အခန်း (၈၅-၈၆)

အခန်း ( ၈၅ ) – ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်း

အစ်မလန်သည် လှပရုံသာမက ဟင်းချက်လည်း ကောင်းသည်။ ရှန်းတန်သည် သူမမှာ နွားများကဲ့သို့ အစာအိမ် ( ၄ ) ခု မရှိခြင်းအတွက် အလွန်နောင်တရခဲ့သည်၊ မဟုတ်ရင် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အကုန် စားပစ်လိုက်မိမှာ အမှန်ပဲ။

ကုဟွိုင်အန်းက ပြောသည် : ဒီလောက် နောင်တရစရာ မလိုပါဘူး။

"မင်း စားရတာ ကြိုက်ရင် နောက်တစ်ခါ ဒီကို ပြန်ခေါ်လာပေးလို့ ရတယ်။"

အစ်မလန် ကပ်လာပြီး မေးသည်၊ "ညီမလေး၊ မင်းကို ဆက်သွယ်ဖို့ အချက်အလက်လိပ်စာလေး မပေးချင်ဘူးလား။ နောက်တစ်ခါ ဒီကို လာချင်ရင် ဝီချက်မှာ ကြိုပြောလို့ ရတယ်လေ။"

"ရတယ်၊ ရတယ်။"

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ စကားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အစ်မလန်ကို ဝီချက်တွင် အပ်လိုက်သည်။

ဟဲဟဲ၊ သူကိုယ်တိုင် လာလို့ ရရင် ပိုအဆင်မပြေဘူးလား။

ဒါ့အပြင် အမျိုးသမီးချောတစ်ယောက်ရဲ့ ဝီချက်အချက်အလက်ပဲ။ လူမိုက်တွေကသာ ဒီလိုအခွင့်အရေးကောင်းကို ငြင်းမှာပေါ့။

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

"ကိုယ်ချင်းစာပါ။"

အစ်မလန်က ထူးဆန်းစွာ ပြုံးသည်၊ "မင်းပြောတာကို ကြည့်ပါဦး၊ ငါက ကိုယ်ချင်းစာတရား မရှိတဲ့သူနဲ့ တူနေလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

အစ်မလန်က လုံးဝ စိတ်မပျက်ပေ။ သူမသည် ရှန်းတန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "လာ၊ ငါ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြပေးမယ်။ ကြိုက်တာ ရွေး၊ အစ်မအကုန်ပေးမယ်။"

"ကောင်းတာပေါ့..."

ရှန်းတန်၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံး သူမ၏ လက်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေသည်။ အစ်မလန်၏ လက်သည် တို့ဟူးကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွတ်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှန်းတန် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ အစ်မလန်က သူမကို အတင်းဆွဲခေါ်ပြီး "ဒီရေခဲတုံးလို အေးစက်တဲ့မျက်နှာနဲ့သူကို ဂရုမစိုက်နဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန် အဲဒါကိုကြားတော့ တဟဲဟဲ ရယ်လေသည်။

နှစ်ယောက်သား အတွင်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်းသည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ စိတ်ဆိုးနေသည်။

အခု သူ နောင်တရနေပြီ။ အစ်မလန် ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သိလျက်နဲ့ ရှန်းတန်ကို ဒီကို ခေါ်မလာသင့်ခဲ့ဘူး။

အစ်မလန်က ဘယ်တော့မှ အလွန်အကျွံ မလုပ်ဘူးဆိုတာ သူ သိပေမဲ့ ရှန်းတန်က အရမ်းနှာဘူးကျတယ်။ သူမ သွေးဆောင်ခံရပြီး ထွက်ပြေးသွားမလားဆိုတာ တကယ်ပဲ စိုးရိမ်မိတယ်။

