အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း ( ၃၉ ) - နေ့ခင်းကြောင်တောင် လူကို ပြန်ပေးဆွဲနေတာ၊ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ။

ထိုညနေတွင် သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကုချင်အန်း ရောက်လာခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူတို့၏ မိခင်ကို “အမေ” လို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်နေကြသည်။

အစ်မထောင်သည် သူမ ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ခမ်းနားသော ညစာကို ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကုချင်အန်းက "ငါ နင့်ကို ငါ့ Brand ရဲ့ သံတမန်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ချင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

ရှန်းတန်က "အာ" ဟု အာမေဋိတ်သံပြုပြီး "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ညီမရဲ့ သတင်းက..." ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်းထံမှ အကူအညီတောင်းရန် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ သတင်းကို ကုချင်အန်းက မသိလောက်ဘူးဟု သံသယဝင်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမနှင့် ကုဟွိုင်အန်းကို လက်ထပ်တာကို သဘောတူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကုချင်အန်းက ရယ်ပြီး ရှင်းပြသည်။ "ငါ မင်းကို လာမရှာခင် နင့်သတင်းကို သေချာပေါက် ကြိုတင်စုံစမ်းထားတာပေါ့။ အမှန်ပြောရရင် နင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အဲဒီ အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေဟာ အလွန်အမင်း ချဲ့ကားထားတယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

ရှန်းတန်သည် အံ့အားသင့်သလို ရယ်လိုက်ပြီး ကုဟွိုင်အန်းကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အဲဒါတွေထဲက အများစုက မှန်ပါတယ်။"

ကုချင်အန်းသည် ခဏရပ်သွားပြီး ဆက်ပြောသည် "နင့်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ အရမ်း ကိုက်ညီတယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ နင် နောက်ထပ် စဉ်းစားကြည့်ပါဦးလား။"

ဒီအကြောင်းအရာအား ဆက်မပြောဖြစ်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမ ငွေမရှာချင်လို့ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိနေလို့ပင်ဖြစ်သည်။

ဒီလိုကြော်ငြာရိုက်မယ်ဆိုလျှင် ဆိုးကျိုးပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သောကြောင့် အခြားသူတွေကို ဒုက္ခမပေးတာ ပိုကောင်းပါတယ်။

ကုချင်အန်းသည် ရယ်မောကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမ တကယ် ကူညီချင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ယောင်းမဖြစ်သူက ဒါကို တကယ်ပင် မလိုလားပါက ထားလိုက်ပါတော့။

သူမကတော့ ဒါတွေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အမှတ်တံဆိပ် အောင်မြင်နေတာက ထုတ်ကုန်ကောင်းတွေကြောင့်ပဲ။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ကုချင်အန်းသည် အလုပ်သွားရန် စောစောထွက်သွားပြီး ကုဟွိုင်အန်းလည်း မရှိပေ။

ပြောရမယ်ဆိုရင် မောင်နှမ နှစ်ယောက်စလုံးက အလုပ်ကြိုးစားသူတွေပါပဲ။

အန်းရန် နိုးလာပြီး အမေဖြစ်သူကို မမြင်သောအခါ အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။ ရှန်းတန်က "ငါနဲ့အတူ အပြင်သွားကစားမလား" ဟု အကြံပြုသည်။

"ဘယ်မှာ သွားဆော့ကြမှာလဲ" ဟု ကုဝူယန်က စိတ်မပါသလို ပြန်မေးသည်။

"ကစားကွင်း"

ကလေးငယ်နှစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

အမှန်ပြောရလျှင် သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ သိပ်မသွားဖူးကြပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် သင်တန်းတွေ အများကြီး တက်နေရပြီး အချိန်ရရင် အိမ်မှာပဲ ဆော့ကစားဖြစ်လေ့ရှိသည်။

ဒီနေ့တော့ မြင်းစီးသင်တန်းနှင့် စန္ဒယားသင်တန်းများ ရှိသော်လည်း ရှန်းတန်သည် ချက်ချင်း ခွင့်ယူပေးခဲ့သည်။

ကလေးငယ်နှစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း နည်းနည်း လန့်နေကြသည်။ "ဒါ တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား"

"စိတ်မပူနဲ့၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။"

