အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း ( ၆၁ ) – အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင် ကွာရှင်းလို့လည်း ရတာပဲ

လက်ထောက်ကန်း၏ မျက်နှာတွင် အခက်အခဲရှိသောပုံပေါ်နေသော်လည်း ဥက္ကဌကုမှ ဒီလိုတောင် ပြောနေပြီဆိုတော့ သူသည် တိုက်ရိုက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာကုပဲ။ သူက မစ္စကျိုးကို ဥက္ကဌကုရဲ့ လက်ထောက်အဖြစ် စီစဉ်ပေးလိုက်တာ။"

ရှန်းတန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လက်ထောက်တစ်ဦး၏ အနေအထားသည် အနည်းငယ် ထိလွယ်ရှလွယ်ဖြစ်ပြီး ဥက္ကဌနှင့် တစ်နေ့တာလုံး အမြဲထိတွေ့ဆက်ဆံနေရသည်...

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သိလိုခဲ့သည်… သူ ငြင်းလောက်လား။

သူ မငြင်းလောက်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက သူ့အဖေဖြစ်နေတာကိုး။

ထိုအချိန်၌ ရှန်းတန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းထောင်ချီ လျှပ်တစ်ပြက် လက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် "ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကို နှစ်ပေါင်း ( ၁၀၀ ) တိုင် ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းသင်းရပါစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပေးလိုက်တယ်" ဟူသော အတွေး၌ တည်ငြိမ်သွားသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် မရေမရာ စိတ်တိုနေသည်။ သူသည် ကျိုးချင်းလျန့်ကို မကြိုက်သော်လည်း သူ့အဖေသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမကို မျက်နှာသာပေးခဲ့သည်။

သူသည် သူမကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ကုမိသားစု၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းအရ ၎င်းတို့သည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်ရန် အိမ်ထောင်ရေးအရ မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် မလိုအပ်ပေ။

ပို၍ပြောရလျှင်... ရှန်းတန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခြေလှမ်းငယ်တစ်ခု ရှေ့သို့ တိုးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ယခင်ကလို သူမ၏ လုံခြုံသော ကမ္ဘာလေးထဲသို့ ပြန်ဆုတ်သွားလေသည်။

သူမသည် ရဲရဲတင်းတင်း ပြောဆိုသော်လည်း ရဲရင့်မှု မရှိပေ။ သူမသည် အလွန် သတ္တိနည်းသည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "ငါ သဘောမတူဘူး။ သူ ပြဿနာလာရှာရင် ငါ့ကိုသာ လာရှာခိုင်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

လက်ထောက်ကန်း လှည့်ထွက်သွားသည်။ မကြာမီ ကုဟွိုင်အန်း၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။

ရှန်းတန်သည် ဖုန်းခေါ်သူသည် သူ့အဖေဖြစ်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အသေအချာပင်…

"ကုဟွိုင်အန်း၊ မင်းရဲ့ အတောင်တွေ မာကျောသွားပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အဖေရင်းစကားတောင် နားမထောင်တော့ဘူးပေါ့။"

ဖုန်းအသံက အရမ်းကျယ်သောကြောင့် ရှန်းတန်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပြီး အလွန် အနေရခက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကုဟွိုင်အန်းက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် ဆွဲထုတ်သော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

ရှန်းတန်သည် ထိုနေရာသို့ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက်ရောက်နေသည် မဟုတ်သောကြောင့် အားအင်များများ မသုံးခဲ့ပေ။

ကုဟွိုင်အန်း၏ အားအင်သည် မည်မျှ ကြီးမားနိုင်မည်နည်း။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကုကျစ်နန်၏ ဆွဲကိုင်မှုနှင့် မတူပေ။ သူမသည် ထိုအပေါ်၌ ထိုမျှ မဆန့်ကျင်ခဲ့ပေ။

ကုကျစ်နန်လား။

အဲ့ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

ရှန်းတန်၏ အတွေးများကို ကြားပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်းသည် သံသယဝင်လာသည်။ သူသည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို ခဏတာ စိတ်ထဲ၌ သိမ်းထားကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် :

