အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း ( ၅၅ ) – လရောင်ဖြူလေး

ရှန်းတန်သည် ကုမ္ပဏီက သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း သူမ၏ အေးဂျင့်ထံမှ အကြောင်းကြားစာ ရရှိခဲ့သည်။

လူများကို ဆဲဆိုပြီး မတော်တဆ ကြိုက်ခဲ့သော သူများနှင့် မတူဘဲ သူမ၏ မကြာသေးမီက အပြုအမူသည် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသောကြောင့် ရှင်းလင်းရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်။

ကုမ္ပဏီ၏ ရေတပ်နှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး အကောင့်များ လှုပ်ရှားလာသည်။ မှတ်ချက်များသည် တစ်ဖက်သတ်နီးပါးဖြစ်ပြီး အားလုံး ရှန်းတန်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေကြသည်။

မုန်းတီးနေသောပရိသတ်များက ယခင်က မိုက်ခရိုစကုပ်ဖြင့် ချဲ့ထားသော သူမသည် အမျိုးသားအနုပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံနေသည့် ဓာတ်ပုံဟောင်းများပင် ယခုအခါ သူမသည် သူ့ကို ကြိုက်နေခြင်းမှ ရုပ်ရည်ကိုသာ နှစ်သက်သောသူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် အစစ်အမှန်နှင့် အတုအယောင်များ အလွန်များပြားလှသဖြင့် အပြင်လူများ ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ လူများက သင့်အား မြင်စေချင်သောအရာကိုသာ သင် မြင်ရသည်။

ရိုးရိုးသားသားဆိုရလျှင် ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကုမ္ပဏီက သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သူမ၌ အသုံးဝင်သော တန်ဖိုး ရှိနေသေးပုံရသည်။

ကုမ္ပဏီ၏ အရင်းအမြစ်များကို အခမဲ့ အသုံးပြုနိုင်လျှင် ကောင်းမည်။ သူမသည် လုပ်ငန်းမှ အနားယူချင်သော်လည်း သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်လျှင် အလွန်ကောင်းမည်။

ဖေး‌ခယ့်စုန့်သည် ထပ်ခါထပ်ခါ တိုက်တွန်းသည် "ဒီရက်ပိုင်း ဝေ့ပေါ်ကို ကြုံရာဇွတ်မဝင်ပါနဲ့။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်တစ်ခါ အင်တာနက်သုံးရင် ကျွန်မရဲ့ အခြားအကောင့်ကို သေချာပေါက် သုံးမယ်။" ရှန်းတန်ကလည်း အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြား ပြောသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ဤတစ်ကြိမ် မတင်သင့်သော အရာများကို မတင်ခဲ့ပေ။

သူမ စကားပြောနေစဉ် ရှန်းတန်သည် သူမကို ကာကွယ်ရန် ရဲရဲတင်းတင်း ထို anti fan များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သော ပရိသတ်များကို တွေးမိသွားသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို အလကား အလုပ်လုပ်ခိုင်း၍ မဖြစ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ အဓိက ဝေ့ပေါ်အကောင့်သို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်ကာ ပရိသတ်အဖွဲ့များသို့ အနီရောင် စာအိတ်ကြီးများစွာ ပို့လိုက်သည်။

[တကယ့် တန်တန်ပဲ။]

[အားဟား အဲ့လောက်ကြီးတဲ့ အနီရောင် စာအိတ်တွေ။]

[တန်တန် အချစ်လေး၊ မင်းကို ချစ်တယ်၊ မွ။]

ရှန်းတန်သည် သူတို့ကို အနည်းငယ် စာပြန်ပြီးနောက် ဝေ့ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဘာမှ မဟုတ်ဘဲ ပြဿနာ မဖြစ်စေချင်ပေ။

ဖုန်းကို အချိန်အတော်ကြာ ကိုင်ထားသောကြောင့် သူမ၏ လက်သည် အနည်းငယ် နာကျင်လာသည်။ ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ဖုန်းကို အလျင်အမြန် သိမ်းလိုက်သည်။