နှစ်ဦးသား ထွက်မလာဘဲ ခဏစောင့်နေပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်းက သူတို့ကို ဝင်ရှာတော့မလို့ ရှိတုန်း ခြေသံတွေ ကြားလိုက်ရသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူတို့နှစ်ဦး ရယ်မောပြောဆိုရင်း ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှန်းတန်က ပစ္စည်းအများကြီး ကိုင်ထားပြီး အဝေးကနေ မြင်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ အပြုံးကြီးနဲ့ ရှိနေသည်။

ဟမ့်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ စိတ်ဆိုးမှုကို သတိပြုမိဟန်ဖြင့် ရှန်းတန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကုဟွိုင်အန်း၊ အစ်မလန်က ကျွန်မကို ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပေးတယ်။"

အစားအစာအပြင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းပုံစံ လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် အဝတ်အစားများလည်း ပါဝင်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် မည်းမှောင်မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်၊ "မင်း မပြန်တော့ဘူးလို့တောင် ထင်နေတာ။"

"အစ်မလန် မငြိုငြင်ရင် ကျွန်မ နေခဲ့လို့ ရတယ်။"

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

အစ်မလန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးပြီး ရယ်မောရင်း တုန်ခါနေသည်။ သူမ ရယ်လွန်းလို့ မျက်ရည်တွေတောင် ကျနေသည်။

ကုဟွိုင်အန်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့သည်၊ "ကောင်းပြီ၊ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

ရှန်းတန် အနည်းငယ် ဝန်လေးနေသည်။

အချို့လူတွေက ပထမဆုံး တွေ့တာနဲ့ တကယ်ကို အဆင်ပြေကြတယ်။ ကာလကြာရှည် ခွဲခွာပြီးမှ ပြန်လည်ဆုံစည်းရသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။

အစ်မလန် ရှန်းတန်၏ ပါးကို ဖျစ်ညှစ်သည်၊ "ပြန်ရောက်ရင် မက်ဆေ့ချ်ပို့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။"

"ဟုတ်ပါပြီ အစ်မ။"

အပြန်လမ်းတွင် ကုဟွိုင်အန်း တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အေးစက်သော လေထုကို ဖန်တီးနေသည်။

ရှန်းတန်လို အရူးတစ်ယောက်တောင် သူ စိတ်ဆိုးနေတာကို အတပ် ပြောပြနိုင်တယ်။

သူမ မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ့်။"

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့။"

"ကိုယ် စိတ်မဆိုးပါဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ရှင် စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ စိတ်မပျော်ရုံပဲ။"

ကုဟွိုင်အန်း သက်ပြင်းချသည်၊ "သူမနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ၊ သူမက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အစ်မလန် ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

"သူမ... သူမရဲ့ မိန်းကလေးချစ်သူဟောင်းက မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း သူမ ပုံမှန် မဟုတ်တော့ဘူး..."

ရှန်းတန် ခဏတာ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားသည်။

"နေဦး၊ ရှင် မိန်းကလေးချစ်သူဟောင်းလို့ ပြောလိုက်တာလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းဆီကနေ ရှန်းတန် ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

အစ်မလန်၏ မူရင်းနာမည်မှာ ရှန်းလန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် တင်းကြပ်ပြီး ရှေးရိုးဆန်သော စည်းကမ်းများရှိသည့် ပညာတတ် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သည်။

ရှန်းလန်သည် မွေးရာပါ မိန်းကလေးများကို စိတ်ဝင်စားသူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ယခင်က မည်သူ့ကိုမျှ မကြိုက်ဖူးပါ။

ကောလိပ်တွင် သူမ၏ ချောမောမှုနှင့် စိတ်နေသဘောထားကောင်းမှုကြောင့် ရေပန်းစားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ချစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ချစ်သူက သူမကို လိုက်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ရှန်းလန်သည် ရွံရှာခဲ့သော်လည်း အခြားသူ၏ တည်ရှိမှုနှင့် မည်သည့်အချိန်က အသားကျသွားသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူတို့ နှစ်ဦးအတူ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်မှာ ရှန်းမိသားစုက သူတို့အကြောင်း သိသွားသည်အထိ ဖြစ်သည်။