ရှန်းတန်သည် အရင်ဆုံးအွန်လိုင်းကနေ လက်မှတ်များ ဝယ်ယူပြီးနောက် ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ စျေးဝယ်စင်တာသို့ သွားခဲ့သည်။

မိသားစုလိုက်အပြင်ထွက်ရင် မိသားစုနဲ့ တူအောင် ဆင်တူ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ရမှာပေါ့။ တကွဲစီ အဝတ်အစားတွေချည်း ဝတ်ဆင်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။

ချစ်စရာကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် သူတို့ စမ်းဝတ်သည့် အဝတ်အစားတိုင်း လှနေသောကြောင့် ရှန်းတန်သည် အားလုံး ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဒေါ်နယ်ဒက် ဝတ်စုံတွေ ဆင်တူဝတ်ပြီးနောက် အခြားအဝတ်အစားများကို ကုမိသားစုစံအိမ်သို့ ပို့ဆောင်စေလိုက်သည်။

အောက်ထပ်တွင် အာတာပူစီမုန့်ရောင်းသူကို ကလေးငယ်နှစ်ယောက် မျှော်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန်သည် တစ်ယောက် တစ်ဖက်စီ ကိုင်ကာ "ဝယ်ကြစို့" ဟု ပြောသည်။

သူမ ငွေရှင်းနေစဉ်မှာပင် အန်းရန် ပျောက်သွားသည်။

ရှန်းတန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ မရှိပေ။ သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။

“အန်းရန် ဘယ်ရောက်သွားလဲ”

ကုဝူယန်သည် သူ့လက်ထဲက အာတာပူစီမုန့်သည် ချက်ချင်းပင် အရသာမရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် သတိမထားမိဘူး..."

သူသည် အာတာပူစီမုန့်ကို ကြည့်နေချိန်လေးပဲ အာရုံပျံ့သွားမိတာပါ။

ရှန်းတန်သည် ပထမဆုံးရဲကို အကြောင်းကြားပြီးနောက် အနီးအနားရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ဆိုင်ရှင်များကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကုဝူယန်ကို သေချာလေး ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားပေးဖို့ လုံခြုံရေးအစောင့်ထံ အပ်နှံပြီးမှ အန်းရန်ကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ တူညီသောဝတ်စုံများသည် ထင်ရှားလွန်းသဖြင့် အန်းရန်ကို အဘွားအိုတစ်ဦးက ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့သူ ရှိပေသည်။

ရှန်းတန်သည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြေးသွားသောအခါ အဘွားအိုတစ်ဦးသည် အန်းရန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာအနားမှာ ဗင်ကားတစ်စီး ရှိနေသည်။

အကွာအဝေးသည် သိပ်မဝေးလှသော်လည်း အချိန်မီပါ့မလားဟု စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှန်းတန်သည် ဘယ်ညာ ကြည့်ပြီး လမ်းဘေးရှိ စက်ဘီးတစ်စီးကို ဆွဲယူကာ ပစ်လိုက်သည်။

"ဒုန်း။"

စက်ဘီးသည် ဗင်ကားကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိပြီး ပြတင်းပေါက်များ ကွဲကြေသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှန်းတန်သည် အရှိန်ဖြင့် ပြေးသွားကာ အန်းရန်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်းရန်သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ "အစ်မ"

အဘွားအိုသည် ကုအန်းရန်အား အားဖြင့် ဆွဲခေါ်ကာ ဗင်ကားဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ။ မြန်မြန်လာစမ်း"

ဆေးမှင်ကြောင်များနှင့် လူထွားကြီးများသည် အန်းရန်ကို ဖမ်းဆွဲရန် ပြေးလာကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ပြဿနာထဲ ပါဝင်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

စေတနာရှင်များက ရဲကိုခေါ်ရန် ကူညီခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် အဘွားအို၏ လက်ကို ဖြုတ်ချကာ အဘွားအို၏ အော်ဟစ်သံများအကြား အန်းရန်ကို သူမ၏ နောက်တွင် ကွယ်ကာ ထားလိုက်သည်။

"နေ့ခင်းကြောင်တောင် လူကို ပြန်ပေးဆွဲနေတာ၊ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ။"

လူနည်းစုကတော့ ဗီလိန်တွေဟာ စကားအများကြီးပြောပြီး သေတတ်ကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိပုံသည်။ သူတို့ စကားမပြောဘဲ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ရှန်းတန်သည် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသော်လည်း သူမသည် အလွန်သန်မာသည်။

