အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း ( ၆၇ ) – မိန်းမနဲ့ အချိန်ဖြုန်းချင်တယ်

ဤညစာစားပွဲသည် ရှန်းတန် ယခင်တက်ရောက်ခဲ့သော ပွဲများထက် ပိုမို ခမ်းနားကြီးကျယ်သည်။ ဤနေရာရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် အဆင့်အတန်း ပိုမို မြင့်မားကြပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူခြင်း မရှိကြပေ။ လူတိုင်းသည် ပဋိပက္ခများကို ရှာဖွေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများကို ရှာဖွေရန်သာ ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ တွဲလျှောက်လာရာ အတော်လေး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်ကို ဦးစွာ လူကြီးနှစ်ဦးအား နှုတ်ဆက်စေခဲ့သည်၊ "ဦးလေး၊ အန်တီ၊ ဒါ ကျွန်တော့်ဇနီး ရှန်းတန်ပါ။"

"တန်တန်၊ ဒါ ဦးလေးရှန်းနဲ့ အန်တီရှန်းပါ။"

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ဦးလေးနဲ့ အန်တီ။"

"အို၊ ဘယ်လောက်တောင် လိမ္မာလောက်တဲ့ မိန်းကလေးလဲ" ဟု အန်တီရှန်က ပြောရင်း သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို ချွတ်၍ ရှန်းတန်၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး၊ တန်ဖိုး အရမ်းကြီးတယ်" ရှန်းတန်သည် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ချင်သော်လည်း အားသုံးရဲခြင်း မရှိပေ။

"ကောင်းလိုက်တာ ကလေးမ၊ မငြင်းနဲ့။ ဟွိုင်အန်းက ငါ့သားအရင်းလိုပဲ၊ သူ့ကို ကြီးပြင်းလာတာ မြင်ခဲ့ရတာ" ကုဟွိုင်အန်းကလည်း ရှန်းတန်အား လက်ဆောင်ကို လက်ခံရန် အချက်ပြခဲ့သည်။

ထို့နောက် အန်တီရှန်သည် မကျေနပ်ဟန်ဆောင်ကာ "မင်း ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို အသိမပေးတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာပွဲ မလုပ်ရသေးပါဘူး။ မင်္ဂလာပွဲလုပ်ရင်တော့ အန်တီတို့ကို သေချာပေါက် ဖိတ်မှာပါ" ဟု ကုဟွိုင်အန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။"

စကားအချို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြသည်၊ "ဦးလေးနဲ့ အန်တီရဲ့ ကလေးက ကိုယ့်ငယ်သူငယ်ချင်းလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ဘယ်ရောက်သွားမှန်း အခုထိ မသိသေးဘူး။ ကိုယ်အချိန်ရရင် သူ့မိဘတွေကို သွားတွေ့ပြီး အဖော်လုပ်ပေးဖြစ်တယ်။"

သူလုပ်ပေးနိုင်တာ သိပ်မရှိဘူး၊ သူ့သူငယ်ချင်းကိုယ်စား သူငယ်ချင်း၏ မိဘနှစ်ပါးကို ကြည့်ရှုပေးဖို့ပဲ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် ဒီနောက်ကွယ်မှာ ဒီလို ဇာတ်လမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ ချက်ချင်းပင် "နောင်ကျရင် ကျွန်မလည်း သူတို့ကို ပိုသွားတွေ့ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်လုံးများရှိ အပြုံးကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန်သည် သူမ လှည့်ဖြားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လူများစွာသည် သူတို့ထံ တက်ကြွစွာ လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လုပ်ငန်းသုံး အပြုံးကို ပြုံးထားခဲ့သည်။

နောက်ထပ်လူအချို့နှင့် ထပ်မံ တွေ့ဆုံပြီးနောက် ရှန်းတန်၏ ခြေသလုံးကြွက်သားများသည် မတ်တပ်ရပ်နေရတာ ကြာလာသောကြောင့် နာကျင်လာသဖြင့် သူမ၏ အနေအထားကို ပိုမို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် မသိစိတ်ဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမ၏ လုပ်ဆောင်မှုလေးများကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်းက ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အနားယူရန် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ကျွန်မ ဒီမှာ ထိုင်စောင့်နေမယ်လေ။"