"အဖေ၊ ကျွန်တော် ကျိုးချင်းလျန့်ကို မကြိုက်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို ပေါင်းစည်းပေးဖို့ ကြိုးစားတာကို ရပ်သင့်တယ်။ မမေ့ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အိမ်ထောင်ကျပြီးသား။"

"အဲ့ဒီ ရှန်းတန်က ဘာတန်ဖိုးရှိလို့…"

ကုဟွိုင်အန်းသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ သူက ကျွန်တော့်ဇနီးပါ၊ အဖေ သူ့ကို သဘောမကျဘူးဆိုရင်တောင် သူ့ကို လေးစားမှုလေးတော့ ထားပေးပါ။"

ဖုန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် : "ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ သား။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် နောက်ထပ် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုဘဲ ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် ချလိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အွန်း ကျွန်မတို့က စာချုပ်နဲ့ပဲ…"

ကုဟွိုင်အန်းသည် ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည် : "ရှန်းတန်၊ ကိုယ် သူမကို မကြိုက်ဘူး။"

"အိုး..."

ဟုတ်တယ်လေ၊ သူက ကျိုးချင်းလျန့်ကို ကြိုက်ရင် သူမနဲ့ ပေါင်းသင်းနေမှာပေါ့၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ကိုယ်တည်း မနေဘူးပေါ့။

ဤသို့ တွေးတောရင်း ရှန်းတန်သည် လွတ်လပ်စွာ ဆက်စပ်တွေးတောလာသည်။ ဒါ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်နိုင်မလား၊ သူ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက် မရှိဘူးလား။

ခဏလေး... သူမှာ လျှို့ဝှက်ရောဂါ တစ်ခုခု ရှိနိုင်လား…

သူမ၏ အကြည့်သည် တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ရောက်သွားသော်လည်း သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် အားဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။

"စားပြီးမှ သွားကြစို့။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲရန် ကြိုးစားသောအခါ ခုခံမှု မရှိပေ။ ထိုအရေပြားအပိုင်းအစသည် နွေးထွေးသော ခံစားမှုကိုသာ ကျန်ရစ်စေပြီး အနည်းငယ် ပူလောင်နေသည်။

နှစ်ဦးသား ပန်းကန်များကို သေချာ သိမ်းဆည်းပြီးမှ ထွက်သွားကြသည်။

ထိုအခါမှသာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ အေးဆေးသွားကြသည်။

"ဝိုး၊ ဥက္ကဋ္ဌကု လက်ထပ်ပြီးသွားပြီ။"

ဟုတ်တယ်လေ၊ ကုဟွိုင်အန်းက စောစောက သိပ်အသံမကျယ်ပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သလိုပင်။

"ငါ့ရဲ့ crush တော့ ပါသွားပြီ၊ ဝါး ဝါး ဝါး..."

"ဝမ်းမနည်းနဲ့၊ နင့်မှာ အစကတည်းက crush မရှိဘူး။"

"နင်က လူတွေကို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမလဲ တကယ် သိတာပဲ၊ ဝါး ဝါး ဝါး..."

မကြာမီ လက်ထောက်ကန်း ဝင်လာပြီး ဤအဖြစ်အပျက်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် သိမ်းဆည်းထားရန်နှင့် ပြင်ပသို့ မပျံ့နှံ့စေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲ့ဒါက ရှန်းတန် တောင်းဆိုခဲ့တာပဲ။

ကုဟွိုင်အန်းသည် မရေမရာ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်။ "ဘာလို့လဲ"

"ကျွန်မ အင်တာနက်မှာ နောက်ထပ် နာမည်ကြီးပြီး ခေတ်စားတာ မလိုချင်ဘူး။"

