အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း ( ၄၉ ) – ဖြူစင်သန့်ရှင်းခြင်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အပျိုရည် ပျက်ခြင်း မပျက်ခြင်းနှင့် ဘယ်သောအခါမှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ

ဆံပင်အ၀ါရောင်ရှိ အမျိုးသားသည် ရှန်းတန်ဆီသို့ လက်ဖြင့် ထိကပါးရိကပါးလုပ်လာပြီး ရုတ်တရက် အရက်နံ့ ထွက်လာကာ အနံ့သည် ရှန်းတန်၏ ညစာကို ပြန်အန်ချင်လောက်အောင် ဆိုးရွားသောကြောင့် အလျင်အမြန် အသက်အောင့်ထားလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး...နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်မလေး ဟုတ်လား၊ နာမည်ကြီးတစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံရတာက ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ငါ စမ်းကြည့်မယ်... အော့..."

ထိုအမျိုးသား စကားပြောပြီးနောက် ရှန်းတန်၏ အဝတ်အစားများကို စမ်းသပ်လာသည်။

ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ထိုးရန် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားစဉ် ဘန်း ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအမျိုးသားသည် ခေါင်းကို ထိမှန်ကာ ချက်ချင်း သတိလစ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

လရောင်အောက်တွင် ရှန်းတန်သည် သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သောသူသည် သူမ၏ ချော့မော့ပြောဆိုမှုကို ယခင်က မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရှန်းတန် လှမ်းကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုမိန်းကလေးသည် မထီမဲ့မြင်စွာ နှုတ်ခမ်းကို လိမ်လိုက်ပြီး "ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ၊ ငါ နင့်ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင် အရှက်ရတာကို ငါ ဘေးကနေ ငြိမ်ခံကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှန်းတန်သည် စိတ်ရင်းမှန်သော အပြုံးကို ပြသကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟမ့်"

ထိုမိန်းကလေးသည် အေးစက်သော ဟမ့် ဟူသော အသံကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူမ၏ ယခင်နေရာသို့ ပြန်လှဲသွားသည်။

လူများစွာ ရှိသောကြောင့် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့သည် အလွန်အမင်း မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိသောကြောင့် လူတိုင်းကို ချည်နှောင်ထားခြင်း မရှိခဲ့သည်မှာ မှတ်သားဖွယ်ကောင်းသည်။

ရှန်းတန်သည် လှည့်ကာ ဆံပင်အ၀ါရောင် အမျိုးသားကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး အနံ့ဆိုးသော ခြေအိတ်ကို အသုံးပြု၍ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ညင်ညင်သာသာ အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ လူအများစုသည် အိပ်ပျော်နေကြပြီး ညစောင့် နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိကာ ဗီဒီယိုအတိုများ ကြည့်နေကြသည်။

ရှန်းတန်သည် အခန်းတံခါးကို ညင်ညင်သာသာ ပိတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လရောင်အောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် သစ်တောထူထပ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ၎င်းတို့ ကောင်းစွာ ပုန်းအောင်းနေပါက ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ရှန်းတန်သည် အိပ်ပျော်နေသော မိန်းကလေးများကို တစ်ဦးချင်းစီ နှိုးလိုက်သည်။

"နင်တို့ ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ချင်လား။"

မိန်းကလေးများ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိ။

"သူရဲကောင်းအဖြစ် သေတာထက် လူကြောက်အဖြစ် နေတာ ပိုကောင်းတယ်၊ ငါ့နောက် လိုက်လာရင် နင်တို့မှာ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင် ရှိနေသေးတယ်၊ ဒီမှာ နေရင် ဘာကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ် ရှိမယ်လို့ ထင်လဲ။ ဒီနေရာက ခဏတာအတွက်ပဲ နေရမဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆက်နေမယ်ဆိုရင် နင်တို့ ပြည့်တန်ဆာခန်းတွေဆီ ရောင်းစားခံရမယ် ဒါမှမဟုတ် လူကုန်ကူးခံရတဲ့ အမျိူးသမီးတွေ ဖြစ်သွားမယ်"