ရှန်းတန်သည် အစားအသောက်အချို့ကို ယူကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများကို သုံးဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

များမကြာမီ လှပပြေပြစ်စွာ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ထားသော အမျိုးသမီးအချို့သည်လည်း သူမ၏ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။

"မင်္ဂလာပါရှင်။ ဒီမှာ ထိုင်ရင် ကိစ္စမရှိဘူးမလားရှင့်။”

"ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

ထို့နောက်တွင် ဤအမျိုးသမီးများက မြှောက်ပင့်ပေးသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် စကားပြောဆိုလာကြသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ မည်သူဖြစ်သည်ကိုပင် မေ့လောက်အောင် ချီးမွမ်းခံရသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမသည် သူတို့ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးမွမ်းပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကုဟွိုင်အန်းကြောင့်သာ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက "မစ္စကုရဲ့ မျက်နှာပေါက်က အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေပုံပဲ" ဟု ပြောလာသည်အထိပင်။

ထိုအခါမှသာ ရှန်းတန်သည် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ တစ်နေရာရာမှာ ဆုံဖူးကြပါလိမ့်မယ်။"

ဤအမျိုးသမီးများသည် အွန်လိုင်းမှ အကြောင်းအရာများကို အာရုံစိုက်မည်ဟု သူမ မထင်ပါ။ သူမ မည်သူဖြစ်ကြောင်းပင် သိမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီးနောက် သူမ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

အမျိုးသမီးများသည် အဝတ်အစား၊ လက်ဝတ်ရတနာ၊ အသားအရေထိန်းသိမ်းမှု၊ ကိုယ်အလေးချိန်လျှော့ချခြင်း၊ အမျိုးသားများ၊ ကလေးများနှင့် ကောလာဟလများ၊ အမျိုးသမီးများကြား ပုံမှန်စကားပြောဆိုသည့် အကြောင်းအရာများကို ဆက်လက် ပြောဆိုနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့ အချင်းချင်း ရင်းနှီးမှု မရှိသေးသောကြောင့် ပထမဆုံး အကြောင်းအရာ နှစ်ခုကိုသာ ဆွေးနွေးကြသည်။

ရှန်းတန်သည် ထိုအမှတ်တံဆိပ်များကို နားမလည်သောကြောင့် သူမ စိတ်ဝင်စားမှု လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် သူမ ထုတ်မပြခဲ့ပေ။

ရံဖန်ရံခါတွင် သူမသည် လူအုပ်ကြားတွင် ထင်ရှားစွာ ရပ်နေသော ကုဟွိုင်အန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ရှေ့တွင် မရပ်မနား ဦးညွှတ်နေသော အမျိုးသမီး ဝန်ဆောင်မှုပေးသူတစ်ဦးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှန်းတန်၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ ဒါက ဝတ္ထုတွေထဲကလို ဆင်းရဲပြီး ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်တဲ့ မိန်းကလေးက CEO ရဲ့ အဝတ်အစားအပေါ် ဝိုင်မှားဖိတ်ပြီး သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား။

ရှန်းတန်သည် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲ သိချင်သောကြောင့် နားစွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့က အလွန်ဝေးကွာနေပြီး တေးဂီတက အသံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန် ထိုဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက နားလည်ဟန်ဖြင့် "ဒီလောက်ကြာအောင် ထိုင်နေရတာ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ လမ်းလျှောက်ရအောင်လေ" ဟု အကြံပြုသည်။

"အကြံကောင်းပဲ။"

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ လက်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော မီနီကိတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ တစ်ထိုင်တည်း မြိုချလိုက်သည်။

မဖြုန်းတီးပါနှင့်၊ မလိုချင်ပါနှင့်။ မချွေတာပါက မချမ်းသာဘဲ နေလိမ့်မည်။

သူတို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ရှန်းတန် စကားမပြောမီ ကုဟွိုင်အန်းက သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာဖြင့် "ဇနီးလေး~" ဟု သူမကို ကြည့်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် ဤခေါ်ဝေါ်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အို ဘုရားရေ၊ ကုဟွိုင်အန်း တကယ်ပဲ ချစ်စရာကောင်းအောင် လုပ်နေတာလား။