အခြားသူတို့သည် လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားခြင်းကို ခံယူလိုကြသော်လည်း သူမသည် အမြဲတစေ ထင်ရှားကျော်ကြားနေရခြင်းကို ငြီးငွေ့လျက်ရှိလေပြီ။ အလွန်အမင်း ထင်ရှားပေါ်လွင်ခြင်းသည် အများပရိသတ်တို့အကြား၌ ပျင်းရိငြီးငွေ့ခြင်းကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေတတ်၏။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် စာချုပ်ဖြင့်သာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြသည်။ နောင်တွင် ကွာရှင်းပြီး သူမသည် အခြား လက်တွဲဖော် ရှာတွေ့ပါက အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက နှစ်ဦးသားကို နှိုင်းယှဉ်ပါက ကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ လက်ရှိ လက်တွဲဖော်ဖြစ်သော သူ ရှိနေစဉ် သူမသည် အနာဂတ်ကို ထိုမျှအထိ တွေးတောနေပြီး သူမသည် လက်တွဲဖော်သစ်ကိုပင် စဉ်းစားနေသည်ကို ကြားသောအခါ ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာသည် ဒယ်အိုးအောက်ခြေကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားသည်။

သူမကို နှလုံးသားမရှိဘူးလို့ ပြောသင့်လား။

ရှန်းတန်သည် သူမဘေး၌ အပူချိန် ကျဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ့်ကြောင့်မှန်း မသိပေ။

ကုဟွိုင်အန်း၏ တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများကို သတိပြုမိသောအခါ ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူ ဘာလို့ ရုတ်တရက် မပျော်တော့တာလဲ။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် အကြောင်းရင်းကို စောစောက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

အနည်းဆုံး သူမကိုယ်တိုင် စိတ်ရော ကိုယ်ပါ မပင်ပန်း၊ မနွမ်းနယ်သေးသည်မှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

"ဟမ်းး" ဤသို့ တွေးတောရင်း သူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ယခု ပိုပြီး စိတ်ဆိုးနေပုံရသည်။

ပွင့်လန်းလျက်ရှိသော ပန်းနှစ်ပွင့်၊ တစ်ပွင့်စီသည် အလွန်တရာ လှပဆန်းကြယ်လှပေ၏။

ကုမိသားစု၏ ဘိုးဘွားအိမ်တော်…

အဘိုးကြီးသည် ဒေါသတကြီး ဟောက်နေပြီး ဖုန်းကို ဘေးသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ သား၊ အဲ့ဒီ ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ သား။"

အဘွားကြီးကုသည် သူ့ကို စိတ်မရှည်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင့်မှာ တစ်နေကုန် အကြောင်းမဲ့ ဝင်ပါနေဖို့ထက် တခြား လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးလား။"

"ဒီလို ဝင်ပါတာက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။"

"မျိုးဆက်ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဆိုတာ မျိုးဆက်ကိုယ်တိုင်က လာတာ။ ဟွိုင်အန်းက ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ ကြိုက်တဲ့သူကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မတော့ အဲဒီ ရှန်းဆိုတဲ့ မိန်းကလေး တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်၊ ရုပ်ရည်လေးကလည်း ချောမောတယ်။ သူနဲ့ ဟွိုင်အန်းတို့ရဲ့ ကလေးဆိုရင် ပိုလို့တောင် ချောမောလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူတို့အသက်အရွယ်ရှိသူများ အများစု အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးရသည့် အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

အဘွားကြီးကုသည် ထိုအမျိုးသမီးများနှင့် ရောနှောပြီး ၎င်းတို့၏ ကလေးများအကြောင်း ချီးမွမ်းသံများ ကြားတိုင်း အဘွားကြီးကုသည် မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။

အဘိုးကြီးကု တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရိုးရိုးသားသားဆိုရလျှင် ရှန်းတန်၏ အသွင်အပြင်နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် တိုင်ကြားချက်မှ မရှိပေ။ သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် ကျိုးချင်းလျန့်ကို ကျော်လွန်ခဲ့သည်။ သို့သော်…

"ကိုယ် အစ်ကိုကြီးကျိုးကို မိန်းကလေးလျန့်ကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။"

သူတို့၏ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ကျိုးမိသားစုသည် ရှုပ်ထွေးသည်။ ကျိုးချင်းလျန့်၏ အဖေတွင် အနည်းဆုံး တရားမဝင် ကလေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိသည်။ အဘိုးကြီးကျိုး မကွယ်လွန်မီ အစိုးရိမ်ရဆုံးမှာ ဤမြေးမလေး ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးကုသည် ကျိုးချင်းလျန့်ကို ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်မည်ဟု သူ့ကို ကတိပေးခဲ့သည်။

"လူတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ရှင် ဟွိုင်အန်းရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်လိုက်မှာလား။"

"ချင်းလျန့်က အရမ်းကောင်းတယ်။ သူ့ရဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကလွဲလို့ တခြားဘက်တွေမှာ ရှန်းတန်ထက် မသာဘူးလား။ ရှန်းတန်က ပြည်ပမှာ ပညာသင်ပြီးမှ ပြန်ရောက်လာတာ၊ ကျိုးချင်းလျန့်က ကောလိပ်တောင် မပြီးခင်ကတည်းက ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲ ဝင်သွားတာ။"

သူစကားပြောလေလေ၊ သူ့ကျောက ပိုမတ်လာလေလေပါပဲ။

ဟုတ်တယ်လေ၊ သူ ဒါကို သူ့သားအတွက် လုပ်နေတာ။

"ဒါဆို… ဟွိုင်အန်းက အိမ်ထောင်ကျပြီးသားလေ။"

"အိမ်ထောင်သည်တွေလည်း ကွာရှင်းလို့ရတယ်။"

"ကုမင်သဲ့၊ ရှင် ကျွန်မကို ကွာရှင်းဖို့ စီစဉ်နေတာလား။"

အဘိုးကြီးကု၏ မျက်နှာထားသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "မိန်းမ၊ ငါ မလုပ်ခဲ့ဘူး..."

"ကျွန်မ နားမထောင်ဘူး၊ နားမထောင်ဘူး။ ဒီည ရှင့်အလုပ်ခန်းမှာ ရှင် အိပ်။" အဘွားကြီးကုသည် တိုက်ရိုက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

အဘိုးကြီးကုသည် ဦးလေးဟယ့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “လောင်ဟယ့်၊ ငါ ဘာကို မှားပြောမိလို့လဲ။"

ဦးလေးဟယ့်သည် ညင်ညင်သာသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ မဒမ် ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။"

အဘိုးကြီးကု : "..."

သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အားလုံး ငါ့ကို နားမလည်ကြဘူး။"

ဦးလေးဟယ့်၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အဆုံးမရှိ ဆူပူနေသည် : ကျွန်တော်တို့ တကယ် မင်းကို နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။

အဘိုးကြီးကုသည် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ကျိုးချင်းလျန့်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

"ငိုမနေနဲ့ မိန်းကလေးလျန့်၊ အဲ့ဒီ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကလေးက မှားနေတာ။ မင်းအတွက် ငါ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးပေးမယ်။"

"မနက်ဖြန် အလုပ်ကို တိုက်ရိုက်သွားလိုက်၊ မင်း ဘယ်သူ ဘာပြောရဲလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်မယ်။"

"စိတ်ချပါ၊ ငါ့ရဲ့ ချွေးမအဖြစ် မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုထားတယ်။"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် အဘိုးကြီးကုသည် ရုတ်တရက် သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘွားကြီးကုသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။ "အဲ… အခုတော့ ဒါကို ဆက်မပြောကြရအောင်လေ၊ မင်း အားရင် အိမ်ကို လာခဲ့ဦး။"

"မိန်းမ ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ဆင်းလာတာလဲ။"

အဘွားကြီးကုသည် ဖုန်မှုန့်မရှိသော သူမ၏ လက်ကို ညင်ညင်သာသာ ခါလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါရစေ။ ရှင် ဟွိုင်အန်းတို့ကြား နောက်ထပ် ဝင်ပါရင် ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းမယ်။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့။ ငါတို့ အသက်ကြီးပြီ၊ ကွာရှင်းတာက ဘာကောင်းတာရှိလဲ၊ ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းလိုက်မလဲ။"

"အိမ်ထောင်သည်တွေ ကွာရှင်းလို့ရတယ်လို့ ရှင်ပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ရှင်က အိမ်ထောင်ရေးကို အသုံးချပြီး ဂရုစိုက်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ရှင်ကိုယ်တိုင် သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ပါ။”