မိန်းကလေးအချို့ ခေါင်းထောင်ကာ လှမ်းကြည့်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် တုံ့ဆိုင်းနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဒါဟာ ကောင်းတဲ့အရာပါ။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်လိုက်"

ရှန်းတန်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သစ်သားပြားများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အားစိုက်ထုတ်လာသည်။

ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ရှန်းတန်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်သတိထားရသည်။

မကြာမီ သစ်သားပြားတစ်ခု အောင်မြင်စွာ ဖျက်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ထွက်ပေါ်လာသော အသံများသည် အလွန်နည်းပါးကာ ညစောင့်များ ဗီဒီယိုကြည့်နေသော အသံများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးကွယ်သွားသည်။

ရှန်းတန်သည် အောင်မြင်စွာ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ "ဘယ်လိုထင်လဲ၊ အခု နင်တို့ ငါ့ကို ယုံကြည်ပြီလား။" ဟု မေးသည်။

သတိလစ်နေသော မိန်းကလေးမှလွဲ၍ ကျန်သူများ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောကြသည် : "နင် အရမ်း မိမိုက်တာပဲ။"

"နင် အရမ်း သန်မာတာပဲ။"

"ဒါက...ငါတို့ တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။" မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ အားလုံး ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်" ရှန်းတန်က ဆိုသည်။

"နားထောင်မယ် နားထောင်မယ်။"

"ငါတို့ အားလုံး နင့်စကားကို နားထောင်မယ်။"

ယခင်က စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မိန်းကလေးများသည် ယခု အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ဆူညံသံများ မထွက်ပေါ်စေရန် အားလုံး လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထိန်းချုပ်နေကြသည်။

ရှန်းတန်သည် သစ်သားပြားများကို ဆက်လက် ဖျက်သိမ်းနေစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးက "သူမကရော…" ဟု မေးလိုက်သည်။

သနားစရာအကောင်းဆုံးမိန်းကလေးသည် ပိန်လှီသော်လည်း ပေါင် ၈၀-၉၀ ခန့် အလေးချိန် ရှိနိုင်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့ ကောင်းစွာ စားသောက်ရပါက သူမကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ဤနေရာ၌ အစားအသောက် သို့မဟုတ် ရေမရှိဘဲ နှစ်ရက်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီးနောက် ပြေးရန်ပင် ခက်ခဲနေကြသည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် လူတိုင်းကို အောင်မြင်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

ဤနေရာ၌ တစ်ယောက်ယောက်ကို စွန့်ပစ်ရန် ၎င်းတို့ မလုပ်နိုင်သော်လည်း သူမကိုလည်း သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိ...

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မိန်းကလေးသည် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံသည် အလွန်အမင်း တိုးဝင်နေသည် : "ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့..."

"နင် နိုးလာပြီလား။"

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။"

"အေးလေ၊ ငါတို့ နှစ်ယောက် အလှည့်ကျ သယ်သွားကြတာ ဘယ်လိုလဲ။"

"ငါ့ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး..." ဟု ထိုမိန်းကလေးက ထပ်ပြောသည်။

သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

သူမသည် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ၊ ပြန်သွားလျှင်ပင် ဘာအသုံးဝင်တော့မည်နည်း၊ သူမ၏ တစ်သက်တာလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။

သူမသည် လမ်းပင်လျှောက်နိုင်စွမ်း မရှိ၊ သူမကို ခေါ်သွားခြင်းသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်...

