အခန်း (၈၃-၈၄)
Vol. 9 Ch. 83-84
အခန်း ( ၈၃ ) – စွပ်စွဲသူက သက်သေပြသင့်တယ်လေ။
ရှန်းတန်သည် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖူးခြင်းမှာ ယခုအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ကုဟွိုင်အန်း၏ သူငယ်ချင်းပေးသော လက်မှတ်များသည် ထိတ်လန့်သည်းဖိုရုပ်ရှင်အတွက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
ရုပ်ရှင်ရုံထဲသို့ နှစ်ဦးသား ဝင်ရောက်လာသောအခါ လူအနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ဆယ်စုံမျှသော စုံတွဲများသာ ရှိနေသည်။
သူတို့၏ ထိုင်ခုံများသည် အလယ်ဗဟို အကောင်းဆုံးနေရာတွင် ရှိနေသည်။
ရှန်းတန်သည် ပေါက်ပေါက်နှင့် ကိုကာကိုလာကို ကိုင်လျက် သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ဘေးနားရှိ ကုဟွိုင်အန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
[အို ဘုရားရေ၊ ငါ နောက်ကျရင် ကြောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။]
သူမ၏ အတွေးများကို ကြားလိုက်ရသော ကုဟွိုင်အန်းသည် မျက်နှာတည်ဖြင့် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူသည် ရှန်းတန်ကို သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်နေမည်ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းလာပါက စောစီးစွာ ထွက်ခွာမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ရုပ်ရှင် မကြာမီ စတင်ခဲ့ပြီး ရှန်းတန်က အစားအစာများ စားရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
သူမဘေးမှ ကုဟွိုင်အန်းသည် အတော်လေး ဖြူဖျော့နေပုံရသည်။
ရှန်းတန် လက်လှမ်းကာ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်၊ "ကြောက်နေတာလား။"
ကြောက်စရာလား။ အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြောက်နေသည်ဟု မည်သို့ ဝန်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။ သူ့ဘေးတွင် ရှန်းတန်ရှိနေသည်ကို ထည့်တွက်လျှင် ပို၍ပင် မဝန်ခံနိုင်ပေ။
ကုဟွိုင်အန်း ခေါင်းခါသည်၊ "လုံးဝ မကြောက်ဘူး။"
"ဪ" ရှန်းတန် ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ရှင် အရမ်း ဖြူဖျော့နေတာပဲ။"
"ကိုယ်က ဒီလိုပုံစံအတိုင်းပဲ မွေးလာတာ။"
ရှန်းတန် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါသည်။ ဆက်ဟန်ဆောင်နေပေါ့။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ခေါင်းအမာဆုံးအပိုင်းက သူ့ပါးစပ်ပဲ။ ကောင်းကင်ပြိုကျရင်တောင် သူ့ပါးစပ်က သူပဲ မှန်တယ် ဆိုပြီး ပြန်ခုခံပြောဆိုမှာပဲ။
ကုဟွိုင်အန်း : "......"
သူပြောချင်တာက...ထားပါတော့၊ ညစ်ပတ်တဲ့ စကားလို ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ မပြောတော့တာ အကောင်းဆုံးပဲ။
အမျိုးသားတွေက တကယ်ပဲ တူညီတဲ့အချက်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဥပမာ ခေါင်းမာတာမျိုးပေါ့။
ရှန်းတန် လက်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း သူက တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ထားပါတော့၊ လက်ကိုင်ထားတာပဲ။ သူမ ဘာမှ နစ်နာစရာ မရှိဘူးလေ။
ကုဟွိုင်အန်းသည် ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်ဘဲ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း၏ ခံစားချက်ပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသည်။ သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။
သူ အတင်းအကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသလား၊ သူ့လက်ဖဝါးတွေ ချွေးထွက်နေပြီလား…
တစ်နေ့မှာ ဒီလို စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ သူ့မှာ ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ခဲ့မိမှာလဲ။
ကုဟွိုင်အန်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး ရုပ်ရှင်ရုံထဲက တခြားစုံတွဲတွေကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ အများစုက မိန်းကလေးက ကြောက်ရွံ့ဟန်ပြနေပြီး ယောက်ျားလေးက နှစ်သိမ့်ပေးနေတာ၊ စုံတွဲတစ်တွဲဆိုရင် ရဲရဲတင်းတင်း အနမ်းဖလှယ်နေကြတာကိုတောင် တွေ့ရသည်။
ကုဟွိုင်အန်း : "......"
