အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း ( ၉၃ ) – ကိုယ့်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေကို ထိချင်လား

[အချစ်ရူးမျောက် : အိမ်ပြန်လို့ မရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။]

[ချီယွဲ့ : အဓိကက သူမှာ တကယ့်မိသားစုဝင်တွေ မရှိတာပဲ။ သူ ထွက်သွားရင် ငါတို့ အမြဲတွေ့နိုင်ဦးမှာလား။]

[ချီယွဲ့ : သူ ဘယ်သွားချင်လဲ မသိပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ထွက်မသွားစေချင်ဘူး။]

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ချီယွဲ့၏ စကားများသည် သူမအတွက် အားဆေးတစ်ခွက်နှင့် တူနေသည်။

[ချီယွဲ့ : ဒါ့အပြင် ကုဟွိုင်အန်းလေ၊ တစ်တိုင်းပြည်မှာ မိန်းကလေး အများဆုံး လက်ထပ်ချင်တဲ့ အမျိုးသားဆိုတာ နင် မသိဘူးလား။]

[အချစ်ရူးမျောက် : ခဏလေး၊ ငါ ကုဟွိုင်အန်းအကြောင်း ပြောနေတာ နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိတာလဲ။]

[ချီယွဲ့ : ငါ့ရဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ စဉ်းစားကြည့်တာပါ၊ ရှန်းတန်။ တခြား ဘာကိုမှ အခုလောလောဆယ် မပူပါနဲ့။ သူနဲ့ အရင်အိပ်လိုက်။]

ရှန်းတန်၏ မျက်နှာလေး ရဲရဲနီသွားသည်။

ချီယွဲ့က အရမ်းလွတ်လပ်တာပဲ။ အိပ်တာ မအိပ်တာ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

ဒါပေမဲ့ ကုဟွိုင်အန်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကောင်းကောင်းရှိတာတော့ အမှန်ပဲ။ သူ အဲဒီဘက်မှာ ဘယ်လိုနေမလဲလို့ သူမ တွေးမိသည်…

ရှန်းတန် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါလိုက်သည်။ သူမ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဒါ ချီယွဲ့ရဲ့ အပြစ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ရှန်းတန် ဖိနပ်စီးပြီး သွားဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်လုံးရှေ့မှ ဇာတ်ကွက်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သစ်သီး စားချင်လား။"

"အဲဒီလောက် ဖြူဖွေးတဲ့ ချယ်ရီသီးတွေ၊ အာ... မဟုတ်ဘူး၊ နီရဲလိုက်တာ။"

ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို ဆွဲဆောင်နေတယ်လို့ သူမ သံသယရှိပေမဲ့ သက်သေ မရှိဘူး။

ပုံမှန်အားဖြင့် အဝတ်အစားများ အုပ်ထားတတ်သော အမျိုးသားသည် ယနေ့တွင် လည်ပင်း V ပုံစံ နက်ရှိုင်းသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်။ မိုက်ချက်ပဲ၊ လည်ပင်းက ခါးအထိ ဖွင့်ဟနေ၏။

သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်နဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများက မြူဆွယ်သကဲ့သို့ ပေါ်နေသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံက သူ့အသားအရေကို ပိုပြီး ဖြူဖွေးစေသည်။

ရှန်းတန် မျက်ရည်ကျတော့မတတ်ဖြစ်ပြီး အကြည့်များကို အတင်းဖယ်ရှားလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှန်းတန် ချယ်ရီသီးများကို ယူပြီး တံခါးပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခုခံမှုနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကုဟွိုင်အန်းက သူ့လက်ဖြင့် တံခါးကို ကာထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာကျန်သေးလဲ။"

"မင်း... ကိုယ့်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေကို ထိကြည့်ချင်လား" ကုဟွိုင်အန်း ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက် နားရွက်များ ရဲလာသည်။

ရှန်းတန် မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ သူမ အမြင်မှားနေမိတာလား။

ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ ရှက်ရွံ့နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ ကောင်းလိုက်တာ၊ သူ တကယ်ပဲ သူမကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လာခဲ့တာပဲ။

အဟမ်း၊ ဒီလို အလကား ထိတွေ့ခွင့်ရတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေကို လက်လွတ်မခံသင့်ဘူး။

ရှန်းတန် ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်၊ "ထိကြည့်မယ်။"

သူမရဲ့ အပြစ်ရှိတဲ့ လက်က သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပေမဲ့ မဝင်ရဲဘူး။

ဘုရားရေ၊ သူမက အမြဲတမ်း စကားကြီး စကားကျယ် ပြောတတ်ပေမဲ့ တကယ့် အရေးကိစ္စနဲ့ ကြုံလာရင် ရှောင်လွှဲလို့မရဘဲ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေမိသည်။

ကုဟွိုင်အန်းလည်း အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ ရှန်းတန်က သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ပိုမြန်လာတာကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်းတန်၏ လက်က ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေပေါ် ရောက်တော့မဲ့ အချိန်မှာ ဘေးနားကနေ ရှုပ်ထွေးသောအသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

ရှန်းတန် လက်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"အစ်မထောင်၊ မအိပ်သေးဘူးလား။"

အစ်မထောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းကို ငါ ကြားတယ်။ ငါ နွားနို့လာပေးတာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

သူမ၏ အကြည့်က သူတို့နှစ်ဦးထံ ရောက်လာပြီး ကုဟွိုင်အန်း၏ ပွင့်နေသော ဝတ်စုံကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

သူမ အမြင်မှားနေတာလား။

ကုဟွိုင်အန်း အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "ကိုယ်... ကိုယ် လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်။ အရင်သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်..."

ရှန်းတန်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "သွားပါ၊ ရှင့်အလုပ်ကို သွားလုပ်ချေ။"

ဗိုက်ကြွက်သားတွေကို ထိခွင့်မရလိုက်တာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ သူ့ရင်ဘတ်ကြွက်သားတွေလည်း ဘယ်လောက်ကြီးလိုက်လဲ။ သူမ မျက်နှာကို သူတို့ကြားထဲ နှစ်မြှုပ်ပစ်ချင်လိုက်တာ…

အစ်မထောင်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပြီလား။"

"ငါ သွားတော့မယ်။"

သူမသည် နို့ကို ရှန်းတန်လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးပြီး "ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါနော်။ မနက်ဖြန် မနက်စာ နောက်မှ လုပ်ပေးမယ်" ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ရှန်းတန် : "..."

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

အစ်မထောင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်းက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဆက်ထိချင်သေးလား။"

ရှန်းတန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "နောက်မှ၊ အခု အိပ်တော့မယ်။"

သူမ ဆက်လုပ်ရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ အစ်မထောင်က ဒီလောက် မြန်မြန် ထွက်သွားမည်မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ဤသို့တွေးရင်း သူမ လှေကားဘက်သို့ သွားကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လှေကားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေသော အစ်မထောင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားသည်။

အစ်မထောင်က အနေရခက်စွာ ရှင်းပြသည်။ "အို၊ ငါ ဖိနပ်ကြိုး ချည်နေတာ၊ ဟားဟားဟား..."

"အစ်မက ကွင်းထိုးဖိနပ်စီးထားတာလေ။"

"အို..." အစ်မထောင်က ကုဟွိုင်အန်းကို ခိုးကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဆက်မလုပ်ကြတော့ဘူးလား။"

လက်ထပ်ပြီးသား စုံတွဲက ဘာလို့ အခန်းခွဲအိပ်နေသေးတာလဲ ဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်ချေ။

