အခန်း (၆၅-၆၆)

အခန်း ( ၆၅ ) – မင်းက အရမ်း နမော်နမဲ့နိုင်လွန်းတယ်

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကားသံကြားလိုက်ရသည်။ ရှန်းတန်သည် ဦးလေးဟယ့် ပြန်လာသည်ဟု ထင်ကာ ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်ရောက်လာသူမှာ ကုဟွိုင်အန်း ဖြစ်နေသည်။

"ပြန်လာပြီလား။"

"အွန်း။"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကုဟွိုင်အန်းသည် စိတ်ဓာတ် အတော်လေး တက်ကြွပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ အစ်မထောင်ပင် သတိပြုမိပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် တိတ်တဆိတ် အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်ပြီး သူမရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်ပင် အလွန်အမင်း ကွေးညွှတ်နေသည်။

ရှန်းတန်သည် စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် တံခါးအပြင်ဘက်ကို ခေါင်းစောင်းကာ ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

[ဦးလေးဟယ့် ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ၊ ကုကျစ်နန်ရဲ့ ဥတွေ တကယ် ကွဲသွားပြီလား။]

ကုဟွိုင်အန်း၏ ခြေသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်၊ "အစ်မထောင်၊ ဦးလေးဟယ့် ဘယ်မှာလဲ။"

"အာ့၊ အွန်း... အဲ့ဒါလေ..." အစ်မထောင်သည် အလွန် အပြစ်ရှိဟန်ပေါ်နေသည်။ ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ မသိသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရမည်ဟု သေချာသိနေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ မေးရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစ်မထောင်၏ အဖြေကို နားထောင်ရန် မဟုတ်ဘဲ စကားများတတ်သော လူတစ်ဦးအား သူမကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်စေရန် ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးဟယ့် အပြင်သွားပြီး ပြန်မလာသေးဘူး..." ရှန်းတန်က ရှင်းပြသည်။

[သူ အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်နေတာ၊ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။ ကုကျစ်နန် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတာလား။ ကျွတ်စ်၊ ကျွတ်စ်… သူ့ဥတွေ တကယ် ကွဲသွားပြီး ပြဿနာရှာလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...]

[အဲဒီလိုဖြစ်လာရင် အစ်မထောင်ကို မတော်တဆဖြစ်တာလို့ အတင်းအကျပ် ပြောခိုင်းလိုက်မယ်။ သူ့မှာ သက်သေ မရှိဘူး။]

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

ဒီနှစ်ယောက် နောက်ထပ် ဘယ်လို ပြဿနာတွေ ရှာထားကြပြန်ပြီလဲ။

ရှန်းတန်သည် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး "ဒါနဲ့ အရင်က ရှင်ပြောခဲ့တဲ့ ညစာစားပွဲက ဘယ်နေ့ အတိအကျလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"နောက်နှစ်ရက်နေရင်။ မင်း အချိန်ရလား။"

ဒီအချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ လော့ချန်ပြောခဲ့တဲ့ ကုမျိုးရိုးနာမည်နဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျင်းပတဲ့ ပွဲနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။

ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ခဏလေး စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ကာ သူမဘာသာ ရယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရှူးဂါးဒယ်ဒီကို ဦးစားပေးရမည်မှာ သေချာသည်။

သူမသည် ထိုမစ္စတာကုနှင့် နောက်တစ်ချိန်တွင် ပြန်လည် ရက်ချိန်းယူနိုင်သည်။

"ကျွန်မ အချိန်ရတယ်၊ ဘာဝတ်ရင်ကောင်းမလဲ။"

ရှန်းတန် စဉ်းစားနေသည့် မစ္စတာကုသည် မည်သူဖြစ်နိုင်သည်ကို ကုဟွိုင်အန်း စဉ်းစားနေစဉ်တွင် သူက "မနက်ဖြန် မင်းအတွက် ဝတ်စုံတွေ လာပို့ပေးလိမ့်မယ်၊ မင်း ကြိုက်ရာ တစ်ထည် ရွေးနိုင်တယ်။"

