အခန်း (၆၃-၆၄)
Vol. 7 Ch. 63-64
အခန်း ( ၆၃ ) – သူမ မေ့လဲချင်ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်
ထိုခန့်မှန်းချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ရှန်းတန်သည် ထုတ်မပြောခဲ့ပေ၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် တစ်ဖက်သားအား မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် ရှေးဦးစွာ ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်သားက တိုက်ရိုက်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့်လည်းကောင်း တွေ့ဆုံလိုခြင်း မရှိကြောင်း ပြသခဲ့သဖြင့် လော့ချန်သည် အလွန်အမင်း သံသယဝင်လာလေတော့သည်။
သူသည် ဖုန်းကို လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ "သူက လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူများက အခမဲ့ပေးတဲ့ အကူအညီကို အပြစ်မရှာဘဲ လက်ခံသင့်တယ်။ အဲဒီအရာရဲ့ တန်ဖိုးကို သိချင်ရင် အချိန်ယူပြီး အသုံးပြုကြည့်မှ သိလာလိမ့်မယ်။"
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။"
နောက်ဆုံးတွင် လော့ချန်သည် ဧည့်သည်ကိစ္စကို ဆွေးနွေးခြင်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ထိုသူကို အောင်မြင်စွာ ခေါ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ရက်နှစ်ရက်အကြာ ညနေပိုင်းတွင် အချိန်ကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါ…
ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ ကုဟွိုင်အန်း၏ အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားမည်မဟုတ်ဟု မျှော်လင့်မိ၏…
သူမသည် လော့ချန်အား အချိန်ပြောင်းရန် ပြောချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ထိုညတွင်သာ အချိန်ရသည်ဟု ပြောသည်။
ရှန်းတန်တွင် ရွေးချယ်စရာမရှိ၊ ကုဟွိုင်အန်းပြောသော ညစာစားပွဲသည် ထိုနေ့တွင် မဟုတ်ပါစေဟုသာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။
နာမည်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သော ရှန်းတန်သည် ကော်ဖီသောက်ပြီးနောက် လော့ချန်နှင့် အတူမထွက်ခဲ့ဘဲ တမင်တကာ မိနစ်အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။
သူမ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို လျှို့ဝှက်စွာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်၊ ရှန်းတန်သည် ကင်မရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ "yeah" ဟူသော လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
ပါပါရာဇီများ ဘာကို တွေးနေကြသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ထွက်မကောင်းစွာဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ခံလိုစိတ် မရှိပေ။
ထိုစဉ်တွင် ဘဲနှုတ်သီးပုံပါသော ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ "စိတ်မရှိပါနဲ့၊ အစ်မက ရှန်းတန်လားမသိဘူး။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"
ထိုမိန်းကလေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ကာ "အာ့၊ ညီမက အစ်မရဲ့ ပရိသတ်ပါ၊ အစ်မရဲ့ လက်မှတ်ကို ရနိုင်မလား။"
"မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မရဲ့ လက်မှတ်ကို ညီမကို ပေးနိုင်မလား။"
"ရပါတယ်၊ ဘယ်မှာ လက်မှတ်ထိုးစေချင်လဲ။"
"ဓာတ်ပုံပေါ်မှာ ထိုးပေးပါ။" ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဘောပင်ကို ထုတ်ရန် လက်နှိုက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ "အာ… ညီမရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ် လမ်းမှာ ကျသွားတယ် ထင်တယ်၊ ညီမကို ပိုက်ဆံအိတ်ကူရှာပေးနိုင်မလား။"
"ဟုတ်ကဲ့ ကူရှာပေးမယ်လေ" ရှန်းတန်သည် ပါပါရာဇီများကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ထိုမိန်းကလေးနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ရှာဖွေရင်း သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ "ဟင်၊ ဘယ်မှာ ကျသွားတာလဲ မသိဘူး။" ဟု ရေရွတ်လေသည်။
သူတို့ လမ်းကြားဝသို့ ရောက်သည်အထိ ရှန်းတန် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
