အခန်း (၇၉-၈၀)

အခန်း ( ၇၉ ) – နောက်ဆုံးတော့ ငါ့လို ငယ်ချစ်တစ်ယောက်က ကောင်းကင်က နတ်သမီးတစ်ပါးကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူးလေ။

ကုဟွိုင်အန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်၊ "တကယ်ပဲ မင်းအန်တီက လာခိုင်းလို့လား။"

သူ ဘယ်လိုမှ ရှန်းတန်က ဒီလိုလုပ်မဲ့သူမျိုးလို့ မထင်မိဘူး။

ဒါ့အပြင် တကယ်လို့ သူမကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့တာဆိုရင်တော့ ပိုလို့တောင် ကောင်းသေးတယ်။

ကုဝူယန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။ "ဪ ဘယ်သူ အမိန့်ပေးတယ်ဆိုတာကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် တခြားသူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွန်တော့်အန်တီ မဖြစ်စေချင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ သူ့ကို အစ်မလို့ မခေါ်တော့ဘူးလား။"

ကုဝူယန် နှာခေါင်းပွတ်သည်၊ "အခြေအနေ မတူဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ပြောတာပဲ၊ အရေးမကြီးပါဘူး။"

ခဏအကြာတွင် ကုအန်းရန်က တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ပြေးလာပြီး ကုဝူယန်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲကာ ထွက်သွားဖို့ ပြင်သည်၊ "အစ်ကို၊ ကျွန်မ ပြောစရာတစ်ခု ရှိတယ်..."

ကုဝူယန်ကတော့ သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ကုအန်းရန်ကို ဆွဲပြန်လိုက်သည်၊ "ဘာလဲ၊ ငါ အခု အလုပ်ရှုပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား။"

"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးပဲ။"

"ဘာအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလဲ" ကုဟွိုင်အန်းက မေးလိုက်သည်။

သူ ရှန်းတန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ ဘာမှ ဖြစ်နေပုံမပေါ်ဘူး။

ကုအန်းရန်က ပြောသင့် မပြောသင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေတုန်း ကုဟွိုင်အန်းက "ဟင်" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မတို့အစ်မကို Cute Baby Charge Forward ဆိုတဲ့ ရသစုံရှိုးမှာ ပါဝင်ဖို့ ဖိတ်ချင်နေတာ၊ အဲဒီအစီအစဉ်က အရမ်း ကြည့်ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအစ်မက ကျွန်မတို့ဆီ မကောင်းတဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုတွေ ယူဆောင်လာမှာကို ကြောက်လို့ တိုက်ရိုက် ငြင်းလိုက်တယ်..."

ကုအန်းရန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ "ကျွန်မ တကယ် သွားချင်တယ်..."

တကယ်တော့ သူမ သိပ်သွားချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမအစ်မသာ သွားရင် အစ်မရဲ့ အလုပ်ကို နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထိုအမျိုးသမီးက ပြောတာကို ကြားလိုက်ရလို့ပါ။

သူမ တစ်ခါတလေ ဝေ့ပေါ်မှာ ဝင်ကြည့်ရင် သူမတို့ အစ်မကို ဆဲနေတဲ့သူတွေ အများကြီး တွေ့ရတယ်။

သူမ အစ်မ ဒီလို ဖြစ်နေတာကို မမြင်ချင်ဘူး။ သူမ အစ်မကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးချင်တယ်။ အစ်မကို မြင်ရင် လူတိုင်း သေချာပေါက် ကြိုက်ကြမှာပဲ။

ကုအန်းရန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိတယ်။

ကုဟွိုင်အန်းက သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ဘူး၊ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သက်ဆိုင်သူကို တိုင်ပင်ရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ရသစုံရှိုးမှာ ပါဝင်ခြင်းရဲ့ ဖြစ်နိုင်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို သူ ပြောပြလိုက်တယ်။

"ဒါတွေပဲ၊ မင်းတို့ သွားချင်သေးလား။"

ကုအန်းရန်နဲ့ ကုဝူယန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး "သွားချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဦးလေး၊ အစ်မကို စည်းရုံးပေးလို့ရမလား။ သမီး အစ်မနဲ့အတူ သွားချင်တယ်။"

ကုအန်းရန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ကုအန်းရန်ရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး "ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ သဘောတူမတူတော့ ငါ မပြောတတ်ဘူး။"