ရှန်းတန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ ကြိုက်သည့် ဝတ်စုံ တစ်ထည်ကို ရွေးချယ်ရန် အနည်းငယ်သော ဝတ်စုံများကို ယူလာပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

နောက်နေ့တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် သူမ၏ အိမ်သို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။ စတိုင်လစ်များ၊ မိတ်ကပ်ပညာရှင်များ၊ သူမ လိုအပ်ပါက အသုံးပြုနိုင်ရန် သူမနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား တူညီသော ဝတ်စုံစမ်းသပ်သူပင် ပါလာသည်။

နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်များစွာသည် ရှန်းတန် လွယ်လွယ်ကူကူ ရွေးချယ်နိုင်သော ဝတ်စုံအချို့ကို ငှားရမ်းရန်ပင် အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ကြပေ၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ကဲ့သို့ အလွန်ပေါများလှသည်။

ရှန်းတန်သည် ထိုကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံမှုကို အတော်လေး အံ့အားသင့်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့မိသည်။

သို့သော် သူမသည် မကြာမီ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အဝတ်အစားများကို အလွန် စိတ်ဝင်တစား ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံရှိခြင်းသည် အလွန်ကောင်းသည့်အရာတစ်ခုပါလား။

သူမသည် ဤဝတ်စုံအားလုံးကို အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သောကြောင့် အချို့ကို ရွေးချယ်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အစ်မထောင်က ဘေးမှ အကြံပေးကူညီပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော ငါးမြီးပုံစံ ဂါဝန်၊ လက်ဝတ်ရတနာအချို့နှင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် ပါးလွှာသော ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ဝမ်းသာအားရမှုများ ထွက်မလာအောင် အနည်းငယ်သာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် အတော်လေး အရပ်ရှည်ပြီး ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်နှင့်ဆိုလျှင် အမျိုးသား နာမည်ကြီးအချို့ထက်ပင် အရပ်ပိုရှည်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်က ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် အမှန်တကယ် ဝတ်ဆင်ရန် အခွင့်အရေး နည်းပါးခဲ့သည်။

ယခုမှ ထိုအခွင့်အရေးကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မွန်းတည့်ချိန် နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန် စဉ်းစားရင်း "အစ်မထောင်၊ ကျွန်မအတွက် စားစရာ နည်းနည်း ထုပ်ပေးနိုင်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးကို သွားတွေ့မလို့လား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ကုကျစ်နန် ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်မလို့။"

သူ ရုတ်တရက် ဆေးရုံတက်လိုက်ရသောကြောင့် ညက အစီအစဉ်ကို သူတို့ မလုပ်ဆောင်ရသေးပေ။ သူ့ကို သွားရောက်မကြည့်ရှုခြင်းသည် သူမကို အတော်လေး လျစ်လျူရှုသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ကုကျစ်နန်၏ ဥများ တကယ် ကွဲသွားသလားဆိုသည်ကိုလည်း သူမ သိချင်သေးသည်။ ညက ဦးလေးဟယ့် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူမ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကုကျစ်နန်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ အစ်မထောင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားသည်။ "အို၊ ဒါဆို ကျွန်မ သွားထုပ်ပေးမယ်။"

မကြာမီ သူမသည် အပူအအေး ထိန်းသိမ်းနိုင်သော အစားအသောက်ဘူးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမထံမှ ယူလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မထောင်။ ကျွန်မ အခု သွားလိုက်ပါဦးမယ်။"

"ခရီးစဉ် အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေ မဒမ်။"