ရှန်းမိသားစုသည် လိင်တူချစ်ခင်သူ ဆက်ဆံရေးကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် သူတို့ကို ပြတ်စဲရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သဘောမတူခဲ့ကြပေ။

ဒါကြောင့် ရှန်းမိသားစုက ရှန်းလန်ကို အိမ်မှာ အကျဉ်းချထားခဲ့သည်။

ရှန်းတန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အကျဉ်းချထားတာလား။"

ဒါက လူကောင်းမိသားစုတစ်စု လုပ်သင့်တဲ့အရာလား။

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါက မိန်းကလေးတွေကို ပြတ်စဲသွားစေလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှန်းလန်ရဲ့ ချစ်သူက ရှန်းလန်ကို တိတ်တဆိတ်လာခိုးပြီး သူမနဲ့အတူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံရွယ်ခဲ့တယ်။"

ရှန်းတန်က မေးစရာမလိုဘဲ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်လည်း ဟုတ်သည်…

"သူတို့ အမိခံလိုက်ရတယ်။ ရှန်းလန်ရဲ့ အဖေက ရှန်းလန်အတွက် သူရွေးချယ်ထားတဲ့ သားမက်ကို ခေါ်လာဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ရှန်းလန်ရဲ့ ချစ်သူရှေ့မှာ ရှန်းလန်နဲ့ လိင်ဆက်ဆံခိုင်းခဲ့တယ်..."

ရှန်းတန် : ""

"ဘာလဲ၊ သူ ရူးနေတာလား။"

"ဒါက သူ့သမီးလေ။"

ရှန်းတန် ဒါကို ကြားတော့ အရမ်းစိတ်ဆိုးသွားတယ်။ ဒီကောင်က လူမဟုတ်ဘူး။ တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် နိမ့်ကျတယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုပြောတာက တိရစ္ဆာန်တွေကို စော်ကားရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

အစ်မလန်က တော်တော်ပျော်ရွှင်ပုံရပေမဲ့ ဒီလို နာကျင်စရာ အတွေ့အကြုံတွေ သူ့မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

ကုဟွိုင်အန်းက သက်ပြင်းချသည်၊ "ကိုယ်လည်း သူ့အဖေက တကယ်ရူးနေတယ်လို့ ထင်မိတယ်။ ရှန်းလန်က သူ့အဖေက ဒီလို အမိန့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ချစ်သူက သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူ ရုန်းကန်ရင်း လဲကျသွားတော့ ရှန်းလန်ရဲ့ အဖေ အရင်က ရိုက်ခွဲထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက် အကွဲအစတွေနဲ့ ထိမိသွားခဲ့တယ်။ အဲ့တာက သူ့ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ထိခိုက်သွားစေပြီး သတိမေ့မြောတဲ့ အခြေအနေအထိ ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။"

ရှန်းတန်က ပါးစပ်ဟသွားပြီးတော့ ပြန်ပိတ်လိုက်မိသည်၊ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။

အစ်မလန်လည်း အရမ်းသနားစရာကောင်းသလို သူ့ချစ်သူလည်း အရမ်းသနားစရာကောင်းတယ်။

သူမက သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ပြုံးနိုင်တယ်၊ ပုံမှန်လူတွေနဲ့ တူတယ်၊ သတိမရှိတာကလွဲလို့ ကျန်တာ အကုန်တူတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။

ဒါက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။

"ရှန်းလန်က အဲဒီနောက် ရှန်းမိသားစုနဲ့ ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ သူမ ရှန်းဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို မုန်းတီးလာပြီး သူ့မိသားစုမျိုးရိုးကို ရွံရှာလာတယ်။ သူမ အပြင်မှာ သူ့နာမည်ကို သိပ်မပြောတော့ဘူး၊ ရှန်းမိသားစုနဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေ ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။"

ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ရှန်းလန်ဟာ သူ့ချစ်သူနဲ့ သူ့ချစ်သူရဲ့ အဖွားကို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ အဖွားက သူ့ကို အပြစ်မတင်ခဲ့တာကြောင့် သူက ပိုပြီး အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒီဗီလာလေးက သူမနဲ့ သူ့ချစ်သူ မျှော်မှန်းခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်စရာအနာဂတ်အိမ်လေးပဲ။ သူမ အဲဒါကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူကတော့ မမြင်ရတော့ဘူး…

အဲဒီတုန်းက အစ်မလန်မှာ စွမ်းရည် မရှိသေးဘူး ထင်တယ်။ ရှန်းတန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်၊ ကုဟွိုင်အန်းက ကူညီပေးခဲ့တာပဲ။

မဟုတ်ရင် သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမှာလဲ။

ရှန်းတန် နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို တွေးမိသည်၊ "ဒါဆို ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို သူမနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ ပြောတာလဲ။"

ကုဟွိုင်အန်း ခဏတာ ရပ်လိုက်သည်။ "သူမ... ထိခိုက်မှုခံစားရပြီးနောက် နာကျင်မှုကို ထုံသွားစေဖို့ သူနဲ့အတူ အိပ်မယ့် အိပ်ဖော်တွေ ရှာခဲ့တယ်။ သူက လူတော်တော်များများကို မြှူဆွယ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တာဝန်မယူဘူး။ သူက မြှူဆွယ်ပြီးရင် ထွက်သွားတတ်တယ်။ မိန်းကလေးအများကြီးက သူ့အတွက် အသက်နဲ့ လဲချင်ခဲ့ကြတယ်။"

ရှန်းတန် မျက်ခုံးပင့်သည်၊ "ရှင် သူမက ကျွန်မကို မြှူဆွယ်ပြီး ခေါ်သွားမှာ ကြောက်တာလား။"

ကုဟွိုင်အန်း ပြန်မဖြေပေ၊ ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး အဖြေပဲ။

ရှန်းတန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်၊ "မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး။"

သူမက အလှကိုပဲ တန်ဖိုးထားတယ်။ သူမက လှပတဲ့ အမျိုးသမီးအစ်မနဲ့ပဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်တာ၊ အဝေးကနေ ကြည့်ရှုလေးစားရမဲ့သူ၊ ဒါပေမဲ့ ညစ်ညမ်းအောင် မလုပ်ရဘူး။

ကုဟွိုင်အန်းက ဒါတွေ အကုန် ပြောပြရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ရှန်းတန်ကို ရှန်းလန်နဲ့ ဝေးဝေးနေစေဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သွားပြီး သူမကို ပိုပြီး စာနာစိတ်ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ရှန်းတန် အစ်မလန်ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံ ဘယ်လောက် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု ရှိတယ်ဆိုတာကို တွေးလိုက်တဲ့အခါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတယ်။

အိပ်ဖော်တွေ ရှာတာက သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။

သူမက ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလေ သူ့စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီး ဝမ်းနည်းနာကျင်နေလေပဲ။

ဒီလို သတိမေ့နေတဲ့သူတွေက နိုးထလာဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်လို့ သူမ ကြားဖူးတယ်။ အစ်မလန်ရဲ့ ချစ်သူ အမြန်ဆုံး နိုးထလာပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

"ကျွန်မက အစ်မလန်နဲ့ ရှန်းမျိုးရိုးနာမည် တူနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ သူမ ရှန်းမျိုးရိုးနာမည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာ မရှိလောက်ဘူး မဟုတ်လား။"

"သူက ပြဿနာရှိတယ်ဆိုရင် မင်း သူနဲ့ ဝေးဝေးနေမှာလား။"

