အခန်း (၄၃-၄၄)

အခန်း ( ၄၃ ) – ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြီးသွားတာလဲ။

"ဟင်၊ ရှန်းတန် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။"

"သူ ရှေ့နားမှာ ရှိလောက်မယ်..."

ဧည့်သည်တော်အချို့သည် တရွတ်တိုက်မြည်သံများ ကြားနေရသော ရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ရှန်းတန်"

"ဟေ့" အဝေးမှ အသံတစ်ခု ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြီးသွားတာလဲ။"

"မြန်လိုက်တဲ့ မိန်းကလေး။"

ရှန်းတန်၏ လက်များမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် ယခင်ဘဝက အတွေ့အကြုံများစွာရှိခဲ့သည်။ ပြောင်းဖူးနွှာခြင်းနှင့် ရေဖြန်းခြင်းတို့သည် သူမအတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

မကြာမီတွင် မနက်စာအတွက် ရထားသော ပြောင်းဖူးအားလုံး အခွံနွှာပြီးသွားလေသည်။ ထိုအထဲမှ အများစုကို ရှန်းတန်တစ်ဦးတည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဧည့်သည်တော်အနည်းငယ်မှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကြသည်။

"နင် လူမှ ဟုတ်ရဲ့လား။"

"ဟုတ်တာပေါ့။ ငါ အတွေ့အကြုံ နည်းနည်းရှိတာ။ လေ့ကျင့်ရင် ကျွမ်းကျင်လာတာပဲ။ လယ်ကွင်းထဲ သွားစိုက်ကြစို့။"

အောင်းကျစ်ဖျင်သည် သူ၏ တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။ "အစ်မရှန်းတန်၊ မပင်ပန်းဘူးလား။"

"ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းနိုင်မှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြန်မြန်ပြီးရင် မြန်မြန် အဆုံးသတ်နိုင်တာပဲ"

"ဟုတ်မယ်ထင်တယ်..."

အဘွားအို၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံယူပြီးနောက် ထိုသူအနည်းငယ်သည် အဘွားအိုပေးသော ပစ္စည်းများကို လက်အပြည့် ကိုင်ဆောင်ကာ လယ်ကွင်းစိုက်ပျိုးရန် ဦးတည်ချက်ပြောင်း၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လယ်ကွင်းများမှာ ပျိုးပင်များ ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးရမည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ကွက်ကျားကွက်ကျား လယ်ကွင်းများ၏ မညီညာသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကြောင့် ကြီးမားသော စိုက်ပျိုးစက်များကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့သည် လက်ဖြင့်သာ ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး လုပ်ငန်းတိုးတက်မှုမှာ အလွန်နှေးကွေးပြီး ပင်ပန်းလှသည်။

သို့သော် ဧည့်သည်တော်များ ပင်ပန်းသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ညည်းညူခြင်း၊ အလုပ်ပျက်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ နှေးကွေးသော အရှိန်အဟုန်ရှိသော်လည်း သူတို့သည် စိတ်ရှည်လက်ရှည် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤအချက်သည်လည်း ဤအစီအစဉ် အလွန်ရေပန်းစားရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန် ပါဝင်လာသည်ကို အားမပေးသူအများအပြားတို့က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို လာကြည့်သော်လည်း အကောင်းမြင်စိတ်မရှိကြပေ။

[ဒီအတုအယောင်မလေး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဟန်ဆောင်နိုင်မလဲ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်]

[ငါ ဘယ်သွားသွား ရှန်းတန်ကိုပဲ တွေ့နေရတာ ဘယ်လောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလဲ]

[ငါ့မိသားစုက ကျေးလက်ကဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါတော့ ပြောရမယ်။ ရှန်းတန် ပြောင်းဖူးနွှာတာ ထူးခြားမနေဘဲ သာမန်အဆင့်ပဲ ရှိတယ်။]

[မင်းတို့ ရေတပ်သားတွေ တစ်ပို့စ်ကို ဘယ်လောက်ရလဲ။ ပိုက်ဆံရှာပြီး မင်းညီအစ်မတွေကို ခေါ်ခဲ့။]

