှာက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် တန်ဖိုးအရှိဆုံးသောအရာပင် မဟုတ်ပါလော။

အခန်း ( ၃၂ ) – လောဘနှင့် တဏှာ

ရှန်တန်၏ ဝီချက်သည် ဆက်လက်မြည်နေဆဲ။ သူမသည် ဝီချက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အားလုံးက အဆင်ပြေရဲ့လားဟုမေးထားသော မက်ဆေ့ချ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤမတော်တဆမှုက ဟော့တော့ပ်ပစ်ထဲသို့ ထပ်ရောက်သွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဖန်အနည်းငယ်က စိတ်ပူနေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သောကြောင့် ပတ်တီးစည်းထားပြီးသော ဒဏ်ရာပုံကို ပို့ရန် ဖန်ဂရုချက်သို့ တကူးတက သွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန် V : စိတ်ပူပေးကြတဲ့ အကုန်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ချစ်တယ်နော်။ ပုံ…

[ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဲ့လောက် ထိခိုက်မိသွားတာလဲ။ ဘုရားရေ ကြည့်ရတာတောင် တော်ဝောာ်နာမယ့်ပုံပဲ။]

[တန်ပေါင်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထိခိုက်မိသွားတာလဲ။ OMG သူ့လက်ထောက်က မစောင့်ရှောက်ပေးဘူးလား။]

[ဝါးးး တန်ပေါင် နာသွားလားဟင်။]

[ရှန်းတန်ဆိုတာက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမြဲတမ်း hot search ကို နေ့တိုင်းရောက်နေရတာလဲ။ hot searchရေ အိမ်ဝယ်လို့ ရပြီလား။ သူမရဲ့ အဖွဲ့က hot searchတွေ ဝယ်နေတာ ရပ်ပေးလို့ ရမလား။]

ရှန်းတန်က ဖန်တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို တုန့်ပြန်ခဲ့သော်လည်း အခြားသူများ ပြောနေသည်ကိုတော့ အရေးမစိုက်ပေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများက သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသော ခြေတံရှည်များဆီသို့ အမှတ်တမဲ့ ရောက်သွားသည်။

သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သော် သူမရှေ့တွင်ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းကို မလွှဲမသွေ ကြည့်မိသွားသည်။ အတော်လေးကို ကြီးတယ်။ အဟွတ် အဟွတ်။

ကုဟွိုင်အန်း မျက်နှာထက်တွင် တည်ငြိမိနေသော်ငြား သူ့ဘေးတွင်ရှိသော ထိုင်ခုံထက်သို့ တော်တော်လေး ရွှေ့ထိုင်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

ဒီမိန်းမ !!!

ရှန်းတန်က ခေါင်းလေးငဲ့လိုက်ရင်း “ရှင်က ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။” ဟု မေးလိုက်သည်။

[ဟမ့်… ရှင် ဒီကိုရောက်တာ တော်တော်လေး မြန်တာပဲ။]

[ဘစ်ဘော့စ်ကြီးရော ဒဏ်ရာရသွားတာလား။]

ရှန်းတန်က သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို စုန်ချည်ဆန်ချည်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ဒဏ်ရာရသွားတယ်လို့ ကြားမိလို့။”

ကုဟွိုင်အန်းက နည်းနည်းတော့ မပျော်ရွှင်တော့ပေ။ သူမ ဒဏ်ရာရနေတာကို မြင်ရတာ သူ မကြိုက်ပေ။

ရှန်းတန်က သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ထိကြည့်မိသော် နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှိုက်မိသွားသည်။

“ကျွန်မ အဆင်ပြေတယ်။ ဆရာဝန်က သိပ်မဆိုးဘူးလို့တော့ပြောတယ်။”

[အိုး ငါ့မျက်နှာ ပျက်စီးလုနီးပါးပဲ။ လီရှင်းက ဘာတွေ တွေးနေပြီး ငါ့ကို လူတွေရှေ့မှာတောင် တိုက်ခိုက်ရဲသေးတာတုန်း။]

[ထားပါတော့။ ငါလည်း ဘာမှ ရက်ရက်စက်စက် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။]

ရှန်းတန် သူမ၏ ဘဝရွေးချယ်မှုအပေါ် သံသယဝင်လာသည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ အမူအရာသည် မည်းမှောင်လာ၏။ လီရှင်း… ဟမ့်… သူ့စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်ပြီ။

“တခြားစစ်ဆေးမှုတွေ ထပ်လုပ်ဖို့ ကိုယ်မင်းကို ကိုယ်ပိုင်ဆေးရုံကို ခေါ်သွားပေးမယ်။”

“အာ… ကျွန်မအထင်တော့ ဒါက မလိုဘူးလားလို့လေ။”