ရှန်းတန်၏ အကြည့်တွေက ပြတ်သားနေသည်၊ "မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျွန်မ ရှန်းမျိုးရိုးနာမည် မသုံးရင်လည်း ရတာပဲ။"

စဉ်းစားကြည့်တော့ သူမ ဘာလို့ ရှန်းမျိုးရိုးနာမည်ကို စသုံးမိတာလဲ။

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

သူ သိနေတယ်။

အခန်း ( ၈၆ ) – သံသယဖြစ်ဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန်

ရှန်းတန်သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ သူမကို ခေါ်ယူမွေးစားခဲ့သည့် ဂေဟာမှူးအမေက ပြောဖူးသည့် စကားတစ်ခွန်းကို သတိရမိသည်။ သူမ မွေးဖွားကတည်းက "ရှန်း" စာလုံး ထိုးထားသည့် အိတ်တစ်လုံး ပါလာခဲ့လို့ ဒီနာမည်ကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ တမင်တကာ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်လားဆိုသည်မှာမူ မသိရချေ။ ဒီလို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို လာရှာသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့သလို လူပျောက်ကြော်ငြာများလည်း ဘယ်တုန်းကမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဟုတ်ပါသည်။ ရှန်းတန်က ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မိဘများ လိုအပ်သည့် အရွယ်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည့်အပြင် အစ်မလန်၏ ဖြစ်ရပ်ဆိုးကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာမိသည်။ သူမ၏ မိဘများသာ ဒီလို ရက်စက်သည့် လူမျိုးများ ဖြစ်ခဲ့ပါလျှင် မည်သည့် မိဘမျှ မရှိခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟုပင် သူမ ခံစားမိသည်။

"လျှောက်မတွေးနဲ့" ဟု ကုဟွိုင်အန်းက ပြောရင်း သူမ၏ ဆံပင်များကို ရုတ်တရက် ရှုပ်ပွအောင် လုပ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်လည်း ချက်ချင်းပင် ကုဟွိုင်အန်း၏ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း "ကျွန်မ၏ ဆံပင်တော့ ပုံပျက်ပါပြီ" ဟု အော်လိုက်တော့သည်။

"ဒီလိုဆိုလည်း ကြည့်ကောင်းတယ်" ဟု ကုဟွိုင်အန်းက ပြန်ပြောခဲ့သော်လည်း ရှန်းတန်က ကားနောက်ကြည့်မှန်ထဲ ကြည့်ပြီး "ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏ ဆံပင်ပုံစံက အိုင်ကျူမြင့်မြင့်ဖြင့် ပြောရလျှင် ရှုပ်ပွပြီး လှပသည့် ပုံစံ ဖြစ်သော်လည်း အိုင်ကျူနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ငှက်သိုက် သာသာပင်။

ဒီလို အာရုံပြောင်းလိုက်ခြင်းကြောင့် သူမ ဘာတွေးနေခဲ့သည်ကို မေ့သွားသည်ကိုတော့ သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အစ်မထောင်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ကွေးနေရင်း ဖုန်းကြည့်နေသဖြင့် လုံးဝ စွဲမက်နေပြီး သူတို့ ပြန်ရောက်လာခြင်းကိုပင် မကြားမိပေ။

ရှန်းတန် တိတ်တိတ်လေး လျှောက်သွားပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ အစ်မထောင်သည် သူမ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန်များနှင့် ငြင်းခုံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီအက်ပ်ကို မသုံးတာလဲ။"

အစ်မထောင်က လန့်ဖျပ်ပြီး တုန်လှုပ်သွားကာ "အို ဘုရားရေ၊ မဒမ် ပြန်ရောက်လာပြီ" ဟု ပြောသည်။

ရှန်းတန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးသည်၊ "ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းပြီး အဲဒီမှာ ဆက်ငြင်းခုံနေတာလဲ၊ စိတ်မဆိုးနဲ့။"