"ကဲပါ၊ မင်းနဲ့ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေရင် ငါ့အစားအစာတွေ အေးကုန်တော့မယ်။"
ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ အပြုံးကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ "မင်း သိနေတာလား၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရတာလဲ။"
"ဟွန်း၊ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရမ်းချဲ့ကားပြီး အပေါ်ယံဆန်နေလို့လေ။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ချစ်ခင်မြတ်နိုးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတာမှ မဟုတ်တာ။"
"ဒါဆို ဘာလို့ မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာလဲ။"
"မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ငါ သိချင်ရုံသက်သက်ပဲ။"
ထိုမိန်းကလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းက တော်တော်လေး ထက်မြက်တာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကံဆိုးစွာပဲ မင်းက မာနကြီးလွန်းတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရတာပါ။"
ရှန်းတန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် အခြားတစ်ဖက်မှ သူမထံသို့ အမှုန့်များ ရုတ်တရက် ပစ်ပေါက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ သူမ အသက်ကို အမြန် အောင့်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် ရှူရှိုက်မိသွားသည်။
သူမ သတိလစ်မသွားခင် နောက်ဆုံး အတွေးမှာ "ဒါကတော့ တော်တော်ဆိုးရွားတာပဲ၊ ငါ့စကားလေးတောင် မဆုံးသေးဘူး။"
သူမသည် ဟန်ဆောင်ပြီး သတိလစ်သွားသည်။
ထိုအချိန်မှာ ခြေသံတိုးတိုးနှင့် စကားပြောသံကို သူမ ကြားနေရသည်။
"မင်းအတွက် သူ့ကို လှည့်စားပြီး ခေါ်ထုတ်လာဖို့ ငါ ကူညီခဲ့တယ်၊ အခု မင်း အဲဒီ ဓာတ်ပုံတွေကို ဖျက်နိုင်ပြီ မဟုတ်လား" ဟု ထိုမိန်းကလေးက ပြောသည်။
"ဖျက်ပစ်ရမယ်ဟုတ်လား။ ဒီလောက် ကြည့်ကောင်းတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ဖျက်ပစ်လိုက်ရင် အရမ်း နှမြောစရာကောင်းမှာပဲ။ အိပ်ရာမဝင်ခင် ညတိုင်း ငါ ကြည့်နေတာ..." ထိုလူသည် ရိုင်းစိုင်းသော ရယ်သံကို ပြုလိုက်ရာ ရှန်းတန်သည် ထ၍ ထိုးချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။
"စွင်းကျန့်၊ နင် ငါ့ကို ကတိပေးထားတယ်လေ။"
"ငါ မင်းကို ဘာတွေ ကတိပေးထားလို့လဲ၊ မင်းမှာ သက်သေ အထောက်အထား ရှိလား" စွင်းကျန့်ဟု ခေါ်သောသူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။
ရှန်းတန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လဲနေခဲ့သဖြင့် သူမ ပင်ပန်းလာသည်။ ထိုနှစ်ယောက်သည် မလှုပ်ရှားသေးပေ။
သူမ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်သည် တော်တော်ကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်လောက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်အထိ သူမ ဟန်ဆောင်နေသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ရှန်းတန်သည် နောက်နှစ်တွင် အကယ်ဒမီဆု မရလျှင် သူမ ကျေနပ်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။
"စွင်းကျန့်၊ ရှင်က အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာပဲ" ထိုမိန်းကလေး၏ အသံတွင် ငိုရှိုက်သံပင် ပါဝင်လာသည်။
"ငါ ဘယ်လို ရှက်စရာကောင်းလို့လဲ၊ ငါ မင်းကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာလား၊ ဒါတွေအားလုံး မင်းရဲ့ ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ခဲ့တာတွေ မဟုတ်ဘူးလား။"
ထိုမိန်းကလေးသည် တိုးညင်းစွာ ငိုရှိုက်နေသည်။
ရှန်းတန်သည် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်၊ ဘယ်အချိန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ရင်တောင် လက်ခံဖို့ ခက်ခဲတဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို သဘောတူလို့ မဖြစ်ဘူး။
သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထရပ်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ဖုန်ခါလိုက်ကာ "နင်တို့ ငါ့ကို ကြိုးနဲ့ မချည်နှောင်ထားဘူးလား ဒါမှမဟုတ် ဘာမှ ဆက်မလုပ်ဘူးလား။"
ထိုနှစ်ယောက် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
"မင်း သတိမေ့မသွားဘူးလား။"