ကုကျစ်နန်သည် ကုဆေးရုံတွင် ကုသမှု ခံယူနေသောကြောင့် ရှန်းတန်သည် ထိုနေရာနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသည်။ သူမ ဝင်ရောက်လာစဉ်တွင် အပြုံးဖြင့် သူနာပြုဆရာမလေးအချို့နှင့် စကားပြောဆိုခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် စာရင်းသွင်းပြီးနောက် ကုကျစ်နန်၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ အခန်းထဲသို့ မဝင်ရောက်ခင်မှာပင် နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည့် ညည်းညူသံများကို ကြားနေရသည်။

ရှန်းတန်သည် တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ အတွင်းမှ အသံများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "ဝင်လာခဲ့ပါ။"

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်ဖြင့် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဝင်သွားသည်။ "ဘယ်... ဘယ်လို နေသေးလဲ။"

ကုကျစ်နန်သည် ရှန်းတန်ကို မြင်သောအခါ ညက သူ မည်မျှ ရှက်စရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ ဒါက လုံးဝကိုပင် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

သို့သော် သူသည် ထို အစ်မထောင်ကို အလျှော့ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းတန်သည် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိပါက သူမသည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ ရှေ့လျှောက်တွင်လည်း ရှက်စရာကောင်းသော နေ့ရက်များစွာ ကျန်ပါသေးသည်။

"ကျွန်တော် သက်သာပါတယ်။ ဆရာဝန်က ကြွက်သားတွေနာကျင်သွားတာလို့ ပြောပြီး ရက်အနည်းငယ် နားဖို့ လိုတယ်တဲ့။"

ရှန်းတန်သည် သူ၏ ဇာတ်လမ်းကို လုံးဝ မယုံကြည်သော်လည်း သူမ မပြခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ အစားအသောက်ဘူးကို ဝှေ့ယမ်းကာ "သိပြီ။ မင်းအတွက် စားစရာ နည်းနည်း ယူလာပေးတယ်၊ မင်း တစ်ခုခု စားသင့်တယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်... မရီး…"

ပုံမှန်အားဖြင့် မတ်လေး တစ်ဦးနှင့် ၎င်း၏ မရီးကြား ဤကဲ့သို့သော သီးသန့် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းသည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးမှု ရှိမှပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ရှန်းတန်သည် ဟာသပွဲတစ်ခုကိုသာ လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် ဘူးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အို၊ ငါ မှားပြီး ယူလာပုံရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် နောက်မှ မင်းအတွက် ငါ ထပ်ယူလာပေးမယ်လေ..."

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် မရီး ယူလာသမျှ ကျွန်တော် စားပါ့မယ်။"

ထို့ကြောင့် ရှန်းတန်သည် ကြက်ဥဟင်းရည်၊ ခရမ်းချဉ်သီးကြက်ဥမွှေကြော်၊ သခွားသီးကြက်ဥမွှေကြော်နှင့် ကြက်ဥထမင်းကြော်တို့ကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကုကျစ်နန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်သည် လှုပ်ရှားနေကာ သူ၏ သွားများကို အမှုန့်ဖြစ်လုမတတ် အံတင်းတင်းကြိတ်ထားမိလေသည်။

ရှန်းတန်သည် တစ်ခုခုကို သိနေပြီး တမင်တကာ လုပ်ခဲ့သည်ဟု သူ မထင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သို့သော် ရှန်းတန်၏ ယခု လက်ရှိ အခိုက်အတန့်တွင် "ရှောင်ယွီအတွက် ထုပ်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှားယူခဲ့မိပါလိမ့်..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ဟန်လေး ပါဝင်နေသည်။

ထိုအခါမှသာ ကုကျစ်နန်သည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါ တကယ်ကို မှားယွင်းမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ သူ ကြက်ဥကို လုံးဝ မမြင်ချင်ဘူး၊ ကြက်ဥ အလုံးလိုက်ဖြစ်စေ၊ ခွဲထားတာဖြစ်စေ၊ ဘယ်ဟာကိုမှ မမြင်ချင်ဘူး။

"ဒါနဲ့ မင်း ဘယ်တော့လောက် ဆေးရုံကနေ ဆင်းရမှာလဲ။"