ကုအန်းရန်က သူ့ကို ပျော်ရွှင်စွာ အကြိမ် အနည်းငယ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ "ဦးလေး ပါဝင်မှာဆိုတော့ နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး လုပ်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်။"

ကုဝူယန်လည်း ဘေးကနေ ခေါင်းညိတ်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ငါ့ကို တော်တယ်လို့ ချီးကျူးမနေနဲ့၊ ဒီကိစ္စ လုပ်ဖြစ် မလုပ်ဖြစ်ဆိုတာ အကုန်လုံး သူမပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ မင်းတို့ သွားလို့ မရရင်လည်း သူ့ကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး။"

ကုဝူယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်၊ "အိုး ဦးလေးက အရမ်း စကားများတာပဲ။"

ကုအန်းရန်လည်း နားရွက်ကို ကုတ်သည်၊ "ကျွန်မတို့ အစ်မကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်မတင်ပါဘူး။"

ရှန်းတန် ခဏလောက် စောင့်ပြီးမှ ကလေးနှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ပြီး "မင်းတို့ ဘယ်ကို ပြေးသွားကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိ လုပ်ကြသည်။

"အစ်မ၊ ကျွန်တော် ဟိုနားမှာ အရသာရှိတဲ့ အချိုပွဲတွေ တွေ့တယ်၊ သွားစားကြရအောင်။"

ရှန်းတန်က အရသာရှိတဲ့ အစားအစာအကြောင်း ကြားလိုက်တာနဲ့ အရင်မေးခွန်းကို ချက်ချင်း မေ့သွားပြီး သွားရေကျလာတယ်။

ဒီနေ့ စကတ်နဲ့ လှအောင်လို့ သူမ အများကြီး မစားခဲ့ရဘူး၊ ဒီမှာလည်း အကြာကြီး နေနေရတာဆိုတော့ ဗိုက်ဆာနေပြီ။

"သွားကြရအောင်၊ ဘယ်မှာလဲ။"

သူတို့ သုံးယောက် အစားအသောက်နေရာကို ရောက်လာပြီး စားသောက်ကြတော့သည်။

အစားအစာတွေက ပန်းကန်သေးသေးလေးတွေနဲ့ အမျိုးအစား စုံလင်လှသည်။ ရှန်းတန်မှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စားရင်း အလွန်ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသည်။

"အား၊ ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ။"

"ဒါလည်း ကောင်းတယ်၊ အစ်မ၊ စားကြည့်ပါဦး။"

ကုအန်းရန်က ရှန်းတန်ကို ကိတ်မုန့်တစ်စ အစာကျွေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန် တစ်ကိုက်တည်း မြိုချလိုက်ပြီး မပီမသ ပြောသည်၊ "တကယ် ကောင်းတယ်။"

မနီးမဝေးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်ရင်း စကားဆိုသည်။ "တစ်သက်လုံး အစားကောင်းတွေ ဘာမှ မစားဖူးဘူးလား မသိဘူး၊ ဝက်လို စားနေတာပဲ။"

ကုယွင်အန်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်၊ "နင် ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ၊ မင်းကသာ ဝက်ပဲ။"

ခုနက ပြောလိုက်တဲ့ အမျိုးသမီး အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူမက ကျိုးချင်းလျန့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ "ယွင်အန်း၊ မင်း သူနဲ့ မတည့်ဘူးမလား။"

ကုယွင်အန်းက ခပ်အေးအေး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "ကျွန်မ သူမနဲ့ တည့်တည့်မတည့်တည့် မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ သူမ အခု ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ၊ ကုမိသားစုဝင်ပဲ။ သူမအကြောင်း ဒီလို ပြောရအောင် မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

ကျိုးချင်းလျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှောင်မိုက်သွားပြီး နည်းနည်းတော့ မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

အခု ကုယွင်အန်း ဒီလိုဖြစ်နေတာဆိုတော့ နောက်ပိုင်း ရှန်းတန်ဘက်ကို ပါသွားတော့မှာလား။

မဖြစ်ဘူး၊ သူမ တစ်ခုခု လုပ်ရမယ်။

ဟိုဘက်မှာ ရှန်းတန်က အရမ်းအရသာရှိတဲ့ အချိုရည်တစ်ခုကို တွေ့တော့ ဆက်တိုက် အများကြီး သောက်ချလိုက်မိတယ်။