[အဲ့တာက ဒီတိုင်း ဒဏ်ရာသေးသေးလေးပဲကို။ ဘာကိစ္စ တခြားဆေးရုံမှာ သွားစစ်မှာလဲ။ ဒဏ်ရာကတော့ အနာဖေးတောင် တက်ပြီးသွားလောက်ပြီ။]

ဒါက အမှန်တကယ်ကို ချဲ့ကားပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိခိုက်ဒဏ်ရာက ထိုမျှ မြန်မြန် မပျောက်ကင်းနိုင်ပေ။

“လာ သွားစို့။ ကုအုပ်စုအောက်မှာရှိတဲ့ဆေးရုံတွေက ထိပ်တန်းအဆင့်တွေပဲ။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာအနေအထားနဲ့ဆို အမာရွတ် ကျန်နေမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”

ဒါက ရှန်းတန်ရဲ့ ပူပန်မှုကို တကယ် ထိမိသွားသည်။

“ဟုတ်ပြီလေ။ အဲ့တာဆိုလည်း ဒုက္ခခံပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ဒုက္ခမဖြစ်ပါဘူး။”

ကုဟွိုင်အန်း လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သော် ရှန်းတန်က သူ့ကို အားပြု၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သားသည် ဘေးချင်းကပ်ကာ လျှောက်သွားသည်။

သို့သော်ငြား အချို့သော လူအနည်းငယ်က ရှန်းတန်ကို မှတ်မိသွားပြီး လူတစ်ဦးက သူတို့၏ နောက်ကျောများကို ဓာတ်ပုံရိုက်ယူကာ ဝေ့ပေါ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

[သူတို့ အတူတူရှိနေပြီထင်တယ်။ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမလှလေး၊ ရှန်းတန်က အရင်ဘဝတုန်းက စကြာဝဠာကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ထင်တယ်။]

[အိုးး သူ့ရဲ့နောက်ကျောလေးနဲ့တင် ခန့်ညားပါတယ်လို့ မင်းက ပြောနိုင်တယ်ပေါ့လေ။]

[မင်း အဲ့လိုကြီး တရားသေ စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ သူမမှာ အရင်က ရည်းစားဟောင်း နည်းနည်းလည်း ရှိနေသေးတယ်လေ။]

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆေးထပ်စစ်ကာ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးပြန်စည်းဖို့ ဆေးရုံကိုသွားရန် အလျင်လိုနေသောကြောင့် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က မျက်နှာကို မဲ့ကာ အော်ငိုမိတော့မတတ်ကို နာကျင်နေသည်။

[အိုး…၊ ဒုတိယအကြိမ် ညှင်းဆဲခံရဖို့ကို မလာသင့်ဘူးဆိုတာ ငါသိလိုက်ရမှာ။]

[ဝါး တကယ်လို့ ဒါက နောက်ထပ် ရိုက်ရမယ့် ရိုက်ကွက်တွေကို သက်ရောက်သွားရင် ငါ့ကို လစာဖြတ်မှာလားမသိ။]

ကုဟွိုင်အန်းသည် အနည်းငယ် အကူညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အခုလိုမျိုးဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် သူမက ပိုက်ဆံအကြောင်း တွေးနိုင်သေးတယ်ပေါ့လေ။

“သေသေချာချာ အနားယူလိုက်ပါ။ ဒီကိစ္စကို ကိုယ် သင့်တော်သလို သေချာစီစဉ်ပေးပါ့မယ်။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ကိုယ် ပြောထားသားပဲ။ မင်း ကိုယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောဖို့ မလိုပါဘူးဆို။”

ရှန်းတန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

[ကုဟွိုင်အန်းက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ လူအထင်လွဲမယ့်စကားတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောထွက်နေရတာတုန်း။]

[ကျစ် ဒီလို မျက်စိအစာလေးက ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာတောင် မြင်သာမြင်ရ မကြင်ရပါဘူးဟယ်။ ဘယ်လိုတောင် စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းလိုက်လဲ။]

[ဒါမယ့် သူ့မျက်နှာလေးက အတည်ကြီး ကြည့်ကောင်းတာ။ သူကျ အနုစိပ် ထွင်းထုထားပြီး ငါ့ကျ ဘေးမှာ ပိုနေတာတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ရွှံ့မီးခွက်ကျနေတာပဲ။]

[အယ် ခဏလေး။ ငါလည်း တကယ့် တကယ်ကျ အဲ့လောက်တော့ မဆိုးပါဘူးဟ။]

ကုဟွိုင်အန်း : “ …..”

