အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း ( ၅၉ ) – မင်း ဒီကို ထပ်မလာခဲ့ရင် ပိုကောင်းမယ်

နောက်တစ်နေ့ ရှန်းတန် နိုးလာသောအခါ ကောင်းကင်သည် လင်းထိန်နေပြီဖြစ်သည်။ ရှန်းတန်သည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားပြီးနောက် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကုဟွိုင်အန်းသည် ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ။

ဒီတစ်ယောက် သံနဲ့ လုပ်ထားတာလား။ သူ လုံးဝ အိပ်စရာ မလိုဘူးလား။ မနေ့ညက ဒီလောက် နောက်ကျမှ အိပ်ပြီး ဒီမနက် ဒီလောက် စောစော နိုးလာတာ။

အစ်မထောင်သည် မျက်လုံးများ ပျောက်သည်အထိ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မဒမ်၊ နိုးပြီလား။ တစ်နေရာရာက မသက်သာသလို ခံစားရတာရှိလား။"

ရှန်းတန် ပြုံးကာ အစ်မထောင်၏ လက်မောင်းကို ဖက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မနေ့ညက ကျွန်မကို အဝတ်အစားလဲပေးပြီး မိတ်ကပ်ဖျက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား မပြောရသေးဘူးပဲ။ ဪ ဒါနဲ့ အန်းရန်နဲ့ ဝူယန် ဘယ်မှာလဲ။"

"သူတို့ကို အိမ်ဟောင်းကို ပြန်ခေါ်သွားပြီ။"

"သူတို့ ပြန်လာကြမှာလား။"

"ပြန်မလာကြလောက်ဘူး..."

အစ်မထောင်သည် မသေချာသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို သူမ နားလည်သည်။ အကြောင်းမှာ ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် ရှန်းတန်ကို အလွန်တွယ်ကပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံး သခင်မလေး ကုချင်အန်းသည် သူ့ကလေးတွေက သခင်လေးနှင့် မဒမ်တို့၏ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် အိမ်ဟောင်းကို ပြန်ခေါ်သွားတာ ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းတန်၏ မျက်ခုံးများ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ဘာလို့ ဒီလောက် ရုတ်တရက်ဆန်ရတာလဲ။ သူတို့ အိမ်ဟောင်းကို ပြန်ရောက်သွားတာနဲ့ အရင်ကလို မကြာခဏ တွေ့ဆုံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပို၍ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ သူမသည် မနေ့က အပြင်သွားခဲ့ပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ခွင့် မရခဲ့ပေ။

ရှန်းတန်သည် ဝီချက်ကို ဖွင့်ကာ ကုဟွိုင်အန်းကို ရှာလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် ကီးဘုတ်ကို ညင်ညင်သာသာ ထိတို့နေသော်လည်း မက်ဆေ့ချ် ပို့ရန် အချိန်ရောက်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အသစ်အတိုင်းဖြစ်နေသေးပြီး အလွန် နေရခက်သည်။

ရှန်းတန်သည် သူမကိုယ်တိုင်ကို အားတင်းကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ ပို့လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ ပြန်မဖြေဘဲ အလုပ်များနေပုံရသည်။

ရှန်းတန်က ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အစ်မထောင်၊ ခဏနေအတွက် နေ့လယ်စာ ပိုချက်ပေးလို့ရမလား၊ ကျွန်မ သွားပို့ချင်လို့။"

"သခင်လေးအတွက် နေ့လယ်စာ သွားပို့မလို့လား။ ကောင်းပါပြီ၊ သခင်လေး ကြိုက်တဲ့ အစားအစာတွေကို ပိုပြီး ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။"

အစ်မထောင်သည် ပျော်ရွှင်စွာ တေးဆိုရင်း ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်နေသည်။ သူမ၏ တေးသွားတိုင်း၏ ပြောင်းလဲမှုသည် သူမ၏ မဒမ် မည်မျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

မကြာမီ ဦးလေးဟယ့် ရောက်လာပြီး အစ်မထောင်သည် သတင်းကို သူ့အား စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြသည်။

နှစ်ဦးသား တိုးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ရှန်းတန်ကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်နေကြသည်။ ထိုအကြည့်များသည် ရှန်းတန်၏ ပါးပြင်ကို တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်အထိ နွေးထွေးစေသည်။