ရှန်းတန်သည် screen ပေါ်မှ တိုက်ခိုက်မှုများကို မသိရှိခဲ့ပေ။

သူမ သိခဲ့လျှင် လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကို လူများများ ဆဲဆိုလေ၊ ကြည့်ရှုသူ များလေ၊ အစီအစဉ် ပို၍ ရေပန်းစားလေ၊ သူမ ဝင်ငွေ ပိုရလေဖြစ်သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် အဆဲခံရခြင်းသည် ကိုယ်အလေးချိန် လျော့ကျစေသည်မဟုတ်ပေ။

ရှန်းတန်သည် မြေပြင်ကို ငေးကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည် ချလိုက်သည်။ ခွန်အားကြီးမားခြင်းသည် ပင်ပန်းမည်မဟုတ်ဟု မဆိုလိုပေ။

ယခင်ဘဝကလည်း သူမသည် စပါးပင်များကို ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့စဉ်ကသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ရက်လျှင် ယွမ် ၂၀၀ ခန့် ရရှိနိုင်ခဲ့ပြီး တစ်လလျှင် ရက်အနည်းငယ် အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် သူမ၏ လစဉ်နေထိုင်စရိတ်အတွက် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ယခု စပါးပင်လေးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်းတန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်သည်။ "ပျိုးပင်လေးတွေရေ၊ ငါ လာပြီ။"

ကျန်ရှိသော ဧည့်သည်များမှာ "......"

၎င်းတို့သည် ရှန်းတန်နှင့် တိတ်တဆိတ် အနည်းငယ် ခွာနေလိုက်ကြသည်။

[ဟားဟား သေတော့မယ်၊ ဧည့်သည်တိုင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ "ငါတို့ မရင်းနှီးဘူး" လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားတယ်။]

[ရှန်းတန်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက ပိုလွန်းတယ်။ ဘယ်တော့မှ သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ပုံက မင်းရဲ့ ဥာဏ်ရည်လောက် နည်းလာမှာလည်း မသိဘူး။]

[ဒီလိုအတန်းရှင်းလိုချင်တဲ့သူကို screen ပေါ်မှာ နည်းနည်းပဲ ပြလို့ရမလား၊ ကြည့်ရတာ အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်။]

ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ရှန်းတန်၏ စခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော အချိန်သည် ယခင်ကထက် ပိုများလာသည် ဟု ထင်ရသည်။

ပျိုးပင်များ ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးခြင်းသည်လည်း လေ့ကျင့်မှုအပေါ် မူတည်သည်။ ရှန်းတန်သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အဆက်မပြတ် လုပ်ကိုင်ကာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အောင်းကျစ်ဖျင်သည် မတ်မတ်ရပ်ကာ ခါးကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။ ရှန်းတန်သည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ မြန်လာသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။

"F*ck"

ကျန်ရှိသော ဧည့်သည်များက အလျင်အမြန် မေးလိုက်ကြသည် "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"မြန်မြန်ကြည့်" အောင်းကျစ်ဖျင်က ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

ထိုအခါ ၎င်းတို့သည် ရှန်းတန်၏ အရှိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ မြန်လာသည်ကို မြင်ကြသည်။ သူသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှင့်ပင် တူနေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ လျှို့ဝှက်သင်တန်း တစ်နေရာမှာ သွားတက်ထားတာလား။"

"အစ်မရှန်းတန်၊ ခါးနာနေလား။"

"မင်းတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောနေကြ။ ငါ လိုက်မီတော့မယ်။"

ပွဲများပါဝင်သော ဧည့်သည်များသည် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားလုပ်ဆောင်နေကြပြီး အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်လည်း အပါအဝင်ပင် ဖြစ်သည်။

ပရိသတ်ဟောင်းများစွာသည် ၎င်းတို့ ကြည့်ရှုခဲ့သော အစီအစဉ်ဟောင်းနှင့် တူသေးရဲ့လား ဟု တွေးတောနေကြသည်။