သူမသည် ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်တတ်သူဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးသားထဲမှ တစ်ဦးဦး ညသန်းခေါင်ယံ အခြား အခန်းသို့ သွားသည်ကို တစ်ခါမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ အမြဲတမ်း သီးခြား အိပ်စက်ကြသည်။ ထိုအရာက လုံးဝ ပုံမှန် မဟုတ်ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက လူငယ်တွေပဲ။ ဘာစိတ်အားထက်သန်မှုမှ မရှိဘူးလား။

အစ်မထောင် ရုတ်တရက် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သည်။ သခင်လေးက တကယ်ပဲ အောက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာရှိနေတာလား။

အရင်က နောက်ပြောင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အမှန်ဖြစ်နေသည်ဟု သူမ သံသယရှိလာသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ သူမ နည်းလမ်း တစ်ခုခု စဉ်းစားရမည်။

အစ်မထောင် ထွက်သွားစဉ် သူမ၏ အရုပ်ဆိုးနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်းတန် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမ ဘာတွေ ထပ်တွေးနေပြန်တာလဲ။

ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် နှစ်ဦးသား အခန်းများသို့ ပြန်၍ အနားယူကြသည်။

သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ရှန်းတန်သည် ဖြူဖွေးသော ဧရိယာကျယ်ကြီးတစ်ခုကို အိပ်မက်မက်သည်။ ကုဟွိုင်အန်း၏ ဗိုက်ကြွက်သားများက အိပ်ရာတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေပြီး သုံးဆယ့်ရှစ်ကွက်ပင် ရှိသည်ဟု ထင်ရသည်။

ဒါတွေက ပုံဆောင်ထားတဲ့ ဆန်ကိတ်တွေလား။

ရှန်းတန် ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွားသည်။

ကောင်းကင်သည် အလွန်တရာ တောက်ပနေပြီး ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ခုနစ်နာရီကျော်သာ ရှိသေးသည်။

ရိုက်ကူးရေးခုံတွင် ရှိနေချိန်မှလွဲ၍ သူမ ဒီလောက် စောစော နိုးဖူးသည်ဟု မထင်မိချေ။

သူမ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်နှင့် အစ်မထောင်သည် မျက်ကွင်းညိုရဲရဲဖြင့် ဦးလေးဟယ်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားကာ နားထောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အစ်မထောင်၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက သူမကို မြင်သွားခဲ့သည်။

အစ်မထောင်က အားပျော့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မလေး၊ ဒီနေ့ အစောကြီး နိုးတာလား။ အခုပဲ မနက်စာ ပြင်ပေးပါ့မယ်။"

"ရတယ်၊ မစားသေးဘူး။ အစ်မထောင်၊ နေမကောင်းဘူးလား။"

အစ်မထောင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

"ဘာရောဂါလဲ၊ ဆရာဝန် ပြဖူးလား။"

အစ်မထောင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "နှလုံးရောဂါ၊ မပျောက်နိုင်ဘူး။"

ရှန်းတန် : "..."

သူမ ဦးလေးဟယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူလည်း သက်ပြင်းကြီးကြီး ချနေပြီး မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

ရှန်းတန်လည်း စိုးရိမ်လာတော့သည်။

"မိသားစု ဒေဝါလီခံသွားတယ်လို့ မပြောပါနဲ့နော်။"

အစ်မထောင် လည်ချောင်းနာသွားပြီး "မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်းတန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ "ဒေဝါလီမခံရင် ပြီးတာပဲ။"

မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဇိမ်ခံဗီလာ အတွေ့အကြုံကတ်တွေက အချိန်မတိုင်ခင် ပျောက်သွားတော့မှာမလား။

အစ်မထောင်က ထပ်မံ သက်ပြင်းချသည်။ "သခင်မလေး၊ သခင်လေးကို ဘာလို့ အရင်က လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ။"

ရှန်းတန် စိုးရိမ်လာသည်။ အစ်မထောင် တစ်ခုခု သိသွားတာလား။

သူမ ဦးလေးဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သော် သူက အတွင်းရေးကို သိသော်လည်း အရိပ်အမြွက်မျှ မပေးသဖြင့် သူမ သိသွားပြီလား၊ မသိသေးဘူးလား မသဲကွဲတော့ပေ။