ယခုလေးတင် သူမသည် ကလေးပျောက်သွားသည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး မဖြေနိုင်သော ဒေါသများဖြင့် စိတ်ထဲ ပြည့်နှက်နေချိန် ထိုလူများ အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် အန်းရန်ကို သူမ၏ နောက်တွင် ကွယ်ကာ ထားပြီး တတ်နိုင်သမျှအားဖြင့် တစ်ယောက်ချင်းစီ၊ နှစ်ယောက် တစ်ယောက် ထိုးနှက်ကာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ကြည့်ရှုနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများသည် မူလက ရှန်းတန်ကို တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုခပ်ထွားထွား လူများသည် ဟိန်းဟောက်သံသာ ရှိပြီး အစွမ်းမရှိပေ၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင် သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

စောနကအထိ ကြောက်ရွံ့နေသော လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ကြောက်စိတ်ပျောက်သွားကြသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကတောင် သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်လျှင် သူတို့လည်း အနိုင်ယူနိုင်ပေမည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှန်းတန်သည် ခေါင်းဆောင်ကို ဖိချကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ လူဆိုးသည် ငိုယိုကာ "မထိုးနဲ့တော့... မထိုးနဲ့တော့..." ဟု တောင်းပန်လာခဲ့သည်။

"ငါ မှားပါပြီ... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ဒီမိန်းမက အရမ်းကြမ်းတာပဲ။

ထိုးတာ အရမ်းနာတယ်၊ သူ့လက်သီးတွေက သံမဏိတွေနဲ့ လုပ်ထားတာလား။

ကျန်လူတွေလည်း အခြေအနေ မကောင်းပေ။ လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် ညိုမည်းစွဲနေကြသည်။

အဘွားအိုသည် အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

သူမသည် "ငါ့ကို လွှတ်ပေး" ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

"ဟဲ့၊ လူကုန်ကူးတဲ့ကောင်၊ ပြေးမယ် မကြံနဲ့။"

ရဲများ ရောက်လာသောအခါ လူဆိုးတချို့သည် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာပုံရသည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်နေကြသည်။ "ကယ်ပါဦး။ ဦးဦးရဲတို့ရယ်။ ကယ်ပါဦး။"

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ။"

"ကျွန်တော်က လူကုန်ကူးတဲ့ကောင်ပါ။ မြန်မြန် ဖမ်းပါ။"

ဤမြင်ကွင်းသည် တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းသလို သနားစရာလည်း ကောင်းသည်။ ရဲတွေတောင် ဘယ်သူက တကယ့်လူကုန်ကူးသမားလဲဆိုတာ ခွဲခြားရခက်ပြီး အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ရှန်းတန်သည် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သေချာပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

ကုဝူယန်သည် ထိုအချိန်တွင် လုံခြုံရေးအစောင့်နှင့်အတူ ပြေးလာခဲ့ပြီး အန်းရန်ကို မြင်သောအခါ ပြေးလာကာ ဖက်ပြီး ငိုခဲ့သည်။

"နင့်ကြောင့် ငါလန့်သေတော့မလို့ပဲ" ကံကောင်းလို့ ဘာမှမဖြစ်တာ။

ကုအန်းရန်သည် သူမ အမှားလုပ်မိသည်ကို ထိုအခါမှ သိလိုက်သည်။ သူမသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။

"စိတ်ပူသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ခုနက အဲဒီအဘွားကြီးက သူ ဘာမှ မစားရသေးတာ ကြာနေပြီလို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို ထမင်းကျွေးခိုင်းလို့ပါ။"

သူမသည် ယခုအခါ တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရင်ရနေပြီကို သူမကို ဆွဲခေါ်ဖို့ အတင်းအကြပ် လုပ်ရတာလဲ။

ပြီးတော့ လူကြီးတွေက ကလေးတွေဆီက အကူအညီ မတောင်းဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမလို ကလေးဆီကပဲ အတင်းတောင်းဆိုနေခဲ့တယ်။