"မပူပါနဲ့၊ သူတို့ ကျွန်မကို ဆဲလို့ မရဘူး။ အဲဒီအက်ပ်ရဲ့ ဆာဗာကို အဆင့်မြှင့်တင်နေလို့ မနက်ဖြန်မှ သုံးလို့ရလိမ့်မယ်။"

ရှန်းတန် အစ်မထောင်ရဲ့ ကွန်းမန့်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အင်း၊ ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ စကားလုံး ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် တစ်လုံးမှ မပါဘူး၊ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးလို့တောင် ခေါ်နိုင်တယ်။

"အံ့ဩစရာပဲ။"

"ဒါပေါ့၊ ကျွန်မကို အထင်မသေးပါနဲ့။"

ရှန်းတန်သည် အစ်မထောင်က ဝီချက်ဖန်အုပ်စုတစ်ခုကိုလည်း ဝင်ထားတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ ဒါက သူမရဲ့ အမာခံဖန်ကြီးတစ်ယောက်က အသစ်လုပ်ထားပုံရတယ်။

"ဒီဂရုက ဘာဂရုလဲ။"

အစ်မထောင်က ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်နေပြီး ချက်ချင်းပြန်မဖြေဘူး။

ရှန်းတန်က ပိုလို့တောင် သိချင်လာကာ စပ်စုမိသည်၊ "ကျွန်မကို ထည့်ပေးပါဦး။"

အစ်မထောင်က နည်းနည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်၊ "ဒါ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။ အက်ဒမင်ကို မေးရမယ်..."

"ဒါဆို အခု မေးလိုက်။"

ရှန်းတန်က အစ်မထောင်က မေးပြီးသွားတာကို ကြည့်နေသည်။ တစ်ဖက်က ပြန်ဖြေတာက : မရဘူး။

ရှန်းတန် : "......"

ဒါက တကယ်ပဲ သူမရဲ့ ဖန်လား။

"ဘာလို့ ငါ ဂရုထဲ ဝင်လို့ မရတာလဲ။"

တစ်ဖက်က ပြန်ဖြေသည် : အိုင်ဒေါတွေက ဖန်တွေရဲ့ ဘဝနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ။

ရှန်းတန် : "......"

အစ်မထောင် : "......"

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ကုဟွိုင်အန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ရှန်းတန် စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို မြင်တော့ အကြောင်းမဲ့ ပျော်ရွှင်မိသည်။

ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်၊ "အစ်မထောင်၊ သူမရဲ့ ဝီချက်ကို ပေး၊ ကျွန်မ သူ့နဲ့ စကားပြောချင်တယ်။"

"မင်း... ထင်ရာစိုင်းမလုပ်ပါနဲ့..." အစ်မထောင်က သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်မှာကို အနည်းငယ် ကြောက်နေသည်။

အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူ့ကို ကူညီရမှန်း သူ မသိဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအက်ဒမင်က ရှန်းတန်ရဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို ပြင်ဆင်နေတဲ့ အမာခံဖန်အစစ်ပဲ။ သူတို့ အရင်က နည်းနည်း စကားပြောဖူးပြီး အစ်မထောင် အတော်လေး အံ့ဩခဲ့ရသည်။

ပြောရရင် ရှန်းတန်ရဲ့ မွေးနေ့လည်း သိပ်မလိုတော့ဘူး။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့သူပါ။"

‌အစ်မထောင်က ယုံကြည်လိုက်သည်။

‌အစ်မထောင် သူမရဲ့ ဝီချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က သူမကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ထည့်တဲ့အခါ "ကျွန်မ ရှန်းတန်ပါ" လို့ စာလုံးကြီးကြီးနဲ့ မှတ်ချက်ရေးလိုက်သည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ပယ်ချခံရသည်။