နေ့လယ်စာချိန် နီးလာသောအခါ ရှန်းတန်သည် အလွန်ကြီးမားသော နေ့လယ်စာဘူးကို ကိုင်ကာ ကုအုပ်စုသို့ သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ရှန်းတန်၏ ပထမဆုံး အကြိမ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချိန်းဆိုခြင်း မရှိဘဲ လာရောက်သော ဧည့်သည်များကို ဧည့်ကြိုဌာနက ငြင်းပယ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ဖက်စလုံး အချင်းများကြသည့် ဝတ္ထုများမှ မြင်ကွင်းများသာ ရှိနေသည်။

သူမ စိုးရိမ်နေသည်။ သူမ အပေါက်ဝကနေ လှည့်ပြန်ရလောက်သည်…

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကုအုပ်စုသည် တကယ်ပင် ထိပ်တန်း လုပ်ငန်းစု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မြို့၏ အလယ်ဗဟို၌ တည်ရှိကာ အဆောက်အဦး တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ရှန်းတန် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယခင်က သူမသည် ကုမိသားစု မည်မျှ ချမ်းသာကြောင်းကို ဝတ္ထုထဲတွင်သာ ဖတ်ရှုဖူးပေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဤမျှ ချမ်းသာမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကြီးမားသော နေ့လယ်စာဘူးကို ကိုင်ကာ ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ကြိုဌာနသို့ သွားခဲ့သည်။

"ခွင့်ပြုပါ၊ ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ ရုံးခန်းကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ မသိဘူး။"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် ရှန်းတန်သည် သူမ ပြောခဲ့သော စကားတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ရှန်းတန်သည် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်း မည်မျှ လှပသည်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် အလွန်လှပသောကြောင့် ရှန်းတန်သည် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းသည် ရှန်းတန်၏ အထောက်အထားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ သူမသည် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်ပြီးနောက် ပြုံးရယ်ကာဖြင့် "ချိန်းဆိုထားခြင်း ရှိလား။" ဟု မေးလာခဲ့သည်။

"အင်း၊ မရှိဘူး။"

သောက်ကျိုးနည်း၊ သူမ ချိန်းဆိုဖို့ လိုတယ်ဆိုတာ မေ့သွားတယ်။

ရှန်းတန်သည် စိတ်ထဲ၌ ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမသည် ဤမျှ ကြီးမားသော လုပ်ငန်းများသို့ မရောက်ဖူးသောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိသောသူတစ်ဦး ဟု ခံစားနေမိသည်။ အို အရှင်ဘုရား သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။

"နာမည်လေး ပြောလို့ရမလား။"

"ရှန်းတန်။"

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းသည် နောက်ထပ် ဘာမျှ မပြောဘဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ စုံစမ်းပြီးနောက် ဘေးဘက်ရှိ အနားယူရန် နေရာကို ညွှန်ပြကာ "မစ္စရှန်း၊ ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။ တစ်ယောက်ယောက် လာခေါ်လိမ့်မယ်။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှန်းတန်သည် အနားယူရန် နေရာ၌ ထိုင်စောင့်နေသည်။ သူမသည် ကုဟွိုင်အန်းနှင့် အင်တာဗျူးများ ပါဝင်သော မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူဖတ်ရှုနေသည်။

ကျွတ်စ်...၊ ဘယ်လောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ လူလဲ။ သူ့ပုံတွေတောင် ဒီလောက် ချောမောနေတာ။ သူဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ အရမ်းလိုချင်တဲ့ ပဉ္စမမြောက် သခင်လေး ဖြစ်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။

သူ့မှာ အေးစက်စက် အကြည့်နဲ့ ဘာခံစားချက်မှမပြတဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ပေါ့။

"မစ္စရှန်း"

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ရှန်းတန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်မှာ လက်ထောက်ကန်း ဖြစ်နေသည်။

"လက်ထောက်ကန်း၊ မတွေ့ရတာကြာပြီနော်။"

"ဟုတ်ပါရဲ့၊ မစ္စရှန်း ဒီကို... ဥက္ကဋ္ဌကုအတွက် နေ့လည်စာ လာပို့တာလား။" လက်ထောက်ကန်းသည် နှစ်ဦးသား လျှောက်ရင်း စကားပြောနေစဉ် နေ့လည်စာဘူးကို ယူလိုက်သည်။