ရှန်းတန်တစ်ယောက် ဆဋ္ဌမမြောက် ခွက်ကို သောက်နေတုန်း လက်တစ်ဖက် ဆန့်တန်းလာပြီး ခွက်ကို ဆွဲယူသွားသည်၊ "ဒါက ဝိုင်၊ ဆက်မသောက်နဲ့တော့။"

ရှန်းတန်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်၊ "ချိုတယ်၊ ဝိုင် မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါက ဝိုင်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆက်တွဲ အရသာက အရမ်းပြင်းတယ်၊ ဆက်မသောက်နဲ့တော့။"

ရှန်းတန် ခေါင်းလှည့်ပြီး မျက်တောင်ခတ်သည်၊ "ဟင်၊ ကုဟွိုင်အန်းလား။ ရှင့်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ခေါင်းနှစ်လုံး ရှိနေတာလဲ။"

သူမ ပြောရင်း လှုပ်ယမ်းသွားသည်၊ "ဘာလို့ နည်းနည်း မူးနေတာလဲ၊ တကယ်ပဲ ဝိုင်များလား။"

ကုဟွိုင်အန်း ရယ်လိုက်သည်၊ "မင်း မူးနေပြီ၊ ငါ မင်း အနားယူဖို့ ခေါ်သွားမယ်။"

"ကျွန်မ၊ ကျွန်မ မမူးဘူး။"

"မင်း မူးနေပြီ။"

"ကျွန်မ မမူးဘူး။"

"မင်း…"

ကုဟွိုင်အန်း စကားမဆုံးခင် ကုဝူယန်က ကြားကနေ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "ဦးလေး။"

ကုဝူယန် တကယ်ပဲ ဆက်နားထောင်လို့ မရတော့ဘူး။ ကုဟွိုင်အန်းကို နုံအတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလို အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ကာ စကားဆိုလိုက်သည်၊ "ဦးလေး အစ်မကို ခေါ်သွားလိုက်ရုံပဲလေ၊ မူးနေတဲ့သူကို ဘာလို့ အကျိုးအကြောင်းနဲ့ သေချာပြောနေတာလဲ။"

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

"မင်း နားမလည်ဘူး။"

သူ ဒီရှန်းတန်က အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။

သူတို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုက ခုနက နည်းနည်း ကလေးဆန်နေပေမဲ့ပေါ့။

ကုဝူယန် နှုတ်ခမ်းစူကာ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး၊ ဦးလေးက အသိဆုံးပဲ။"

ကုဟွိုင်အန်းက သူ့ခေါင်းကို ခေါက်သည်၊ "လူကြီးကို မလေးမစား။"

"ငါ သူမကို အပေါ်ထပ် ခေါ်သွားမယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း အများကြီး မစားကြနဲ့ဦး။"

ပြောပြီးသည်နှင့် ကုဟွိုင်အန်း လက်ဖျံကို ပင့်တင်ကာ ရှန်းတန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီသွားတော့သည်။

သူ့လက်ဖျံပေါ်က ကြွက်သားကြီးတွေက အရမ်း sexy ကျပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရှန်းတန် မမြင်လိုက်ဘူး။

ကုအန်းရန်၏ ပါးစပ်က ပြည့်နေပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်သည်။

သူတို့သည် အစားမက်သူများ မဟုတ်ကြပေ၊ အိမ်ဟောင်းသို့ ရောက်ရှိကတည်းက ဘက်ပေါင်းစုံတွင် အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ခံနေရသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဒီလို အချိုပွဲမျိုးဆိုရင် သွားပိုးစားမှာစိုးလို့၊ သွားတွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ပဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ တစ်ခါတစ်လေ နည်းနည်းလေးပဲ စားခွင့်ရတာ။

ကုအန်းရန် သွားရည်တွေ ကျနေပြီ။

ကုဝူယန် တချို့ ထပ်ယူပြီး "ညီမလေး၊ ဖြည်းဖြည်းစား။"

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို၊ အစ်ကိုလည်း စား။"

မနီးမဝေးမှာ ကျိုးချင်းလျန့်က ကုဟွိုင်အန်း ရှန်းတန်ကို ပွေ့ချီသွားတာကို မကျေမနပ် ကြည့်နေရင်း သူမရဲ့ သွားတွေ ကျိုးမတတ် အံကြိတ်နေမိသည်။

ကုယွင်အန်းက သူမ အမြင်မှားနေတယ်လို့တောင် ထင်ပြီး မျက်လုံးကို ပွတ်သည်၊ "အစ်မချင်းလျန့်..."

