အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း ( ၄၇ ) – ငါ သူ့ကို မသိဘူး

ကုဟွိုင်အန်း၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုကြောင့် ရှန်းတန် လန့်သွားပြီး ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ချလိုက်သည်။

"ဗိုက်ပူ။"

"မျက်နှာမှာ ဝက်ခြံတွေ အပြည့်။"

"ပြီးတော့ ထိပ်ပြောင်နေတယ်တဲ့လား။"

ကုဟွိုင်အန်း တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မေးခွန်းသုံးခုက ရှန်းတန်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားစေသည်။ သူမသည် အားပျော့စွာ

လက်မြှောက်ကာ "အင်း၊ ကျွန်မ ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"အို့။"

ရှန်းတန်သည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်မ အဲ့လိုပြောဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင့်ဆီမှာ လရောင်ဖြူလေး ရှိတယ်လို့ ကြားလို့ သူ့ဆီက အချက်အလက် နည်းနည်း ရယူချင်လို့ပါ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန်သည် သူမပြောသော စကားကို သူ မယုံကြည်ဟု ထင်ကာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မမှာ တခြားအကြံအစည်တွေ မရှိပါဘူး။ ရှင်နဲ့ သက်ဆိုင်သူ အစစ်အမှန် ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အတုအယောင် တစ်ဦးအနေနဲ့ ကျွန်မ လမ်းဖယ်ပေးသင့်တယ်..."

အကယ်၍ လရောင်ဖြူလေး တကယ် ပြန်ရောက်လာလျှင် ဤစာချုပ်ပါ အိမ်ထောင်ရေးသည် စောစီးစွာ အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြင့် ပြောင်းရွှေ့သောအခါ အလျင်စလို မဖြစ်စေရန် ကာကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် စောစော အဆုံးသတ်ခြင်းသည် လျော်ကြေး ပိုရသင့်သည်၊ ဟီးဟီး...

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူသည် စကားအနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်ကာ "ဒါ မင်းရဲ့ ရှင်းပြချက်လား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း ပို၍ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်ကို အားနာပါးနာ သိလိုက်သည်။

"အင်း... လိုအပ်ရင် မီးဖွားပြီး နောက်ပိုင်း စောင့်ရှောက်မှုလည်း ကျွန်မ ကူညီပေးနိုင်တယ်..."

လစဉ် ငွေကြေးများစွာ ရရှိသောကြောင့် မီးဖွားပြီး နောက်ပိုင်း စောင့်ရှောက်မှု မပြောနှင့်၊ သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဆေးကြောပေးရန် သို့မဟုတ် သူမ၏ တင်ပါးကို သုတ်ပေးရန်ပင် တောင်းဆိုလျှင် သူမ လုပ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

"စကားမပြောနဲ့တော့"

ရှန်းတန်သည် ဆက်ပြောချင်သော်လည်း ကုဟွိုင်အန်းက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းပြောတာ ဘာမှ ငါ မကြားချင်ဘူး"

ရှန်းတန်သည် မျက်လုံးပြူးကာ သူ့ကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်နေသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် သက်ပြင်းရှည် ချကာ ရှန်းတန်နှင့် စကားများခြင်း မဖြစ်ရန် မိမိကိုယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက သူသာ ဒေါသထွက်၍ သေလိမ့်မည်။

သူသည် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖိကာ "ဘယ်သူမှ မရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှန်းတန်သည် "ဟင်" ဟု အသံအနည်းငယ် ထုတ်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ ရှန်းတန်က "ဘာကို မရှိတာလဲ။" ဟု မေးသည်။

"လရောင်ဖြူလေး မရှိဘူး"

"ဟင်"

ရှန်းတန် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီအမ ပြောသော စကားသည် မှားနိုင်ပါ့မလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူမသည် အလွန် စိတ်ရင်းမှန်ပုံရပြီး လိမ်ညာနေပုံ မပေါ်ပေ။

ခဏလေး၊ ဘာလို့ ကုဟွိုင်အန်းက ဒါကို သူမကို ရှင်းပြနေတာလဲ။

သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသား၌ လျှို့ဝှက်သော ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ် ရှိနေသည်ကို ငြင်းမရပေ။

ရှန်းတန်သည် ညင်သာစွာ ချောင်းဆိုးကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် "ကျွန်မမှာလည်း မရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အကယ်၍ သူမတွင် တစ်ဦးရှိသည်ဟု ပြောရမည်ဆိုလျှင် ငွေကြေးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ခံလိုက်ရသည်။ ရှန်းတန်သည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်း၏ ပါးစပ်သည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

"နောင်မှာ ကျပန်း လျှောက်မှန်းမနေနဲ့တော့"

"အိုး…"

...