ယခင်က သက်ပြင်းချ၍ ညည်းညူခဲ့သူများသည် ယနေ့တွင် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အားအင်အပြည့်ဖြင့် တက်ကြွနေကြသနည်း ဟု စဉ်းစားမရဖြစ်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်ရက်လုံး အချိန်ကုန်သွားသော်လည်း တစ်နေ့တာ လုပ်စရာများကို မျှော်လင့်ထားသော ပမာဏ၏ တစ်ဝက်တောင် မပြီးခဲ့ပေ။

အောင်းကျစ်ဖျင်သည် ရွှံ့ပေနေသော လက်များကို လက်ခုပ်တီးလိုက်ရင်း "မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း လူ့စွမ်းအားဆိုတာ အကန့်အသတ်မရှိဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွန်းအားမပေးဘူးဆိုရင် ကိုယ် ဘာတွေ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ရှန်းတန်သည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ထမင်းဝဝ စားချင်တယ်။"

"ဟင်။"

"နင် ပိုကြိုးစားပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ပိုရအောင် လုပ်ချင်လား။"

ဟုတ်ပေသည်။ ယနေ့၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများသည် မရေမရာ ဖြစ်နေသေးသည်။ ထမင်းဝဝ စားနိုင်သည်ဖြစ်စေ မစားနိုင်သည်ဖြစ်စေ လုံလောက်အောင် စားနိုင်ဖို့ရန်ပင် ပြဿနာ ဖြစ်နေသည်။

အောင်းကျစ်ဖျင်သည် ချက်ချင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး "သေချာတာပေါ့။ အစ်မရှန်းတန်၊ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါ။ ဒီနေ့ရဲ့ ထမင်းဝိုင်းကြီးကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူမယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်လည်း ရောက်လာပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်တွေ ပြီးသွားပြီ။ ကျွန်မတို့ အားလုံး အတူတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အခုလို ကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်း မစားရတာကလည်း တော်တော် ကြာသွားပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်းတန်သည် ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော်…

သူမသည် အသံကို နှိမ့်၍ "ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က အရမ်း ရက်စက်တာပဲ။ ဒီမနက်လိုမျိုး ရွာသားတွေကို ကူညီပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ လဲလှယ်လို့ရတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျန်သူများ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ကြပေ။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်း မည်သည့်အတိုင်းအတာအထိ လုပ်နိုင်သည်ကို သိပုံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အများဆုံး လုပ်ကိုင်ခဲ့သူမှာ ရှန်းတန်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "လာလေ၊ မြန်မြန်ပြီးရင် မြန်မြန် စားရမယ်။" ဟု ဆိုလေသည်။

သူမသည် အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်၏ လက်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ညှစ်လိုက်မိပြီး ထိုနူးညံ့လှသော လက်တစ်စုံကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။

စိုက်ပျိုးရေးရာသီ အလုပ်များချိန်ဖြစ်ပြီး အကူအညီ လိုအပ်သော မိသားစု အတော်များများ ရှိနေသေးသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် ငွေကြေးအစား ပါဝင်ပစ္စည်းများကိုသာ လိုချင်ကြသောကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးရှိသည်။

ရိုးရှင်းသော နေ့လယ်စာကို စားပြီးနောက် ထိုသူအနည်းငယ်သည် အကူအညီ လိုအပ်သော မိသားစုတစ်စုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အလုပ်ပြီးစီးသောအခါ ငန်းကြီးတစ်ကောင် ရရှိမည်ဟု သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ငန်းကြီးများသည် ရရှိရန် ခက်ခဲသော အဖိုးတန် ကုန်ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ငန်းပေါင်း ဆိုလျှင် အရသာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

ဧည့်သည်တော်များအဖို့ အစားကောင်း မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းမွန်သော အစားအစာအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ရုံနှင့်တင် စားချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်လာပြီး ပါးစပ်ထဲမှ သရေများကျသည်အထိ တောင့်တနေကြသည်။

"လုပ် လုပ် လုပ်"

"အစ်မရှန်းတန်က ချက်ပြုတ်တာ တော်တယ်နော်၊ ဒီညအတွက် ညစာ ချက်ပေးမလား။"

"သေချာတာပေါ့"