"သူက ချောလို့နဲ့ ငွေကြေးကြွယ်ဝလို့များလား။"

"အဲဒါတော့ မှန်တယ်" အစ်မထောင် ခေါင်းညိတ်သည်။ "တခြား ဘာမှ မရှိဘူးလား၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ ဘာတို့လိုမျိုးလေ။"

ရှန်းတန် အနေရခက်သွားသည်။ သူမသည် ငွေကြေးအတွက် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက်ဟု ပြောလျှင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟူသော စကားလုံးကို ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မည်။

"ဘာလို့ ဒီလို မေးတာလဲ"

အစ်မထောင် လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့လို့..."

ရှန်းတန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။ "ဘာလျှို့ဝှက်ချက်လဲ။"

"သခင်လေးက မ…"

"မ... ဘာလဲ" ရှန်းတန်က မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ စာမတတ်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်လာသော စကားလုံးများမှာ ပန်းသေခြင်းနှင့် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ မှားယွင်းခဲ့သည်။

အစ်မထောင် စကားမဆုံးခင် ကုဟွိုင်အန်း လှေကားပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ လက်သုတ်ပုဝါကို ဆွဲယူကာ ဘယ်ညာ သုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည်လည်း ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"ဒီနေ့ အစောကြီး နိုးတာပဲ"

ရှန်းတန်က နှာခေါင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။ "ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်လို့ စောစောနိုးနေတာ။"

"မနက်စာ စားပြီးပြီလား။"

"မစားရသေးဘူး။"

အစ်မထောင်က လက်သုတ်ပုဝါကို ချပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။ "မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ အခုပဲ ယူလာပေးမယ်။"

ခဏအကြာတွင် အစ်မထောင်သည် စားပွဲတစ်လုံးပြည့် အစားအစာများကို ယူလာသည်။

ပုံမှန် မနက်စာအစားအစာများအပြင် ကြက်သွန်မြိတ်ကြက်ဥကြော်၊ ကမာကောင်ကြာဇံဟင်းပွဲ၊ လင်ဇီးကြက်သားစွပ်ပြုတ်၊ သိုးသားဆာတေး၊ ကြာစွယ်နှင့် ပြည်ကြီးငါးကြော်၊ တရုတ်ဂျင်ဆင်းနှင့် ခိုသားစွပ်ပြုတ်တို့လည်း ပါဝင်သည်။

ရှန်းတန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ "ဒီမနက်ရဲ့ မနက်စာတွေက ကြွယ်ဝပေါများလိုက်တာ။"

ခဏနေပါဦး၊ ဒီဟင်းပွဲတွေက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေသည်။ "ဒါတွေ ဖယ်လိုက်။"

"ဟင်"

ကုဟွိုင်အန်း ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်သည်။ "မနက်စာအတွက် ဒါတွေက အားဖြည့်လွန်းတယ်။"

အစ်မထောင် နှုတ်ခမ်းလှုပ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို ပြန်ယူသွားခဲ့သည်။

လူကြီးစကား နားမထောင်ရင် မျက်စိရှေ့မှာတင် အရှုံးပေါ်မယ်။ ဟမ့်၊ ပန်းသေ၊ ပန်းညှိုးဆက်ဖြစ်နေကြလိုက်။

အခန်း ( ၉၄ ) – ငါက သူ့မိန်းမ

ပုံမှန်ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ရှန်းတန်သည် အစားအစာများစွာ မစားဘဲ အနည်းငယ်မျှသာ မြည်းစမ်းပြီးနောက် တူကို ချလိုက်သည်။