အိပ်ပျော်ပြီး ပြန်နိုးလာပြီးသည့်တိုင် ရှန်းတန်သည် အခြေအနေများ ဤသို့ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ယခု တွေးတောကြည့်လျှင် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသေးသည်။

သူမသည် နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၁၀ နာရီကျော်သွားပြီ။ ကုဟွိုင်အန်း ထွက်သွားလောက်ပြီ...

ရှန်းတန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည်။ အစ်မထောင်မှလွဲ၍ အခြားသူ မရှိပေ။

"မဒမ်၊ နိုးပြီလား။ အခု စားချင်လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ တခြားလူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။"

"သခင်လေး အလုပ်သွားတယ်။ သခင်မလေးတွေနဲ့ သခင်ငယ်လေး ကျောင်းသွားတယ်"

ရှန်းတန်သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ဤမိသားစုတွင် သူမ တစ်ဦးတည်းသာ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိပုံရသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူမ အလုပ်မှ အခုမှ ဆင်းလာတာ။

ဤသို့ တွေးတောရင်း ရှန်းတန်၏ နောက်ကျောသည် ပြန်လည် မတ်တန်းသွားသည်။

အစ်မထောင်က အစားအသောက်များ ပန်းကန်များဖြင့် ယူလာပြီးနောက် ရှန်းတန်ကို စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်ကာ "အားယိုး၊ များများစားပါ၊ အဲ့ဒီ Show ကို ကြည့်ရတာ ပင်ပန်းပုံပေါ်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ရပါတယ်"

"ကြည့်စမ်း၊ မင်းရဲ့ အသားအရေက နှစ်ရောင်လောက် မည်းသွားပုံရတယ်။ ကျွတ် ကျွတ်စ်…၊ မင်းလက်တွေတောင် ဒဏ်ရာရနေပြီ။ ငါ ဆေးထည့်ပေးမယ်။"

စိုးရိမ်မှုကို မခံစားရသေးခင် ရှန်းတန်သည် သတင်းဆိုးကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ငါ တကယ် အဲ့လောက် မည်းသွားတာလား။"

"နေပူထဲမှာ တစ်ရက်နေရင် ဘယ်လိုလုပ် မမည်းနိုင်မှာလဲ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ဂရုတစိုက်လုပ်ပေးရင် ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်" အစ်မထောင်သည်

ရှန်းတန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒီဆေးက အရမ်းထိရောက်တယ်။ တစ်ရက်လောက် ထူထူ လိမ်းထားရင် ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်..."

အစ်မထောင်၏ စကားပြောဆိုမှုသည် တစ်ချိန်တည်း၌ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရင်း အဆုံးမရှိ ဖြစ်နေပြီး ရှန်းတန်၏ ဒဏ်ရာရနေသော လက်ချောင်း အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆေးလိမ်းပေးနေသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤဒဏ်ရာများသည် အလွန်သေးငယ်ပြီး သွေးမထွက်ဘဲ အသားအရေ ကွဲသွားသော အရာများသာ ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်၏ အမြင်တွင် ဆေးမလိမ်းပါက ဤဒဏ်ရာများသည် သူ့အလိုလို ပျောက်ကင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် ဂရုစိုက်ခံရသော ဤခံစားချက်သည် အလွန်နွေးထွေးသည်ဟု ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

"ပြီးပြီ။ ရေမစိုစေနဲ့နော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မထောင်"

ရှန်းတန်သည် ဦးစွာ ဟင်းရည်အချို့ကို သောက်ပြီးနောက် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းရန် တွေ့ဆုံရန် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် မောလ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်သူများ မရောက်သေးသောကြောင့် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် တန်းစီစောင့်နေသည်။

ရုတ်တရက် အဝေး၌ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လွှတ်စမ်းပါ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို မသိဘူး။"

"မိန်းမ၊ အလုပ်ရှုပ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ဒီမှာ လူတွေ အများကြီးပဲ။ အိမ်ပြန်ပြီး စကားပြောကြရအောင်နော်။"

ရှန်းတန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီး မျက်နှာထားဖြင့် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမဘေးတွင် အားကိုးရာမဲ့ပုံစံဖြင့် မျက်လုံးများ၌ သည်းခံမှုအပြည့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လုံးဝ မသိဘူး။"

အမျိုးသမီးသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်သော်လည်း အမျိုးသားက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မှားသွားပြီ။ နောင်မှာ မင်းကို ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေးမယ်၊ ဂိမ်းတွေမှာလည်း မသုံးတော့ဘူး..."