သူ ဘယ်လောက်တောင် သောက်ထားလို့လဲ၊ သူ့မျက်နှာကလည်း နီရဲနေတာပဲ။

ရှန်းတန်၏ နားများ မသိစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမ၏ နားများ ပူနွေးလာပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူများ၏ စနောက်ကျီစယ်သောအကြည့်များအောက်တွင် တည်ငြိမ်သလို ဟန်ဆောင်ရင်း သူမက "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့် အဝတ်အစား..." သူတို့က စုံတွဲဝတ်စုံ ဝတ်ထားကြသည်။

တကယ်ပင် ရှန်းတန်သည် သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ဝိုင်နီ စွန်းထင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီး ဝန်ဆောင်မှုပေးသူသည် မရပ်မနား ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်နေသည်၊ "ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်၊ ကျွန်မ တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျွန်မ ကူညီပြီး သန့်ရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်..."

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာသည် တင်းမာနေသောအခါ အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းသည်။

မိန်းကလေး ငိုတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန်က "ရပါတယ်၊ ဒါလေးပဲ ချွတ်လဲလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ပြန်မဖြေပေ။

သို့သော် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းသည်… သူ မလဲချင်ပေ။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို လိုက်ပို့ပြီး လဲပေးရမလား" ရှန်းတန်က မေးကြည့်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိုနေတဲ့ အဝတ်အစားကို ဆက်ဝတ်ထားတာ မကောင်းဘူးလေ။

"ကောင်းပြီ။" ထိုအခါမှသာ ကုဟွိုင်အန်းက လက်လျှော့လိုက်သည်။

အခြားသူများက စနောက်ကာ "ဥက္ကဋ္ဌကုနဲ့ သူ့ဇနီးက အရမ်း ချစ်ကြတာပဲ" ဟု ပြောကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးထားတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လိုက်ဖက်မှုပဲ..."

"ခဏလေး ခွင့်ပြုပါဦး" ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် အနေရခက်ဖြစ်သော်လည်း ယဉ်ကျေးသော အပြုံးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူတို့ အနားယူရာ နေရာသို့ ရောက်မှသာ ရှန်းတန် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ ရေအနည်းငယ် သောက်ပြီး "ခုနက ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်နေသော ကုဟွိုင်အန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုရင်အုပ်ကြွက်သားများ၊ ဆစ်ပက် (six pack)၊ ထိုခန္ဓာကိုယ်... သူမ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

သက်ရောက်မှုက အရမ်းကြီးမားလွန်းတာကြောင့် ရှန်းတန် ဘာမေးချင်ခဲ့သည်ကိုပင် မေ့သွားခဲ့သည်။

"ဘာ... ဘာလို့ ရှင် အဝတ်ချွတ်ထားတာလဲ။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် ဝမ်းနည်းစွာ နှုတ်ခမ်းဆူကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "အရမ်းပူလို့..."

ဒါက သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အပြုအမူနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ရှန်းတန်၏ စိတ်အလိုက သူ့အပေါ် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ပြောနေသည်။

"လေအေးပေးစက် ဖွင့်ပေးမယ်။"

ရှန်းတန်သည် ရီမုတ်ကွန်ထရိုးကို သွားရှာစဉ်တွင် အနောက်ကနေ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏ သေးငယ်သော ကိုယ်လုံးလေးသည် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ခွန်အားကြီးမားသော နှလုံးခုန်သံများကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...။

ရှန်းတန်၏ အသံသည် မသိစိတ်ဖြင့် တင်းမာလာသည်၊ "ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

စကားလုံးများ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ်ပင် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဘာလို့ သူမ ဒီလောက် ဟန်ဆောင်တဲ့အသံ ထွက်နေရတာလဲ။