"မရီး ဘာလို့ မေးတာလဲ။"

"အရင်က မင်းပြောခဲ့တဲ့ မစ္စကျိုးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကရော၊ မင်း အခု ဆေးရုံတက်နေတော့ ဒါကို ဆက်လုပ်ဦးမှာလား။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကုကျစ်နန်သည် စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်သည့်အနေဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်လိုက်သည်။ "ညက ကျွန်တော် မှားပြီး ဒဏ်ရာရသွားလို့ အားလုံး ဖြစ်သွားတာ... ကျွန်တော် ပိုသတိထားပြီး မလဲခဲ့ရင်..."

ဟမ်း~ ဘာလို့ သူ ဒီလောက် မရေမရာ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ရှန်းတန် စိတ်ထဲမှာ အလွန် စက်ဆုပ်ရွံရှာနေသည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မင်း တကယ် နမော်နမဲ့နိုင်လွန်းတာပဲ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကုကျစ်နန်သည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းထားရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ဟာ နောင်တရသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။

ရှန်းတန်ရဲ့ သဘောထားက ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာလဲ။ သူ ခဏတာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မရီး၊ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ဆေးရုံကနေ ဆင်းပြီး မင်းရဲ့ ကိစ္စကို မနှောင့်နှေးအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

"ဒါဆို အတတ်နိုင်ဆုံး မြန်မြန်လေး ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပါ။"

ကုကျစ်နန်သည် သူမ၏ အဖြေကြောင့် အနည်းငယ် လည်ချောင်းနာသွားသည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ရှန်းတန်သည် အခန်းထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေဘဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ ကုကျစ်နန်၏ ဆရာဝန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဆရာဝန်၊ ကျွန်မ ကုကျစ်နန်ရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာအခြေအနေက ဘယ်လိုနေလဲ။"

"မင်းက သူနဲ့ ဘယ်လို ဆွေမျိုးတော်စပ်လဲ။"

"ကျွန်မက သူ့ရဲ့ မရီးပါ။"

ဆရာဝန်သည် ပြောသင့် မပြောသင့် မသေချာသောကြောင့် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှ ရှန်းတန်သည် ကုကျစ်နန်၏ ဥများ တကယ် ကွဲသွားပြီဟု ကောက်ချက်ချမိပြီးပြီဖြစ်သည်။ ဟားဟားဟား...။

ရယ်ရတဲ့အဆင့်ကတော့ ၁၀၀% ပါပဲလား။

"ဘယ်နှစ်လုံးလဲ။" ရှန်းတန်က မေးသည်။

ဆရာဝန်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ရယ်သံကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ ဆရာဝန်။ သူ့ကို ကောင်းကောင်းလေး ဂရုစိုက်ပေးပါ၊ ကျွန်မ သူ့အခြေအနေကို မေးခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ့ကို မပြောပါနဲ့။ သူရှက်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။"

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှန်းတန်သည် ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အစ်မထောင်အား မေးမြန်းခဲ့သည်။

ကုကျစ်နန်သည် ငယ်စဉ်က ကုဟွိုင်အန်းကို မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်ပြီး စွပ်စွဲခဲ့ကြောင်း သိရသောအခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီလို သမိုင်းကြောင်းတောင် ရှိသေးတာလား" ရှန်းတန် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်လေးက စိတ်ထားကောင်းပြီး များသောအားဖြင့် သူ့ကို စိတ်မဆိုးပါဘူး။"

အစ်မထောင်က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်… ဒါက ကုကျစ်နန်ကို ကုဟွိုင်အန်းအတွက် အသံတိတ် လက်စားပြန်ချေလိုက်တာပဲ။