မကြာမီ ကုဟွိုင်အန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသည်။

ရှန်းတန်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာမှုကြောင့် နီရဲသွားသည်။ ဒါဟာ အန္တရာယ်ကင်းမဲ့သွားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပဲ၊ သူမ ဖမ်းမိခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။

ကုဟွိုင်အန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဘာလုပ်နေတုန်း ဖမ်းမိသွားတာလဲ။

"မင်း အိပ်မပျော်သေးဘူးလား၊ ဘာလို့ မင်းမျက်နှာက ဒီလောက် နီရဲနေတာလဲ။" သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းလာပြီး ရှန်းတန်၏ နဖူးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ "အဖျား မရှိဘူးပဲ။"

သူမ၏ ဦးခေါင်းကို သူထိတွေ့သောကြောင့် ရှန်းတန်သည် ပို၍ပင် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

သောက်ကျိုးနည်း၊ ဘယ်သူက ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အသံမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။ သူမ၏ နားရွက်များ ပျော့ပျောင်းသွားတော့သည်။

သို့သော် ရှန်းတန်သည် အဓိက ပြဿနာကို သတိရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နာရီ ဝတ်ဆင်ထားပုံ မရပေ။

"ရှင့်နာရီ ဘယ်မှာလဲ။"

"ဟင်၊ ရေချိုးပြီးတော့ ပြန်ဝတ်ဖို့ မေ့သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတိုင်း မေးလိုက်တာ။"

ရှန်းတန်သည် သူမကိုယ်တိုင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဘယ်အချိန်ကစပြီး သူမ ဒီလောက် စိုးရိမ်ပြီး သံသယကြီးလာတာလဲ။

ဒါ မကောင်းဘူး။

ယောက်ျားတွေဟာ ဘဝမှာ အထောက်အကူပြုတဲ့အရာတစ်ခုပဲ၊ သူတို့က ဘ၀ရဲ့ အဓိကအရေးပါတဲ့သူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရင် ချစ်တတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပုံဖော်ထားသော မျက်နှာကို ကြည့်နေစဉ် ရုတ်တရက် စိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဖန်ဆင်းရှင်က ဒီလောက် ဂရုတစိုက် ဖန်တီးထားတဲ့ မျက်နှာကို ဘယ်သူက မချစ်နိုင်မှာလဲ...။

ကုဟွိုင်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ဒဏ်ရာရနေသည့်တိုင် အမြဲတမ်း နှာဘူးကျရတာကို နှစ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ သံသယကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည် "အို ဟုတ်ပြီ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ရောက်လာတာလဲ။"

"အလုပ်ပြီးလို့ မင်းကို လာတွေ့တာ။ မင်းဖုန်း ဘယ်မှာလဲ။"

သူ အလုပ်ပြီးပြီလို့ ပြောတဲ့အတွက် ဒါပဲပေါ့။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းကို မျက်စိမှိတ် ယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူ လိမ်ပြောရန် မလိုအပ်ပေ။

ရုတ်တရက် သူမ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ "ကျွန်မခေါင်းအုံးအောက်မှာ။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ထိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပူနေသေးသည်။ သူသည် နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် "မင်း အဲ့ဒါကို အတော်ကြာကြာ သုံးခဲ့ပုံပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများသည် ရှောင်ရှားစွာ လှည့်ပတ်နေသည်။ "မဟုတ်ဘူး ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလေးပဲ ကစားတာ..."

သူမသည် အတွင်း၌ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ၏ ဖုန်းသည် ဤမျှ အပူချိန် မြင့်တက်လာတာကြောင့် ချက်ချင်း သိမ်းယူခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း၊ ဖုန်းသည် အဲ့လောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပူလာမည် မဟုတ်ဟု တွေးနေသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောဘဲ "မနက်ဖြန် အဲ့လောက် ကြာကြာ မကစားနဲ့။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာသက်သာဖို့ မကောင်းဘူး။" ဟုသာ ဆိုသည်။

"ရပြီ..."