ဒီက လူအများစု ရှိတဲ့နေရာ၊ လုံခြုံရေးကင်မရာတွေက အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတာတောင် သူတို့က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြဘူးလား။
ကုဟွိုင်အန်း၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိတော့ ရှန်းတန်က နားလည်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ခေါင်းကို သူမ၏ ပခုံးပေါ် ဆွဲချလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော လက်တစ်စုံဖြင့် ဖက်လိုက်သည်။
"မကြောက်ပါနဲ့၊ ဒါတွေ အကုန်လုံးက ဇာတ်ကားသက်သက်ပဲ။"
ကုဟွိုင်အန်း : "......"
ကုဟွိုင်အန်းသည် ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဤအနေအထားကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
ဒါက အနည်းငယ် ရှက်ဖို့ကောင်းသော်လည်း ဤသည်မှာ ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်၊ အထူးသဖြင့် ရှန်းတန်က စတင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ရုပ်ရှင်ပြီးဆုံးသွားပြီး ကုဟွိုင်အန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ သူ့လည်ပင်း နာကျင်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူသည် လည်ပင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှိပ်နယ်လိုက်ပြီး "ရုပ်ရှင်ကြည့်ကောင်းလား" ဟု မေးသည်။
"အရမ်းကောင်းတယ်။ အရမ်းကို ရင်ခုန်စရာကောင်းတယ်၊ ဘယ်တော့လောက် ထပ်လာကြည့်လို့ ရဦးမလဲ။"
ကုဟွိုင်အန်းက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း ကြိုက်တဲ့အချိန် လာလို့ ရတယ်။"
ရှန်းတန်၏ နားရွက်များ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားသည်။
သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးကို ကျိန်ဆဲမိတယ်။
ရှန်းတန်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သူမဘာသာ တွေးလိုက်သည်။
"လမ်းလျှောက်ထွက်ရအောင်လား" ကုဟွိုင်အန်း နာရီကြည့်လိုက်တော့ အချိန်စောနေသေးသည်။
"ကောင်းပြီ။"
ဒီလောက် ကြာကြာ ထိုင်ပြီးတာ လမ်းလျှောက်ထွက်တာ ကောင်းပါလိမ့်မယ်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ သိကျွမ်းသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရှန်းတန်အား "ဒီမှာ စောင့်နေ၊ ကိုယ် နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်" ဟု အသိပေးခဲ့သည်။
"ကောင်းပါပြီ။"
ရှန်းတန်က ခုံတန်းလျားပေါ် ထိုင်ပြီး စောင့်နေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည်။
သူမ ရုတ်တရက် အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ရောင်းတဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သတိပြုမိသွားပြီး အတွင်းထဲ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ တစ်ခုကို လှမ်းကိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ နောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "ဘာတွေ လိုက်ကိုင်နေတာလဲ၊ ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
ရှန်းတန်သည် ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဆက်လက် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း အတင်းအကြပ် အဆွဲခံရပြီး အဝတ်အစားများလည်း အဆွဲခံလိုက်ရသည်။
ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိလိုဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။
"ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ" ရှန်းတန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ရှန်းတန်သည် သူမကို ဆွဲလိုက်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် ရွှေထည်များ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်၏။
မျက်နှာက မရင်းနှီး၊ ရှန်းတန် သူမကို လုံးဝ မမှတ်မိကြောင်း သေချာသည်။
"ဘာလို့ ကျွန်မကို ဆွဲတာလဲ။"
ရှန်းတန် သူမ၏ လက်ထဲမှ အဝတ်အစားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ချည်မျှင်များ ပြေလျှော့နေသည်။
သူမက ထိုအဝတ်အစားကို ထိုးပေးသည်၊ "ဒါကို ရှင် ပေးရမယ်၊ ရှင် ဆွဲလိုက်တာ။"