ကျိုးချင်းလျန့်က သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ချက်ချင်း ပြန်ပြင်လိုက်သည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။ ငါ ခုနကပဲ..."

ပြောရင်း သူမသည် ရှိုက်သံများဖြင့် လည်ချောင်းနာသွားခဲ့လေသည်။

ကုယွင်အန်းက ခုနက မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း မေ့ပစ်လိုက်ပြီး အစ်မချင်းလျန့်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာသည်၊ "အစ်မချင်းလျန့်၊ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့..."

သို့သော် သူမ နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများ ပြောမရပေ။

အရင်တုန်းက သူမ ရှန်းတန်အပေါ် အရမ်း မကောင်းတဲ့ သဘောထား ရှိခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှန်းတန်က အစ်မချင်းလျန့်ရဲ့ နေရာကို ယူထားတယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့မိလို့ပဲ။

အခု အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရှန်းတန်အပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားကို မြင်တော့ သူမ သေချာသွားပြီ၊ အစ်ကိုကြီးက ရှန်းတန်ကို အရမ်း ဂရုစိုက်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရှန်းတန်ကို အရမ်း ကြိုက်တယ်ဆိုတာကို သေချာသွားပြီ။

ကုယွင်အန်း အရင်ကလို လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ကျိုးချင်းလျန့်က နောက်ဆက်တွဲကို စောင့်နေတုန်း ကုယွင်အန်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတာကို မြင်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခဏတာ ကြောင်အသွားကြသည်။

ကျိုးချင်းလျန့်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ၊ နည်းနည်းတော့ ရယ်စရာကောင်းနေတယ်။

"အစ်မချင်းလျန့်၊ ကျွန်မ ထင်တယ်..."

ကုယွင်အန်းရဲ့ တုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ ပုံစံက ကျိုးချင်းလျန့်ကို မကောင်းတဲ့ နိမိတ်ပြလိုက်သလိုပင်။

သူမ မျက်လုံးကို စိတ်ပျက်စွာ ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်၊ "မင်း ဘာမှ ဆက်ပြောစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ နားလည်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့လို ငယ်ချစ်တစ်ယောက်က ကောင်းကင်က နတ်သမီးတစ်ပါးကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူးလေ။ ဒီဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တွေကို လှည့်စားမှုတစ်ခုအဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့မယ်..."

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် မျက်ရည်တစ်စက် ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာသည်။

ကုယွင်အန်း အလွန်အမင်း စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။

"အစ်မချင်းလျန့်၊ ကျွန်မ၊ ကျွန်မ ကူညီပါ့မယ်။"

ကျိုးချင်းလျန့် နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေ နဂိုအတိုင်း ကောက်သွားသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘာမှ တိုးတက်မလာဘူး၊ အခုထိ လွယ်လွယ်ကူကူ လိမ်လို့ရတုန်းပဲ။

အခန်း ( ၈၀ ) – ဟားဟား... ဟားဟား...

"ပူလိုက်တာ..."

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ကော်လံကို ဆွဲချွတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့မျှ ချွတ်၍ မရခဲ့ပေ။

သူမသည် မျက်လုံးများကို ဝါးတားတား ဖွင့်လိုက်ပြီး "အင်း... အဝတ်တွေ ချွတ်ပေးပါဦး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရေငှဲ့ပေးနေရင်း ခဏမျှ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကာ တိုးတိုးလေး "ခဏလေး သည်းခံလိုက်၊ လူခေါ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းဆူကာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် "အဝတ်တွေက အရမ်းကျပ်နေတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ အကြည့်သည် အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ ရင်သားများပေါ် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ရှန်းတန်၏ အနည်းငယ် ပူထွက်နေသော ဗိုက်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံး ရပ်တန့်သွားသည်။

ချောင်ဆမ်ဝတ်စုံသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်ထပ်တည်းကျပြီး ကျပ်သိပ်သော ပုံစံဖြစ်ရာ ရှန်းတန်၏ ဗိုက်သည် အလွန်သိသာထင်ရှားနေသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် အနည်းငယ် ကူရာမဲ့သွား၏။ သူမ ဘယ်လောက်တောင် စားခဲ့တာပါလိမ့်။