ရှန်းတန်၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်လာပြီး ငယ်ရွယ်သော ကုဟွိုင်အန်းသည် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီးနောက် အလွန်အမင်း မကျေနပ်မှုဖြင့် တိတ်တဆိတ် ခံစားနေသည်ကို သူမ မြင်ယောင်လိုက်မိသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားသည်… ညက အစ်မထောင်၏ နည်းလမ်းများသည် အလွန် ပေါ့လျော့လွန်းသေးသည်။

သူ့ ဥနှစ်လုံးလုံး ကွဲသွားသင့်တယ်။

အခန်း ( ၆၆ ) – မင်းနဲ့ ငါ့ကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘာမလို့လဲ။

ကုဟွိုင်အန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသည်။

အိမ်မှ စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။

ကုကျစ်နန်က သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးပဲ၊ သူ့ပစ္စည်းတွေကို မထိသင့်ဘူးဆိုတာ သူ မသိဘူးလား။

ဒီထက် ပိုဆိုးတာက ဒါ သူ့လူပဲ။

ဒီလောက်အထိ လက်လှမ်းထားတာဆိုတော့ သူက အဲဒါကို ဆက်မလိုချင်တော့ဘူး ထင်တယ်။

ဒီလိုတွေးရင်း ကုဟွိုင်အန်းသည် လက်ထောက်ကန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ချန်ဟွာ နည်းပညာနဲ့ စာချုပ်ကို လက်မှတ်မထိုးနဲ့ဦး၊ ခဏ ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်။"

ချန်ဟွာ နည်းပညာသည် ကုကျစ်နန်က ကုအုပ်စုကို အားကိုးပြီး တည်ထောင်ထားသော ကုမ္ပဏီ ဖြစ်သည်။

သူက အပေါ်ယံအားဖြင့် ကုမိသားစုကို အားမကိုးဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ အသုံးချနိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို အပြည့်အဝ အသုံးချခဲ့သည်။

ဒါက သူ့ကို သင်ခန်းစာ နည်းနည်း ပေးတာပဲ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ရှိလာရင်တော့ ဒီလိုမျိုးနဲ့တင် ရပ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ဖုန်းချပြီးနောက် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အပြင်ထွက်လာရာ ရုတ်တရက် ကျိုးချင်းလျန့်ကို ဝန်ထမ်းများ ဝန်းရံလျက်ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အတွင်းရေးမှူးရုံးက ဒီလောက် အားနေလား။"

သူ့အသံကို ကြားသည်နှင့် လူတိုင်း ချက်ချင်း သူတို့နေရာသို့ ပြန်ပြေးသွားကြပြီး ခေါင်းများ ငုံ့သွားကြသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ကျိုးချင်းလျန့်ကို ကြည့်ကာ "မင်းက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ ကြည့်ခဲ့ရသော စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဗီဒီယိုကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ ကုကျစ်နန်က သူမ ရှန်းတန်ကို တိုက်ခိုက်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဘာတွေက အမှန်၊ ဘာက အတုအယောင်လဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ လေထဲက ပုံပြင်တွေ မဖန်တီးသင့်ဘူး။

ကျိုးချင်းလျန့်က သူမရဲ့ ဆံပင်များကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဦးလေးကုက ကျွန်မကို လာခိုင်းတာပါ..."

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ မှတ်မိတာ မှန်ရင် မင်းက ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းကို အဓိက သင်ယူခဲ့တာ မဟုတ်လား။"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ ကျိုးချင်းလျန့်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲလာသည်။ သူမသည် ကုဟွိုင်အန်း၏ အဝတ်အစားကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ရှောင်တိမ်းခံလိုက်ရသည်။

"ဟွိုင်အန်း၊ အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောရအောင်။"

"မင်းနဲ့ ငါ ပြောစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ အဓိက ဘာသာရပ်က ဒီက အလုပ်ကို လုံးဝ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။ မနက်ဖြန် မလာနဲ့တော့။"