ရှန်းတန်အတွက် ချက်ပြုတ်ခြင်းအလုပ်ကို လုပ်ရသည်မှာ အဆင်ပြေသောကြောင့် ဝန်မလေးဘဲ လုပ်ပေးနိုင်သည်။ သူမ၏ ဂျူနီယာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အတော်လေး ပျင်းရိသော်လည်း လိုအပ်လာသောအခါ အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ကိုင်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်သူများသည်လည်း ချက်ပြုတ်ရာတွင် သိပ်မတော်ကြပေ။

သူမသည် ညတွင်းချင်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပြန်လည်ပြသမှုကို အမြန်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ချက်ပြုတ်မှုတွင် စားလို့မဖြစ်လောက်အောင် ညံ့ဖျင်းလွန်းသဖြင့် ယခုအချိန်ထိ အဆိပ်မသင့်ဘဲ ရှိနေသည်မှာ အတော်လေး အံ့သြစရာကောင်းသည် ဟုသာ ဆိုနိုင်သည်။

ယခင်က အရသာကို အဓိကထားခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အရသာသည် ဦးစားပေးမဟုတ်တော့ပေ။ ဗိုက်၀ရုံနှင့် စားလို့ရရုံနှင့်တင် ကောင်းမွန်လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့လယ်ပိုင်းတွင် လူတိုင်းသည် အားသွန်ခွန်စိုက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကြပြီး မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ လျှော့တွက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြပေ။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မည်သူမျှ အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ဆောင်ဘဲ အားလုံး စွမ်းရှိသမျှ ကြိုးပမ်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြလေသည်။

ညနေပိုင်း၌ အလုပ်ပြီးသောအခါ အခြားမိသားစုသည် ၎င်းတို့အား ငန်းကြီးတစ်ကောင်သာမက ဟင်းလျာများစွာကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။

ငန်းကြီးသည် အသက်ရှင်လျက်ရှိပြီး ရှန်းတန်သည် ၎င်းကို သတ်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

သူမသည် ဓားကို ငန်းလည်ပင်းသို့ ထောက်ကာ ခုတ်ဖို့ရန် အနေအထားရွှေ့ကြည့်သော်လည်း တကယ်တမ်း သတ်ရန် စိတ်မရဲသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဓားကို ပြန်ချလိုက်သည်။

"ငါ မလုပ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။ တခြား ဘယ်သူများ စမ်းကြည့်ချင်လဲ။"

ဧည့်သည်တော်အနည်းငယ်သည် ခေါင်းခါ၍ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

"ငါလည်း မလုပ်ရဲဘူး..."

"ငါ အရင်က ဘာမှ မသတ်ဖူးဘူး..."

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့အားလုံးသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွေတွေငေးငေး ကြည့်နေကြသည်။

အောင်းကျစ်ဖျင်သည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် အလွန်ဆာလောင်နေပြီး အသားကိုလည်း တောင့်တနေသည်။

တောင့်တရုံတင်မဟုတ်၊ အလွန်အမင်းကို တောင့်တနေသည်။

ရှန်းတန်သည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် "ငါတို့... မစားဘဲ ထားလိုက်ရင်ကောင်းမလား။" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

သူမ တကယ်ကို မလုပ်နိုင်ပေ။ သိထားရမည်မှာ ယခင်က ချက်ပြုတ်သောအခါ သူမသည် ဈေးမှ အသတ်ခံပြီးသား အသားများကိုသာ ဝယ်ယူသုံးခဲ့ဖူးသဖြင့် သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ဖို့ရာ အတွေ့အကြုံ မရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် အစောပိုင်းက သိခဲ့လျှင် ပိုင်ရှင်အား ငန်းကို သတ်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းပြီးမှ ပြန်ယူလာခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုသို့ တောင်းဆိုရန်လည်း အနည်းငယ် အားနာမိပြန်သည်။ ငန်းသတ်ခြင်းသည် အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်ပုံရပြီး အလုပ်များသော ရွာသားများအဖို့ အလုပ်ပြီးနောက် အိမ်တွင် ကောင်းစွာ အနားယူသင့်သည် ဟု သူမ ယူဆသည်။

အောင်းကျစ်ဖျင်သည် အသားစားချင်သော်လည်း ငန်းကို မသတ်ရဲသော အခြေအနေကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငန်းကြီးကိစ္စ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"

"ထားလိုက်တော့..."