"ကိုယ် ဖြေလျော့ပေးမယ်။"

သို့သော်လည်း သူသည် ဟိုဟိုဒီဒီ စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ဇစ် ဘယ်မှာရှိသည်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူ့ကိုယ်မှ ချွေးများ စီးကျနေသကဲ့သို့ ရှန်းတန်လည်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"မြန်မြန်လုပ်ပါဦး..." ဟု သူမက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။"

"အိုး၊ အောက်နားလေးမှာပဲ..." ရှန်းတန်က ကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်သော်လည်း ဝတ်စုံ၏ ဇစ်သည် ဖုံးနေသောကြောင့် သူ ရှာမတွေ့ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်​။

သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်ချိနဲ့နေသကဲ့သို့ ခါးလည်း မသက်မသာ ကျပ်တည်းနေပြီး အနည်းငယ် ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားရသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရှန်းတန်အား လာကြည့်သော အမေကုသည် တံခါးခေါက်ရန် ဟန်ပြင်နေသော လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

သူမက ဘေးရှိ ကုချင်အန်းအား ကြည့်ကာ "သွားကြရအောင်၊ ငါတို့ လာတာ အချိန်မကိုက်သေးဘူး ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုချင်အန်းက နှစ်ကြိမ်မျှ နှုတ်ခမ်းတွန့်ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ မောင်လေး ဤမျှ တုံးအနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူမ ဒီအကြောင်းကို ဖြန့်ပြီး လူတိုင်းကို ဝိုင်းလှောင်စေချင်မိသည်။

"ဒီဘက်ခေတ် လူငယ်တွေက အရမ်း စိတ်မရှည်ကြတာပဲ..."

သူတို့ အိမ်တောင် ပြန်မရောက်မချင်း မစောင့်နိုင်ကြဘူး။ ဒီအရွယ်တွေ ဒီလောက်တောင် အားအင်ရှိကြတာပဲ။

နှစ်ယောက်သား အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကြသည်။ အဖေကုက မကြည်သလို နှာမှုတ်လိုက်သည်၊ "ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း ငါ သိသားပဲ။”

အမေကုက သူ့အား စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကောင်းတာ မပြောတတ်ရင် တိတ်တိတ်နေလိုက်။"

အဖေကုက နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံမျှ လုပ်လိုက်သော်လည်း ပြန်မပြောဘဲ ကုချင်အန်းအား စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်း ဘာရယ်နေတာလဲ။ အန်းရန် အန်နေပြီ၊ မင်းက သူ့အမေဖြစ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘူး။"

ကုချင်အန်းက သူမသည်လည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ခံစားရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ခဏလေး၊ အန်းရန် အန်တာလား။

"မေမေ၊ ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်။"

"ငါလည်း နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ နင့်အဖေကို မြင်ရတာ စိတ်တိုတယ်။"

အဖေကု : "..."

ဘဝသည် တကယ်ပင် သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

သူ လျှို့ဝှက်စွာ ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ မကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူတို့ သီးသန့် ဘယ်လိုပြုမူသည်က တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး လူအများရှေ့တွင် မျက်နှာမပျက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်။

အပေါ်ထပ်အခန်းထဲတွင် ကုဟွိုင်အန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းတန်၏ ဝတ်စုံကို ဇစ်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု သူ့မျက်လုံးများရှေ့တွင် လင်းလက်သွားရာ သူ ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ရပြီလား။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ လည်ချောင်းက ခြောက်သွေ့နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ ဘေးနားရှိ ရေခွက်ကို ဆွဲယူကာ တစ်ကျိုက်ကြီး မော့သောက်လိုက်ပြီးမှ ၎င်းသည် ရှန်းတန် ခုနကမှ သောက်ထားသော ရေဖြစ်သည်ကို သတိရသွားသည်။

သူ၏ နားရွက်များ ပို၍ နီရဲလာသကဲ့သို့ မျက်နှာလည်း နီမြန်းလာသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်ကာ မကျွမ်းကျင်သော ခံစားချက်များကို ခံစားရသည်။ ဤသို့သော ခံစားချက်မျိုးကို သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ မခံစားခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှန်းတန်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ သူ့နောက်မှ တရှပ်ရှပ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ချောင်ဆမ်ဝတ်စုံဝတ်စုံကို ချွတ်ထားပြီး လှပသော ဇာအတွင်းခံအစုံသာ ကျန်နေတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်လုံးများ တုန်ယင်သွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး လှည့်၍ စောင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှန်းတန်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။