"ကူညီကြပါဦး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို မသိဘူး။"

"မိန်းမ... မင်း ငါ့ကို ရိုက်နိုင်တယ် ဆူနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့လို နာကျင်စေတဲ့ စကားတွေ မပြောပါနဲ့..."

ထိုနှစ်ဦးသည် ရန်ဖြစ်နေသော စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးသည် မဆင်မခြင် ပြုမူနေကာ အမျိုးသားသည် အလွန်သည်းခံနေသည်။

အခြားသူများက ပြုံး၍ ခေါင်းခါကာ လျှောက်သွားကြသည်။ သို့သော် ရှန်းတန် ကြည့်လေလေ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသား၏ အဝတ်အစားများသည် ပထမကြည့်တုန်းက သပ်ရပ်ပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အတော်လေး ပေါ့လျော့နေပြီး သူ၏ ဖိနပ်များတွင် ညစ်ပတ်သော နေရာတစ်ခုခုကို နင်းမိထားသည့်အလား ရွှံ့များ ပေနေသည်။

အမျိုးသမီးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော မိတ်ကပ် လိမ်းထားပြီး သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များပေါ်ရှိ လက်ဝတ်ရတနာများသည် ဂဏန်းခြောက်လုံးမှ စတင်သည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် ထိုနှစ်ဦးသည် မလိုက်ဖက်ပေ။

"ဟယ်လို၊ ဘာများ မှာယူချင်ပါသလဲ။"

စာရေး၏ အသံကို ကြားသောအခါ ရှန်းတန်သည် လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ဆောရီး၊ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်။ နောက်မှ မှာမယ်"

ရှန်းတန်သည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားသည်။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြား ခွန်အား ကွာခြားမှု ကြီးမားသောကြောင့် အမျိုးသမီးသည် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အမျိုးသား၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်ခံနေရသည်။

ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးသည် အကူအညီ တောင်းခံသော်လည်း ရုပ်ရည်ကောင်းသော အမျိုးသားသည် ကူညီလိုသော လမ်းသွားလမ်းလာများကို လှည့်စားခဲ့သည်။

"ဆောရီးဗျာ၊ ကျွန်တော့် ချစ်သူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးပြီး ရန်လုပ်နေတာ..."

ထိုနှစ်ဦးသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းသွယ်တစ်ခုသို့ ချိုးကွေ့သွားကြသည်။

အမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။ "F*ck၊ တိတ်စမ်း။"

အမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်း နံရံကို တိုက်မိသွားသည်။ ပြေးရန် ထလိုက်သောအခါ ခွန်အားကြီးသော အမျိုးသားအချို့သည် ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး သူမကို ချက်ချင်း ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် ရုတ်တရက် သူမ အနည်းငယ် ရဲတင်းလွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ခုခုက သူမ၏ ခါးကို ထိုးလိုက်သည်။ "မလှုပ်နဲ့။"

ရှန်းတန်သည် လက်များကို အလျင်အမြန် မြှောက်ကာ တုန်ယင်စွာ "ကျွန်မ မလှုပ်ပါဘူး၊ မရိုက်ပါနဲ့။" ဟု ဆိုသည်။

"ဟမ်း၊ တော်တော် အသိဉာဏ်ရှိတာပဲ" နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံသည် သူမ၏ နားရွက်ကို ပွတ်သပ်သွားပြီး ရှန်းတန် ကြောက်ရွံ့ကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားသည်။

ရှေ့တွင် ငါးခြောက်ယောက်ခန့်ရှိပြီး နောက်တွင် မသိရသော အရေအတွက်ရှိသည်။ ရှေးဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း အချိန်အခါကို သိသူသည် ထူးချွန်သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့နှင့် မယှဉ်နိုင်ဘဲ ခုခံခြင်းသည် ဒဏ်ရာရရှိစေနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ရှန်းတန်သည် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူတစ်ဦးကို လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။