ကျိုးချင်းလျန့်သည် ယခုအခါ တကယ် ငိုချင်လာသည်။ သူက လူအများကြီးရှေ့မှာ သူမကို မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။ နောင်မှာ လူတိုင်း သူမကို ဘယ်လို မြင်ကြမလဲ။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကုဟွိုင်အန်းအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်နာမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့များ ရှင် ကျွန်မကို ဒီလို ဆက်ဆံရတာလဲ၊ ရှင်က အတိတ်ကို တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းနဲ့ ငါ ဘယ်လို အတိတ်မျိုး ရှိခဲ့လို့လဲ။ မင်း စားချင်ရာ စားနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စကားကိုတော့ ပြောချင်ရာ ပြောလို့မရဘူး။ ငါ့ဇနီး နားလည်မှုလွဲသွားရင် မကောင်းဘူး။"

တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသူများက သူတို့ လည်ချောင်းမှ ထွက်တော့မည့် အော်သံများကို ထိန်းချုပ်ရန် ပါးစပ်များကို အုပ်လိုက်ကြသည်။

သူက တကယ်ပဲ ဒီလိုပြောချက်တယ်၊ ငါတော့ သေလောက်အောင် ငိုချင်နေပြီ။

အာ... အာ့... အား...၊ သူ တကယ်ပဲ သူမကို အရမ်းချစ်တာပဲ။

ကျေးဇူးပြုပြီး မသေခင် ဒီလိုလူမျိုးကို ငါ ဘယ်မှာ ရှာရမလဲ။

မသေခင် သူနဲ့တူတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ ပိုင်ဆိုင်ရမယ်။

ကျိုးချင်းလျန့်၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူမသည် အရမ်းစိတ်ထိခိုက်သွားသကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အခြားသူများ၏ အာမေဋိတ်သံများကြားတွင် သူမ သတိလစ်သွားသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း အမြန်ဆုတ်လိုက်သဖြင့် ကျိုးချင်းလျန့်အား ကြမ်းပေါ်သို့ လဲကျသွားစေခဲ့သည်။

"ဗုန်း" ဟူသော အသံက အရမ်းနာသွားလောက်မယ့်ပုံပဲ။

သို့သော် ကျိုးချင်းလျန့်သည် ဤမျှလောက်နှင့်ပင် သတိမရသေးပေ။ အမှန်တကယ် သတိလစ်ခြင်းလား၊ ဟန်ဆောင်နေခြင်းလား မသိနိုင်ပေ။

အကယ်၍ သတိလစ်သွားသလို ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ပါက သူမသည် တကယ်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အချို့လူများက ကုဟွိုင်အန်းသည် လူသားဆန်မှု နည်းပါးသည်ဟု ခံစားရသည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ လဲကျသည်ကို မကြည့်သင့်ဘဲ လက်ကမ်းပြီး ကူညီပေးသင့်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

အများစုကမူ အလွန်ကျေနပ်ကြသည်။ ဥက္ကဌကုသည် အမျိုးကောင်းသား ဂုဏ်သိက္ခာကျင့်ဝတ်ကို တကယ်ပင် လိုက်နာသည်။

အမျိုးကောင်းသားတစ်ဦးသည် ဤစကားလေးခွန်းကို သူ၏ အရိုးထဲတွင် ထွင်းထုထားရမည်။ သူတို့သည် ဥက္ကဌကု၏ ဇနီးအား အနည်းငယ် မနာလိုစိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

ကျိုးချင်းလျန့်ကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ကုဟွိုင်အန်းသည် ကုကျစ်နန်၏ ဘေးခန်းတွင် ထားရှိရန် ဆေးရုံအား ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှန်းတန်အား လုပ်ကြံရန် ကြံစည်နေကြသည်ဖြစ်ရာ ဘေးချင်းကပ် နေထိုင်ခြင်းက ပိုမို အဆင်ပြေစေလိမ့်မည်။