ဦးလေးဟယ့်၏ ပါးစပ်သည် လှုပ်သွားပြီး ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မဒမ်က တော်လိုက်တာ။

အခန်း ( ၆၂ ) – သာမန်လူတွေကလည်း တောက်ပနိုင်ပါတယ်

ထိုစူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများမှ ဝေးရာ ရုံးခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှန်းတန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဪ ဟုတ်ပြီ၊ စောစောက ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုခု ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား အဲ့ဒါ ဘာလဲ။"

"သိပ်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ လာမဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပွဲတစ်ခု ရှိပြီး မင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ အမျိုးသမီး အဖော်အဖြစ် ခေါ်သွားချင်လို့။ မင်း အားလား။"

"သေချာတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ရှင် သိတယ်လေ။ ကျွန်မ…"

သူမ စကားမဆုံးခင် ကုဟွိုင်အန်းက "မင်း အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်" ဟု ဖြတ်ပြောသည်။

ရှန်းတန်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာထားသည် တည်ကြည်နေပြီး သူ ထပ်ပြောသည် "တကယ်ပါ၊ မင်း အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်။"

ရှန်းတန်သည် ထိုအချိန်၌ သူမ မည်သို့ ခံစားရသည်ကို တိတိကျကျ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ထိုမျှ သေချာသော ချီးမွမ်းမှုမျိုးကို သူမအား ပြောခဲ့သူ အလွန်ရှားပါးခဲ့သည်။

"ကျွန်မမှာ ဘာကောင်းတာရှိလို့လဲ။" ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို ဘာကို အတိအကျ ကြိုက်နှစ်သက်သည်ကို ကြားလိုသည်။

သူမသည် ဤအရာကို မှတ်တမ်းတင်ကာ နောက်မှ ထပ်ခါထပ်ခါ နားထောင်လိုသော ဆန္ဒပင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ကုဟွိုင်အန်း : "......"

သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျား၌ စကားများ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် စိတ်ပြောင်းကာ "မင်းက ပျင်းရိတယ်၊ လောဘကြီးတယ်၊ နှာဘူးကျတယ်..." ဟု ဆိုသည်။

ရှန်းတန် နားထောင်လေလေ၊ ပို၍ မှားယွင်းနေသလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ "နေပါဦး။ ရှင်က ကျွန်မကို ချီးမွမ်းနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေကိုပဲ ထုတ်ပြောနေရတာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အားနည်းချက်လေးတွေက သိပ်အရေးမပါဘူး။ မင်းက စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း ရှိတယ်၊ အကောင်းမြင်စိတ် ရှိတယ်၊ သူတစ်ပါးကို ကူညီတတ်တယ်၊ သန်မာတယ်၊ တခြားသူတွေကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆက်ဆံတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သံသယဝင်ပြီး ယုံကြည်မှု မရှိနေဖို့ မလိုဘူး။"

ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှင် မလွန်လွန်းဘူးလား၊ ကျွန်မက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ။"

"သာမန်လူတွေတောင် သူတို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေ ရှိတယ်။ ဘယ်သူက သာမန် မဟုတ်လို့လဲ။"

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မျက်နှာ နီမြန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုပ်ရည်ချောမောသော ယောက်ျားတစ်ဦးက မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးမွမ်းနေချိန်၌ မည်သည့် မိန်းကလေးမဆို ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိနိုင်ပေ။

သူမ ဝန်ခံရမည်မှာ သူပြောသမျှ အရာအားလုံးသည် ဝန်ခံခြင်းနှင့်တူသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ချောမောသော ယောက်ျားများသည် အမြဲတမ်း စကားပြော ချိုသာတတ်ကြသည်။

"အဟမ်း၊ ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း မဆိုးပါဘူး။" ရှန်းတန်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ကိုယ် သိပါတယ်။"

ရှန်းတန် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူမ သူ့ကို ချီးမွမ်းရန် ပြင်နေသော စကားများသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်၌ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

ဘယ်အချိန်ကစပြီး သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက် ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေတာလဲ။