ထိုသို့ဖြင့် ပထမဆုံးသော သတ္တဝါငယ်လေးသည် သူတို့၏ သေးငယ်သော ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထိုမှာ အဖြူရောင် ငန်းကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်၏။

လည်ပင်းကို ဆန့်တန်းကာ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်လျှင် ၎င်းသည် တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ အွန်လိုင်းပေါ်မှ ဟာသများကဲ့သို့ လူများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကိုက်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

အခန်း ( ၄၄ ) – ကလေးတွေကို စားကောင်းသောက်ဖွယ်လေးတွေ ကျွေးပါဦး

တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် လူတိုင်း အလွန်ပင်ပန်းနေကြသော်လည်း စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုခု ကောင်းမွန်သောအရာကို စားချင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ငန်းကို သတ်ရန် မည်သူမျှ တားခဲ့ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ရှန်းတန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ငန်းကို မသတ်နိုင်သောကြောင့် ၎င်းတို့သည် အခြားအစားအစာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရပေမည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ၎င်းတို့လာစဉ်က တောင်နောက်ဘက်ခြေရင်း၌ စမ်းချောင်းငယ်တစ်ခုရှိပုံရပြီး ထိုနေရာ၌ ငါးများ ရှိလောက်မည် ဟု အမှတ်ရလိုက်သည်။

ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကိရိယာအချို့ကို ယူ၍ မြစ်ကမ်းသို့ သွားခဲ့သည်။ အမျိုးသားဧည့်သည်တစ်ဦးက အနည်းငယ် သံသယဝင်ကာ "မင်း ဒီလိုနဲ့ တကယ် ငါးဖမ်းနိုင်မှာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ အောင်းကျစ်ဖျင်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူနဲ့၊ အစ်မရှန်းတန် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ရှိမရှိသိရလိမ့်မယ်။ ဒီငါးတွေကို ဒီည သေချာပေါက် စားရမယ်။"

အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ "ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီ Show ကို ကြည့်ဖူးတယ်၊ အစ်မရှန်းတန် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

တကယ်တော့ ရှန်းတန်ကိုယ်တိုင်ပင် သူမ လုပ်နိုင်မလား မသိပေ။

"နင်တို့ သတိထားကြဦး။ အခု မျှော်လင့်ချက်တွေ အရမ်းကြီးနေရင် နောက်မှ စိတ်ပျက်ရတာ ပိုဆိုးလိမ့်မယ်။ ဒါ ငါလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းကြည့်တာပဲ" သူမသည် ယခင်က တခြားသူများဆီက ငါးဖမ်းနည်း အချို့ကိုသာ ကြားဖူးပြီး ကိုယ်တိုင် မစမ်းကြည့်ဖူးပေ။

ယခု သူမသည် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူမ အနည်းငယ် ဖမ်းမိခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"အစ်မရှန်းတန်၊ ကျွန်တော် အစ်မကို ယုံကြည်တယ်။" အောင်းကျစ်ဖျင်၏ စကားကို ကြားပြီး ရှန်းတန်က "အိုကေ" ဟု လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

နေဝင်သွားပြီဖြစ်ပြီး မကြာမီ မှောင်ရီပျိုးတော့မည်။ သူမ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ရမည်။

ရှန်းတန် မြစ်ကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ပြီး ငါးမျှားချိတ်ကို ချလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် အသက်ရှူအောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး စိတ်ထဲ၌ ငါးကို ချက်ပြုတ်ရန် နည်းလမ်းဆယ့်ရှစ်မျိုးကို ကြိုတင်တွေးထားနှင့်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ငါးတစ်ကောင်သည် ငါးစာကို လာကိုက်ပုံရသည်။ ရှန်းတန်သည် ကြိုးကို တင်းတင်းဆွဲလိုက်ပြီး စုတ်ပြတ်နေသော ဖိနပ်တစ်ရံကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်" လူတိုင်းက နှစ်သိမ့်ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် တိတ်တဆိတ် ငါးမျှားရန် ကြိုးကို ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမသည် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချိတ်သည် ထပ်မံ လှုပ်ခါသွားသည်။ ရှန်းတန် တွေးလိုက်သည်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ တစ်ကောင်လောက် ရပြီ...