"ဇနီးလေး~" ရှန်းတန်၏ နားများ ထိန်းချုပ်မရစွာ တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားသွားသည်။ စကားပြောတဲ့အခါ ဒီလောက် နီးနီးကပ်ကပ် ရပ်စရာ မလိုဘူး မဟုတ်လား။

ကုဟွိုင်အန်း တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်လောက်တောင် သောက်ထားတာလဲ၊ ကျွန်မကို လွှတ်ပေးဦး" ရှန်းတန်သည် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ ဘဝနှစ်ခုတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနီးဆုံး ထိတွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ တကယ်ပဲ မူးနေတာလား။ သူ ဘယ်လို ဒီလိုမျိုး မတူခြားနားတဲ့ မျက်နှာ နှစ်ခု ရှိနေရတာလဲ။

ပင်ကိုစရိုက်ကွဲလွဲမှုက အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းပေမဲ့... သူ သတိရလာတဲ့အခါ ဒါကို မှတ်မိဦးမလား၊ နောက်မှ စိတ်အိုက်နေမလား သူမ တွေးမိသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို ရှန်းတန်၏ ပခုံးတွင် ထောက်ထားရင်း "ဇနီးလေး၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်သင်းရနံ့လေးက အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

အခြားသူ တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ပါက လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှောင့်ယှက်မှုဟု မှတ်ယူခံရလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒါက ကုဟွိုင်အန်း...

ရှန်းတန်သည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေကြောင်းသာ ခံစားရသည်။ "ကျွန်မ ရေမွှေးဆွတ်ထားတာ။"

"ရေမွှေး မဟုတ်ဘူး..." ကုဟွိုင်အန်းသည် ခွေးကလေးတစ်ကောင်လို တရှိုက်မက်မက် အနံ့ခံရင်း "မင်းရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့ပဲ။" ဟု ပြောလာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် ဤမျှ ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုကို မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ သူ၏ လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ရှင် အဝတ်အစားကို မြန်မြန်လဲလိုက်ပါဦး၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသော ခွေးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။ "ဇနီးလေးနဲ့ ဖက်အိပ်ချင်တယ်..."

ရှန်းတန်သည် သူ မူးနေသောအခါ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် တွယ်ကပ်နေမှန်း နားမလည်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် အပြင်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် အကြာကြီး ဆက်နေဖို့ မကောင်းပေ။

"ရှင် အဝတ်အစားကို အရင် လဲလိုက်။ အိမ်ရောက်မှ များများဖက်၊ ဟုတ်ပြီလား" ဟု ရှန်းတန်က သူ့ကို ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

အခန်း ( ၆၈ ) – ငါ အနမ်းခံလိုက်ရတာလား

ကုဟွိုင်အန်းသည် အောက်ထပ်သို့ ပြန်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေမရှိတော့သဖြင့် ရှန်းတန် အိမ်သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကားပေါ်ရောက်မှ သူမ တစ်ခုခုကို မေ့သွားမိကြောင်း သတိရလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ အရေးမကြီးလောက်ပါဘူးလေ။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ကားပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေစဉ် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကားပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော အလင်းရောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ရှန်းတန်သည် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကျွတ်စ်... ကျွတ်စ်၊ သူ တကယ့်ကို အရမ်းချောတာပဲ။

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက နမ်းချင်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

ဤသို့ တွေးရင်း ရှန်းတန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်တောင်များ ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် စေ့ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန် အလျင်အမြန် ပြန်ဆုတ်လိုက်ရာ ကုဟွိုင်အန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် "ဇနီးလေးက ကိုယ့်ကို မနမ်းချင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ အမြီးကို နင်းမိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး "ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ရှင့်ကို နမ်းရမှာလဲ၊ ရှင့်ကို နမ်းဖို့ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူး။"

ရှန်းတန် အလွန်အကျွံ တုံ့ပြန်မိသည် ထင်သည်။ ယာဉ်မောင်းပင် နောက်လှည့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် မျက်ခုံးများကြားတွင် အနည်းငယ် တွေဝေနေဟန်ဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဇနီးလေးက ကိုယ့်ကို နမ်းချင်တယ်လို့ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်..."