ပိုက်ဆံကို လောဘကြီးတဲ့နေရာတွင်တော့ ရှန်းတန်ကို ဒုတိယ ဟုပြောရင် ဘယ်သူမှ ပထမနေရာ ယူရဲမှာ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ မျက်နှာ ထိခိုက်မိထားသောကြောင့် နောက်ထပ်‌ ရိုက်ကူးရေးများကို ရွှေ့ဆိုင်းထားရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ရှန်းတန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အကုန်လုံးက တော်တော်လေးကို နားလည်ပေးတတ်ကြပြီး သူမကို အပြစ်တင်လာသူမရှိပေ။ သူတို့က သူမ၏ scenesတွေကို နောက်ရက်ကို ရွှေ့ပြီး တခြားရိုက်စရာရှိသည်များကို အရင်ရိုက်နှင့်မည်ဖြစ်သည်။

လီရှင်းကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တမင်တကာ ထိခိုက်နာကျင်စေမှုကြောင့် အဖွဲ့က အလုပ်ဖြုတ်ခံလိုက်ပြီး ထောင်ထဲတွင် အချိန်ဖြုန်းရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဒါက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်သည် ။သူမက လျော်ကြေးငွေ တော်တော်များများကို ပေးဆောင်လိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလည်း အဆုံးသတ်သွားချေတော့သည်။

ရှန်းတန်ကတော့ သူမကို စာနာမပေးနိုင်ပေ။ ဒါတွေက လီရှင်းကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်‌တွင်တော့ ရှန်းတန်သည် ရိုက်ကွင်းသို့ ပြန်မသွားခဲ့ချေ။ ထိုအစား ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာသည်။

အစ်မထောင်နှင့် အမွှာနှစ်ယောက်တို့သည် ရှန်းတန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဒဏ်ရာကိုမြင်သော် သတိလွတ်မတတ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

“အမလေး ဘုရားရေ။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာတုန်း။”

“မမ နာလားဟင်။ မမကို လေနဲ့ မှုတ်ပေးမယ်လေ။”

“မမ တစ်ယောက်ယောက်က မမကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တာလား။”

ရှန်းတန် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဒီကမ္ဘာကိုရောက်လာပြီးတည်းက သူမမိသားစုနှင့် ပိုပြီး ရင်းနှီးလာပုံရသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒဏ်ရာက မြင်ရတာ ပိုဆိုးတယ်လို့ ထင်ရရုံပဲရယ်။”

အစ်မထောင်၏ မျက်ခုံးတို့ စုကျုံ့သွားခဲ့သည်။ “မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး။ မလှုပ်နဲ့။ လာ လာ ထိုင်ဦး။ ငါ အစားသောက်ပလန်တွေ ပြန်လုပ်ဦးမယ်။ ဒဏ်ရာရထားတဲ့အတောအတွင်း မစားရမှာတွေ ရှိတယ်။”

သူမက ဟင်းအမယ်တွေကို တတွတ်တွတ်ရွတ်ရင်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ထိုင်ချရန် ပြင်လိုက်သော်ငြား အမွှာနှစ်ယောက်က ရှန်းတန်၏ ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်စီသို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် အနေခက်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေရတော့သည်။

ကုဝူယန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဦးလေးက မပြန်သေးဘူးလား။”

ကုအန်းရန်လည်း တစ်ချက်မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဦးလေး အလုပ်မသွားဘူးလား။ မေမေဆို နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း အလုပ်ကြိုးစားတာကို။”

ကုဟွိုင်အန်း : “ ……..”

ဘယ်မှာလဲ သိုးမွှေးအနွေးဂျာကင်လေးရဲ့ စာနာထောက်ထားမှု။

“ငါ အခု ကုမ္ပဏီသွားတော့‌မှာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကောင်းကောင်း စောင့်___”

ကုဝူယန်က ကုဟွိုင်အန်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလာသည်။ “ပွစိပွစိလုပ်နေတာတွေ တော်ပါတော့။”

“သိတယ်လို့။ မမကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားလိုက်မယ်။”

ရှန်းတန်က အားနည်းစွာဖြင့် လက်မြှောက်ပြီး ပြောပြချင်လာသည်။ သူမ ဒဏ်ရာရထားတာက မျက်နှာမှာဖြစ်ပြီး ခြေထောက်နဲ့ လက်ကတော့ အကောင်းကြီးပင်။ ဘယ်သူမှ သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မလိုပေ။

သို့သော်ငြား ကုဟွိုင်အန်းတစ်ယောက် ကလေးနှစ်ဦး ပိတ်ပင်တားမြစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး စကားတစ်လုံးမှပင် ထွက်လို့မရသည်ကိုမြင်သော် သူမ ရယ်သာ ရယ်ချင်လာတော့သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ အကြည့်တို့သည် ရုတ်ချည်း သူမပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ရှန်းတန်က သူမမျက်နှာထပ်ရှိ အပြုံးကို ရပ်တန့်ကာ မလှိမ့်တပတ် အမူအရာလေးသာ ကျန်နေခဲ့တော့သည်။