စွင်းကျန့်သည် တံတွေးမြိုချကာ စိတ်ကို တင်းမာစေပြီး အံကြိတ်ကာ "ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့၊ မင်းရဲ့ ကံဆိုးမှုကိုပဲ အပြစ်တင်" ဟု ပြောလာသည်။
စွင်းကျန့်သည် သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ ရှန်းတန်သည် ထိုနေရာတွင် ဖောင်းကြွနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ တစ်စုံတစ်ခုသော ချွန်ထက်သောအရာကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။
သို့သော် သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်တွင် စွင်းကျန့်သည် ဘေးမှ အားပြင်းသော တွန်းကန်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် လွင့်ထွက်သွားပြီး ထိုမိန်းကလေးလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
ရှန်းတန်သည် ခြေထောက်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သော ရှောင်ယွီဘက်သို့ ကြည့်ကာ အပြုံးတစ်ခုကို ပြသရင်း "အရမ်းမိုက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ယွီသည် ဘာခံစားချက်မှ မပြဘဲ "အွန်း" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သော်လည်း သူမ၏ နားရွက်ဖျားများ နီရဲနေသည်။
"သူတို့ကို ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။"
"ရဲခေါ်တာပေါ့။"
ဥပဒေကို လိုက်နာသော ကောင်းမွန်သော နိုင်ငံသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင် တရားစီရင်ခြင်းသည် လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။
ဤသို့တွေးရင်း ရှန်းတန်သည် စွင်းကျန့်၏ လက်ကို အားဖြင့် နင်းချကာ ပြင်းထန်စွာ ကြိတ်ချေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အလွန်အမင်း ချဲ့ကားသော အသံဖြင့် "အာ...၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ မမြင်လိုက်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
စွင်းကျန့်၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ကြောင့် သွေးရောင်သမ်းနေပြီး ကျိန်ဆဲချင်သော်လည်း အတင်းအကျပ် ထိန်းထားလိုက်သည်။
ဤအမျိုးသမီးသည် ကိုယ်ခံပညာတွင် လေ့ကျင့်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်၊ သူသည် သူမနှင့် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဘေးတွင်ရှိသော ထိုမိန်းကလေးသည်လည်း ၎င်းတို့အား ရန်စရန် မသင့်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမ၏ တည်ရှိမှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားကာ ထောင့်သို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကိုလည်း နင်းမိမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။
မကြာမီ ရဲများ ရောက်လာသည်၊ ရှန်းတန် မှတ်မိသော ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ကြိမ်က လမ်းပေါ်တွင် လူကုန်ကူးသူများကို သူမ ရိုက်နှက်ခဲ့သော အမှုတွင် သူ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။
"မစ္စ ရှန်းလား။"
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မပဲ" ရှန်းတန်သည် စွင်းကျန့်၏ အိတ်ကပ်ကို ညွှန်ပြပြီး "သတိထားပါ၊ သူ့မှာ ဓားတစ်ချောင်း ပါနေတယ် ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် ရဲအရာရှိသည် စွင်းကျန့်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဓားအစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး သွေးအစွန်းအထင်းများပင် ရှိနေသည်။
"သူ လူသတ်ခဲ့တာလား" ရှန်းတန်သည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားသည်။
စွင်းကျန့်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် သွေးရောင်သမ်းနေခဲ့သည်။ သူသည် အံကြိတ်ကာ "ဒါ ငါ့သွေး" ဟု ပြောသည်။
ရှောင်ယွီသည် စွင်းကျန့်ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် ကန်လိုက်သောအခါ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဓားသည် သူ့ကို ရှသွားသည်ဟု ထင်ရသည်။
ရှောင်ယွီသည် သူမအကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်သကဲ့သို့ များစွာ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။