အက်ကွဲသံများစွာဖြင့် ရှန်းတန်သည် အပြားများကို လုံးဝ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို အတွင်းမှ သံမှိုရိုက်ထားသောကြောင့် ကံကောင်းသည်၊ မဟုတ်ပါက ဖွင့်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ညင်ညင်သာသာ တွန်းလိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်သည် ဖွင့်သွားပြီး လရောင်သည် ရှန်းတန်ပေါ်သို့ လမင်းနတ်သမီးလေးကဲ့သို့ ထိုးထွန်းလာကာ မည်သည့်အချိန်မဆို လေကို စီး၍ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးများ ပွင့်ဟလာသည် : "ငါတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သန်မာတယ်၊ ငါ သူ့ကို သယ်မယ်"

အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ထိုမိန်းကလေး၏ ဒဏ်ရာများသည် ပို၍ ပြင်းထန်သည်။

ရှန်းတန်သည် လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းကို တွေ့ပြီး ထိုမိန်းကလေးကို သူမကိုယ်တိုင် ချည်နှောင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

"နင့်ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားတယ်၊ ပိုနာကျင်နိုင်တယ်၊ သည်းခံလိုက်"

"နင် ငါ့ကို ခေါ်သွားစရာ မလိုဘူး၊ ငါ ညစ်ပတ်နေပြီ..."

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောသည် : "နင် မညစ်ပတ်ဘူး၊ ခွေးကိုက်ခံရတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်။ လူသားတွေ အသက်ရှင်နေမှသာ အဆုံးမရှိတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ ရှိတာ၊ နင် လက်စားချေချင်ဘူးလား။ သူတို့ကို အပြစ်ပေးခံရတာ နင် မမြင်ချင်ဘူးလား။"

ထိုမိန်းကလေး တောင့်တင်းသွားသည်။

လူတိုင်း၏ အကူအညီဖြင့် ရှန်းတန်သည် ထိုမိန်းကလေးကို သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး အလေးချိန်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အလွန်ပေါ့ပါးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"နင် အရမ်းပိန်တယ်၊ နောင်မှာ ပိုစားရမယ်"

ရုတ်တရက် နွေးထွေးမှု တစ်စုံတစ်ခု သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ထိုမိန်းကလေးသည် အသံတိုးဝင်စွာ "ငါ့ရည်းစားက ငါ ဝတယ်လို့ အမြဲပြောခဲ့ဖူးတယ်..." ဟု ဆိုသည်။

"အဲ့ဒါတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ ဘာရည်းစားလဲ၊ နင်ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းက လူယုတ်မာပဲ။"

"အေးလေ၊ အဲ့လို ရည်းစားမျိုး မထားသင့်ဘူး"

ထိုမိန်းကလေးသည် ရှန်းတန်၏ နားရွက်နားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည် : "နင် ပင်ပန်းလာရင် ငါ့ကို ထားခဲ့လိုက်ပါ၊ ငါ နင်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲ့လို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယခု ဘယ်အချိန်ဖြစ်သည်ကို မသိ၊ ထိုလူများသည် ညဘက်တွင် ထပ်မံဝင်လာမည်လား မသိ၊ ရှန်းတန်သည် လူတိုင်းကို အလျင်အမြန် သွားရန် တိုက်တွန်းပြီး သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လူတိုင်း ပြတင်းပေါက်မှ တွားသွားထွက်သွားသောအခါ ရှန်းတန်သည် ဝတ္ထုများထဲကဲ့သို့ မကောင်းသော အဖော်များ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အဆုံးထိ မည်သူမျှ အမှားမလုပ်ခဲ့ဘဲ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ သစ်တောထူထပ်သော နေရာဖြစ်ပြီး လူများ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် လက္ခဏာများ မရှိ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ရှိမရှိလည်း မသိရပေ။

မှောင်မည်းနေသောကြောင့် လူတိုင်းသည် ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်သွားနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။

မည်မျှကြာကြာ လျှောက်သွားသည်ကို မသိ၊ မည်သူမျှ ပင်ပန်းသည်ဟု မညည်းညူ၊ မည်သူမျှ ကြောက်လန့်၍ မအော်ဟစ်၊ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာသော အသက်ရှူသံများသာ ကြားရသည်။

"ငါတို့ တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်မှာလား။"

"သေချာပေါက်ပေါ့။" ရှန်းတန် ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။

သူမ၏ အားပေးမှုကြောင့် လူတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လင်းလာပြီး ၎င်းတို့ မည်သို့ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်ကို စတင်ပြောပြလာကြသည်။

အမှန်မှာ အကြောင်းပြချက်များသည် အတော်လေး ဆင်တူသည်၊ ထိုလူများသည် ရည်းစား/ချစ်သူ၊ ဖခင်/သမီး၊ မိခင်/သမီး အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့ကို ဤနေရာသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

"ငါ ပြန်ရောက်ရင် ဒီကိစ္စကို ဖော်ထုတ်မယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး လှည့်စားမခံပါစေနဲ့၊ ဒါ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်..."