"ပူတယ်..." ရှန်းတန် ရုန်းကန်သည်။

"မလှုပ်နဲ့။ အဲကွန်း အပူချိန် လျှော့ပေးမယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် အဲကွန်းအဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကောက်ယူကာ အပူချိန်ကို ( ၁၆ ) ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်သို့ တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီပင် အေးစက်သော လေများ ထိုးကျလာသည်။ ရှန်းတန် နောက်ဆုံးတွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ကုဟွိုင်အန်းမှာ မူလက ချွေးများ စိုရွှဲနေသော်လည်း အေးစက်သော လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။

သူသည် သူ့လက်ဖျံကို ပြန်ပင့်တင်ကာ သူ့ဂျာကင်ကို ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး အေးစက်ခက်ထန်သော ကုဟွိုင်အန်း၏ ပုံစံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ကို အပြင်ပန်းအားဖြင့် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီဟု ဟန်ဆောင်ကာ မသိကျိုးကျွန် ပြုလိုက်သည်။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် ရှန်းတန်သည် ဆီးသွားချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူမ မီးဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးစက်နေပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ချက်ချင်းပင် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီး စောင်များကို ဖယ်ရှားကာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် အတွင်းခံသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

"နိုးပြီလား။"

အသံကြားလိုက်သောအခါ ရှန်းတန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကုဟွိုင်အန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် လက်ပ်တော့ပ်တစ်လုံးရှိပြီး ဖန်သားပြင်မှ အလင်းရောင်ကြောင့် သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ထိုသို့ ခံစားရသည်။

"အမ်... ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။"

သူမ တကယ်မေးချင်သည်မှာ သူမ၏ အဝတ်များကို မည်သူက ကူညီချွတ်ပေးခဲ့သလဲဟူ၍ ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ရိုက် မေးဝံ့ခြင်း မရှိပေ။

"မင်း မေ့သွားပြီလား။"

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ လေသံက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ၏ ရေဒါ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားသွားသည်။ ရှန်းတန် ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း "ကျွန်မ အခုထိ နည်းနည်း မူးနေတုန်းပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအမူးပြေဟင်းရည် အရင်သောက်လိုက်ဦး။"

ရှန်းတန် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်းက သူမသည် အတွင်းခံမျှသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး၊ အဝတ်အသစ်စက်စက် ညအိပ်ဝတ်စုံတစ်စုံကို သူမထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျောခိုင်းလိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း ချောင်းကြည့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း အဝတ်လဲသည့် လုပ်ငန်းစဉ်သည် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို မကြာခဏပင် လှမ်းကြည့်မိနေသည်။

မီးရောင်အောက်မှ အလှကို ခံစားပါ၊ လရောင်အောက်မှ သူတော်ကောင်းကို ကြည့်ပါဟူသော စကားပုံတစ်ခွန်း ရှိသည်။

ဤမီးရောင်နှင့် လရောင်အောက်တွင် ကုဟွိုင်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် အထူးပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သို့သော် ရှန်းတန်တွင် ထပ်ကြည့်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူမသည် ဆီးကို ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ညအိပ်ဝတ်စုံကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။

ရေတရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်းတန်သည် အများကြီး သက်သောင့်သက်သာ ခံစားရသည်။

ရှန်းတန်သည် မျက်နှာသစ်ပြီး မိတ်ကပ်ဖျက်ပြီးနောက် အပြည့်အဝ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည်။

သို့သော် အခုမှ ပြန်ထွက်သွားဖို့ကိုလည်း အလွန်ရှက်ရွံ့နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်းတန်သည် အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မှတ်မိသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အရမ်းကို ရှက်စရာကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို အရမ်းရှက်စရာကောင်းတယ်။

သူမက သူ့ကို အဝတ်ချွတ်ပေးဖို့ ပြောခဲ့သည်၊ ဒါဟာ သူမ တမင်သက်သက် သူ့ကို သွေးဆောင်နေသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံက သိသည်၊ သူမ တကယ်ကို ထိုရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပါ။ ကုဟွိုင်အန်း နားလည်မှုလွဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးမလား…