"ရှင် နားကြားမှားတာ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို နမ်းဖို့ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူး။"

ကုဟွိုင်အန်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူ ဇနီးလေးက သူ့ကို နမ်းချင်တယ်လို့ ပြောတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်၊ "ဒါဆို ကိုယ့်ဇနီးလေးကို နမ်းလို့ရမလား။"

ရှန်းတန် "မရဘူး" ဟု ပြောခါနီးတွင် ကုဟွိုင်အန်း ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့ကာ တိုးဝင်လာသည်။

သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ ထိတွေ့မိသွားသည်။ နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့သည်။ ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ကျောရိုးများ ထုံကျင်ဖွယ်ရာ နှစ်သက်မှုဖြင့် တုန်ယင်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးသား ကျယ်လောင်စွာ ခုန်နေသည်။

သူမ အနမ်းခံလိုက်ရတာလား။

အနမ်းခံရတာလား။

အနမ်းခံရတာလား။

ဒီအချိန်မှာ ရှန်းတန်သည် အတွေးများ လွင့်မျောနေရန် အချိန်ရနေသေးသည်။ ဒါက နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းရတာမျိုးပေါ့။ ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ဖော်ပြထားတာနဲ့ မတူဘူး။

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ ဘာလုပ်နေလဲ တကယ် မသိပါ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး "ဇနီးလေးက အရမ်းချိုတယ်..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချိုတယ်တဲ့လား၊ ဘယ်မှာလဲ။

ရှန်းတန် လန့်ပြီး နောက်သို့ ရုတ်တရက် ဆုတ်လိုက်ပြီး ပါးရဲရဲဖြင့် အလျင်အမြန် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကားထဲရှိ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကာဆီးထားသည့် ဖန်သားက သူမ မသိဘဲ နိမ့်ဆင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

ခုနက သူ မြင်သွားတာလား။

ရှန်းတန် အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက လိင်စိတ်မရှိသူလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒါက မတူသလို ဖြစ်နေတာလဲ။

သူတို့နှစ်ဦးကြား မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်းက သူမအပေါ် အနည်းငယ်မျှ နှစ်သက်စိတ် ရှိနေနိုင်သည်ဟု သံသယမဝင်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်ရင်း ရှန်းတန် အနည်းငယ် ရေငတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ဇနီးလေး ထပ်နမ်းချင်သေးလား။"

"မရဘူး" ရှန်းတန် ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာကို သူမ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူ့မျက်နှာကို ခဏတာ မမြင်ချင်သေးပေ။

မကြာမီ ကားက အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းကို မစောင့်ဘဲ ဝမ်းသာအားရ ဆင်း၍ သူမအခန်းသို့ အပြေးပြန်သွားသည်။

အစ်မထောင်က ရေချိုးကန်တွင် ရေများ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ရှန်းတန် ရေစိမ်ကာ သူမကိုယ်သူမ သေချာ ဆေးကြောပြီး အသားအရေထိန်းသိမ်းရေးပစ္စည်းများ သေချာစွာ လူးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ဒါက အနမ်းတစ်ခုပဲ၊ ရယ်စရာကောင်းတယ်၊ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။

တိတိကျကျ ပြောရရင် ကုဟွိုင်အန်းသာ အမြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အကျင့်စရိုက်အရ ဒါက သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရမဲ့ တစ်ခုတည်းသော အနမ်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဤသို့ တွေးရင်း ရှန်းတန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ကြိုးတစ်လုံးညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် ထွက်လာပြီး အိပ်ရာဝင်ဖို့လုပ်စဉ် လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် လှမ်းထွက်လာရာ ရှန်းတန်သည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ကုဟွိုင်အန်းနှင့် စောင် နှစ်ခုစလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူလည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

ကုဟွိုင်အန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ သူက အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

သူ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့မျက်ခုံးများကို ညှစ်လိုက်သည်၊ "ကိုယ် ဒီကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ။"

သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ယခင်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် စိတ်ပျက်မိသလား သို့မဟုတ် အခြား တစ်ခုခု ခံစားရသလား မပြောနိုင်ပေ။ သူမ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း "ဒါ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ရှင် သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒါ ရှန်းတန်၏ အိပ်ခန်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများ ခဏတာ တွန့်ကြုတ်သွားပြီးမှ ပြေလျော့သွားသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ် ဘာမှ မလုပ်မိပါဘူး မဟုတ်လား။"

"ဘာမှတော့ မလုပ်မိပါဘူး။" ရှန်းတန် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လိမ်လိုက်သည်။

[လူယုတ်မာ]

[လူယုတ်မာကြီး]

[အား... သူ ဘာမှ မမှတ်မိဘူးဆိုတာက မဖြစ်သင့်ဘူး။]

သူမ၏ အတွင်းစိတ်အသံကို ကြားသောအခါ ကုဟွိုင်အန်း ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူ တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ခဲ့မိတာလဲ။

သူ သေသေချာချာ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ သူ သူမကို နမ်းခဲ့မိတာကို ယောင်ဝါးဝါး သတိရမိသည်...။

နေပါဦး၊ သူ သူမကို နမ်းခဲ့တာလား။

ကုဟွိုင်အန်းသည် တည်ငြိမ်ချင်ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နားရွက်ဖျား နီရဲနေခြင်းက သူ့ကို လုံးဝ သစ္စာဖောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ရှန်းတန်က သူ့ကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ကုဟွိုင်အန်းက ရှင်းပြချင်သော်လည်း ရှန်းတန်က သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တံခါးဝသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်၊ "ဒါ ကျွန်မအခန်း၊ ရှင် ထွက်သွား။"

ထိုသို့ ပြောပြီး သူမ တံခါးကို ဒုန်းခနဲ အသံမြည်အောင် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် အခန်းတံခါးဝတွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် သူ့နားထင်ကို ဖိထားသည်။ သူ့ခေါင်းက အတော်လေး နာကျင်နေသေးသည်။ သူ၏ အရက်ခံနိုင်ရည်အားမှာ များသောအားဖြင့် ကောင်းမွန်ပြီး ဝိုင်နီအနည်းငယ်က သူ့ကို ဒီလို ထိခိုက်စေလေ့ မရှိပေ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပုံပဲ။

သူ့လူများကို ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းခိုင်းရမည်။

သူ နောက်လှည့်အပြီးတွင် အစ်မထောင်နှင့် ဦးလေးဟယ်တို့ လှေကားထိပ်မှနေ၍ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို ချောင်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ဘေးသို့ မကြည့်ဘဲ သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

သူ့အနောက်ကနေ သူတို့၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးသံများ သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသေးသည်။

"သခင်လေးကို သခင်မလေးက ကန်ထုတ်လိုက်ပြီ..."

"ဟူး… သခင်လေးက တော်တော် အသုံးမကျတာပဲ..."

ကုဟွိုင်အန်း - "..."

ကုအုပ်စုဆေးရုံတွင်…

ကျိုးချင်လျန်သည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ညစာစားပွဲ ပြီးခါနီးပြီ။ သူမ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ရုတ်တရက် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

သူမ ပုံမှန်လို တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးခြင်းနှင့် မတူဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုယိုခဲ့သည်၊ သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှာရည်နှင့် မျက်ရည်များ စီးကျသည့်အထိ အော်ဟစ်ငိုယိုခဲ့သည်။ ကိုယ်ရံတော်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဘယ်ညာ လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမအား တစ်ရှူး အချို့ ပေးလိုက်သည်။

"မငိုနဲ့။"

"ငိုလို့လည်း မရဘူး။ ရှင် ကျွန်မကိုလည်း အပြင် မထွက်ခိုင်းနိုင်ဘူး။" ကျိုးချင်လျန်၏ အသံ တိမ်ဝင်သွားပြီး သူမ ပို၍ပင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

သူမ ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းလိုက်မလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်မိတာ မှားသလား။

အခြေအနေမကောင်းသော မိသားစုတွင် ကြီးပြင်းလာသောကြောင့် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြေခံမူတစ်ခုကို နားလည်ခဲ့သည်။ သူမ လိုချင်သည့် အရာကို ရရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုရမည်။ မဟုတ်လျှင် လုံးဝ မတွေးပါနှင့်။