ထိုအမျိုးသမီး မကျေနပ်ပေ။ သူမက ရှန်းတန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောသည် “နင် ဆွဲလိုက်တာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။ ငါ့ကို အပြစ်ပုံချဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ နင် မတတ်နိုင်ရင် လာပြီး လိုက်မစူးစမ်းနဲ့။"
ရှန်းတန်သည် ထိုအဝတ်အစားကို အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်ချင်စိတ် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူတို့ဘက်သို့ ဝဲပျံလာသော အကြည့်များကို သတိပြုမိတော့ သူမ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ရှင်းပြသည် "ရှင် ကျွန်မကို မဆွဲရင် ဒါတွေ ပျက်စီးမှာလား။"
သူမက လျော်ကြေး မပေးနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမ အပြစ်မှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ သူမက ပိုက်ဆံ ပေးရမှာလဲ။
ထိုအမျိုးသမီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည် "ငါ နင့်ကို နည်းနည်းလေး ဆွဲလိုက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က ငါ့ယောက်ျား အပြင်မှာ ထားတဲ့ ဖောက်ပြန်သူ မယားငယ်လို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတော့ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး... နင်က မယားငယ်မပဲ။"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းတန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများ၏ အကြည့်များ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
အရင်က သူတို့သည် ဒရာမာတစ်ခုအတွက် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စပ်စုနေခဲ့ကြသော်လည်း အခုတော့ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း၊ ရှုတ်ချခြင်းနှင့် ရွံရှာစက်ဆုပ်ခြင်းများ ပါဝင်နေသည်။
သူမ ထပ်မခံနိုင်တော့၊ ခံစားစရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။
ရှန်းတန်က အေးစက်စွာ ရယ်သည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလား။ ရှင့်အမေက ရှင့်ကို ပေါက်ကရ ကောလာဟလတွေ မပြန့်ပွားစေဖို့ သင်မပေးခဲ့ဘူးလား။ မဟုတ်တာတွေ ပြောတာက ဥပဒေချိုးဖောက်တာဆိုတာ ရှင် သိလား။"
ထိုအမျိုးသမီး အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က လူအုပ်ကို မြင်တော့ ခေါင်းမာစွာ ထပ်ပြောသည် "နင် မယားငယ် ဟုတ်မဟုတ် နင့်စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတာပဲ။ မဟုတ်ရင် သက်သေပြလေ။"
ရှန်းတန်က လက်ပိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ "ဟာသပဲ။ ရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို စွပ်စွဲရင် စွပ်စွဲသူမှာ သက်သေပြနိုင်ဖို့ တာဝန်ရှိတယ်ဆိုတာ ရှင် နားလည်လား။ ရှင်က ကျွန်မကို မယားငယ်လို့ စွပ်စွဲနေတာ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို မယားငယ်၊ ပြီးတော့ ဘေးက အပိုမယားငယ်လို့ စွပ်စွဲလိုက်ရင်လည်း ရတာပဲ။"
"ငါ နင့်ကို မျက်နှာပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က အလျော့မပေးချင်မှတော့ သက်သေလိုချင်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါကို ကြည့်လိုက်လေ။"
ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဖွင့်ပြသည်။
၎င်းသည် သူမနှင့် ဆင်တူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး အိပ်ရာပေါ်တွင် အတူရှိနေသော ဓာတ်ပုံ ဖြစ်သည်။
ရှန်းတန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
နှစ်ဦးသားမှာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် အလွန်အမင်း တူညီလွန်းလှသဖြင့် သွေးသားရင်းချာ ညီအစ်မများအဖြစ်ပင် မှတ်ယူနိုင်လောက်သည်။
"ဟူး... ဒီလောက်တောင် တူတာလား။"
"ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ဆင်တူလဲ။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နှစ်ဦးသား တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
ထိုအမျိုးသမီး ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ "ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ၊ ဒါက နင်ပဲ မဟုတ်လား။"
ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ကျွန်မတို့ တကယ်တူတာ မှန်ပေမဲ့ ဒါက သေချာပေါက် ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ မယုံရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကို မေးကြည့်လိုက်လေ။"