ရှန်းတန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အာ... ကျွန်မ ရှင်တို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိသွားလား။"

"လုံးဝ အနှောင့်အယှက် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကုက အလုပ်များနေတုန်းပဲ။ ခဏလောက် အနားယူခန်းမှာ ထိုင်စောင့်ပေးပါဦး။"

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ရှင်တို့ လုပ်စရာရှိတာ အရင်လုပ်ကြပါ။"

ကုဟွိုင်အန်း၏ အနားယူခန်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် ကျွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ ရိုးရှင်းပြီး အေးမြသော အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်သည် ထိုလူကိုယ်တိုင်နှင့် တူသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘုရားရေ၊ ဒီနေရာက အရမ်း ကြီးပြီး ကျယ်တာပဲ။ အားကစားခန်းတောင် ရှိတယ်။ အဆုံးမရှိတဲ့ အလုပ်နဲ့ အနားယူချိန် မရှိပေမဲ့ သူ ဒီလောက် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းနေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။

စီအီးအိုတွေ အားလုံး အလုပ်ချိန်ထဲက အချိန်ကိုတောင် ညှစ်ထုတ်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ကြတာ ဒီလောက် ကြိုးစားကြလား။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ နူးညံ့သော အသားကို ဆိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ခဲ့ပေ။

ရှန်းတန်သည် ခဏတာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အလျင်အမြန် ဖြေရှင်းချက်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ပြီး အားစိုက်ထုတ်ရသော လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူမသည် ဤကိစ္စကို နောင်တွင် ထပ်မံ စဉ်းစားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ခဲ့ရမှန်း သူမ မသိသော်လည်း အခန်းတံခါးသည် ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

"ကု…" ရှန်းတန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝင်လာသူသည် ကုဟွိုင်အန်း မဟုတ်ဘဲ မြောင်မြောင် အရင်က ပြောဖူးသော အစ်မလျန့် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက သူတို့ မရင်းနှီးဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်မဟုတ်ဘူးလား။ သူမ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ပြီးတော့ သူမ လက်ထဲမှာ နေ့လည်စာဘူးတောင် ကိုင်ထားသေးတယ်လား။

တစ်ဖက်လူလည်း ခဏတာလောက် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ခပ်ရေးရေး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လာခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ။"

"ဟိုင်း။"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အချင်းချင်း အတော်ဝေးဝေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ အခန်းထဲ၌ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းခြုံနေသည်။

ရှန်းတန်သည် အခြားတစ်ဖက်မှ လူသည် သူမကဲ့သို့ အနေရခက်နေသလား တွေးနေသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ အတော်လေး အနေရခက်သည်။

သူမသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသမီးကို လျှို့ဝှက်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်သည် နောက်ကျောတွင် လွတ်လပ်စွာ လွင့်နေကာ သဘာဝကျသော အသွင်အပြင်အတွက် မိတ်ကပ်ပါးပါး လိမ်းခြယ်ထားသော ထိုအမျိုးသမီးသည် စင်ကြယ်သော ကြာပန်းဖြူလေးနှင့် တူသည်။

ကျေးဇူးပြု၍ အထင်မမှားပါနှင့်။ ရှန်းတန်သည် စကားလုံး၏ တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပာယ်အတိုင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို နှိမ့်ချရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များကို ငုံ့ကြည့်ကာ မသက်မသာ ခံစားရ၍ ခြေချောင်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ခါလိုက်သည်။

ကုန်လွန်သွားသော စက္ကန့်တိုင်းသည် ဝေဒနာခံစားနေရသည်နှင့်တူသည်။ ရှန်းတန်သည် နောက်ထပ် မငြိမ်သက်နိုင်တော့သည့်အချိန်၌ အခန်းတံခါးသည် ထပ်မံ အဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝင်လာသူသည် ကုဟွိုင်အန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းစွာ အံဝင်ခွင်ကျသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြယ်သီးတိုင်းကို အပေါ်ဆုံးအထိ ဂရုတစိုက် တပ်ဆင်ထားကာ သူ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၏ အငွေ့အသက်များ အနည်းငယ် ယှက်သန်းနေသည်။

"ကုဟွိုင်အန်း။" ရှန်းတန်သည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"ဟွိုင်အန်း။" အခြားအမျိုးသမီးသည်လည်း ချစ်စဖွယ် ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"ကျွန်မ…"