ကုအန်းရန်သည် များသောအားဖြင့် အကာအကွယ် ကောင်းကောင်းနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဒီလိုအတွေ့အကြုံ မရှိသောကြောင့် နားမလည်ဘဲ အလွယ်တကူ လှည့်စားခံခဲ့ရသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ စိတ်ကောင်းစေတနာမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လူဆိုးတွေမှာ လှည့်ကွက်တွေရှိတယ်။ ငါတို့ရဲ့ စိတ်ကောင်းစေတနာကို ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးမယ့် လူဆိုးတွေအတွက် အသုံးချခွင့်မပေးသင့်ဘူး။" လို့ ပြောပြလိုက်သည်။

ကုအန်းရန်သည် ဒါကို နားလည်ပုံရပြီး ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သုံးယောက်သား ကစားကွင်းသို့ မရောက်ခဲ့ကြပေ။ အဲဒီအစား သူတို့သည် ရဲစခန်းတွင် ခေါင်းပုံဖြတ်မှုအကြောင်း ဟောပြောပွဲကို နားထောင်ခဲ့ကြသည်။

အနည်းငယ် စိတ်ညည်းညူစရာကောင်းသော်လည်း သူတို့အများကြီး သင်ယူခဲ့ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကလေးငယ်နှစ်ဦး နောင်တွင် အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဒီအဖြစ်အပျက်ကို လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးက ဗီဒီယိုတိုတစ်ခု ရိုက်ကူးထားကာ ဝေဘိုတွင် တင်ခဲ့သည်။

ရှန်းတန်၏ ပရိသတ်များ သတိမထားမိသော်လည်း သူမကိုမုန်းတီးနေသူတစ်ဦးက သူမကို အရင်ဆုံးမှတ်မိခဲ့သည်။ သူသည် ဗီဒီယိုကို ဝေဘိုတွင် ပြန်လည်မျှဝေကာ ဤသို့ရေးသားခဲ့သည်။

လူကုန်ကူးသမားတွေ သေလောက်အောင် အရိုက်ခံရသင့်တယ်။ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီနေ့တော့ နင့်ကို မဆူတော့ဘူး @Shen Tang။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရှန်းတန်က ပြန်ရေးခဲ့သည်: ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အခန်း ( ၄၀ ) - သွမ်းဟွမ်က လာတာလား။ စကားအရမ်းများတာပဲ။

ရှန်းတန် လူကုန်ကူးသမားတွေကို ရိုက်နှက်တာက ခေတ်စားတဲ့ အကြောင်းအရာ ဖြစ်လာတယ်။

မှတ်ချက်တွေက အမျိုးမျိုးပဲ။

တချို့က လူကုန်ကူးသမားတွေ ရိုက်ခံရဖို့၊ သေလောက်အောင် ရိုက်ခံရသင့်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။

တချို့ကလည်း လူကုန်ကူးသမားတွေမှာလည်း လူ့အခွင့်အရေးရှိတယ်၊ အဲဒီလို မရိုက်သင့်ဘူးလို့ ထင်ကြတယ်။

နှစ်ဖက်စလုံး ငြင်းခုံကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ ရိုက်နှက်တာကို ထောက်ခံတဲ့ဘက်က အနိုင်ရသွားတယ်။

တချို့က ဒါတွေအားလုံးဟာ ရှန်းတန်က သူ့နာမည်ကောင်းပြန်ရဖို့ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာလို့ သံသယဝင်ကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်လို့ ထင်နေလို့ပါပဲ။

သူမ တစ်ယောက်တည်း ယောက်ျားသားတွေကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက နည်းနည်း မယုံနိုင်စရာပဲ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အင်တာနက်သုံးစွဲသူ အများအပြားသည် သူမ၏ ခွန်အားကို လူမရှိသော ကျွန်းအစီအစဉ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့သောကြောင့် ရှန်းတန်သည် အလွန်သန်မာကြောင်း သိကြသည်။

ရှန်းတန်ကို သိသော နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်များစွာလည်း သူမအတွက် ထောက်ခံပြောဆိုပေးခဲ့ကြသည်။

ဒါသည် ရှန်းတန်ကို အစွမ်းထက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းသည် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အစိုးရအရာရှိများပင် သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို ရဲရင့်လွန်းပြီး အန္တရာယ်များလွန်းသည်ဟု ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

သူတို့သုံးယောက်စလုံးကို ကုဟွိုင်အန်းက ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကားထဲတွင် သုံးယောက်စလုံး ခေါင်းငုံ့ထားပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

ကလေးပျောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သော အဓိကတရာခံအနေဖြင့် ရှန်းတန်သည် အသက်ပင် မရှူရဲပေ။

ကုဟွိုင်အန်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သုံးယောက်စလုံး လန့်ဖြန့်သွားကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ဦးလေး၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲလိုလူတွေကို အလွယ်တကူ မယုံသင့်ဘူး။"

"ညီမလေးကို သေချာ မကြည့်ထားမိတာ ကျွန်တော့်အမှားပါ။"

သုံးယောက်သား ငုံးရုပ်လေးများကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်းသည် ဒေါသမထွက်နိုင်တော့ပေ။

"ဒီသင်ခန်းစာကို မှတ်ထား။ နောက်တစ်ခါ အပြင်သွားရင် ကိုယ်ရံတော်တွေ ခေါ်သွား။"

သုံးယောက်စလုံးသည် ခေါင်းများ တညိမ့်ညိမ့် ရှိနေ၏။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အနေအထားကို မြင်သောအခါမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

[ဝတ္ထုတွေထဲမှာ စီအီးအိုတွေက လေအေးပေးစက်တွေနဲ့တူတယ်၊ ဒေါသထွက်ရင် ပိုအေးလာတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အခု သူ တည်ငြိမ်နေတာ ဘာလို့များလဲ။]

ကုဟွိုင်အန်းသည် စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။ "..."

ရှန်းတန် တွေးနေတာတွေက အဓိပ္ပါယ်မရှိတာကို သတိရသွားသောအခါ သူလည်း နည်းနည်း ဒေါသထွက်လာသည်၊

"ပြီးတော့ မင်း... ဒီလောက်ယောကျ်ားတွေကို တစ်ယောက်တည်း စိန်ခေါ်နေတာ မင်းကိုယ်မင်း သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိတွေရှိနေတာလား"

"သူတို့မှာ ဓားပါလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ မင်း နိုင်မှာလား"

ရှန်းတန်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

[ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေမယ့် ပြေးနိုင်တယ်လေ၊ ငါက ကျောင်းရဲ့ တာဝေးချန်ပီယံပဲ။]

[အိုး၊ တကယ် အေးစက်လာတာပဲ။ ဝတ္ထုက ငါ့ကိုမလိမ်ဘူးပဲ။]

ကုဟွိုင်အန်းသည် မျက်ခုံးကို နှိပ်နယ်ရင်း စိတ်လျှော့လိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့ အိမ်ရောက်ကြပြီး ကုချင်အန်း စိတ်မပူစေရန် သူမကို ဒီကိစ္စအား ပြန်မပြောပြဖို့ လေးယောက်စလုံးသည် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ညစာစားချိန်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း စားသောက်နေကြသော်လည်း အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကုချင်အန်းသည် တူကို ချလိုက်သည်။ "ဝန်ခံကြစမ်း၊ နင်တို့ ငါ့ကို ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲ"

ရှန်းတန်၊ ကုအန်းရန်နှင့် ကုဝူယန်တို့သည် ကုဟွိုင်အန်းဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ့ကြောင့်လို့ ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ကုချင်အန်းလည်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟင်"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိစ္စသေးသေးလေးပါ"

ကုချင်အန်းသည် ယုံကြည်ပုံမရသော်လည်း ရှန်းတန်တို့ စိတ်သက်သာရာရစေရန် ထပ်မမေးတော့ပေ။

မတတ်နိုင်ဘူး။ ကုချင်အန်းက ဩဇာကြီးလွန်းတယ်။

ညစာစားပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် ပုံမှန်အတိုင်း သူငယ်ချင်းများနှင့် စကားပြောရင်းအချိန်ကုန်လာသည်။

ထိုညတွင် ကလေးနှစ်ယောက်က ခေါင်းအုံးများကို ပွေ့ကာ ရှန်းတန်၏ အခန်းသို့ ဝင်လာပြီး အိပ်ကြသည်။

အိပ်ရာက ကြီးနေလို့ သုံးယောက်သား လှဲနေသော်လည်း နေရာတွေရှိနေသေးသည်။

"အစ်မ..."