ရှန်းတန်သည် သူမမှာ ညီအစ်မ ရှိ မရှိ မသိသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးကတော့ သူမ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီလုပ်ထားသည့် အရာတွေက အခုထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေသေးသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက ပထမဆုံး ဓာတ်ပုံကို ဆိုင်ဝန်ထမ်းအား ပြသည်။ ဝန်ထမ်းက ပြုံးကာ ခေါင်းခါသည်၊ "အများကြီး တူတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပုံထဲကသူက မေးစေ့ ပိုချွန်တယ်၊ ဆာဂျရီလုပ်ထားသလိုပဲ။"
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းများမှာ တကယ်ပင် ခွဲခြားတတ်သော မျက်လုံးများ ရှိသည်။
ရှန်းတန် သူမကို လက်မထောင်ပြသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူ့နှာခေါင်းကလည်း ကျွန်မထက် သေးတယ်။"
ရှန်းတန်က ပုံထဲက အမျိုးသမီးလည်း နှာခေါင်းဆာဂျရီ လုပ်ထားတယ်လို့ သံသယရှိတယ်။
သူမ အရင်က ဖတ်ဖူးတာ၊ အဲဒီခွဲစိတ်မှုတွေက တော်တော်နာကျင်တယ်၊ ဒီကောင်မလေး တကယ်ပဲ သည်းခံနိုင်တာပဲ။
မယုံကြည်နိုင်သေးသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ ဖုန်းကို လမ်းသွားလမ်းလာအချို့အား ပတ်ပြီး ပြသသည်။
အများစုက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းငယ်ကတော့ ရှုထောင့်နဲ့ မိတ်ကပ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။
ရှန်းတန် : "......"
"နေပါဦး၊ တကယ်တမ်း ပြောရရင်၊ ရှင်တို့ အားလုံး မျက်စိစစ်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား" ရှန်းတန်က စေတနာထားပြီး အကြံပြုသည်။
"ငါ့မျက်စိတွေက ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ။"
"ခဏလေး၊ သူက အဲဒီမင်းသမီး မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာတန်တန်လို့ ခေါ်တာလေ။"
"အခုမှ ပြောတော့... သူနဲ့ တူတာပဲ..."
ရှန်းတန် မျက်နှာဖုံးပြီး ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်၊ ဒါပေမဲ့ အဲလိုလုပ်ရင် သူမက ရှန်းတန် အစစ် ဆိုတာကိုပဲ အတည်ပြုရာရောက်သွားလိမ့်မယ်။
သူမက ကိုယ့်မျက်နှာကို တမင်တကာ ထိလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည် "တကယ်လား၊ လူတွေ ကျွန်မက နာမည်ကြီးမင်းသမီးတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်လို့ အရင်က ပြောဖူးကြတယ်။"
သူမ ဒီလိုပြောလိုက်တာကို ကြားတော့ ပရိသတ်က သူမက နာမည်ကြီး မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်သွားကြသည်။
"ငါ အမြင်မှားတာပဲဖြစ်မယ်..."
ရှန်းတန် မသဘောတူပေ။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ အန်တီ မှားမြင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ရှန်းတန်နဲ့ အများကြီး တူတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ချောတယ်။"
လမ်းသွားလမ်းလာ : "Eh yooo"
အခန်း ( ၈၄ ) – မိန်းကလေးတွေက တကယ်ပဲ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်တည်မှုလေးတွေပါလား။
ထိုသို့ပြောဆိုနေသည့်အချိန်တွင် ရှန်းတန်ကို မယားငယ်ဟု ယခင်က စွပ်စွဲခဲ့သည့် ဝတုတ်တုတ်အမျိုးသမီးသည် ကမောက်ကမဖြစ်နေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လစ်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ပျက်နေသော ဒရာမာပွဲကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုစိတ်ရှိသော လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးက ရှန်းတန်အား သတိပေးလိုက်သည်။
"နာမည်ကြီးမင်းသမီးရေ၊ သူမ ထွက်ပြေးနေပြီ။"
ရှန်းတန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေသည်ကို အချိန်မီ မြင်လိုက်ရသည်။
"ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရလို့လား။"
ထိုအမျိုးသမီးက တင်းမာချင်ဟန်ဆောင်သည်၊ "ကျွန်မ ဘာကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရမှာလဲ။ ဟဲဟဲ၊ ဘယ်သူ မှားတယ်ဆိုတာ သူ့စိတ်ထဲမှာ သူ သိတာပဲ။"