သူမသည် နစ်နာသူပုံစံ လုပ်ဆောင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သော်လည်း ပုံမှန်မူအတိုင်း လိုက်နာခြင်း မရှိသော ကုဟွိုင်အန်းကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမ တွေးလေလေ၊ ပို၍ ဝမ်းနည်းလာလေလေပါပဲ။ သူမသည် ရုတ်တရက် နံရံကို ပြင်းထန်စွာ အကြိမ် အနည်းငယ် ထုနှက်လိုက်သည်။

“ငို... ငို... ငို... ငိုနေတာ မပြီးတော့ဘူး။”

အဆိုပါ အသံသည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသော်လည်း ကျိုးချင်လျန်သည် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို စဉ်းစားဖို့ စိတ်မရှိသေးပေ။ သူမ မျက်ရည်ကို သုတ်ပြီး "ကျွန်မ ဆေးရုံကနေ ထွက်မသွားဘူး၊ ဘေးအခန်းကို သွားတာကတော့ ကိစ္စမရှိဘူးမလား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကိုယ်ရံတော်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူမ ထွက်သွားသည်။

ဘေးအခန်းသို့ သွားရောက်ကာ တံခါးကို ကျယ်လောင်စွာ ထုနှက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ တွန်းဖွင့်ဝင်ရောက်ကာ "ရှင် အော်လိုက်တာလား။"

ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသူကို မြင်လိုက်သောအခါ ကျိုးချင်လျန်၏ အသံ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံးဝ ထွက်မလာတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘော့စ်ကု၊ ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ကုကျစ်နန်လည်း ကျိုးချင်လျန် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ ပုံမှန်လို မဟုတ်ဘဲ အလွန် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသည်။

"မင်းရော၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ထပ်ရောက်နေတာလဲ" ကုကျစ်နန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ခုနက အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေက မင်းဆီကလား။"

ကျိုးချင်လျန် အတော်လေး နေရခက်သွားသည်။ "မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး။"

"မင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေတောင် မခြောက်သေးဘူး။"

ကျိုးချင်လျန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်း၍ သူမ၏ မျက်နှာကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုကျစ်နန်၏ လှောင်ပြောင်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားရင်း ဆံပင်များကို နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်၊ "ရှင် ဆေးရုံမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ရှန်းတန်ကို ဖြားယောင်းမယ်လို့ ရှင် မပြောခဲ့ဘူးလား။ ရှင် မအောင်မြင်ခဲ့တာလား။"

အမျိုးသားများ "မအောင်မြင်ခြင်း" ဟူသော စကားလုံးကို လက်မခံနိုင်ဘူး။

ပြီးတော့ အခု ဥကွဲသွားသော ကုကျစ်နန်လိုလူမျိုးက ဒီစကားလုံးကို ပို၍ပင် မကြားချင်ဘူး။

သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက တခြားသူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားသလိုမျိုး ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကုကျစ်နန်သည် ဘေးစားပွဲမှ သစ်သီးခြင်းတောင်းကို ဆွဲယူကာ သူမအား ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"ထွက်သွား၊ ထွက်သွား။"

"ရှင် ကျွန်မကို ရိုက်ရဲတယ်။"

ကျိုးချင်လျန်သည် ဤမျှ မကျေနပ်မှုကို ယခင်က တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ ကြမ်းပြင်မှ ပန်းသီးအချို့ကို ကောက်ယူကာ ကုကျစ်နန်အား ပြန်လည် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ပန်းသီးတစ်လုံးက ထိခိုက်ထားသော နေရာတည့်တည့်ကို မှန်သွားခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ထိခိုက်လွယ်သော နေရာအား ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ခံရတာကြောင့် ကုကျစ်နန်၏ မျက်ဖြူလှန်သွားပြီး ချက်ချင်း သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင်လျန်သည် အထင်သေးစွာဖြင့် "တော်တော် အားနည်းတာပဲ" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။