ရှန်းတန်သည်ကား ဤအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။

ငယ်စဉ်က ကုကျစ်နန် လုပ်ခဲ့သော မကောင်းမှုများ၊ ဥပမာ - သူက တမင်တကာ လဲကျပြီး ကုဟွိုင်အန်းက တွန်းချသည်ဟု မှားယွင်းစွပ်စွဲခြင်း၊ သူက ပစ္စည်းများ ခွဲပြီး ကုဟွိုင်အန်းက ခွဲသည်ဟု မှားယွင်းစွပ်စွဲခြင်း စသည်တို့ကို သိရှိရပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် သူ့နာမည်ကို ကြားတိုင်း သူမ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ရိုက်နှက်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်းတန်သည် ဆေးရုံတွင် ကုကျစ်နန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုခြင်း မရှိတော့ပေ။ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်ပင် ဖြစ်ပါစေ သူမ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုစိတ် မရှိတော့ချေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ မသိခဲ့တာက ကုကျစ်နန် သူ့ကို စွပ်စွဲတိုင်း ကုဟွိုင်အန်းက တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် လက်စားချေခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သူ လုပ်ခဲ့တာမှန်း သိသော်လည်း သက်သေအထောက်အထား မရှိသောကြောင့် သူ တိတ်တဆိတ်သာ သည်းခံနေခဲ့ရသည်။

သို့သော် ရှန်းတန် သိရင်တောင် သူမ ဘာမှ ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စတင်ခဲ့သူကတော့ အောက်တန်းကျသူပင် ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ကြာပန်းဖြူလေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး ရှန်းတန်က သူမ မည်မျှပင် လုပ်ဆောင်စေကာမူ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးအတွက် ကုဟွိုင်အန်းအပေါ်မှာသာ မူတည်နေသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို နှစ်သက်ပါက သူမ အောင်မြင်မည်မှာ သေချာသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို မနှစ်သက်ပါက သူမ မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တကယ်တော့ အမျိုးသားများသည် ထင်သလောက် မိုက်မဲကြသည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တကယ် နှစ်သက်ခြင်း ရှိ မရှိကိုလည်း မြင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသေးသည်။

လူအများစုက မသိချင်ယောင်ဆောင်နေကြသည်မှာ မရေမရာ ခံစားမှုနှင့် ချစ်ခင်ခံရသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အချိန်သည် မကြာမီ ညစာစားပွဲ ကျင်းပမည့် ညသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရှန်းတန်သည် လော့ချန်အား ကြိုတင်ပြောထားပြီးဖြစ်သည်… သူမ လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် လော့ချန်သည် ကုမျိုးရိုးနာမည်ရှိသူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောဆိုရန် တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုသူ ရွေးချယ်ထားသော နေရာသည် ရှန်းတန် ယနေ့ည တက်ရောက်နေသော ညစာစားပွဲ၏ အောက်ထပ်တွင် ဖြစ်နေသည်။

"ခဏ၊ ဒီလိုဆိုတော့ ငါ လာနိုင်လောက်မယ်လို့ ထင်တယ်။"

ဓာတ်လှေကားနှင့် သွားမည်ဆိုလျှင် အများကြီး အားစိုက်ထုတ်ဖို့ မလိုပေ။

"ဒါဆို မင်းကို အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေလိုက်မယ်။"

ရှန်းတန်သည် ဖုန်းချပြီးနောက် သူမ၏ စတိုင်လ်ကျအောင် ပြင်ဆင်ခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

အရာရာ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ကုဟွိုင်အန်းသည် အဆင်သင့်စောင့်နေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် အနက်ရောင်အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လည်စည်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်ကြယ်သီးများသည် သူမ၏ ဂါဝန်နှင့် အရောင်အဆင်း တူညီနေသည်။

ရှန်းတန်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဒါကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဝတ်စုံတွေက စုံတွဲဝတ်စုံတွေလိုပဲ။

သူမသည် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားရင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ အရပ်ကွာခြားချက်ကို တိတ်တဆိတ် နှိုင်းယှဉ်နေသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် တကယ်ပင် အရပ်ရှည်သည်။