သူမသည် ငါးမျှားတံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်ရာ စုတ်ပြတ်နေသော ဘောင်းဘီတစ်ထည် လွင့်စင်သွားသည်။

အားလုံး : "..."

"ငါ ကြားဖူးတယ် ငါးဖမ်းဝါသနာရှင်တွေက ငါးကလွဲလို့ ဘာမဆို ဖမ်းမိနိုင်တယ်တဲ့။ ဒီနေ့မှ မြင်တော့ တကယ်မှန်တာပဲ"

"ဖွတ်"

[ဟားဟား ရယ်သေတော့မယ်၊ ရှန်းတန် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်တော့မှာလား။]

[ဒါကို Screenshot ရိုက်ဖို့ ပြင်ထားကြ။]

အရှုံးမပေးလိုသော ရှန်းတန်သည် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံစမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဦးထုပ်၊ အမှိုက်အိတ်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးသုံး ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဆက်တိုက် ဖမ်းမိခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ အမျိုးသမီးသုံး ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

[အိုး စက်ဆုပ်စရာ... ဘာလို့ အဲ့လိုအရာတွေ မြစ်ထဲမှာ ရှိနေရတာလဲ…]

[ဘယ်လောက် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလိုက်လဲ…]

[မျှမျှတတ ပြောရရင် ငါလည်း အဲ့ဒီအရာတွေကို ငါးဖမ်းရင်း ဖမ်းမိဖူးတယ်၊ တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ...】

[အာ မပြောပါနဲ့တော့၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က ငါ့အဖေ ငါးသွားဖမ်းတုန်းက အလောင်းတစ်လောင်း ဆွဲထုတ်လာခဲ့တယ်၊ သူ ကြောက်လန့်ပြီး ဒီနေ့ထိ ပြန်မကောင်းသေးဘူး၊ သူ နောက်ထပ် ငါးမဖမ်းရဲတော့ဘူး]

[ သောက်ကျိုးနဲ]

သူမရှေ့မှ ဖမ်းမိသော အရာများကို ကြည့်ရင်း ရှန်းတန်သည် ရုတ်တရက် အစာစားချင်စိတ် ပျောက်သွားသည်။

"အင်း... ငါ အခု ငါး မစားချင်တော့ဘူး..."

"ငါလည်း မစားချင်တော့ဘူး..."

"အေးလေ၊ ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်..."

အဖွဲ့သည် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာကြပြီး လူတိုင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။

လုံး၀ လက်ဗလာတော့ မဟုတ်၊ သူတို့သည် ယခု အိတ်များစွာကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။

သို့သော် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စကားပြောခန်းများမှ အားမပေးသူများ၊ အထူးသဖြင့် ရှန်းတန်ကို မုန်းတီးသူများမှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

၎င်းတို့ အိမ်မရောက်ခင်ပင် ၎င်းတို့၏ ခြံဝင်းငယ်လေး၏ အဝင်ဝ၌ လှည့်ပတ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ကြသည်။

ထိုသူအနည်းငယ် လျှောက်သွားသောအခါ ယနေ့နံနက်က ၎င်းတို့ကို ကူညီခဲ့သော အဘွားအိုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

သူတို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုသည် ပြုံး၍ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကြွေပန်းကန်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့မိသားစု ညစာအတွက် အများကြီး ချက်ထားလို့ နင့်တို့အတွက် နည်းနည်း ယူလာပေးတာ။ နှာခေါင်းရှုံ့မနေနဲ့နော်။"

တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံစားရခြင်း၏ ခံစားချက်ကို မည်သို့ နားလည်နိုင်မည်နည်း။ ထိုအရာကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော်လည်း အလွန်စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်မှာ အမှန်ပင်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား။"

"ဘာလို့ နှာခေါင်းရှုံ့ရမှာလဲ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား။"

အဘွားအိုကို ပြန်ပို့ပေးပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ ကြက်သားဟင်းအိုးကြီး တစ်အိုးလုံး ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက..."