ရှန်းတန် ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ရှင်ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒါဆို ကောလာဟလဖြန့်တာရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ရှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသင့်တယ် မဟုတ်လား။"
ထိုသို့ပြောနေရင်း သူမက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး စတင်နှိပ်တော့သည်။
ထိုအမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်၊ "ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
"ရဲကို ခေါ်တာ။ ဒီမယားငယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကို ကျွန်မ မခံနိုင်ဘူး။"
ထိုအမျိုးသမီး တံတွေးမြိုချသည်၊ "ရဲခေါ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။"
ဤအချိန်တွင် ကြည့်ရှုသူအများစုသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။
အချို့က ရှန်းတန် ရဲခေါ်ခြင်းကို ထောက်ခံကြပြီး အချို့ကမူ သူမက ကိစ္စသေးသေးလေးကို ချဲ့ကားနေသည်ဟု ထင်ကြသည်။
သို့သော် ရှန်းတန်သည် အခြားသူများ မည်သို့ထင်သည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ အခွင့်အရေးများကို ဥပဒေကြောင်းအရ ထိန်းသိမ်းကာကွယ်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကုဟွိုင်အန်းသည် လူအုပ်တစ်အုပ် ဝန်းရံလျက် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ကုဟွိုင်အန်းက အေးစက်စွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာလား။"
ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှ အရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုမျက်နှာကို ပြာဖြစ်သွားရင်တောင် သူမ မှတ်မိနေမည်။
ဤလူသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် မည်သို့သော ဆက်ဆံရေး ရှိသနည်း။
ထိုအမျိုးသမီးသည် အချက်အလက်များကို သေချာမသိဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်အား မဆင်မခြင် စွပ်စွဲမိခဲ့သည်ကို ယခုအခါ အလွန်နောင်တရနေသည်။ သူမသည် ဒွိဟဖြစ်နေမိသည်။
သူမက ရှန်းတန်ကို တောင်းပန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
"ကျွန်မ..."
ရှန်းတန်က လက်လှမ်းပြသည်၊ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ နားလည်မှုလွဲတာပါ။"
ထိုအမျိုးသမီးက သနားစဖွယ် ကျေးဇူးတင်သည်၊ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ နားလည်မှုလွဲတာပါ..."
သူမသည် အရောင်းသမားကို လှမ်းခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီကလေးမလေး ဒီနေ့ ဝယ်တာတွေကို ကျွန်မ စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်ပါ... အဟမ်း၊ ကျွန်မ သွားရတော့မယ်၊ ဘိုင့်ဘိုင်..."
"အလွန်အကျွံလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒီစကတ်အတွက် ပေးရုံနဲ့ ရပါပြီ။"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ချက်ချင်း ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"
ထိုအမျိုးသမီး ပိုက်ဆံရှင်းပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရှန်းတန် သူမကို တားဆီးဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပေ။
သို့သော် သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပိုက်ဆံကို ယူရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။
သူမ ကိုယ်တိုင် မတတ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။
ကောင်းပြီ၊ သူမ တတ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝယ်ပြီးရင်တော့ သူမ ဒေဝါလီခံရမှာပဲ။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများက မထွက်ခွာသေးပေ။ အများစုက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေကြပြီး ကုဟွိုင်အန်းနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးကို သိလိုဟန် ရှိသည်။
ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူအုပ်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ "သူတို့က..."
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။" ကုဟွိုင်အန်းက ထိုလူများကို ပြောသည်၊ "မင်းတို့ အရင်သွားလို့ ရတယ်။"
လူများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်က ရိုသေစွာ ပြောသည်၊ "ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး..."