အေးစက်သော စီအီးအိုသည် ရုတ်တရက် သင်ကြားရေး ဒါရိုက်တာကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်မှာ အနည်းငယ် အသားမကျ။

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

သူမအား တကယ့် သင်ကြားရေး ဒါရိုက်တာဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို ခံစားစေချင်သည်။

ရှန်းတန်သည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လူကိုယ်တိုင်ကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မျက်စိမှိတ် မှန်းဆခြင်းသည် အသုံးမဝင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"အင်း... မြောင်မြောင်ရဲ့ အကောင့်မှာ ရှင့်ရဲ့ လရောင်ဖြူလေး ပြန်ရောက်လာတာကို တင်ထားတာ တွေ့တယ်။ ရှင် သူ့ကို သွားကြိုလာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှန်းတန်သည် အပေါ်ယံ၌ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်း၌ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသည်။ ရှူးဂါးဒယ်ဒီသည် သူမကို အလွန်အမင်း စပ်စုနေသည်ဟု ထင်လေမလား။

"ဘယ်သူလဲ။"

"လရောင်ဖြူလေးလေ။"

"လရောင်ဖြူလေးဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။" ကုဟွိုင်အန်းသည် မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ဖိလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်းကို ကိုယ့်မှာ လရောင်ဖြူလေး မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ ကိုယ် မှတ်မိတယ်။"

ရှန်းတန် ညင်ညင်သာသာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ကြာပန်းလား ဘာလား အမည်ရတဲ့ မိန်းကလေးလေ။ သူမ အရမ်းလှပြီး စိတ်ထားကောင်းတယ်။"

ရှင်နဲ့ အရမ်း လိုက်ဖက်တယ်။

သို့သော် ရှန်းတန်သည် သူမ အတွေးများ၏ ဒုတိယပိုင်းကို ထုတ်မပြောဘဲ သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိပေ။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "မင်း တိတ်တိတ်လေး အချစ်ဝတ္ထုတွေ ခိုးဖတ်နေတာလား။"

"ဟင်။"

"မဟုတ်ရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုးတွေ စိတ်ကူးနိုင်မှာလဲ။"

ကုဟွိုင်အန်း ရှင်းပြသည် "ကိုယ်တို့မိသားစုတွေက စီးပွားရေး မိတ်ဖက်တွေဆိုတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘဲ ဆက်သွယ်မှုတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သူ့နဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ သီးသန့် ဆက်သွယ်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ ပွဲမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကို ပြပြီး အလုပ်ကို ပြန်လာခဲ့တာပဲ။"

ရှန်းတန်သည် အလိုလို ပြုံးချင်နေသော်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားလိုက်သည်။ "အဲ့လိုကိုး။ သိပြီ..."

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို လက်ညှိုးနှင့် ဆတ်ခနဲ နှိပ်လိုက်သည်။ "မင်း ပြုံးရယ်ချင်ရင် ပြုံးရယ်လိုက်ပါ။"

ဤသို့ အနည်းငယ် ရင်းနှီးလွန်းပုံပေါက်သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် လူနှစ်ဦးစလုံးကို ခဏတာ အေးခဲသွားစေသည်။

"အင်း..."

"ကိုယ်..."

နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ချိန်တည်း စကားစပြောသောအခါ အနေရခက်သော လေထုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ဘာပြောချင်တာလဲ။" ရှန်းတန်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ် ကိုယ် အရမ်း အလုပ်များနေလိမ့်မယ်။ အစ်မထောင် မင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ လာလိမ့်မယ်။"

"အိုး..."

သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း နားလည်နိုင်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၌ စီမံခန့်ခွဲရန် ကြီးမားသော ကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်၏ ဆံပင်ကို ထပ်မံ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "အများကြီး မတွေးနဲ့။"

"အိုး၊ ရှင် ကျွန်မဆံပင်ကို ရှုပ်ပွအောင် လုပ်ချင်နေတာပဲ။"

ရှန်းတန် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်သည် ယခု ငှက်သိုက်တစ်ခုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ကုဟွိုင်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ထပ်မံ ကွေးတက်သွားသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် သွားတော့မယ်။ စောစော အနားယူပါ။"

ကုဟွိုင်အန်း ထွက်သွားပြီးနောက် သူနာပြု၏ အကူအညီဖြင့် ရှန်းတန်သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မျက်နှာသစ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ကာ အိပ်ပျော်ဖို့အတွက် သိုးကောင်ရေ ရေတွက်နေမိသည်။ သူမ ဘယ်အချိန် အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မသိပေ။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် တကယ့်ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏ မလှုပ်မရှားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆေးရုံခန်းထဲ၌ ပိုက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ထိုးသွင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အနည်းငယ် ပိန်သွားသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မဝင်နိုင်ပေ။