"နင်၊ နင်က ရှန်းတန်လား။"

တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သောကြောင့် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်"

"နင်က တကယ် ရှန်းတန်ပဲ...အင်း၊ ငါ နင်ရဲ့ တစ်ချိန်က အားမပေးခဲ့တဲ့ပရိသတ်တစ်ယောက်ပါ ဆောရီး..."

မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာနီရဲသွားသည်၊ ကံကောင်းစွာဖြင့် ယခု မှောင်နေသောကြောင့် မမြင်ရပေ။

"ငါလည်း...ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့တော့၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ နင့်ရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ ပရိသတ် ဖြစ်လာပေးမယ်။"

ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤအရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြောရလျှင် သူမသည် ယခင်ကလည်း ကောင်းကောင်း မလုပ်ခဲ့ပါ၊ ထိုသို့ ပရိသတ်များရှိခြင်းသည် အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် နင်တို့ကို ကြိုပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်မယ်။"

လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ပေါ့ပါးလာသောအခါ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများနှင့် တောက်ပသော အလင်းရောင်များသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ကျောမှ အဝေးမှ လာသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း၊ သူတို့ ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီ။"

"ပြေး။"

လူတိုင်း အရှိန်မြှင့်ကာ ပြေးကြသော်လည်း မှောင်မည်းနေသော နေရာတွင် အပြေးအလွှား ပြေးရသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။

"ဒုတ်" ဟူသော အသံ၊ တစ်ယောက်ယောက် ချော်လဲသွားပြီး နာကျင်မှုကို မမှုဘဲ အလျင်အမြန် ပြန်ထလာသည်။

ရှန်းတန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန်တည်ကြည်နေသည်။

"ဒီလို ဆက်သွားနေရင် မဖြစ်ဘူး"

"ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

ရှန်းတန်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ ပြေးခဲ့သော လမ်းကြောင်းတွင် ခြေရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပြီး ဤသို့ ဆက်သွားနေပါက သူတို့ မလွဲမသွေ ဖမ်းဆီးခံရလိမ့်မည်။

သူမသည် ကျောပေါ်ရှိ မိန်းကလေးကို ခိုင်မာစွာ ချလိုက်ပြီး "နင်တို့ ပုန်းနေကြ၊ ငါ ရှေ့က ပြေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ငါတို့ အဲ့လို မလုပ်နိုင်ဘူး။"

"မငြင်းနဲ့၊ ငါ့စကားကို နားထောင်၊ ငါက ကိုယ်ခံပညာတတ်တယ်၊ နင်တို့ မတူဘူး။ ပြီးတော့ ငါ ရဲကို ဆက်သွယ်ထားတယ်၊ နင်တို့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်နေရုံပဲ" ရှန်းတန်က အေးဆေးသော အပြုံးကို ဖော်ပြရင်း ပြောသည်။

ရှန်းတန်သည် မိန်းကလေးများကို တောင်ကုန်းအောက် ခေါ်ဆင်းသွားကာ ချုံပုတ်များအောက်တွင် ပုန်းခိုစေပြီး အကိုင်းအခက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

မည်သူမျှ ဆင်းမလာပါက ၎င်းတို့ကို လုံးဝ ရှာဖွေတွေ့ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းတန်သည် လက်ညှိုးထောင်ကာ "ရှူး၊ ဒီနေ့ကစပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာအသံမှ မထွက်နဲ့၊ မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်။" ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် အနီးအနားရှိ ခြေရာများကို သေချာစွာ ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်သွားသည်။