အဘွားအိုက သူတို့အတွက် ကြက်သားအိုးကြီး တစ်အိုးလုံး ယူလာပေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပေ။

ကျေးလက်ဒေသတွင် ပွဲတော်များ သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော မိသားစု အခမ်းအနားများမှလွဲ၍ ကြက်များကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သတ်လေ့မရှိပေ။

ထို့ပြင် အဘွားအို၏ မိသားစု အခြေအနေမှာ မကောင်းမွန်ဘဲ သူမသည် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်သည်။

"ငါတို့... အစားအစာကို ပြန်ပို့သင့်တယ်ထင်တယ်..."

ရှန်းတန်က ရှင်းပြရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဘွားက ငါတို့အတွက် သီးသန့် ချက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ပြန်ပို့တာက မသင့်တော်ဘူး။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို ပိုကူညီပြီး သူ့ကျေးဇူးကို တခြားနည်းနဲ့ ဆပ်ကြတာပေါ့"

လူတိုင်းသည် ဤအရာသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သဘောတူကာ လုပ်ဆောင်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် ကြက်သားနှင့် တွဲဖက်စားရန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ကြော်ခဲ့သည်။ ဗိုက်ပြည့်သောကြောင့် ထိုညစာသည် အလွန်အရသာရှိသည်။

အောင်းကျစ်ဖျင်သည် ပါးစပ်အပြည့် ကြက်သားနှင့် ထမင်းကို စားနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်ရည်များပင် စီးကျနေသည်။

"အရမ်း အရသာရှိတာပဲ။"

"အင်း... အစ်မရှန်းတန် ကြော်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလည်း အရသာရှိတယ်..." ဟု အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်က ဆိုသည်။

ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်ရန် နည်းပညာ အသစ်အဆန်းများ လိုအပ်လေသလား။ ၎င်းတို့ အားလုံး အရသာ တူညီသည် မဟုတ်ပါလား။

"လူတွေက ဆာလောင်နေတဲ့အချိန်မှာဆို အရာအားလုံး အရသာရှိတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို မတူဘူး၊ မင်း ချက်တဲ့ ဟင်းတွေက ထူးထူးခြားခြား အရသာရှိတယ်" ဟု အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်က ပါးစပ်ကို လေမှုတ်ထုတ်ကာ အခိုင်အမာ ပြောလေသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးကြည့်ကာ မည်မျှပင် ချစ်စရာကောင်းသည်ကို ကြည့်ရှုလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

[ရှန်းတန် ချက်ပြုတ်တာ တကယ်ပဲ အရသာရှိလား။]

[ဒါတွေ အကုန်လုံး ဟန်ဆောင်ပြီး ပရိသတ်ရှေ့မှာ လုပ်ပြနေတာ၊ အတည်ယူလိုက်ရင် နင် ရှုံးပြီ။]

[ကလေးတွေကို စားကောင်းသောက်ဖွယ်လေးတွေ ကျွေးပါဦး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်ကိုတောင် အရသာရှိတယ်လို့ ခေါ်နေရတယ်။]

[သူ တကယ်ပဲ ချက်ပြုတ်ကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်…]

ရှန်းတန်ကို ကာကွယ်ပြောဆိုသော မှတ်ချက်အချို့သည် လှောင်ပြောင်သော စာများ၏ ပင်လယ်ပြင်၌ ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားလေသည်။

ကျေးလက်ဒေသ၌ ညသည် လျင်မြန်စွာ ကျရောက်လာသည်။

ညစာစားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ခုံရှည်များပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ လေညှင်းခံ၍ ညကောင်းကင်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြပြီး ထိုခံစားချက်သည် အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။

အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်သည် အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး "ကျေးလက်လေက တကယ်ကို လတ်ဆတ်တာပဲ..." ဟု ဆိုလေသည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်မက ညဉ့်နက်မှ အိပ်တတ်တဲ့သူမျိုး။ ဒီကို ရောက်ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်ကလည်း သူ့အလိုလို ပြောင်းလဲသွားပြီ"

"ကျွန်မကတော့ မတူဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အေးဂျင့်က ကျွန်မ နေ့စဉ်ဘဝမှာ လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်တာကို သတိထားမိလို့ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ဒီကို တမင်လွှတ်လိုက်တာ"

"ဪ ငါ နားလည်ပြီ၊ မင်းက အရမ်းပျင်းရိတာပဲ" ဟု ရှန်းတန်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

အမျိုးသားဧည့်သည် : "......"