သူမသည် အလွန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စွာ သူမ၏ လက်များကို ချည်နှောင်ခံလိုက်သည်။

"အင်း၊ သူဌေး၊ နည်းနည်း ညင်ညင်သာသာ ချည်ပေးလို့ရမလား... ကျွန်မ မပြေးပါဘူး"

"ဟဲဟဲ၊ တော်တော် နူးညံ့တာပဲ"

အလွန်အကျွံ မာနကြီးခြင်း သို့မဟုတ် ရှန်းတန်၏ အားနည်းချက်ပြခြင်းသည် ထိရောက်ခြင်း ရှိမရှိ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ လက်များကိုသာ ချည်နှောင်ထားပြီး အလွန်တင်းကျပ်စွာ မချည်နှောင်ထားပေ။

ထိုအချိန်၌ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ပါသော လူတစ်ဦး လျှောက်လာသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ကြီးများသည် ရှန်းတန်၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်သည်။ "မဆိုးပါဘူး"

တစ်ယောက်ယောက်က "သူမက နာမည်ကြီး အမျိုးသမီး အနုပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်..." ဟု ဆိုသည်။

"သူမ ဘယ်လို နာမည်ကြီး အမျိုးသမီး အနုပညာရှင် ဖြစ်နေပါစေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ့လက်ထဲမှာ သူ ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး" ရှန်းတန်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ပါသောသူ : "..."

ဒါက နည်းနည်း လိမ္မာပါးနပ်လွန်းတယ်။

အခန်း ( ၄၈ ) – ဒါက နာမည်ကြီးကြယ်ပွင့် မဟုတ်ဘူးလား

ရှန်းတန်၏ အလွန် လိုက်လျောညီထွေသော သဘောထားကြောင့် မျက်နှာမှာ ဓားဒဏ်ရာရှိသော အမျိုးသားသည် အစပိုင်းတွင် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သည်ဟုပင် သံသယဝင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ငွေကြေး၏ လိုချင်မှုက အနိုင်ရသွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်းတန်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသောသူကို ရှာဖွေခြင်းသည် မြက်ပုံထဲမှ အပ်တစ်ချောင်းကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် တူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်နှင့် အခြားမိန်းကလေးများ၏ မျက်လုံးများကို အဝတ်စည်းထားခဲ့သည်။

ကားစီးချိန် မည်မျှ ကြာသည်ကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရပ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို ကားပေါ်မှ တွန်းချကာ စွန့်ပစ်ထားသော ဂိုဒေါင်တစ်ခုအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးအပြင် အခြား လှပသော မိန်းကလေး ဆယ်ဦးကျော်လည်း ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ မှိုင်းတိုက်နေပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေပုံရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အများစုမှာ ဒဏ်ရာရပုံမပေါ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေပုံရသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှလွဲ၍ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဆံပင်ဖရိုဖရဲ၊ အဝတ်အစားစုတ်ပြတ်ကာ ပါးစပ်လည်း ပေါက်ပြဲနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပုံရသည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူမ သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်သည်။

ရှန်းတန်သည် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် "ရှင်တို့ အားလုံး ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

မည်သူမျှ မဖြေပါ။

ရှန်းတန် ထပ်မေးလိုက်သည် "ဒီလူတွေ ဘယ်သူတွေလဲ သိလား။"

သို့သော် မည်သူမျှ မဖြေပါ။

ရုတ်တရက် မိန်းကလေးတစ်ဦး မော့ကြည့်ကာ "မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့၊ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ ဒါ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် အသက်မရှင်တော့သလောက် ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာ၌ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး" ရှန်းတန်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့၏ ဖုန်းများ သိမ်းယူခံထားရပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရှန်းတန်သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် သူမ၏ လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ ၎င်းသည် ဂူကော်ပိုရေးရှင်းမှ အသစ်တီထွင်ထားသော အဆင့်မြင့်နည်းပညာသုံး ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ခြေရာခံကိရိယာတစ်ခု ပါဝင်သည်။

ရှန်းတန်သည် ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို နားမလည်သော်လည်း သူမ ကုဟွိုင်အန်းကို ယုံကြည်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် ၎င်းကို မနေ့ညက သူမအား ပေးခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် ၎င်းသည် အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သူ ဘယ်အချိန် သတိပြုမိမည်ကိုသာ တွေးတောနေသည်။