ရှေ့သို့ သွားမည့်လမ်းသည် ဝေဝါးနေသည်၊ တကယ်တော့ သူမသည် ထင်သလောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင်ပေ။

သို့သော် ဒါသည် သူမ တွေးတောနိုင်သော အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးတို့ ခဏလေး သည်းခံကြဦး။

အခန်း ( ၅၀ ) – ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်လဲ၊ မိုးလင်းသွားပြီ။

ရှန်းတန်သည် မျက်နှာ၊ လက်မောင်းတို့တွင် ဒဏ်ရာများစွာဖြင့် ခြေထောက်များလည်း အလွန်နာကျင်ကိုက်ခဲကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေရ၏။

သို့သော် သူမ ရပ်တန့်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

အချိန်မည်မျှ ကြာသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ အလင်းရောင်နှင့် ဆူညံသံများသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေ၏။

ဤသည်ကား ၎င်းတို့ မတွေ့သေးဟု ဆိုလိုပါသလား။

ရှန်းတန်၏ တင်းမာသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း လင်းလာနေပြီဖြစ်ရာ ပုန်းအောင်းရန် မကောင်းပေ။

ရှန်းတန် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သစ်ပင်များသာ ရှိသည်။

ရုတ်တရက် သူမ ဟောက်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာ၌ ဟောက်နေသူ မည်သူမဆို လူသား မဟုတ်နိုင်ပေ။

ရှန်းတန်သည် အသံကို လိုက်သွားကာ ကြမ်းတမ်းသော အစွယ်များရှိသည့် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏလေးအတွင်း သူမသည် ကောင်းသော အကြံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။

သူမသည် အနီးအနားတွင် တွေ့ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးအချို့နှင့်အတူ သစ်ပင်များပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားပြီး စောင့်နေလိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များသည် အရပ်ရှည်ပြီး အကိုင်းအခက်များ ထူထပ်သည်။ ရှန်းတန်၏ အနေအထားသည် အလွန်မြင့်မားသဖြင့် မည်သူမျှ တမင်တကာ မော့မကြည့်ပါက သူမကို သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ထိုလူများ ရောက်လာသည်အထိ ကြာကြာ စောင့်စရာ မလိုပေ။

ရှန်းတန် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေ၏။ သူမ၏ နှလုံးသည် လည်ချောင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာတော့မည့်အလား တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေသည်။

သူမသည် ကျောက်တုံးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး ထိုအုပ်စုကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း အဲ့ဒီ ပြည့်တန်ဆာမတွေကို ပြန်ဖမ်းမိရင် ခြေထောက်တွေ ချိုးပစ်မယ်။"

"ဖြန်း၊ မိန်းမတစ်စုကို လွတ်သွားအောင် လုပ်တဲ့ မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့ လူတွေ။" ဓားဒဏ်ရာအမာရွတ်နှင့်လူသည် သူ့အတွက် ရရှိတော့မည့် အကျိုးအမြတ်များ လွတ်မြောက်သွားသည့်အတွက် ဒေါသထွက်နေပြီး မနက်ဖြန် ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကို စိုးရိမ်နေသည်။

"သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြတင်းပေါက်ကို ချိုးဖွင့်သွားလဲ မသိဘူး..." ဟု ဆံပင်အဝါရောင်နှင့်လူက ဆိုသည်။

ဓားဒဏ်ရာအမာရွတ်နှင့်လူသည် ဆံပင်ဝါကို မြင်သောအခါ စိတ်တိုသွားပြီး သူ့ကို ရက်ရက်စက်စက် ကန်လိုက်သည်။ "သောက်ကျိုးနည်း။"

ဆံပင်ဝါ လဲကျသွားသော်လည်း အသံမထွက်ရဲပေ။

ရှန်းတန်သည် သစ်ပင်ပေါ်၌ အမြင့်မှ ထိုင်ကာ ၎င်းတို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ဘာအသံလဲ။"

"ဘယ်သူ ဟောက်နေတာလဲ။" သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုအုပ်စုသည် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူ ဟောက်မှာလဲ။