"ဒါပေမဲ့ မေမေက နင့်ကို အန်တီလေးလို့ ခေါ်ခိုင်းတယ်။" ဟု ကုအန်းရန်က ပြောသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကုချင်အန်းက ရှန်းတန်ကို မသင့်တော်တဲ့ အသုံးအနှုန်း မခေါ်ဝေါ်ဖို့ သေချာမှာထားတယ်။

ရှန်းတန်သည် တကယ်တမ်း သိပ်အရေးမထားပေ။ အရင်က ကုဟွိုင်အန်းကို စိတ်ဆိုးစေချင်လို့သာဖြစ်ပေသည်။

ကုဝူယန်သည် သက်ပြင်းချကာ "ဦးလေးက တကယ်ပဲ ငယ်တဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်ချင်တာပဲ။"

"ဘယ်သူက အဲဒီလို ပြောတာလဲ။"

"လူမရှိရင် ဘယ်လိုခေါ်ခေါ်ရတယ်။ လူရှေ့မှာတော့ အန်တီလေးလို့ ခေါ်ပေါ့"

နောက်နှစ်နှစ်လောက်ဆို သူတို့တွေ ဒီလို ခေါ်ရတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့တွေးမိတဲ့အခါ ရှန်းတန်ရဲ့ ရင်ထဲ မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး ခိုးပြေးလိုက်ရမလား မသိပေ။

အပေါ်ထပ်တွင် ကုဟွိုင်အန်းနှင့် ကုချင်အန်းတို့သည် ခုံပေါ်ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြသည်။

"သူ့ကို စိတ်ချပြီလား"

ကုဟွိုင်အန်းသည် မဖြေခဲ့ပေ။

"ကောင်းတယ်" ဟု ကုချင်အန်းက ဆက်ပြောသည်။ "သူက တော်တော်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။"

ရှန်းတန်ကဲ့သို့ တက်ကြွပြီး ထူးခြားတဲ့လူမျိုးကို သူမ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီ။ ထိုအရာသည် သူမကိုယ်တိုင်ကိုလည်း ငယ်ငယ်လေး ပြန်ဖြစ်သွားသလို ခံစားရသည်။

"ဒါပေမယ့် စိတ်ရှုပ်စရာလည်း ကောင်းတယ်"

ကုချင်အန်းသည် စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်ရင်း "ပြောပါဦး" ဟု ဆိုလာခဲ့သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ဝိုင်ခွက်ကို လှုပ်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်သောက်လိုက်သည်။ "နောက်ကျပြီ၊ အစ်မလည်း စောစော အနားယူသင့်တယ်။"

ကုဟွိုင်အန်း ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကုချင်အန်းသည် တောက်ခတ်လိုက်သည်။

ညကောင်းကင်ယံကို မျှော်ကြည့်ရင်း ကြယ်လေးတွေနဲ့ အစက်အပြောက်တွေ ထိန်ထိန်သာနေတဲ့ လမင်းကို မော့ကြည့်မိပေမယ့် သူမရဲ့ ချစ်မြတ်နိုး တန်ဖိုးထားရတဲ့သူကတော့ မရှိတော့ပြီ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ရှန်းတန်ဆီကို သူ့ရဲ့ အေးဂျင့်ကို ပြောင်းရမယ်ဆိုပြီး ကုမ္ပဏီကနေ ဖုန်းဝင်လာသည်။

အစ်ကိုဝမ် မရှိတော့တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ အနုပညာရှင်တွေအားလုံးကို ပြန်လည်တာဝန်ပေးအပ်ရတော့မယ်။

အစ်ကိုဝမ်ရဲ့ ကိစ္စကြောင့် ကုမ္ပဏီလည်း နာမည်ပျက်သွားပြီး မကြာသေးခင်က နာမည်ကောင်းပြန်ရလာတဲ့ ရှန်းတန်ကို ဘယ်သူမှ မလိုချင်ကြပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အေးဂျင့်တွေထဲမှာ နာမည်ပျက်မရှိတဲ့သူ မရှိသလောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ အဲလိုလူတွေ ရဖို့ လွယ်ကူသည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းတန်ကလည်း အားနေပြီး ပျင်းနေတာနဲ့ တီရှပ်၊ ဘောင်းဘီအပွနဲ့ ညှပ်ဖိနပ်စီးပြီး ကုမ္ပဏီကို သွားလိုက်တယ်။

ဓာတ်လှေကားထဲမှာ အရင်တစ်ခါက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီး အနုပညာရှင်နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ရှန်းတန်က သူ့နာမည်ကို မမှတ်မိပေမဲ့ အောင်နိုင်တဲ့ ကြက်ဖိုလိုမေးစေ့ကိုတော့ မှတ်မိလေသည်။