ဂိုဒေါင်သည် ကြီးမားပြီး ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်ငယ်တစ်ခုသာ ရှိသည်။

နေရောင်ခြည်သည် အက်ကွဲကြောင်းများမှ တိုးဝင်လာပြီး အမှုန်အမွှားများစွာ ကခုန်နေသော အလင်းတန်းများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်စေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံများ ကြားနေရပြီး ထိုလူများသည် သောက်စားကာ စကားပြောနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းတန်၏ ယုံကြည်မှုသည် တုန်လှုပ်လာသည်။ ကုဟွိုင်အန်းသည် သူမ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့တာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် အလွန်ဆိုးရွားလိမ့်မည်။

သို့သော် အဆိုးဆုံးထက် အမြဲတမ်း ပိုဆိုးသောအရာ ရှိတတ်သည်။

မကြာမီ တံခါးသည် အပြင်ဘက်မှ ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ဓားဒဏ်ရာရှိသော အမျိုးသားသည် ရှန်းတန်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာသည်။

ရှန်းတန်သည် စိုးရိမ်တကြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။"

မျက်နှာမှာ ဓားဒဏ်ရာရှိသော အမျိုးသားသည် မူးယစ်စွာ လေချဉ်တက်သည်။ "မင်း... မင်းက နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်ပဲ။ လာပြီး... ရှိုးပွဲတစ်ခု လုပ်ပြပါဦး"

ရှန်းတန်သည် သတိမထားမိလောက်အောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဘာကို မြင်ချင်လဲ။ ကျွန်မ သီချင်းဆိုတတ်တယ်၊ ကလည်း ကတတ်တယ်"

"သီချင်း... တစ်ပုဒ်နဲ့ စလိုက်ပါ"

ရှန်းတန်သည် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး လူဆယ့်နှစ်ဦးကျော်ရှိကာ အားလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရာဇဝတ်မှုများနှင့် ပတ်သက်နိုင်သူများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရှန်းတန်သည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားသည်။ “အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ဘာသီချင်း နားထောင်ချင်ပါသလဲ။"

"ဘာမဆို ရတယ်။"

"ဟေ့၊ ဒါ နာမည်ကြီးတဲ့ ကြယ်ပွင့် မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့မှာ ရည်းစား ဒါဇင်ချီ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်"

ဤစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် ရှန်းတန်သည် လူများစွာ၏ အကြည့်များသည် သူမဆီသို့ ရောက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။

သူမ၏ နောက်ကျောမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာပြီး "မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတွေ အကုန်လုံး ကုမ္ပဏီရဲ့ ကြော်ငြာတွေပါ။ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ချိန်းတွေ့ခွင့် မပေးဘူး" ဟု အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တကယ်လား။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အမှန်ပါပဲ" ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကိုတောင် မကိုင်ဖူးဘူး"

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော အထိအတွေ့သည် စက္ကူကြမ်းနှင့် တူသည်။

"အခု မင်း ထိတွေ့ခံလိုက်ရပြီ" ဟု ထိုသူက ဆိုသည်။

ရှန်းတန် : "..."

ကျေးဇူးတင်ဖို့ရော လိုသေးလား။

သို့သော် သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ထိုလူများ၏ အကြည့်များသည် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

ရှန်းတန် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ လျင်မြန်သော တွေးခေါ်မှု မရှိခဲ့ပါက သူမ၏ ကံကြမ္မာသည် ထိုအခြားမိန်းကလေး၏ ကံကြမ္မာထက် ပိုကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းတန်သည် သက်ပြင်းရှည် ချကာ သီချင်းတစ်ပုဒ် စတင်သီဆိုခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် အမျိုးသားများသည် နာကျင်စွာ နားများကို ပိတ်ထားကြသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ သီချင်းဆိုမှုတွင် နှစ်မြှုပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားမိဘဲ ပုလင်းတစ်လုံး ကွဲအက်သွားသောအခါမှ အသိပြန်ဝင်လာသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။"

"အရမ်းဆိုးတာပဲ၊ ငါတို့နားတွေ ပျက်ကုန်ပြီ။"

"ဒါက နာမည်ကြီးအမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင်လား။ သောက်ကျိုးနဲ၊ အရမ်းဆိုးရွားတာပဲ"

ရှန်းတန် : "..."