ထိုအချိန်၌ ရှန်းတန်သည် ကျောက်တုံးကြီးများကို ဝက်ဝံဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

တည့်တည့်ထိရော။

ဝက်ဝံသည် ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်သည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ မီးအိမ်များ ကိုင်ထားသော ထိုအုပ်စုပင် ဖြစ်သည်။

ရိုက်ခံရသည့် ဒေါသကြောင့် ဝက်ဝံသည် နှစ်ကြိမ် ဟောက်လိုက်သည်။ ခြေသည်းများဖြင့် မြေကြီးကို နှစ်ကြိမ်ခြစ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

"တောက်စ်"

"ဝက်ဝံ။"

"ပြေး။"

ထိုအုပ်စုသည် ကြောက်လန့်တကြား ပြေးကြသည်။ ရှန်းတန်သည် သစ်ပင်ပေါ်၌ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားပြီ။

ဝက်ဝံ၏ အားသည် ကျားထက်ပင် သန်မာသည်။ မကြာမီ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ကြားလာရသည်။

ရှန်းတန်သည် မျက်လုံးပြူးကာ အချို့၏ ဝမ်းဗိုက်များ ပေါက်ထွက်ကာ အူများ ပြုတ်ထွက်ပြီး သွေးများဖြင့် ရွှဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ဤအရာကို စောစောစီးစီး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့်အတွက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

သို့သော် သူမ နောင်တ မရပေ။ ဤလူများသည် ရေတွက်မရသော မိန်းကလေးများကို ပျက်စီးစေခဲ့ကြပေမည်။ ၎င်းတို့၏ သေဆုံးမှုသည် အလွန်ပေါ့ပါးသော အပြစ်ဒဏ်ပင်။

ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း လင်းလာနေပြီ။ ရဲများ ရောက်လာပြီလား၊ ကုဟွိုင်အန်းက သူမ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိပြီလားဟု သူမ တွေးတောနေသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ လက်ပေါ်ရှိ လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။

နေသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။ ရှန်းတန်၏ အနေအထားသည် အလွန်မြင့်မားသည်။ အကိုင်းအခက်များကြားမှ အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် နေထွက်ချိန်ကို အနည်းငယ် မြင်နိုင်သည်။ ထိုခမ်းနားသော မြင်ကွင်းသည် သူမ၏ နှလုံးသားရှိ မှောင်မိုက်မှုကို သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။

ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်လဲ၊ မိုးလင်းသွားပြီ။

သူမသည် နောက်တစ်နေ့၏ နေရောင်ကို တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အခြားမိန်းကလေးများ ဘယ်လိုနေလဲ သူမ တွေးတောနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကုဟွိုင်အန်း၏ လူများနှင့် ရဲများသည် မနေ့ညက ဂိုဒေါင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မရှိပေ။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာသည် အလွန်ရုပ်ဆိုးနေသည်။ သူသည် မနေ့ညက အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ရှန်းတန် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို စောစောစီးစီး သတိမပြုမိခဲ့သည့်အတွက် အလွန်နောင်တရနေသည်။

သို့သော် သူသည် စိတ်သက်သာရာလည်း ရခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် သူမအား လက်စွပ်ကို ပေးခဲ့သည်၊ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့ ဘယ်နေရာတွင် ရှာဖွေရမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ...

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အကျိုးဆက်တစ်ခုကို တွေးတောမိသောအခါ ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာသည် ပို၍ မှောင်မိုက်သွားသည်။

"သက်သေအထောက်အထားတွေအရ သားကောင်တွေဟာ သူ့ဘာသာသူ ပြေးထွက်သွားပုံရတယ်။"

"သေချာပေါက် ရှန်းတန်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ" ကုဟွိုင်အန်း ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သည်။

သူမ လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်။ သူမ အရမ်းတော်ပြီး သန်မာတယ်၊ သူမ ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ် မကြုံနိုင်ဘူး။