သို့တိုင် ၎င်းတို့၏ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုသည် နှစ်ဦးသားကို ပို၍ နီးကပ်စေခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း စိတ်ရင်းမှန်သည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ရန် အထောက်အကူပြုသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် အလျင်အမြန် အလုပ်များသွားသောကြောင့် ရှန်းတန်သည် ကုမ္ပဏီ၌ ကြာကြာ မနေခဲ့ပေ။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသောကြောင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် ၎င်းတို့၏ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး ရသစုံရှိုးနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးရန် သူမကို အပြင်ထွက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရှန်းတန်သည် သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် သွားခဲ့သည်။

ကော်ဖီဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ လော့ချန် မရောက်သေးသောကြောင့် သူမသည် မထင်ရှားသော ထောင့်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ထိုင်စောင့်နေသည်။

ဘေးခန်းမှ အသံများ တိုးတိုးလေး ကြားနေရပြီး နံရံပါးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ရှန်းတန်သည် ထိုအဖြူရောင် ပန်းလေး၏ အသံကို မရေမရာ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။

"ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။"

"ဘာလို့ မင်းကို ယုံကြည်ရမှာလဲ။"

"မင်း ကုဟွိုင်အန်းကို ကြိုက်တယ်။ ငါ ရှန်းတန်ကို လိုချင်တယ်။ မင်း ဘာကို တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းတန်သည် ချက်ချင်း သတိဝီရိယ ရှိလာသည်။ အိုး ဘုရားရေ...၊ ငါ ငါ့အကြောင်းကို ဖရဲသီးစားနေရတာလား။

သူမသည် နံရံကို အလျင်အမြန် ကပ်ကာ နားထောင်လိုက်သည်။

ဘေးခန်းထဲတွင်…

ကျိုးချင်းလျန့်သည် မျက်လုံးကို လျှော့ချကာ ညင်ညင်သာသာ မေးလိုက်သည် "မင်းလည်း ရှန်းတန်ကို ကြိုက်လား။"

ကုကျစ်နန်သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူ့ကို ကြိုက်လားတဲ့လား။ အင်း၊ ကြိုက်တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရုပ်ရည်ကို အတော်လေး ကြိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကလည်း တော်တော် ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား။"

"ငါ မထင်ဘူး" ကျိုးချင်းလျန့်၏ မျက်နှာသည် ခဏတာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ရှန်းတန်ကို ဘယ်လို ကြိုက်နိုင်မှာလဲ။ သူမဟာ ကိုယ်ကျင့်တရား မကောင်းတဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်ပဲ။ သူမမှာ ဘာကိုမှ ကြိုက်စရာ မရှိဘူး။

"မင်းတို့ မိန်းမတွေက အရမ်း..."

ကုကျစ်နန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စဉ်းစားကြည့်ပါ။ မင်း သဘောမတူရင် မေ့လိုက်တော့။ ငါ သူ့ကို သေချာပေါက် လိုချင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။"

ကုကျစ်နန်သည် အေးဆေးစွာ ကော်ဖီ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ "ငါ တခြား လုပ်စရာတွေ ရှိလို့ အရင် သွားတော့မယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချင်းလျန့်သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ခဏလေး။"

"ငါ၊ ငါ သဘောတူတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း ငါ့ကို တစ်ခုခု ကတိပေးရမယ်။"

"ဘာလဲ။"

"ဒီအကြောင်းကို တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ရှန်းတန်ကို အဝေးကြီး ခေါ်သွားရမယ်။ ဟွိုင်အန်းဘေးမှာ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မပေါ်လာစေနဲ့။"

ကုကျစ်နန်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်သော အကြည့်ဖြင့် တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို သဘောတူညီချက်ပဲ။ မင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာကို စောင့်မျှော်နေမယ်။"

"ငါလည်း အတူတူပဲ။"

ရှန်းတန်သည် အကြမ်းဖျင်း အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ နားလည်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အတိအကျ ဘာကို ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်နေကြသည်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမသည် ထိုအပိုင်းကို လုံးဝ လွတ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူမသည် နံရံတွင် အပြည့်အဝ ဆန့်တန်းနေခဲ့သည်။