"ကျွန်မ သီချင်းဆိုတာ တကယ် အဲ့လောက် ဆိုးရွားလို့လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။"

ရှန်းတန်သည် နှုတ်ခမ်းဆူကာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

"တူရိယာ မပါလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ရှင်တို့အတွက် ကပြနိုင်တယ်"

ယခင်ဘဝက သူမသည် ရင်ပြင်အက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အန်တီများနှင့် ရင်ပြင်အက ပြိုင်ပွဲများတွင်ပင် ပါဝင်ခဲ့ကာ ချန်ပီယံဆုများ ရရှိခဲ့သည်။

ဒါက သူမ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။

"ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူ တူရိယာ တီးနိုင်လဲ။"

သူမသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဖုန်းငှားရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။

သူမ ငှား၍ မရနိုင်သော်လည်း သူမ၏ နာခံမှုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုသော သဘောထားကို ပြသခဲ့သည်။

အသက်ကြီးသော ဆံပင်ကျွတ်နေသူတစ်ဦးသည် "မူးယစ်နေသော လိပ်ပြာ" ဟုခေါ်သော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တီးခတ်ခဲ့ပြီး ရှန်းတန်သည် ထိုသီချင်းနှင့်အညီ သူမ၏ ရင်ပြင်အကကို စတင်ကပြခဲ့သည်။

ထိုဆံပင်ကျွတ်နေသူမှလွဲ၍ ကျန်သူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်။

"ရပ် ရပ် ရပ်။"

ရှန်းတန် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"မင်း အဲ့ဒီ မိန်းကလေးအဖွဲ့ရဲ့ အကတွေကို မသိဘူးလား။"

ရှန်းတန်သည် အားနာပါးနာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆောရီး၊ ကျွန်မ မသင်ယူထားဘူး"

"Street Dance ဒါမှမဟုတ် Chinese Dance ရော။"

ရှန်းတန်သည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း မလုပ်တတ်ဘူး။ ကျွန်မကို သိတဲ့သူတွေ သိသင့်တယ်။ ကျွန်မ အရင်က မိဘမဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘာမှ မသိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ပွဲဦးထွက်က ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းကို အားကိုးခဲ့တာလေ။"

လူအုပ်ထဲမှ အငယ်ဆုံးလူက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ ရုပ်ရည်ကောင်းတဲ့ ပန်းအိုးသက်သက်ပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်သူများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ထိတွေ့ဆက်ဆံရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ကူးများနှင့် ကွဲပြားလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။ သူမ ဘာမှ မသိနိုင်ဘူးလား။

ရှန်းတန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဤလူများသည် သူမ၏ ရသစုံရှိုးများကို မကြည့်ဖူးဘဲ သူမ၏ ခွန်အားကို မသိကြစေရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ ၎င်းတို့ မသိရှိရသေးသောကြောင့် ၎င်းတို့ မကြည့်ဖူးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မျက်နှာမှာ ဓားဒဏ်ရာရှိသော အမျိုးသားသည် စိတ်မရှည်စွာ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို မင်း ဘာတတ်လဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ချက်ပြုတ်ပေးရမလား။" ရှန်းတန်သည် ထိုလူအားလုံး အပြင်မှ ဝယ်လာသော အသားကင်များနှင့် ဘီယာသောက်နေကြပြီး ထောင့်တွင်

ခေါက်ဆွဲခြောက်ခွက်များစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ မည်သူမျှ ချက်ပြုတ်နည်း မသိပုံရသည်။

သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

"အဲ့ဒါကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့"

ထို့နောက် ရှန်းတန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြပြီး သူမ၏ ယခုပြုလုပ်ခဲ့သော အရာအတွက် သူမကို နှိမ့်ချစွာ ကြည့်နေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

သို့သော် သူများအိမ်တွင် နေထိုင်သောအခါ ခေါင်းငုံ့နေရမည်။ ယခု ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် အလွန်မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန် မရှင်းပြပါ။

ညသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာပြီး အပြင်ဘက်မှ အသံများသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားကာ တခါတရံ ကြားရသော ဟောက်သံများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

တံခါးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖွင့်လိုက်ပြီး အရက်နံ့ပြင်းပြင်းနှင့် ဆံပင်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းဝင်လာသည်။

ရှန်းတန်သည် ဤသည် သူမ၏ အခွင့်အရေးဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။