"ကောင်းပြီလေ၊ ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်ပေါ့။"

"ဒါနဲ့ မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ။"

တကယ်တော့ ဒါက လယ်ယာလုပ်ငန်းအကြောင်း ရသစုံရှိုးတစ်ခုပါ။ ယေဘုယျအားဖြင့် လူတွေက ကြည့်ရတာ သိပ်မကြိုက်ကြဘူး၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီး သရုပ်ဆောင်တွေဟာ နေရောင်ခြည်ကြောင့် အသားအရေ ညိုမည်းသွားပြီး ပြန်ဖြူအောင် လုပ်ရခက်မှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ဒီလို အစီအစဉ်မျိုးမှာ ပါဝင်ရတာကို ပိုလို့တောင် မလိုလားကြဘူး။

အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်သည် ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးကို ပြုံးပြကာ "ဒါ တော်တော် အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ ဒီလို Show မျိုးကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်းတန်သည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရကျိုးနပ်သည်၊ သူမသည် ကျယ်ပြန့်သော အမြင်များ ရှိသည်။

"မင်းကော ဘယ်လိုလဲ၊ အစ်မရှန်းတန်။"

"ငါလား။ ငါ ပိုက်ဆံအတွက် လာတာ"

တိတိကျကျ ပြောရရင် ပိုက်ဆံရမဲ့ အခွင့်အရေး နှစ်ခုအတွက် လာတာ - Show မှာ ပါဝင်တဲ့အတွက် ဝင်ငွေနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကနေ ပြန်ရမဲ့ အမြတ်ငွေ။ ဟီးဟီး...

"အစ်မရှန်းတန်၊ နင် တကယ်ကို... စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောနေတာပဲ။"

ရှန်းတန်သည် သူမကို ချော့မော့ပြီး ပြောဆိုနေကြသော စကားများကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီ ချီးမွမ်းသံများဟာ သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်ချမ်းသာစေပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွင့်သွားတော့မတတ် ခံစားရသည်။

သူတို့သည် များစွာ စကားမပြောဘဲ လူတိုင်း အနားယူရန် အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ မက်ဆေ့ခ်ျများ ပြန်ကြည့်ခဲ့ပြီး အများစုမှာ အမြွှာညီအစ်မများထံမှ ဖြစ်သည်။

အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသိသော်လည်း ရှန်းတန်သည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် မေးလာသမျှ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မေးခွန်းတိုင်းကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြန်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ကုဟွိုင်အန်းထံမှ ဝီချက်စ်မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကို တွေ့ရသောအခါ သူမ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မေးခဲ့သော မေးခွန်းမှာ သူမ အခုရောက်ရှိနေသော နေရာနှင့်ပတ်သတ်ပြီး အသားကျသေးသလား မကျသေးဘူးလား ဟူသော ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် တကယ်ပြောချင်သည်မှာ သူမ အသားကျသည်ဖြစ်စေ မကျသည်ဖြစ်စေ ဘာထူးမည်နည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် စိတ်ကောင်းရှိသဖြင့် ထိုသို့ ပြန်ကြားခြင်းသည် လှောင်ပြောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

[အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့ မျောက်အမေ : အခုထိ အိုကေတယ်၊ နည်းနည်း ပင်ပန်းရုံပဲ။]

မမျှော်လင့်ဘဲ အခြေအနေသည် ချက်ချင်း "ကုဟွိုင်အန်း စာရိုက်နေသည်..." ဟု ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှန်းတန်တစ်ယောက်လည်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုလူသည် တစ်ချိန်လုံး ဖုန်းကိုစိုက်ကြည့်နေခဲ့သလား။