ရှန်းတန် စကားမဆုံးခင် လျန့်ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "ကျွန်မ ရှင့်အတွက် နေ့လယ်စာ လာပို့ပေးတာပါ။ ဦးလေးက ရှင် မကြာခဏဆိုသလို အစားအသောက်ကို ပုံမှန် မစားဘူးလို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒါက ဗိုက်အတွက် မကောင်းဘူး။"

ရှန်းတန်က နားစွင့်ပြီး နားထောင်နေလေသည်။

ဦးလေးဆိုပဲ… ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ အဖေကို ပြောတာလား။

သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒါဆို သူက တခြား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို နေ့လယ်စာ ကိုယ်တိုင်သွားပို့ခိုင်းတာကိုး။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းနေတာပဲ။

သူတို့ ယခင်က တွေ့ဆုံမှုသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကုဟွိုင်အန်းသည် သူမကို စိတ်မဝင်စားခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်ပုံရသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်ကို ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုလိုက်သည် "ကျေးဇူးပါ၊ ဒါပေမဲ့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်အတွက် နေ့လည်စာ လာပို့ပေးပြီးပြီ။"

"ဇနီးလား။" ထိုမိန်းကလေးသည် ဤကိစ္စကို မသိဟန်ဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။

ရှန်းတန်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကုဟွိုင်အန်းသည် ထိုမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ဇနီးပါ။ မစ္စကျိုး၊ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်တာမျိုး ရှောင်ရှားသင့်တယ်။ နောင်မှာ ဒီကို နောက်ထပ် ထပ်မလာပါနဲ့တော့။"

ထိုစကားနှင့်အတူ ကျိုးချင်းလျန့်သည် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ခက်ခဲသွားသည်။ "ဟွိုင်အန်း..."

သို့သော် ကုဟွိုင်အန်းသည် သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှန်းတန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီမှာ အပြစ်ပေးခံနေရသလို ရပ်နေတာလဲ။"

"ဘာမှ မဟုတ်ဘူး..."

"မဟုတ်ရင် လာခဲ့လေ။"

ရှန်းတန်သည် နေ့လယ်စာဘူးကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခိုးကြည့်ရင်း အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့... အတူစားချင်လား။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် နှုတ်ခမ်းကို စုကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး အလွန် သနားစရာကောင်းပုံရသည်။

သူမသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရှန်းတန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်လွှာချကာ "ကျွန်မ လုပ်စရာရှိလို့ ထွက်သွားပါတော့မယ်။" ဟု ပြောလာခဲ့သည်။

သူမသည် ချော်လဲလုနီးပါး အမြန်လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နောက်ကျောပုံရိပ်ကပင် အလွန်ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

ရှန်းတန်သည် ၎င်းကိုမြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားမှုမရှိသော ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်…" သူက ဘာမှ မခံစားရဘူးလား။

"ဟင်။"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကုဟွိုင်အန်း၏ တိုးတိုးလေး ညည်းသံသည် မရေမရာ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

ရှန်းတန်သည်လည်း ထပ်ပြီးတော့သာ သူမ ပြောတော့မည့် စကားများကို အလျင်အမြန် မြိုချလိုက်ရပြန်သည်။

"အွန်း... ရှင် ဗိုက်ဆာနေပြီလား၊ အရင် စားကြရအောင်လေ။"

"အင်း။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ၏ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး အတွင်း၌ ရင်ဘတ်ကြွက်သားကို အနည်းငယ် ထင်ရှားပေါ်လွင်စေသော အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကိုသာ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများသည် တလက်လက် တောက်ပနေပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကြွက်သားများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဝိုး... ဘယ်လောက်တောင် တောင့်တင်းလိုက်လဲ။ သူမ အဲ့တာတွေကို တကယ်ပဲ ထိတွေ့ချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကုဟွိုင်အန်း၏ လက်ကို ခေါက်တင်လိုက်သည့် ရိုးရှင်းသော လုပ်ရပ်ပင်လျှင် အလွန် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်ရလွန်းသည်။

ထိုလက်များ… အရိုးများ ထင်ရှားသော အဆစ်များနှင့် ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများ။ လက်ကို စွဲလမ်းသောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ အတွေးများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လွင့်မျောနေစဉ် စိုက်ကြည့်နေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကုဟွိုင်အန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ၊ စားချိန်ရောက်ပြီ။"

"အိုး..."