ကုဟွိုင်အန်းက သူ့မျက်လုံးများကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တစ်ဖန် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက သူ့မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ရှောင်ရှားလိုက်ကြသည်။
ဤအချိန်တွင် ရှန်းတန်သည် စျေးဝယ်လိုစိတ် လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
ထို့အပြင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက် လျှို့ဝှက်စွာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိသလိုပင်။ ထိုဓာတ်ပုံများ အွန်လိုင်းပေါ် ရောက်လာမလား သို့မဟုတ် သူမ အသိအမှတ်ပြုခံရမလား မသိပေ။
"ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အနီးအနားမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်၊ ကိုယ်ပိုင်အခန်းတွေနဲ့ ကောင်းတယ်။ သွားစမ်းကြည့်မလား၊ အရသာက တော်တော်ကောင်းတယ်။"
ရှန်းတန် ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ကောင်းသားပဲနော်၊ သွားရအောင်လေ။ နေရာက ဝေးလား။"
"မဝေးဘူး၊ သွားကြစို့။"
ကုဟွိုင်အန်းက ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များကို ရှေ့တန်းကနေ တားဆီးပေးလိုက်သည်။
တကယ်ပဲ မဝေးဘူး၊ ကုန်တိုက်ဘေးက လမ်းကြားလေးအတိုင်း ဆင်းသွားရုံပဲ။
၎င်းသည် ဗီလာအသေးစားလေး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းက ကြည့်လျှင် စားသောက်ဆိုင်နှင့် လုံးဝ မတူဘဲ ပုဂ္ဂလိက အိမ်ရာတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။
ခြံစည်းရိုးမှနေ၍ ရှေးဟောင်းတရုတ်ဆန်တဲ့အပြင်အဆင်များကို မြင်နိုင်သည်၊ ရေပန်းများ၊ ကွေ့ကောက်နေသော ရေစီးကြောင်းများ၊ ထူးခြားဆန်းပြားသော ပန်းမာန်များ၊ ထွင်းထုထားသော လက်ရန်းများနှင့် ဆေးခြယ်ထားသော အဆောက်အအုံများ။ ၎င်းသည် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေသည်။
ကုဟွိုင်အန်းက လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီး သူတို့ အတွင်းသို့ တည့်တည့် ဝင်သွားသည်။ ချောင်ဆမ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောလှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖိနပ်မြင့်စီးလျက် ထွက်လာသည်၊ "ဪ၊ ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်ပါလား..."
ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ အမျိုးသမီးကြောင့် တအံ့တဩ ဖြစ်သွားသည်။
သူမသည် အမှန်တကယ် လှပသည်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်များ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်၊ မွေးရာပါ ဆွဲဆောင်မှု၊ အရိုးထဲကပင် စွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် ရှန်းတန်နှင့် သိပ်မဝေးသော နေရာသို့ လျှောက်လာပြီး စားပွဲတစ်လုံးကို မှီကာ ဆံပင်တစ်မျှင်ကို လက်ချောင်းဖြင့် ရစ်ပတ်နေသည်။
သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြည့်တစ်ချက်ပင် နက်နဲစွာ ချစ်ခင်ဟန် ပေါ်လွင်နေသည်။
"ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာလား၊ ညီမလေး။ အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကန့်သတ်ချက် ရှိလား။"
မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။ ရှန်းတန် အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
[အရမ်းမွှေးတဲ့ ရနံ့ပဲ...]
"မရှိ... ကန့်သတ်ချက် မရှိပါဘူး..."
ရှန်းတန်သည် အမျိုးသမီးချင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာသည်။
သူမ လျှို့ဝှက်စွာ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ချောနိုင်ရတာလဲ။
"ဟဲဟဲ၊ ကြည့်ချင်သလောက် ကြည့်ပါ၊ ရှက်မနေနဲ့။"
ရှန်းတန်၏ မျက်နှာ ပို၍ပင် နီမြန်းလာပြီး အနည်းငယ် ပူနွေးနေသလို ခံစားရသည်။
[အစ်မက အရမ်းလှတာပဲ...]
[အစ်မနဲ့ အတူတူ ကပ်နေချင်လိုက်တာ...]
ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် ရှန်းတန်ကို သူ့နောက်သို့ တစ်ခါတည်း ဆွဲခေါ်လိုက်သည်၊ "ဘာလို့ ဒီလောက် အနီးကပ်သွားနေတာလဲ၊ ပြောစရာရှိတာ ပြော။"
ထိုအမျိုးသမီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောသည်။ "ဪ၊ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ အခု စကားတောင် မပြောရတော့ဘူးလား။"
ရှန်းတန် ကုဟွိုင်အန်းနောက်မှ ခိုးကြောင်ကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့စွာ မေးသည်၊ "အစ်မ၊ အစ်မ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ကျွန်မက ရှန်းတန်ပါ။"
"ညီမလေး၊ အစ်မလန်လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။"
"အစ်မလန်၊ အစ်မက အရမ်းလှတာပဲ။"
ထိုအမျိုးသမီးက ကုဟွိုင်အန်းကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ညီမလေးလည်း အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ ထိုင်ပါဦး၊ အစ်မ ညီမလေးအတွက် တစ်ခုခု သွားလုပ်ပေးဦးမယ်။"
"ကျေးဇူးပါ အစ်မလန်။"
ထိုအမျိုးသမီး ထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်းတန် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ "အား... ကြားလား၊ အစ်မလန်က ကျွန်မကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်။"
ကုဟွိုင်အန်း : "..."