သူမသည် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်သေးပေ။

ဤအချိန်၌ သူနာပြုသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ဝင်လာပြီး သူမ၏ သူငယ်ချင်းများလည်း တစ်ကြိမ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် ရှန်းတန်၏ နှလုံးသားကို နာကျင်မှုတစ်ခု ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ အကယ်၍ သူမ နောက်တစ်ခါ နိုးထမလာတော့ပါက သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် တကယ်ပင် စိတ်ဆိုးကြလိမ့်မည်...

ခဏတာ သူမသည် ဤခန္ဓာကိုယ်သို့ တကယ် ပြန်လိုခဲ့သည်။

သူမ၏ နားထဲ၌ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် "မင်း တကယ် ပြန်ချင်တာ သေချာလား။"

ရှန်းတန်သည် အံ့အားသင့်စွာ နိုးလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ "ဒါဟာ အိပ်မက်တစ်ခုပဲ..."

ထိုအသံက နောက်ပိုင်း ပြောခဲ့တာကို သူမ မှတ်မိသေးလေသည်။ အကယ်၍ သူမ တကယ့်ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားပါက ဤနေရာသို့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးတဲ့။

ရှန်းတန်သည် အလျင်အမြန် သဘောမတူခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သာမန်အိပ်မက်တစ်ခုဟု သူမ မခံစားရပေ။ သဘောတူလိုက်ပါက တကယ်ပင် ပြန်မလာနိုင်တော့မည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ရိုးရိုးသားသားဆိုရလျှင် သူမ ယခု စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ယုတ္တိရှိရှိဆိုလျှင် သူမ ပြန်သွားသင့်သော်လည်း သူမ၌ ဤနေရာတွင် ပိုက်ဆံ ပိုများသည်။

တကယ့်ကမ္ဘာတွင် တစ်သက်လုံး မရနိုင်သော ပိုက်ဆံ။

ထို့အပြင် ယခု ဇာတ်လမ်းသည် ယခင်ကနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ သူမသည် နှစ်နှစ်ကြာ ကောင်းစွာ နေထိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ပိုက်ဆံနှင့်အတူ ထွက်သွားနိုင်သော အခွင့်အရေးရှိလေပြီ။

ကုဟွိုင်အန်းကဲ့သို့ ပြည့်စုံသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြင်ရုံသာ မြင်ရပြီး မထိတွေ့ရသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။

ရှန်းတန် အသာလေး ကျွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ သူမ စဉ်းစားလေလေ ပို၍ နောင်တရလေလေ ဖြစ်သည်။

အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း သူမသည် အမိုက်စားခန္ဓာကိုယ်များကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သက်သာစေရန် ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူမသည် မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာ လက်ကို ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ သူမသည် မကြာသေးမီကာလအတွင်းမှာ တစ်ခုခုကို ရှောင်ရှားသင့်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။

အခန်း ( ၅၆ ) – မင်းရဲ့ အကြည့် ရောက်ရာအရပ်၌ ကံကောင်းခြင်းများ လိုက်ပါပါစေ

ရှန်းတန် ဆေးရုံမှ ဆင်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။

သူမ ကောင်းကောင်း သက်သာလာသောကြောင့် အိမ်ပြန်၍ အနားယူနိုင်ပြီ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့အိမ်တွင် မိသားစု ဆရာဝန် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစ်မထောင်သည် ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးနေစဉ် ရှန်းတန်သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၌ ထိုင်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးက တွန်းပေးနေသည်။

"အစ်မ၊ ခြေထောက်ဒဏ်ရာက တော်တော် ပြင်းထန်လား။"

"သိပ်မဆိုးပါဘူး။"

"ဒါဆို ထပြီး ခဏလောက် ကျွန်တော့်ကို ထိုင်ခိုင်းလို့ရမလား။"

ရှန်းတန်သည် ကုဝူယန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် "မင်း တကယ် ပြောနေတာလား။"