ရှန်းတန်သည် သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း "ဒါလည်း မင်းရဲ့ အမှားပဲ" ဟု ပြောသည်။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထွက်ဆိုချက်ပေးရန် စခန်းသို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုလူအနည်းငယ်သည် ရဲကားပေါ်တက်ကာ ထွက်သွားကြသည်။
ရှန်းတန်သည် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုခုကို မေ့လျော့သွားသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသော်လည်း မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။
ထက်မြက်သော ရဲများ မကြာမီ အဖြစ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
စွင်းကျန့်သည် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှု မရှိပေ။ သူသည် ဂိမ်းကစားခြင်းတွင် စွဲလမ်းကာ နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးစေသည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် သူ၏ ချစ်သူ ဖြစ်သည်။ စွင်းကျန့်ကို ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် သူမက လမ်းခွဲလိုခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့ ချိန်းတွေ့စဉ်က အန္တရာယ်ရှိသော မတော်မတရားဓာတ်ပုံများ အတူတကွ ရိုက်ကူးထားသောကြောင့် စွင်းကျန့်သည် လမ်းမခွဲရန် သူမကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။
မကြာသေးမီက စွင်းကျန့်သည် ဖိုရမ်တစ်ခုတွင် ပို့စ်တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့သည်။ မူရင်းပို့စ်တင်သူသည် ရှန်းတန်၏ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံများကို ဝယ်ယူရန် ယွမ် ( ၅၀၀၀ ) ကမ်းလှမ်းထားခဲ့သည်။
စွင်းကျန့်သည် ယွမ် ( ၅၀၀၀ ) ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုဓာတ်ပုံများကို မည်သို့ ရရှိအောင် လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားရင်း ခေါင်းကိုက်နေစဉ်တွင် ယနေ့နံနက် ရှန်းတန်ကို သူတွေ့လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ချစ်သူကို သူမကို လှည့်စားရန် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။
ရှန်းတန်သည် အကြောင်းရင်းကို သိသောအခါ သူမ အတော်လေး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ယွမ် ( ၅၀၀၀ )သည် ထိုအရာအားလုံးနှင့် ထိုက်တန်ပါသလား။
ရဲများသည် ထိုဖိုရမ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ပို့စ်များအားလုံးနီးပါးသည် အမျိုးသမီးနာမည်ကြီးများ၏ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံများကို အလားတူ တောင်းဆိုထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ရှန်းတန်သည် ဖိုရမ်ကို တစ်ချက်စစ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ လျော့ကျသွားပြီး အလွန်မပျော်ရွှင်ဖြစ်နေသည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘာအကြောင်းပြချက်ပေါ် မူတည်ပြီး အဲဒီလို ပြောတာလဲ။"
"ဘယ်လောက်အခြေခံနဲ့ ငါ အဲဒီမှာ ဒီလောက် ဈေးပေါနေရတာလဲ၊ ငါက ယွမ် ( ၅၀၀၀ )ပဲလား။ တခြားလူတွေ ဘာလို့ သောင်းဂဏန်းကနေ သိန်းဂဏန်းအထိ စတာလဲ။"
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်၊ ဒါက မင်း စိတ်ဆိုးနေတဲ့ အရာလား။
ရှန်းတန်သည် ရဲစခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး ဖေးခယ့်စုန့်၏ ဖုန်းကို မရရှိမချင်း သူမသည် ပါပါရာဇီများအကြောင်း မေ့လျော့နေခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။
သူမ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "ပါပါရာဇီတွေ ဘာပြောလဲ" ဟု မေးသည်။
"သူတို့က နင်က ယောက်ျားတွေကို အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ဖိနှိပ်တယ်လို့ ပြောတယ်။"
"ဟင်။"
"ငါ နောက်နေတာပါ၊ နင် ကိုယ့်ဘာသာ သွားကြည့်လိုက်ပါချေ။ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ အရံအကောင့်ကို သုံးနော်။"
ဖုန်းချပြီးနောက် ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ရှောင်ယွီ၊ ဒီနေ့ မင်း အလုပ်ပင်ပန်းခံခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ရှောင်ယွီ မရှိရင် ရှန်းတန်လည်း အဲဒီလို ရဲရဲတင်းတင်း လိုက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။
"မခက်ခဲပါဘူး၊ ဒါ ကံကြမ္မာပဲ။"
ရှန်းတန် : "..."
ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို စကားကို ခွန်းတုံ့ပြန်၍ ပြောဆိုတတ်သွားပြီ၊ ငါနဲ့ အနီးကပ်နေလို့ ဆိုးဆိုးရွားရွား လွှမ်းမိုးခံရတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။
ရှန်းတန်က စဉ်းစားတွေးတောကြည့်နေသည်။
တစ်စက္ကန့်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်သွားသည်။
အို ကောင်းပြီလေ၊ သူမ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ။
အခု အခြေအနေက ကောင်းပါတယ်။ အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် ရှောင်ယွီ အခု ပိုပြီး နာမည်ကြီးလာတယ်၊ အဲဒါက သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကြောင့်ပါ။
ရှန်းတန်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တွေးလိုက်သည်။
အခန်း ( ၆၄ ) – ကျွန်တော် မရီးဆီကနေ မျက်နှာသာပေးမှု အနည်းငယ် လိုအပ်တယ်
အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ရှန်းတန်သည် ဝေ့ပေါ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည် အောင်မြင်မှု အမှတ်အသား ပြနေသည့် ဓာတ်ပုံကြောင့် သတင်းခေါင်းကြီးပိုင်းတွင် ပါဝင်နေသည်။
မှတ်ချက်အများစုမှာ အတော်လေး ပျော့ပြောင်းပြီး အနည်းငယ်သော မှတ်ချက်များမှာ သူမကို ပါးစပ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် အမည်းစက်ထင်လိုသူများထံမှဖြစ်ပြီး ထိုအဟောင်းအနွမ်း ဝေဖန်ချက်များကိုပင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောဆိုနေကြသည်။
သူတို့ ဒီအရာကို ငြီးငွေ့နေကြသလား သူမ မသိသော်လည်း သူမကတော့ ၎င်းတို့ကို ဖတ်ရှုရသည်မှာ လုံးဝပင် စိတ်ပျက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူတို့က သူမကို မစော်ကားကြလျှင် လမ်းသွားလမ်းလာများကို အသိပေးနေဟန်ဖြင့် သူမအကြောင်း အခြေအမြစ်မရှိသော ကောလာဟလများကို ဖြန့်ဝေနေကြသည်။
ယခင်က တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူမ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ဆွေမျိုးများ၏ ဓာတ်ပုံများဟု ယူဆရသော ဓာတ်ပုံများကိုပင် တင်ခဲ့ပြီး ကုအုပ်စု၏ ဥပဒေရေးရာဌာနမှ တရားစွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ရှန်းတန်သည် အောက်သို့ ဆွဲချကြည့်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုဓာတ်ပုံတွင် ရှန်းတန်သည် ဘာခံစားချက်မှမရှိသော မျက်နှာဖြင့် နံရံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး ရှောင်ယွီက ဘာခံစားချက်မှမရှိဘဲ အနီးတွင် ရပ်နေကာ စွင်းကျန့်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေပြီး သူ၏ ချစ်သူက ထောင့်တွင် ကုပ်ကုပ်လေး ထိုင်နေသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရှန်းတန်သည် အနိုင်ကျင့်တတ်သော လူဆိုးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။
တကယ်တမ်းလည်း သူမသည် ၎င်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မှတ်ချက်များတွင် အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေကြပြီး အချို့ကွဲလွဲသော ထင်မြင်ချက်များကြောင့်ပင် ငြင်းခုံနေကြသည်။
[သူငယ်ချင်းအတွက် မေးတာပါ၊ ဒါ ရုပ်သံအစီအစဉ်တစ်ခုကလား။]
[ရှန်းတန်က သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်တာ အတည်ပြုပြီးပြီ။ မြေပြင်ပေါ်က ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး။]
[စိတ်ကူးသက်သက်နဲ့ စတင်တဲ့ ခန့်မှန်းချက်အတွက် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပဲမလား၊ မင်း အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့လို့လား၊ ရှန်းတန်က ဘယ်သူ့ကို ရိုက်လိုက်တာလဲဆိုတာကို မင်း မြင်ခဲ့လား။]
[ကောင်းပြီ မင်း အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တာလား၊ ရှန်းတန် ဘယ်သူ့ကိုမှ မရိုက်ဘူးဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ၊ ရှန်းတန်ကို ရဲတွေ ခေါ်သွားတဲ့ ဓာတ်ပုံ မင်း မမြင်ဘူးလား။]