ကုဟွိုင်အန်း အနည်းငယ် အကူညီမဲ့သယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဒါဆို ငါသွားတော့မယ်။”

“ဦးလေး တာ့တာ”

“သွားတော့။ သွားတော့။”

“မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်။”

ကုဟွိုက်အန်း၏ ခြေလှမ်းတို့ ဇဝေဇဝါဖြင့် ရပ်တန့်သွားရသည်။ ဆိုတော့ သူ ဒီနေ့ည ပြန်မလာဘူးလို့လည်း မပြောခဲ့ဘူးလေ။

ကလေးနှစ်ယောက်က ရှန်းတန်ကို အလျှံအပယ် ဂရုစိုက်နေသည်။ သူမက ထိုင်ပြီး နားနေရုံသာ လိုအပ်ပြီး ဘာမဆို သူမကို ယူလာပေသည်။ သူမကို ရေချိူခန်းသို့ ခေါ်သွားပေးပြီး ဘောင်းဘီချွတ်ဖို့ပင် မမှီတမှီနဲ့ ကူညီပေးရှာသည်။

ရှန်းတန် : ‘“......”

အဲ့တာက မလိုဘူးလေလို့။

ကလေးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်‌ယောက် အချောလေး၊အလှလေးဟု အပြန်အလှန်ခေါ်နေကြရာမှ မာန်ဝင့်ဝင့်ကောင်းကင်နဂါးနှင့် အိပ်မက်သလင်းနှင်းပွင့်ဟု နာမည်ပြောင်းလိုက်ကြသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အဆင်ပြေပါသေးသည်။

အထိတ်တလန့်ဖြစ်ရသည်မှာတော့ သူတို့ကို ထိုနာမည်အတိုင်း ခေါ်ပေးမလားဟု မေးလာချိန်တွင်ဖြစ်သည်။

တခြားသူများတော့ မသိပေမယ့် ရှန်းတန်၏ ခြေချောင်းလေးများ တွန့်လိမ်သွားကာ ကြမ်းပြင်ထက်တွင် ကြက်သေသေသွားရသည်။

စားသောက်နေချိန်တွင် ရှန်းတန်သည် ယွမ်ယွမ့်ဆီမှ အစ်ကိုဝမ်က သူမဆီ ဆက်သွယ်ပြီး ရှန်းတန်ကို ကုမ္ပဏီလာခဲ့ဖို့ပြောကြောင်း ဝီချက်‌မက်ဆေ့ချ်ကို လက်ခံရရှိသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရကြေးဆိုပါက ရှန်းတန် မသွားချင်ပေ။

အစ်ကိုဝမ်က ဆက်သွယ်လာတိုင်း မဟုတ်သုတ်ခတွေသာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိသည်။

သို့ပါသော်ငြား သူမကတော့ သူ ကျိတ်ကြံစည်ထသော တစ်ထွာတမိုက်မျှ အစီအမံကို တော်တော်လေးသိချင်နေသည်။

အခုကတော့ တော်တော်လေး ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် အမွှာနှစ်ယောက်နှင့် အစ်မထောင်တို့က ရှန်းတန်တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ခွင့်ပြုရန် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။

ဦးလေးဟယ်က ဖြောင့်တန်းသော ကိုယ်ဟန်၊ အမူရာမဲ့သော မျက်နှာပေး၊ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် အဟန့်ကောင်းပြီး အရပ် 1.7 မီတာကျော် ရှည်သော မိန်းကလေးသက်တော်စောင့်ကို ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုခေါ်လိုက်မှန်း မသိချေ။

ထိုမိန်းကလေးက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငြိမ့်ကာ “သခင်မလေး ကျွန်မကို ရှောင်ယွီလို့ ခေါ်လို့ရတယ်။” ဟု ပြောလာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က ထိုမိန်းကလေးရဲ့ လက်မောင်းကို အားကျစွာဖြင့် ဖျစ်ညစ်လိုက်သည်။

“ဝိုးး ကြွက်သားတွေက အကြီးကြီးပဲ။”

ရှောင်ယွီက သူမ၏ အမူအရာကင်းမဲ့‌သော မျက်နှာပေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသော်ငြား သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများက တိတ်တိတ်ကလေး အနီသွေးခြယ်သွားသည်။

ထိုသည်ကို ရှန်းတန်မြင်သော် သူမ၏ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ တခစ်ခစ်ရီတော့သည်။သူမက အရှက်သည်းတဲ့ချစ်စရာလေးအဖြစ် ပြောင်းသွားတာပဲ။