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းမပြုမီ နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

သောက်ကျိုးနည်း၊ ကုဟွိုင်အန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အချစ်တော် ဖြစ်ရမည်။ သူ့အတွက် တံခါးများသာ ဖွင့်ထားသည်မဟုတ်၊ ပြတင်းပေါက်များအားလုံးလည်း ဖွင့်ထားပုံရသည်။

လူသားတွေကြားမှာ ရှိတဲ့ ဒီလိုမျိုး မတူညီမှုတွေ…

အခန်း ( ၆၀ ) – အပြင်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ အတွင်းလူပေါ့။

အစားအစာများစွာ ရှိသော်လည်း ကုဟွိုင်အန်း အနည်းငယ်သာ စားပြီးနောက် လက်ထောက်ကန်းသည် စာရွက်စာတမ်းအချို့နှင့် ရောက်လာသည်။

ရှန်းတန်သည် သူ့နှင့်အတူ စားသောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက "မင်း ဆက်စားပါ၊ ကိုယ့်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့" ဟု ဆိုသည်။

ရှန်းတန်သည် သူ့စကားကို နားမထောင်ခဲ့ပေ၊ အဓိကမှာ သူမသည် ထိုမျှ ဗိုက်မဆာသေးသဖြင့် ခဏလောက် စောင့်နေနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လက်ထောက်ကန်းသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာလိုက် သွားလိုက် လုပ်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် ကုဟွိုင်အန်းသည် တစ်ချိန်လုံး အလုပ်များနေပြီး အစားအစာများ အေးသွားမှသာ တကယ့် အနားယူချိန် ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ရှန်းတန်သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် "ရှင် နေ့တိုင်း ဒီလောက် အလုပ်များနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကိုယ် အသားကျနေပါပြီ။"

ရှန်းတန်သည် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ရင်ထဲ နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နေ့စဉ် မမြင်ရသောကြောင့် သူမသည် ၎င်းကို အလိုလို မခံစားရသော်လည်း ယနေ့ မြင်သောအခါ သူသည် အဘယ့်ကြောင့် အစာအိမ်ပြဿနာများ ရှိသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

အမှန်စင်စစ် ကုဟွိုင်အန်းသည် တကယ်ပင် ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရပေ၊ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံနှင့် အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် မွေးဖွားလာကတည်းက အမွေခံအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ငယ်ဘဝ မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ပျော်ရွှင်စရာ ပန်းခြံများသို့ မသွားခဲ့ရ၊ သရေစာများ မစားခဲ့ရ၊ သူငယ်ချင်းများလည်း များများ မရှိခဲ့ပေ။

ဤနှစ်များအတွင်း ကျောင်းနှင့် အလုပ်မှလွဲ၍ လူမှုရေးနှင့် ဖျော်ဖြေရေးသာ ရှိပြီး ကိုယ်ပိုင်အချိန် မရှိသလောက်ပင်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် အေးစက်နေသော နေ့လယ်စာကို ဆက်စားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်းတန်က သူ့ကို တားလိုက်သည် "အစားအစာတွေ အေးကုန်ပြီ၊ နောက်ထပ် မစားနဲ့တော့။ မိုက်ခရိုဝေ့ ရှိလား ကျွန်မ နွှေးပေးမယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ၏ နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ကုမ္ပဏီ ကန်တင်းကိုပဲ သွားလိုက်ကြတာ မကောင်းဘူးလား။"

ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး "အဲ့ဒါ ကောင်းတယ်၊ ကုအုပ်စုရဲ့ ကန်တင်းက အစားအသောက်တွေက အရမ်း အရသာရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။"

"ဒါဆို သွားကြစို့။"

ကုဟွိုင်အန်း ထရပ်ကာ သူ၏ အပေါ်ဝတ်စုံကို ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် နှမြောတမ်းတစွာဖြင့် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသား ဘေးချင်းယှဉ်၍ လျှောက်သွားကြသောကြောင့် အတော်လေး အာရုံစိုက်ခံနေရသည်။

ရှန်းတန်သည် ယနေ့ မျက်နှာဖုံး မဝတ်ခဲ့မိခြင်းကို ရုတ်တရက် နောင်တရသွားသည်။ သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ကုဟွိုင်အန်းအပေါ် ဆိုးကျိုး သက်ရောက်စေမည်လား။