ရှန်းတန် လက်မခံနိုင်ဘဲ ထပ်လျှောက်သည်၊ ထပ်ပယ်ချခံရပြန်သည်။

ဆက်လျှောက်သည်၊ ဆက်ပယ်ချခံရသည်။

လျှောက်လိုက်... ပယ်ချခံရလိုက်…

သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြသလိုပင်။

ရှန်းတန်က သူတို့ နည်းနည်း ကလေးဆန်တယ်လို့ ခံစားလာရသည်။

အ‌တော်လေးကို စိတ်တိုပြီး ပင်ပန်းလာပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်လျှောက်ဖို့ ပြင်သည်။ သူမ လျှောက်လွှာအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည် : နင် ငါ့ကို လက်မခံရင် ငါ နင်တစ်ယောက်တည်း မြင်အောင် ငိုပြပေးမယ်။

သို့သော် သူမ ထပ်မံ၍ ပယ်ချခံရပြန်သည်။

ရှန်းတန် : "......"

ဒါ ဖန်အယောင်ဆောင်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူမရဲ့ ဖန်တွေက သူမကို ဒီလို ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ဆံရဲမှာလဲ။

မကြာခင်မှာပဲ တစ်ဖက်က သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုမှု ပို့လာပြီး မက်ဆေ့ခ်ျနဲ့အတူ ပို့လာသည်မှာ : အခုပဲ ငိုမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခဏစောင့်ရမလား။

ရှန်းတန် : "......"

ငါက လိုချင်တာ အကုန်ရတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။

မင်း လျှောက်လိုက်တာနဲ့ ငါ လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။

ရှန်းတန် လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး လက်ခံတယ်ဆိုတာကို တည့်တည့်မတ်မတ် နှိပ်လိုက်သည်။

ဒီဖန် ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ သူ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်လားဆိုတာ သူမ ကြည့်ချင်တယ်။

ဒါကြောင့် သူမက အမှတ်အသားတစ်ခုကို ပြောင်းမှတ်လိုက်သည်… သံသယရှိဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန် (ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန်ဟု သံသယရှိ)။

သူမရဲ့ အတွင်းစိတ်အတွေးတွေကို ကျယ်လောင်ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရတဲ့ ကုဟွိုင်အန်းက မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

ကြည့်ရတာ သိပ်ရူးသွပ်တာပဲ၊ ရှန်းတန် မင်းရဲ့ ကျောရိုး (မာကြောမှု) က ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။

ရှန်းတန် ပြောသည်၊ ကျောရိုးဆိုတာ ဘာလဲ။ စားလို့ရလား။

သဘောတူပြီးနောက် တစ်ဖက်က မေးသည်၊ အခု ငိုမလား။

ရှန်းတန်က ပြန်မဖြေချေ။ သူမက သူမရဲ့ ဝီချက်အချက်အလက်အချို့ကို သေချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်၊ ဥပမာ ရုပ်ပြောင်ပုံ၊ နာမည်ပြောင်၊ လက်မှတ်နဲ့ သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်းများ စသည်တို့ ဖြစ်၏။ အားလုံးက လှပတဲ့ ပန်းရောင်စီးရီးများ ဖြစ်ပြီး သူမ မျှဝေထားတာတွေက အစားအသောက် အမျိုးမျိုး၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပုံစံပဲ။

နေဦး၊ ဒါက ဆယ်လ်ဖီပုံလား။

ရှန်းတန် နှိပ်ကြည့်လိုက်တော့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ အသားအရေက နှင်းလို ဖြူဖွေးပြီး နှုတ်ခမ်းက သွေးလို နီရဲကာ ဆံပင်က ရင်းတိုက်သားလို နက်မှောင်နေသည်။

သူမ ထင်တာက မှန်ခဲ့သည်။ သူမက စနိုးဝှိုက်အဖြစ် Cosplay လုပ်ထားတာဖြစ်နေ၏။

ရှန်းတန်က ချက်ချင်း ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက် ဘာများ အမှားလုပ်မိနိုင်မှာလဲ၊ မှားတာ သူမပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ရှန်းတန် ပြန်မဖြေတာကို မြင်တော့ တစ်ဖက်က ထပ်မေးသည်။

[သံသယရှိဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန် : ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ထွက်ပြေးသွားတာလား။]

[သံသယရှိဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန် : မင်းက ရှန်းတန် အတုမဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။]

[သံသယရှိဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန် : မင်း အတုဖြစ်ရင်တောင် ငါ့ကို မြင်အောင် ငိုပြရမယ်။]

ရှန်းတန် : "......"