ဤမှတ်ချက်နှင့်အတူ ရှန်းတန်သည် ရဲကားပေါ်သို့ တက်သွားသည့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါလာသည်။
[သူပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ ငါ သက်သေခံနိုင်တယ်။ ငါ အဲဒီက သစ်ပင်ပဲ၊ အားလုံး မြင်ခဲ့တယ်။]
[ဆက်ဆံရေး ပြဿနာတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလား။]
[မင်း ဘယ်လို ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ဝေရဲတာလဲ၊ အရင်က ဥပမာတွေကို မင်း မေ့သွားပြီလား။ သတ္တိရှိရင် ဒါကို မဖျက်နဲ့။ ငါ ဒါကို စခရင်ရှော့ရိုက်ပြီး နောက်မှ ရှန်းတန်ကို ပို့ပေးလိုက်ဦးမယ်။]
ဤမှတ်ချက်များကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မန်နေဂျာက သူမ၏ အဓိက ဝေ့ပေါ်အကောင့်သို့ ဝင်ခွင့်မပြုရသည့် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။
သူမသည် လက်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် ရှောင်ယွီက သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
ရှန်းတန်၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ရှောင်ယွီက သိနေဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ သိပြီ၊ နင်က လူတွေကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းချင်နေတာပဲ။"
"ငါ မဟုတ်ဘူး။"
"နင် ဟုတ်တယ်။"
ရှောင်ယွီသည် အလွန်အမင်း သေချာသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ဗိုက်ထဲတွင် သန်ကောင် ရှိနေသည်ဟုပင် ထင်မိသွားသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ သူတို့ကို ဆူဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ သူတို့ အရမ်းလွန်သွားတယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား။"
ရှောင်ယွီ အကြောင်းအရာကို ဖတ်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ အရမ်းလွန်တယ်။"
"သူတို့က ငါ့ကို စော်ကားထားတော့ ငါလည်း ပြန်ဆူသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"
"ဟုတ်တယ်။" ရှောင်ယွီ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ဘာမှားနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။
"ဒါနဲ့ပဲ ပြီးပြီ။ သူတို့က အရင် စတိုက်ခိုက်တာ၊ ငါက ပြန်ခုခံရုံပဲ။"
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှန်းတန်သည် အထူးသဖြင့် ရိုင်းစိုင်းသော မှတ်ချက်များ ရေးသားသူများကို တိုက်ခိုက်ရန် သူမ၏ အရံအကောင့်ကို တမင်တကာ အသုံးပြုခဲ့သည်။
အဆိုပါ ပြင်းထန်သော အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုသည် သူမ၏ စိတ်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
ကိစ္စများ ပြီးသွားသောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရှန်းတန်သည် နောက်ထပ် လူတစ်ဦး…ကုကျစ်နန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ ကြားခဲ့ရသော စကားပြောဆိုမှုကို ပြန်သတိရလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးကို စိတ်ဝင်တစား ကွေးလိုက်သည်။ ဒါဆို သူ နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားတော့မှာလား။
"မရီး၊ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပုံပဲ။"
ကုကျစ်နန်သည် သူ၏ မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဍာန်မျက်လုံးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြသည်။ သူ နှစ်လှမ်းသာ တိုးလာစဉ်တွင် ကြမ်းတိုက်နေသော အစ်မထောင်က သူ့လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ "ခွင့်ပြုပါဦး။"
ကုကျစ်နန်သည် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ပြန်ဆုတ်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