"မစ္စ ရှန်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ရှန်းတန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လော့ချန်သည် တံခါးဝ၌ မေးခွန်းများစွာဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ထရပ်ကာ အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ပိုအရေးကြီးတာက ထိုင်လိုက်ပါ။ ငါတို့ ဆွေးနွေးစရာ အလုပ်တွေ ရှိတယ်။"

အဓိပ္ပာယ်မှာ သူမ ယခု ထိုအနေအထား၌ ရှိနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မမေးရန် ဖြစ်သည်။

သူမ အကြောင်းပြချက် မစဉ်းစားရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပြီ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို တွေ့ဖို့ ခေါ်တာလဲ၊ ရသစုံရှိုးက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။"

ရှန်းတန်သည် ရန်ပုံငွေများကိုသာ ပံ့ပိုးပေးပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လော့ချန်အား အကြံပြုချက်အချို့ကိုသာ ပေးသည်။ သူမသည် လော့ချန်အား အုပ်ချုပ်ရန် ကြီးမားသော ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ကို ပေးခဲ့သည်။

ထိုအရာကို ထောက်ရှု၍ ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာစရာ မရှိသင့်ပေ။

မှောင်မိုက်သော မြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ၎င်းတို့၏ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး ရသစုံရှိုးသည် နယ်ပယ်သစ်တစ်ခုကို ချိုးဖောက်ကာ ထုတ်လွှင့်ချိန်မှစ၍ ကြည့်ရှုနှုန်းဇယားများတွင် အဆက်မပြတ် ထိပ်ဆုံး၌ ရပ်တည်ခဲ့သည်။

သရုပ်ဆောင်များသည် အသိမဲ့စွာ ရုန်းကန်နေရသည်မှ ယခုအခါ ကျွမ်းကျင်သူများကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ထိုလုပ်ငန်းစဉ်၌ ပရိသတ်များစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် အားလုံးထက် အပျော်ရွှင်ဆုံးသူဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ယခု မျက်မှောင်ကြုတ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ အတိအကျ ပြောပါ" ရှန်းတန်က တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "ရသစုံရှိုးက အောင်မြင်သွားပြီး မလိုလားအပ်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ပုံမှန် သရုပ်ဆောင်စာရင်းကို ပြန်ပြင်ဖို့ ငါ့ကို ဖိအားပေးနေတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါ တကယ် မလုပ်ချင်ဘူး။"

ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် မတရားလိုက်တာလဲ၊ အောင်မြင်ပြီးမှ အကျိုးအမြတ်တွေကို ရယူဖို့ ကြိုးစားချင်နေတာလား။"

"သူက ကုမိသားစုကလို့ ပြောတယ်။"

"ဘယ် ကုမိသားစုလဲ။"

"တစ်ခုတည်းသော ကုမိသားစုပေါ့။"

လော့ချန်က နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ကုမိသားစုကို စော်ကားရန် မတတ်နိုင်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ အစားထိုးလိုခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း ဖိအားခံနေရပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပေ။

ရှန်းတန်သည် လုံးဝ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ လော့ချန်ပြောသော ကုမိသားစုသည် ကုဟွိုင်အန်း၏ မိသားစုကို ရည်ညွှန်းနေသည်။ သို့သော် သူ၏ စရိုက်ကို ထောက်ရှု၍ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာကို လုပ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"သူ့ကို အရင်က တွေ့ဖူးလား။"

လော့ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အမှန်တော့ မတွေ့ဖူးဘူး၊ ဖုန်းနဲ့ပဲ ဆက်သွယ်ခဲ့တာ။"

ရှန်းတန် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ၊ တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ကြည့်ပါလား၊ ငါ သူ့ကို သွားပြောမယ်။"

"ဟင်" လော့ချန်သည် စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ "သူက ကုမိသားစုကဆိုတာ သေချာလား။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါလည်း ကုမိသားစုက လူတွေကို သိတယ်။"

ရှန်းတန်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ သိသော ကုမိသားစုဝင်သည် အခြားတစ်ဦးထက် ပို၍ အားကောင်းသည်မှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် ဘယ်သူဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ အနည်းငယ် သိနေသည်။