အရင်တစ်ခါက အရက်မူးပြီး အရှက်ရခဲ့တာက ကုဟွိုင်အန်းဖြစ်သော်လည်း သူမ အလှည့် ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ကံကြမ္မာ၏ စက်ကွင်းသည် ဒီလောက်တောင် လျင်မြန်စွာနဲ့ လည်ပတ်နေတာပါလား။

ရှန်းတန်သည် တစ်ချိန်လုံး အတွေးများထဲ နစ်မြောနေပြီး အချိန်ဆွဲနေသောကြောင့် အပြင်မထွက်လာခဲ့ပေ။

ရုတ်တရတ် ရေချိုးခန်းတံခါးကို ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု သူမက အော်မေးလိုက်သည်။

"မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ရှန်းတန် အပြင်ထွက်လာပြီးနောက် ခေါင်းပင် မဖော်ဘဲ စောင်အောက်သို့ ပြန်ဝင်သွားကာ "ဘာလဲ၊ ကျွန်မ အိပ်ချင်နေပြီ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အိပ်ချင်နေပြီဆိုတော့ နောက်မှ ပြောကြမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စက အလျင်မလိုဘူး။”

ကုဟွိုင်အန်း ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရှန်းတန်သည် ပို၍ပင် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်လာမိသည်။

သူမသည် စောင်များကြားမှ ခေါင်းထွက်လာပြီး "မအိပ်ချင်တော့ဘူး။ ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွား၏။ "ဘာမှ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း အရင်အိပ်လိုက်၊ မနက်ဖြန် ပြောပြမယ်။"

ရှန်းတန် : "..."

သူမ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်၊ "ပြောပါ၊ ပြောပါနော်။ ဒီလိုမျိုး ရပ်ထားလိုက်ရင် ကျွန်မ အိပ်လို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်းတန်က ရုတ်တရက် နွဲ့ဆိုးဆိုးသလို ပြုမူလိုက်သောကြောင့် ကုဟွိုင်အန်းတစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက နှေးကွေးစွာ တုံ့ပြန်သည်၊ "ဒီလိုပါ... ကုကျစ်နန်၊ သူ..."

"သူ ဘာဖြစ်တာလဲ" ရှန်းတန်က စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ စိတ်ခံစားမှုက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ မူလက သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွရန် မပီမသ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ယခု ကုကျစ်နန်၏ ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ရှန်းတန် မည်မျှ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ နည်းနည်း မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

သူ ခပ်ပေါ့ပေါ့လေး ပြောလိုက်သည်၊ "သူ မူးပြီး အခန်းမှားဝင်သွားခဲ့တယ်… ပြီးတော့ တစ်ညတာ အတူနေထိုင်ခဲ့…"

"ဟုတ်တယ်။ အင်း၊ မဟုတ်သေးပါဘူး။"

ရှန်းတန် အိပ်ရာပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် နားထောင်ဖို့ရန် ကွာစေ့တစ်ထုပ် ဝါးစားဖို့ မရှိသလိုပင် ခံစားရသည်။

"ဒါဆို တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ" သူမ တကယ် သိချင်နေသည်။ ကုဟွိုင်အန်း၏ ပြောဆိုပုံက အလွန်ပင် ပင်ပန်းစေသည်။ သူ့ကို လက်ထောက်ချန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သည်းခံနိုင်လဲ သူမ မသိချေ။

သူမ၏ အတွေးများကို ကြားလိုက်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်း : "..."

သူ တစ်ကြိမ်တည်း ဆက်တိုက် ပြောလိုက်သည် "ကုကျစ်နန် မူးပြီး အခန်းမှားဝင်သွားတယ်။ အိပ်ရာပေါ်မှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီးသား။ သူ အိပ်ရာပေါ် တက်အိပ်လိုက်တော့ ကောင်မလေးက သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်ကနေ ကန်ချပြီး အရူးလို့ စွပ်စွဲပြီး ထိုးကြိတ်ရိုက်နှက်လိုက်တယ်။"

ကုဟွိုင်အန်း ခဏရပ်နားပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "သူ ဒဏ်ရာသုံးခုရပြီး ဆေးရုံတက်လိုက်ရတယ်။"

"ဟားဟားဟားဟား။"

ရှန်းတန်က ဒီအဖြစ်အပျက်က ဒီလောက် ရယ်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ကုကျစ်နန်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ အခု ဘယ်လို ရှိနေမလဲ။

ဟားဟားဟားဟား။