သို့သော် အစ်မထောင်သည် သူ ဘယ်ဘက်သို့ သွားရန် ကြိုးစားတိုင်း ဘယ်ဘက်သို့ တိုက်ချွတ်ပြီး ညာဘက်သို့ ရွှေ့တိုင်း ညာဘက်သို့ တိုက်ချွတ်ကာ သူ့လမ်းကို အမြဲ တားဆီးနေသည်။
ဉာဏ်ထိုင်းသူပင် အစ်မထောင်သည် သူ့ကို တမင်တကာ ရန်စနေကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
ကုကျစ်နန်သည် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားရသည်။
ရှန်းတန်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး အသံထွက်ရယ်ချင်နေသော်လည်း ထိုရယ်သံကို ထိန်းချုပ်ရန် သူမ၏ ဘဝတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းစရာ အခိုက်အတန့်တိုင်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေရသည်။
"အဟမ်း...။ မင်း ကုဟွိုင်အန်းကို လာတွေ့တာလား၊ သူ ပြန်မလာသေးဘူး။"
"မရီးကို လာတွေ့တာပါ။"
"ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ၊ ငါတို့ မရင်းနှီးပါဘူး။"
ကုကျစ်နန်သည် ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ လှည့်ပတ်နေသည်။
ရှန်းတန်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြက်သီးထသွားသည်။
"ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။"
ကုကျစ်နန် သက်ပြင်းရှည်ချလိုက်သည်။ "မရီးက ကျွန်တော့်ကို နားလည်မှုလွဲနေပုံရတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာ တစ်ခု ရှိလို့ ရောက်လာတာပါ။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့ ငယ်ချစ်ဦး ပြန်ရောက်လာပြီး မရီးကို ပစ်မှတ်ထားနေတယ်။"
ဤအရာသည် ရှန်းတန်အား လုံးဝ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ကုကျစ်နန်သည် ဤအရာကို သူမအား တကယ်ပင် ဖော်ထုတ်ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားတာလား။"
"ဟုတ်တယ်။ သူက သူနဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုတို့အတူရှိနိုင်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို မရီးကို မြှူဆွယ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားတယ်။ ကျွန်တော်က သဘောတူချင်ဟန်ဆောင်ပြီးတော့ မရီးနဲ့ အတူ တန်ပြန်အစီအမံတွေ ဆွေးနွေးဖို့ လာခဲ့တာပါ။"
"ငါ သိပြီ။ အရင်က မင်းကို နားလည်မှုလွဲခဲ့တာ တောင်းပန်ပါတယ်..."
အပြင်ပန်းတွင် ရှန်းတန်သည် ကျေးဇူးတင်နေဟန် ပေါ်သော်လည်း သူမသည် စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို အဆက်မပြတ် ဝေဖန်နေသည်။ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို အစောပိုင်းက မကြားခဲ့ရလျှင် သူမ သူ့ကို ယုံကြည်မိပေလိမ့်မည်။
ထင်ရှားသည်မှာ ဤအစီအစဉ်ကို အဆိုပြုခဲ့သူမှာ သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခု သူသည် ထိုအကြံအစည်ကို ကြာပန်းဖြူလေးအပေါ် အပြစ်ပုံချခဲ့သည်။ မင်းက လုံးဝ လူယုတ်မာပဲ။
အစ်မထောင်က တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဟန် ရှိစဉ် ရှန်းတန်သည် သူမကို တိတ်တိတ်လေး လက်တို့လိုက်သဖြင့် သူမ ပြောတော့မယ့် စကားကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ တစ်ခုခု သောက်ပါဦးလား။"
ကုကျစ်နန်က အစ်မထောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေသော်လည်း ယခုမှသာ သောက်စရာ ကမ်းလှမ်းရန် စဉ်းစားမိပေသည်။ အစေခံများသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က အမိန့်မပေးဘဲ ဤသို့ ပြုမူရဲမည် မဟုတ်ပေ။
ဤသို့တွေးရင်း ကုကျစ်နန်၏ အကြည့်သည် အေးစက်သွားသည်။
"နောက် ဘာလုပ်ဖို့ မင်း စီစဉ်ထားလဲ" ရှန်းတန်က မေးသည်။
ကုကျစ်နန်က အတွေးထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော် သူ့ကို အရင် ယုံကြည်အောင် လုပ်ပြီး သူ့ဆီက သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် မရီးဆီက ကျွန်တော် အကူအညီ နည်းနည်း လိုအပ်မယ်..."