အခုတော့ အဲဒီမိန်းမက ရှန်းတန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး ဝင်လာသည်။ "ရှန်းတန်၊ နင် ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲသွားပြီလား။"

ရှန်းတန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီမိန်းမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

"အနုပညာရှင်ဆိုတဲ့ အဆင့်နဲ့ မလိုက်အောင် နင်က စုတ်ပြတ်နေတာပဲ။"

"ဒါကြောင့်ပဲ ကုမ္ပဏီက အေးဂျင့်တွေက နင့်ကို မလိုချင်တာ။ နင်က တကယ်ကို ပုံသွင်းလို့မရတဲ့ အသုံးမဝင်တဲ့သူပဲ၊။ ငါက အထွတ်အထိပ်ရောက်နေချိန် ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ နင့်ကို ဒီတိုင်း ငုံ့ကြည့်နေရတော့မယ်။"

“ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ့ကို ငုံ့ပဲ ကြည့်နေလိုက်ပါ။ နင် အခု ကြည့်နေတာပဲလေ၊ အရင်ဆုံး နင့်နှာခေါင်းကို သန့်ရှင်းရေးတော့ လုပ်လိုက်ပါလား”

ရှန်းတန်က မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကတော့ သူမ စိတ်ဆင်းရဲနေလို့ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘူးလို့ ထင်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့ကို မနာလို မဖြစ်နဲ့။ နင် ငါ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် နင့်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်။"

ရှန်းတန်ရဲ့ မျက်နှာက တော်တော်လေး ပျက်လုဆဲဆဲပင်။ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောရသေးဘူး၊ ဒီမိန်းမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးပြီး စကားတွေ ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။

ဘာမှတောင် မဖြစ်မြောက်သေးဘဲနဲ့ အနာဂတ်ကိုတောင် စိတ်ကူးယဉ်နေတယ်။ ဒီမိန်းမရဲ့ ဦးနှောက်မှာ ပြဿနာရှိနေပြီထင်တယ်။ သူ သရုပ်ဆောင်လုပ်တာထက် ဝတ္ထုရေးသင့်တယ်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ နင်ပြောတာ မှန်တယ်။"

"ဟမ်၊ ရှန်းတန် နင် အရှုံးပေးတာလား။ အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး ဝပ်တွားမယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ကို အင်တာနက်က နာမည်ကြီးအစ်ကိုတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။"

"နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။" ရှန်းတန်က ဒီမိန်းမဦးနှောက်ပျက်နေပြီလို့ သံသယဝင်မိတယ်။

အဲဒီစကားကို ပြောပြီးတော့ အမျိုးသမီးက နောင်တရသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင် အဲဒီလိုရအောင် ကြိုးစားခဲ့ရတာမို့ အလွယ်တကူ မပေးနိုင်ဘူး။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ နင်လိုလူက ဘာပဲရောင်းရောင်း နာမည်ပျက်မှာ။ အဲဒီကျမှ ငါက စီးပွားရေးသမားတွေကို တာဝန်ယူနေရမယ်။"

ရှန်းတန် စကားမပြောတော့ပေ။

"သွမ်းဟွမ်က လာတာလား။ စကားအရမ်းများတာပဲ။"

"တော်တော်စကားပြောနိုင်တယ်နော်။ စကားတွေ အဆက်မပြတ်ပြောနေတာ နားစည်တွေတောင် ကွဲတော့မယ်။"

"နင်စကားတတ်တိုင်း လျှောက်ပြောမနေနဲ့။"

အမျိုးသမီးရဲ့ ပါးစပ်က ဒေါသကြောင့် တွန့်သွားသည်။ "နင်၊ နင်..."

"ဘာပြောချင်တာလဲ။"

"ငါ၊ ငါ..." အမျိုးသမီးက ဒေါသကြောင့် တော်တော်ကြာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"ငါ၊ ငါ ဘာဖြစ်လဲ။ ခဏလေး၊ နင့်ရဲ့ ၃၇ လက်မ မျက်နှာကြီးက လမ်းကို ပိတ်နေတယ်။"

ရှန်းတန်က သူ့ကို တွန်းဖယ်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားသည်။

စိတ်တိုစရာကြီး။