သူ တကယ် မနားလည်ခဲ့။ "ဒါက အဲ့လောက် အရေးကြီးလား။"
"ဟုတ်တာပေါ့၊ အရေးကြီးတာပေါ့။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ချီးကျူးတာ ခံရတာ၊ ဒါက တကယ် မဖြစ်နိုင်လောက်တဲ့ အခြေအနေကြီးပဲ။"
ထိုအမျိုးသမီး၏ စိတ်နေသဘောထားကို တွေးလိုက်တော့ ကုဟွိုင်အန်း ရုတ်တရက် ဒီကို လာမိတာ နောင်တရသွားသည်။ သူက သူ့သိုးလေးကို ဝံပုလွေကြီးဆီ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ခေါ်လာမိသလို ခံစားရသည်။
ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ဒီအမျိုးသမီးက ဇီဝဗေဒအရ မိန်းကလေး ဖြစ်ပေမဲ့ သူမက တခြား မိန်းကလေးတွေကို ကြိုက်တယ်။
ဒါကလည်း ကုဟွိုင်အန်း သူမနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို နှစ်ရှည်ကြာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီတုန်းက သူက အမျိုးသမီးတွေကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး၊ သူမကတော့ အမျိုးသားတွေကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူးလေ။
ခဏစောင့်ပြီးနောက် အစ်မလန်က ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်လျက် ထွက်လာသည်။ သူမသည် ပစ္စည်းများကို ရှန်းတန်ရှေ့တွင် တစ်ခုပြီး တစ်ခု ချပေးသည်။
"ဒါတွေက အစ်မ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ ထန်ဟူလုသစ်သီးတွေနဲ့ အစာသွပ်မုန့်တွေပါ။ မင်း ကြိုက် မကြိုက် အရင် စားကြည့်ပါဦး။"
ရှန်းတန်က လှပသော အချိုပွဲများကို ကြည့်ပြီး စားရမှာပင် နှမြောနေသည်။
"အရမ်းလှလိုက်တာ..."
"စားကြည့်လေ၊ ကြိုက် မကြိုက် အရသာ မြည်းကြည့်။"
ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးတော့ မက်မွန်ပွင့်ပုံစံ အစာသွပ်မုန့်လေးတစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် နူးညံ့ပြီး စေးကပ်ကာ အနည်းငယ် ချိုမြိန်ပြီး မက်မွန်ရနံ့သင်းသင်းလေး ပါသည်။
"အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။ အစ်မလန်၊ အစ်မရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို အရမ်းကောင်းတာပဲ။"
အစ်မလန်က ပြုံးသည်။ "ကြိုက်ရင် ပိုစားပါ။ နောက်မှ မင်းအတွက် နည်းနည်း ထပ်ထည့်ပေးမယ်။"
"ဒါက... သိပ်မသင့်တော်လောက်ဘူး..."
အခု စားပြီး ပြန်ယူသွားတာက သိပ်မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်။
"ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ပေးတာပဲလေ။"
ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်းကို ကြည့်ပြီး မျက်တောင်ခတ်သည်၊ ရရဲ့လား ဟု မေးနေသလိုပင်။
ကုဟွိုင်အန်းက သူ့နှာခေါင်းကို ညှစ်ကာ "ရတယ်၊ ကြိုက်သလောက် ယူသွား။"
အစ်မလန်က လက်ညှိုးဝှေ့ပြသည်။ "အရမ်း အများကြီးတော့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ညီမလေး ကြိုက်ရင်တော့ အကုန် ပေးလို့ ရတယ်။"
ရှန်းတန်က မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ဒီကိုရောက်ပြီးကတည်းက သူမ၏ ပါးပြင်က ပူနွေးနေတာ မရပ်သေးဘူး။
မိန်းကလေးတွေက တကယ်ပဲ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်တည်မှုလေးတွေပါလား။