"စောင့်နေရလို့ အားနာလိုက်တာ၊ သွားကြရအောင်။"

"သွားကြရအောင်။"

အခြားတစ်ဖက်၊ ကုဆေးရုံတွင်…

ကျိုးချင်းလျန့်သည် တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် ကိုယ်ရံတော်များကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အသက်ရှူနေသည်။

"ကျွန်မကို ဖြတ်သွားခွင့်ပြုပါ၊ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ချင်တယ်။"

ထိုလူသည် ကြေးနန်းတိုင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ပြန်လည်ငြင်းဆန်ခြင်းလည်း မရှိ၊ သဘောတူခြင်းလည်း မရှိပေ။

သို့သော် ကျိုးချင်းလျန့် အပြင်သို့ ထွက်သွားမယ်ကြံရွယ်တိုင်း သူက လာရောက် တားဆီးသည်။

"ဒါက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်နေတာပဲ။"

ကျိုးချင်းလျန့်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေချင်နေပြီ။ သူမ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြိုးစားခဲ့သည်၊ တောင်းပန်ပြောလို့လည်း အသုံးမဝင်သလို ခြိမ်းခြောက်လို့လည်း မအောင်မြင်ပေ။

ယနေ့ ဤတံခါးမှ သူမ ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။ သူမ ဖျားချင်ယောင် မဆောင်သင့်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူမ ဆေးရုံတွင် ပိတ်မိနေပြီး ထွက်၍ မရတော့ပေ။

အချိန်တွေက တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ကျိုးချင်းလျန့် အရှုံးပေးလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ရှင် အသံလေးပြုပေးနိုင်မလား။"

"ဩ...။"

ကျိုးချင်းလျန့်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှင်က အအ မဟုတ်ဘူးပေါ့။"

"ရှင့်ကို ဘယ်သူ စေလွှတ်တာလဲ။ ကုဟွိုင်အန်းလား ဒါမှမဟုတ် ရှန်းတန်လား။"

"မပြောဘူးလား။ ဟားဟား၊ ကောင်းပြီ၊ ရှင်က တကယ် ခံနိုင်ရည်ရှိတာပဲ။"

“ဟင့်အင်း၊ ရှင် စကားမပြောဘဲ ဘယ်လောက် အကြာကြီး နေနိုင်မှာတဲ့လဲ။”

ဤအခြေအနေတွင် ကျိုးချင်းလျန့်သည် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ချေ။ သူမ အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤညစာစားပွဲအတွက် ဖိတ်စာ ရယူနိုင်ဖို့ အလွန်ခက်ခဲသည်။ အဆိုပါ ညစာစားပွဲသို့ အဆင့်အတန်းနှင့် နောက်ခံ မရှိသူများ လုံးဝ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဦးလေးကုက အစက သူမကို ကုဟွိုင်အန်းနှင့်အတူ ဝင်ရောက်ရန် ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမ သွားရောက်ရန် အခွင့်အရေးပင် ရတော့မည်မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

သူမကို ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားရန် ကုဟွိုင်အန်းက အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရခြင်းကို သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

သူမ ကုဟွိုင်အန်းကို နှစ်သက်သော်လည်း ထိုထက်ပို၍ သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးကို ပိုမို နှစ်သက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်က ဘာဖြစ်လို့ ပေါ်ရတာလဲ။

ကျိုးချင်းလျန့်က ဒါကို တွေးလေလေ၊ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်သည်။ ရှန်းတန်သာ မရှိပါက ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို ဤသို့ ဆက်ဆံမည် မဟုတ်ပေ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မရှိလျှင်ပင် ဦးလေးကု၏ အကြံပြုချက်အရ သူမကို လက်ထပ်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်းတန်၊ ရှန်းတန်၊ နင် ဘာဖြစ်လို့ မသေသွားရတာလဲ။