"ဒါပေါ့ ကျွန်တော် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တစ်ခါမှ မစီးဖူးဘူး။"

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကုဝူယန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ခြေထောက် ဒဏ်ရာရနေတာ မင်း မမြင်ဘူးလား၊ ငါ မထနိုင်ဘူး။"

ကုဝူယန်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အစ်မပဲ သိပ်မဆိုးဘူးလို့ ခုနက ပြောခဲ့တာပဲ။"

ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "အဲ့ဒါက ယဉ်ကျေးအောင်ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ။ မင်း အဲ့ဒါကို အလေးအနက် မထားသင့်ဘူး။"

ကုဝူယန် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "လူကြီးတွေက အရမ်း ဟန်ဆောင်ကောင်းကြတာပဲ။"

ရှန်းတန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမလည်း ထိုခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရသည်။

ကလေးတွေက ပိုကောင်းတယ်။ သူတို့ ပြောချင်တာကို ပြောတယ်၊ ကြိုက်တာကို ကြိုက်တယ်၊ မကြိုက်တာကို မကြိုက်ဘူး။

စကားပြောနေစဉ် အစ်မထောင်သည် အရာအားလုံးကို ထုပ်ပိုးပြီးသွားသည်။

၎င်းတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရှန်းတန်သည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ခရီးဆောင်အိတ်များစွာ ရှိနေပြီး ဤအရာများ အားလုံး ဘယ်ကလာသည်ကို သူမ မသိပေ။

"မဒမ်၊ အခု ပြန်ကြမလား။"

"ခဏလေး၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ချင်တယ်။"

ရှန်းတန်သည် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသော မိန်းကလေး နေထိုင်ရာ အခန်းတံခါးသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တံခါးရှိ ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သူမ၏ မိသားစုနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူမ၏ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

သူမ စိတ်ပျော်နေပုံရသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမကို ရုတ်တရက် အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသောကြောင့် သူနာပြုတစ်ဦးထံ စာရွက်တစ်ရွက် တောင်းကာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးပြီး ထိုစာရွက်ကို သူမထံ ပေးပို့ရန် သူနာပြုကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

"မဒမ်၊ မဝင်ဘူးလား။"

"သူမ အဆင်ပြေရင် ငါ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ အနားယူနိုင်ပြီ။ သွားကြစို့။"

သူမ၏ အားနည်းသောဘက်ကို မြင်ခဲ့ပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ တည်ရှိနေမှုသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် အမှတ်တရများကို ပြန်လည်သတိရစေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ရှန်းတန် ထွက်သွားသောအခါ မိန်းကလေးသည် တစ်ခုခုကို ခံစားမိပုံရပြီး တံခါးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" မိန်းကလေးသည် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရတယ်။"

"ဆရာဝန် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

မိန်းကလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ခဏအကြာ သူနာပြုတစ်ယောက် တံခါးခေါက်ပြီး စာရွက်တစ်ရွက် ပေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အကြည့် ရောက်ရာအရပ်၌ ကံကောင်းခြင်းများ လိုက်ပါပါစေ" ဟု ရေးထားသည်။

မိန်းကလေးသည် ထိုစာရွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "ဟယ်လို၊ ဒါ ဘယ်သူ ပို့တာလဲ မေးလို့ရမလား။"

"ရှန်းတန်၊ မစ္စရှန်းဆီကပါ။"

မိန်းကလေးသည် တောက်ပသော အပြုံးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ "သူမပဲ..."

သူမဘေးမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အတွေးများစွာဖြင့် နစ်မြောနေပုံရပြီး ထိုအမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

နွေရာသီ၏ နောက်ဆုံးပိုင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားပြီး ဆောင်းဦးသည် မသိမသာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် ချွေးစိုခံအင်္ကျီနှင့် စကတ်တိုတို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ လမ်းဘေး၌ ထိုင်ချကာ သောက်နေသည်။

ချီယွဲ့သည် သူမကို ရှာဖွေရင်း ကားမောင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် အားကိုးခဲ့သည်။

"နင် ဘယ်မှာလဲ။"

ရှန်းတန် ထရပ်လိုက်ပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ခွက်အလွတ်ကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ငါ ဒီမှာ။"