ရှန်းတန်၊ ငါ့ကို စောင့်နေ။

အဖွဲ့သည် လက်စွပ်၏ တည်နေရာကို အခြေခံ၍ ဆက်လက် ရှာဖွေနေသည်။

တစ်ချိန်တည်း၌ မိန်းကလေးများသည် တစ်ညလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်နေပြီး ပိုးမွှားများ ၎င်းတို့အပေါ် တွားသွားနေသည့်တိုင် မလှုပ်မရှားဘဲ နေခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် အညစ်အကြေး စွန့်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအချိန်သည် ၎င်းတို့၏ အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန် မဟုတ်ပေ။

မိုးလင်းသည်အထိ ၎င်းတို့၏ လက်ခြေများသည် တောင့်တင်းပြီး ကျဉ်းကိုက်နေကြသည်။

အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားသော မိန်းကလေးသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် "ရှန်းတန် အဆင်ပြေမှာပါ..."

"သူမ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ၊ သူမ အရမ်း တော်တဲ့သူပါ..." အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူမဟာ တခြားသူများကို သို့မဟုတ် သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်နေတာလား ဆိုတာ မသိဘဲ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"ဝါး..." တစ်ယောက်ယောက် စောစောစီးစီး အကျယ်ကြီး ငိုကြွေးလိုက်သောအခါ ကျန်သူများလည်း ချက်ချင်း လိုက်ငိုကြသည်။

ရုတ်တရက် ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ငိုသံများ ချက်ချင်း တိတ်သွားပြီး ၎င်းတို့သည် အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြသည်။

ဒါဟာ ငါတို့ကို တွေ့သွားတဲ့သူတွေ ဖြစ်နိုင်မလား...။

"ဟိုမှာ။"

အသံကို ကြားသောအခါ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ပြီးပြီ။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့က ရဲတွေပါ။" အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောဆင်းကာ အကိုင်းအခက်များကို ခွဲလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဒီနေရာက အရမ်း လျှို့ဝှက်တယ်။

အခု မိုးလင်းသွားပြီ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကြောင့် မဟုတ်ရင် သူတို့ တကယ် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ရဲဝတ်စုံများကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးများသည် တစ်ညလုံး အောင့်အီးထားခဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားကြသည်။

"ဒီမှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည် "ရှန်းတန် ဘယ်မှာလဲ။"

သူ ဆွဲလိုက်သော မိန်းကလေးသည် ငိုကြွေးရန်ပင် မမှုတော့ဘဲ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို အလျင်အမြန် ပြန်ပြောပြသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သော်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမိသည်။ ဒါ သူ့ရဲ့ ရှန်းတန်ပဲ။

သူ ချစ်သော မိန်းကလေး။

လက်စွပ်မှ တည်နေရာသည် ပို၍ ဝေးကွာနေပြီး ကြာမြင့်စွာ လှုပ်ရှားမှု မရှိပေ။ ရှန်းတန် ထိုနေရာ၌ ပုန်းအောင်းနေခြင်းလား သို့မဟုတ် လက်စွပ် ပြုတ်ကျသွားခြင်းလား သူ မသိပေ။

ဒါက ဖွံ့ဖြိုးမှု မရှိသေးတဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ တောင်တောကြီးပါ။ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူမကို ရှာဖွေဖို့ ကြာလေလေ သူမ အန္တရာယ် ပိုများလေလေ ဖြစ်တယ်။

အဖွဲ့ကို နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်သည်။ တစ်ဖွဲ့သည် မိန်းကလေးများကို ပြန်ပို့ဆောင်ပြီး ကျန်တစ်ဖွဲ့သည် လူများကို ဆက်လက် ရှာဖွေကာ ရာဇဝတ်သားများကို ဖမ်းဆီးရန် ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေသော အလောင်းများကို ဆက်တိုက် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကုဟွိုင်အန်းသည် တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ့နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး လက်ခြေများ အေးစက်ကာ စိတ်သည် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်သွားသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရှန်းတန် ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ် မကြုံနိုင်ဘူး။