"ဘယ်လို အကူအညီမျိုးလဲ" ရှန်းတန်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"သူမကို ကျွန်တော့်လုပ်ရပ် အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်အောင် မရီး ကျွန်တော့်ကို ပူးပေါင်းကူညီပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။"
ရှန်းတန်၏ အပြုံးသည် ပိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ "ဘယ်လို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမျိုးလဲ၊ အသေးစိတ် ပြောပြနိုင်မလား။"
"ရိုးရှင်းပါတယ်။ မရီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ အတူတူ သရုပ်ဆောင်ပေးရုံပါပဲ..."
"ဟွန်း... ငါ ဒါကို ခဏလောက် စဉ်းစားပါရစေဦး..."
"ကောင်းပြီလေ၊ မရီးရဲ့ အနားယူချိန်ကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။" ကုကျစ်နန် လှမ်းလျှောက်သွားစဉ်တွင် သူ ခြေချော်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် မျက်နှာနှင့် မြေပြင်နှင့် ထိသွားသည်။
ရှန်းတန်သည် "ဗုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကုကျစ်နန်၏ နာကျင်မှုကြောင့် တိုးညင်းစွာ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကုကျစ်နန်သည် အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ပေါင်ခြံတွင် ထုံကျင်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အဆင်ပြေလား၊ ဆရာဝန် ခေါ်ပေးရမလား။"
ကုကျစ်နန်၏ နဖူးသွေးပြန်ကြောများသည် နာကျင်စွာဖြင့် တုန်ခါသွားကာ “လိုတယ်...” ဟူသော စကားလုံး နှစ်လုံးကိုသာ ထုတ်ပြောနိုင်ခဲ့သည်။
ကုကျစ်နန်က အံကြိတ်ကာဖြင့် "ငါ... အဝတ်အစား... လိုတယ်..." ဟု အားတင်းပြောလိုက်သည်။
သူ့ဘောင်းဘီ စုတ်ပြဲသွားပုံရသည်။ ထိုကဲ့သို့ ရှက်စရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုးကို တခြားသူတွေ မြင်စေဖို့ သူ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။
အစ်မထောင်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ခါးစည်းကို ချွတ်ကာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ရော့...."
လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကုကျစ်နန်သည် နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိကာ ခါးစည်းဖြင့် ခါးကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေတစ်ခုအပြီးတွင် ကုကျစ်နန်ကို ဦးလေးဟယ့်က လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ရှန်းတန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဆပ်ပြာရည်များ ဖိတ်စင်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတဲ့ ခံစားချက်ဖြင့် မျက်ခုံးကို ဖိညှစ်လိုက်သည်။
"အစ်မထောင်၊ အစ်မ..."
အစ်မထောင်သည် အပြစ်ရှိသလို သူမ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဆပ်ပြာရည် အများကြီး မတော်တဆ ဖိတ်စင်သွားတယ်လို့ ပြောရင် သခင်မလေး ယုံမှာလား။"
"ညီမ အစ်မကို ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဒါက အရေးမကြီးဘူး။ ကုကျစ်နန် အစ်မကို ယုံတာ၊ မယုံတာက ပိုအရေးကြီးတယ်။"
ဆပ်ပြာအမြှုပ်များကို တမင်တကာ လောင်းချထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကုကျစ်နန်သည် မျက်မမြင် မဟုတ်ပေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတိမထားမိဘဲ နေမှာတဲ့လဲ။
ကုကျစ်နန်သည် ကုမိသားစုမှ ဖြစ်သောကြောင့် အစ်မထောင် မည်သည့် အကျိုးဆက်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ရှန်းတန် စိုးရိမ်နေသည်။