ချီယွဲ့သည် နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်ကာ သူမကို အပေါ်အောက်ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ကို မပြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "နင် အဲ့ဒီလို ဝတ်ထားတာလား။"

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူမကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငါ ဝတ်ထားတာ ဘာမှားလို့လဲ။"

သူမ ထင်တာတော့ အတော်ကြည့်ကောင်းတယ်။ အဲ့ဒီ့ နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေးတဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကြည့်စမ်း။

ထို့နောက် သူမသည် ချီယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန် ဂါဝန်နှင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြား အတော်လေး ကွာဟမှု ရှိပုံရသည်။

ချီယွဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ထားပါတော့၊ ငါတို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ ဒီအတိုင်းပဲ သွားကြစို့။"

ရှန်းတန်သည် ကားပေါ်၌ ထိုင်သည်အထိ ၎င်းတို့ ဘာလုပ်ကြမည်ကို မသိပေ။

ယခင်ညက ချီယွဲ့သည် သူမအား ကမ္ဘာကို ပြသချင်ကြောင်း မက်ဆေ့ချ် ပို့ခဲ့ပြီး ရှန်းတန်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူခဲ့သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ။" ရှန်းတန်က မေးသည်။

ချီယွဲ့သည် သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် အခုမှ မေးနေတာလား၊ ငါက နင် စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ထင်နေတာ။"

"ဟီးဟီး၊ ငါ နင့်ကို ယုံကြည်တယ်။" ရှန်းတန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကွန်ရက်ကို ချဲ့ထွင်ဖို့ နင့်ကို ပွဲတစ်ခုကို ခေါ်သွားပေးမလို့လေ။" ချီယွဲ့က ဆိုသည်။

ရှန်းတန်သည် ယခင်က ဘယ်တော့မှ ပွဲတစ်ခု မတက်ဖူးပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ၎င်းသည် အောင်မြင်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဝိုင်ခွက်များကို ကိုင်ကာ အဆင့်မြင့် စီးပွားရေး သဘောတူညီချက်များကို ဆွေးနွေးနေသည့် နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှန်းတန်၏ အတွေးများကို ကြားသောအခါ ချီယွဲ့သည် အသံကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟား၊ သူတို့ကို အရမ်း အထင်မကြီးနဲ့။ သူတို့က ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ လူတွေပဲ။ ဒီည တွေ့တဲ့အခါ နင် သိလိမ့်မယ်။"

မကြာမီ ကားရပ်သွားပြီး ချီယွဲ့သည် ရှန်းတန်ကို ကားပေါ်မှ ဆွဲထုတ်ပြီး လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ဆန်းပြားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဆီသို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

"တိုနီ၊ သူ့ကို အပြည့်အဝ ပြုပြင်ပေးပါ။" ချီယွဲ့က ဆိုသည်။

ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ ရှန်းတန်သည် ငေါ့တော့တော့ဖြင့် "စတိုင်လ်လစ်တွေ အားလုံး နာမည်တူကြတာလား။" ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

တိုနီသည် သူ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းများကို မြှောက်ကာ ချီယွဲ့ကို ချစ်စဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။ "မစ္စ၊ အထူး တောင်းဆိုချက်များ ရှိပါသလား။"

"သူမကို ကြည့်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပါ။" ချီယွဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်းတန်သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုတောင်းဆိုချက်သည် မည်မျှ ရိုးရှင်းပြီး နှိမ့်ချသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ဦးစွာ သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံး spa ကုသမှု ခံယူခဲ့ပြီးနောက် ဝတ်စုံကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ချီယွဲ့သည် ဝတ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခုကို စမ်းကြည့်ပါဦး။"

၎င်းသည် အပေါ်ယံ၌ ရိုးရှင်းသော်လည်း အတွင်းထဲ၌ နက်နဲသော အနုစိတ်ဒီဇိုင်းများ ပါဝင်ပြီး လှပသော နောက်ကျောနှင့် လည်ပင်းရိုးတို့ကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ယောက်ျားများကို ဖမ်းစားနိုင်မလား ချီယွဲ့ မသေချာသော်လည်း အမျိုးသမီးများကိုတော့ ဖမ်းစားနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