သူမသည် အဆုံးမရှိ စိုးရိမ်နေပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ ကုဟွိုင်အန်းနှင့် အနည်းငယ် ခွာ၍ နေလိုသည်။

သို့သော် ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ့ခြေလှမ်းကို နှေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှန်းတန်က အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ "ကျွန်မတို့ အတူတူ လျှောက်တာ မကောင်းဘူးမလား။"

"ကိုယ်က မင်းကို လွှမ်းမိုးမိမှာ ကြောက်နေတာလား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ရှင့်အပေါ် လွှမ်းမိုးမိမှာ ကြောက်နေတာ။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် ညင်ညင်သာသာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက အဆင်ပြေပါတယ်။"

ရှန်းတန် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများလည်း တက်ကြွလာသည်။

ကုအုပ်စု ကန်တင်းသည် တစ်ထပ်လုံးကို ယူထားသောကြောင့် အလွန်ကြီးမားသည်။

ဒေသထွက် အစားအစာများ၊ သရေစာများ၊ အချိုပွဲများနှင့် အဖျော်ယမကာ အမျိုးမျိုး ရှိပေသည်။

အဓိကအချက်ကတော့‌ ဒါတွေအကုန်လုံးက အခမဲ့ဖြစ်ပြီး မဖြုန်းတီးသရွေ့ ကြိုက်သလောက် စားသောက်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကန်တင်း၌ လူများများ မရှိတော့ဘဲ အများစုသည် စားသောက်ပြီးစီး၍ ထွက်သွားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ အကြိုက်ဆုံး အချို့ကို ရွေးချယ်ကာ စားပွဲအလွတ်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းကတော့ အစားအသောက်များ ယူနေတုန်း ဖြစ်သည်။

သူသည် သူမနောက်၌ တန်းစီနေသောကြောင့် သူ့ရှေ့မှ လူများ အစားအစာ ရရှိသည့် နှုန်းသည် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်။

ရှန်းတန်သည် အသံထွက်၍ ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မကြာမီ ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ၏ အစားအစာများနှင့် ပြန်လာပြီး နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် ဝက်နံရိုးချိုချဉ်ချက်ကို တစ်ကိုက်စားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်း အရသာရှိတယ်။" ရှန်းတန်က "ဒါပေမဲ့ အစ်မထောင်ရဲ့ လက်ရာလောက်တော့ မကောင်းသေးဘူး" ဟု ထပ်ပြောသည်။

"အစ်မထောင်က မင်း သူ့ဟင်းချက်လက်ရာကို ဘယ်လောက် ကြိုက်လဲ သိရင် သူ အရမ်းပျော်မှာပဲ။"

နှစ်ဦးသား ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ရင်း စကားပြောနေကြသော်လည်း ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေ ဘယ်လောက်ထိ တုန်လှုပ်သွားသည်ကို မသိလိုက်ကြပေ။

ကုမ္ပဏီအဖွဲ့ဝင်များ စကားပြောခန်း၌ တစ်စုံတစ်ဦးသည် သူတို့နှစ်ဦး တီးတိုးပြောဆိုနေသော ဓာတ်ပုံကို ခိုးရိုက်ကာ အဖွဲ့သို့ တင်ခဲ့ရာ ပြင်းထန်သော ဆွေးနွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

[အထူးသတင်း၊ အမြဲတမ်း အေးစက်စက်နေတဲ့ သူဌေးကု နောက်ဆုံးတော့ ပွင့်လင်းလာပြီ။]

[ဒီမိန်းကလေးက အရမ်းလှတယ်၊ သူဌေးကုနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်၊ ပြီးတော့...သူမ နည်းနည်း ရင်းနှီးသလိုပဲ…]

[သူက အင်တာနက်မှာ ဘယ်လောက် ခဏခဏ ခေတ်စားနေလဲဆိုတာနဲ့တင် ရင်းနှီးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူဌေးကုက ရှန်းတန်နဲ့ တွဲသွားမှာကို တကယ် မယုံနိုင်ဘူး၊ နည်းနည်း စိတ်ပျက်စရာပဲ…]