ဒါနဲ့ ရှန်းတန်သည် သူမရဲ့ ငိုကြွေးနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ခု ရှာပြီး ပို့လိုက်ပေးတယ်။

[အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့ အစ်မကြီးမျောက် : ဒီမှာ မင်းလိုချင်တဲ့ ငိုနေတဲ့ပုံ၊ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး။]

[သံသယရှိဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန် : လူလိမ်]

ရှန်းတန် ထူးဆန်းစွာ နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူမ သေချာ ကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ live shot လို့ အစောပိုင်းက မပြောခဲ့ဘူး။ လှည့်စားတာလည်း ဟုတ်ပုံမရဘူး။

တစ်ဖက်က အသံဖိုင်တစ်ခု ပို့လာတာကို ရှန်းတန် ဖွင့်နားထောင်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ရှန်းတန်၊ မင်း လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူကြီးပဲ။"

ရှန်းတန် : "......"

သူမ မျက်တောင်ပိတ်ပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ပြီး "မဟုတ်ဘူး။"

"ဘာ မဟုတ်တာလဲ။"

"မိန်းကလေးဆိုတာ မမှန်ဘူး။"

အရာရာက ပန်းရောင်တွေချည်းပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ယောင်္ကျားလေး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် အသံက ကြမ်းတမ်းရတာလဲ။

အစ်မထောင်က ခေါင်းကုတ်သည်၊ "သူက အမြဲတမ်း ယောက်ျားလေးပဲ၊ ပြီးတော့ ကြံ့ခိုင်တဲ့ ယောက်ျားတွေနဲ့ ပန်းရောင်က လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုပဲ။"

ရှန်းတန် ခဏရပ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်၊ "အစ်မထောင်ပြောတာ မှန်တယ်..."

ကြိုတင်ယူဆချက်ရှိတာ သူမပဲ။ ယောက်ျားလေးတွေ ပန်းရောင်မကြိုက်ရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။

သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး ကုဟွိုင်အန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ကုဟွိုင်အန်း ရုတ်တရက် ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်၊ "ကိုယ် လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်၊ ကိုယ် ခဏ..."

"စောင့်ဦး။"

ရှန်းတန် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကုဟွိုင်အန်းက ဘာမှ မကြားသလို ထွက်သွားနှင့်ပြီ။

မုန်းစရာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီဖန်က မိန်းကလေး မဟုတ်တဲ့အတွက် ရှန်းတန် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူမ အစောပိုင်းက လွှတ်ပေးထားတဲ့ ကိစ္စကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တယ်။

[အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့ အစ်မကြီးမျောက် : ဘာလို့ ကျွန်မကို အစောပိုင်းက သူငယ်ချင်းအဖြစ် လက်မခံတာလဲ။]

[အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့ အစ်မကြီးမျောက် : မင်း ကျွန်မရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန် မဟုတ်ဘူးလား။]

[သံသယရှိဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန် : မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။]

မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ပြီးနောက် ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ ရှန်းတန် မြင်လိုက်ရပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်။ ဒီလူက ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန်ပဲ။

[သံသယရှိဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန် : မင်း ငါ့အကြိုက်ကို စော်ကားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကိုတော့ မစော်ကားနဲ့။]

ရှန်းတန် : ဟဲဟဲ ^_^