ချီယွဲ့သည် ရှန်းတန်တစ်ယောက် ထိုဝတ်စုံနှင့် အလွန်လှပမည်ဟု ထင်သည်။

တိုနီလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဝိုး၊ ဒီဝတ်စုံက မင်းနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျပဲ။ မစ္စ ရှန်၊ လာပါ၊ ဒီမှာ ထိုင်ပါ၊ ငါ မင်းကို မိတ်ကပ်လိမ်းပေးမယ်။"

"ဝိုး၊ မင်းရဲ့ အသားအရေက အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုတောင် မရှိဘူး။" တိုနီက အာမေဋိတ်သံပြုသည်။

"အိုး ဘုရားရေ၊ မင်းရဲ့ မျက်တောင်တွေက အရမ်းရှည်တယ်၊ ငါ မနာလိုဘူး။" သူ ဆက်ပြောသည်။

"အိုး ဘုရားရေ၊ မင်း..." ရှန်းတန်သည် ဤနေရာ၌ လူတိုင်း သူ့လို စကားပြောသလား မေးချင်သော်လည်း သူမ ထိန်းထားလိုက်သည်။

သူမသည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ "ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းလည်း လှတယ်။" ဟု ဆိုသည်။

တိုနီသည် ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ "အိုး၊ မင်း မျက်စိကောင်းတာပဲ။ ဒါနဲ့ မင်းမှာ ချစ်သူ ရှိလား။"

ရှန်းတန် မဖြေခင် တိုနီက "ငါ့မှာ ချစ်သူကောင်လေး ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူက မင်းနဲ့ အသိုင်းအဝိုင်း အတူတူပဲ။" လို့ ပြောတယ်။

ရှန်းတန် : "..."

"အာ... မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။" တိုနီက ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရှန်းတန် ပြန်ဖြေသည်။

တိုနီသည် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားဟန်တူပြီး အပြစ်ကင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သောကြောင့် ရှန်းတန်သည် သူ၏ လက်တုန်သွားသဖြင့် သူမ၏ အိုင်းလိုင်နာကို မှားဆွဲမိသွားမှာ စိုးရိမ်နေသည်။

နာမည်ကြီးများ၏ စတိုင်လ်လစ်အဖြစ် တိုနီ၌ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများ ရှိကြောင်း ပြောရမည်ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်ကာ မှန်ထဲ၌ သူမ၏ ရင်းနှီးသော်လည်း မရင်းနှီးသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမ အမြဲ ဒီလောက် လှနေတာလား၊ ဟားဟား။

ရှန်းတန်သည် အံသွားဆယ့်ခြောက်ချောင်းလုံး ပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။ ချီယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လျှော့လိုက်ရန် ပြောသည်။

ရှန်းတန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဘာာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမဟာ နေ့တိုင်း ဒီလောက် လှနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီအခိုက်အတန့်ကို ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်။

သူမသည် အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး ဓာတ်ပုံကို ရွေးချယ်ကာ ကုဟွိုင်အန်းထံ ပို့လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ချီယွဲ့သည် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ပြီး "ဘာလို့ ပြန်ဖျက်လိုက်တာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီယွဲ့က စနောက်သလိုဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည် "ချစ်သူလား၊ ဘယ်တော့လောက် ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးမှာလဲ။"

ရှန်းတန် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခေါင်းခါကာ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ သူဌေး" ဟု ဆိုသည်။

"အိုး" ချီယွဲ့သည် မယုံကြည်ဟန်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

ထိုအချိန်၌ ဝီချက်မှ အကြောင်းကြားစာသံ မြည်လာသည်။

[ရှူးဂါးဒယ်ဒီ : ဘာလို့ ပြန်ဖျက်လိုက်တာလဲ၊ မင်း ဘာပို့လိုက်တာလဲ ကိုယ် မမြင်လိုက်ဘူး။]

ချီယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ရှန်းတန်သည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကလေးလေးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ပေ။ ဒါဟာ ပျော်စရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ရမည်။

ကျွတ်စ်… ကျွတ်စ်… သူမက တကယ်ကို ကစားတတ်တာပဲ။