[အတူတူ စားနေရုံနဲ့ သူတို့ အတူရှိနေပြီလို့ မဆိုလိုဘူးမလား၊ ရှန်းတန်ရဲ့ ကောလဟာလတွေနဲ့တင် သူဌေးကုက သူမကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မဝင်စားလောက်ဘူး…]

[မင်းက သူဌေးကုရဲ့ ဗိုက်ထဲက သန်ကောင်လား။ အဲ့ဒီ အွန်လိုင်းက ကောလဟာလတွေက တကယ်တောင် မဟုတ်နိုင်ဘူး၊ ငါက သူဌေးကုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်တယ်။]

[ငါလည်း သူ့ကို ယုံကြည်တယ်၊ သူဌေးကုက အဲ့လို ကာမဂုဏ်လိုက်စားတဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။]

[အငြင်းမပွားနဲ့တော့။ ဘယ်သူ ဖရဲသီး စားချင်ကြလဲ၊ ကန်တင်း အဝင်ဝမှာ စုကြစို့။]

[ငါ သွားမယ်။]

[ငါရောပဲ။]

ထို့ကြောင့် ကန်တင်း၌ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ယုတ္တိဗေဒအရပြောရရင် ဒီအချိန်မှာ လာစားတဲ့သူတွေ အများကြီး မရှိသင့်တော့ဘူး။ အများစုမှာ စားသောက်ပြီးစီးလောက်ပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ရှန်းတန်သည် ၎င်းတို့ စားသောက်ရန် ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ကန်တင်းသို့ လူများ ပို၍ ပို၍ ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိသည်။

အများစုမှာ အချိုပွဲ သို့မဟုတ် သစ်သီးအနည်းငယ်ကိုသာ ယူကြပြီး သိပ်မနီးမဝေးသော နေရာမှာ ထိုင်ပြီး အချိန်တိုင်းလိုလို သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခိုးကြည့်နေကြသည်။

ရှန်းတန် : "..."

သူတို့ တကယ်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြတာလား…

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းဘက်သို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးသွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင့်ဝန်ထမ်းတွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုး အတင်းအဖျင်း စိတ်ဝင်စားကြတာလားဟင်။”

သူမ မသိလိုက်ဘဲ ပြုလုပ်လိုက်မိသည့် ဤလုပ်ရပ်သည် ကြည့်ရှုသူများ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားစေပြီး အချို့မှာ အသက်ရှူပင် မမှန်တော့ပေ။

ရှန်းတန်က ဒါကို တကယ်မေးချင်နေတာလား၊ ဒါက မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါရဲ့လား။

ကုဟွိုင်အန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ညင်ညင်သာသာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူတို့ အရမ်းအားလပ်နေပုံရတယ်။"

အနီးအနားမှ လူများသည် ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်နှာထားများ ပြောင်းသွားကြသည်။

အိုး ဘုရားသခင်၊ သူတို့ နေ့တိုင်း အလုပ်များလွန်းလို့ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေကြတာ၊ ဒီလိုအားတဲ့အချိန်တွေ ဘယ်က ရလာတာလဲ။

"မြန်မြန်ပဲ စားကြစို့" ရှန်းတန်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းကို နောင်တရစပြုလာသည်။

လူများစွာက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသောကြောင့် သူမသည် တိရစ္ဆာန်ရုံ၌ ပြသထားသော မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက သူတို့ဘက်သို့ မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝန်ထမ်းများက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

ရှန်းတန်သည် လက်မထောင်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် "အထင်ကြီးစရာပဲ။"

အာဏာရှင် စီအီးအိုတစ်ဦး၏ အတိုင်းအတာနှင့်အညီ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကြည့်ရှုသူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

မကြာမီ လက်ထောက်ကန်းလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခု ရှန်းတန်သည် သူ့ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ထပ် အလုပ်ပုံကြီးတစ်ခု ယူလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

လက်ထောက်ကန်း စကားမပြောခင် ရှန်းတန်သည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည် "လက်ထောက်ကန်း၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား။"

လက်ထောက်ကန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ စားပြီးပါပြီ။"

"ဒါဆို ရှင် ဒီကို..."

လက်ထောက်ကန်းသည် ကုဟွိုင်အန်းကို လှမ်းကြည့်သည်။ ကုဟွိုင်အန်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ပြောစရာရှိတာ ဆက်ပြော၊ သူက အပြင်လူ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

အပြင်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ အတွင်းလူပေါ့။