စားနေဆဲဖြစ်သော ကုဟွိုင်အန်းကို ကြည့်ကာ ရှန်းတန်က "ဒီဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ်ကို မြည်းကြည့်မလား၊ အခွံပါးပြီး အသားပြည့်တယ်၊ အရမ်းအရသာရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" ဟု ကုဟွိုင်အန်း ပြန်ဖြေသော်လည်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ ရှန်းတန်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ အစ်မထောင်က အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သဖြင့် "သခင်လေး၊ မမီလို့လား" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်၊ လုပ်ပေးမယ်။"

ဖက်ထုပ်ကို ကောက်ယူပြီးနောက် ရှန်းတန် ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ဒီအသားမုန့်ကို မြည်းကြည့်မလား။ အသားက နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းတယ်၊ အဆီလည်း မပါဘူး။"

"ကောင်းပြီ" ဟု ကုဟွိုင်အန်းက ထပ်ပြောလိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှန်းတန်က သူ့အတွက် အသားမုန့်ကို ဦးဆောင်ကောက်ယူပေးလိုက်သည်။

"ဒီဖက်ထုပ်ကြော်ကို မြည်းကြည့်မလား၊ အပြင်ဘက်က ကြွပ်ကြွပ်ရွရွနဲ့ အတွင်းက နူးညံ့ပြီး..."

"မြည်းကြည့်မလား..."

"စားချင်လား..."

အစပိုင်းတွင် အစ်မထောင်က သဘောတူညီသော အပြုံးဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ကုဟွိုင်အန်းက ပို၍ ပို၍ စားလာသည်ကို မြင်သောအခါ အစ်မထောင်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာပြီး "အမ်... သခင်လေး ဗိုက်ပြည့်လောက်ပြီ ထင်ပါတယ်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ တူပေါ်ရှိ သကြားညိုကိတ်ကို ကြည့်ကာ "ရှင် ဗိုက်ပြည့်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း ဗိုက်ပြည့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရှန်းတန်၏ နောင်တရနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သဖြင့် အံကြိတ်ပြီး "ဗိုက်မပြည့်သေးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သကြားညိုကိတ်ကို ကောက်ယူကာ ကုဟွိုင်အန်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "စားကြည့်ပါဦး၊ ဒါက အရမ်းအရသာရှိတယ်။"

အလွန်အကျွံနှင့် ပေါ့ဆစွာ မဆင်မခြင်စားသောက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှာ ကုဟွိုင်အန်း အစာအိမ်ရောင်ပြီး ဆေးရုံတက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် အလွန်ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူမ မစားနိုင်သဖြင့် သူ့ကို စားနေသည်ကို ကြည့်ချင်သောကြောင့် ကုဟွိုင်အန်းအတွက် ဟင်းပွဲများ ဆက်လက်ကောက်ယူပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်လျှင် သူ ဆေးရုံရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ အားလုံး ကျွန်မအပြစ်ပါ..."

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေသည်။ "မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ် စားချင်လို့ စားခဲ့ရုံပါ" ဟု သူ ပြောသော်လည်း ရှန်းတန်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာရှိသည်ကို နားလည်သည်။ သူမက သူ့ကို စားနေသည်ကို ကြည့်ချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အရင်က ရှန်းတန်သာ အမြဲ နေမကောင်း ဖြစ်တတ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုဟွိုင်အန်း၏ အလှည့် ဖြစ်သောကြောင့် ရှန်းတန်က သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ခြင်း၊ ဆေးတိုက်ခြင်း၊ သစ်သီးခွာပေးခြင်း၊ ဆရာဝန်ခေါ်ခြင်း စသည်တို့ကို အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်ပေးသည်။

အိမ်သာတက်ဖို့ပင်…

ကုဟွိုင်အန်း နောက်လှည့်ကြည့်ကာ "တကယ်ပဲ ဝင်ချင်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန် မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်နိုင်လား။"

"လုပ်နိုင်ပါတယ်။" သူ အစာအိမ်ရောင်ရုံသာဖြစ်ပြီး ကိုယ်အင်္ဂါချို့ယွင်းနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှန်းတန်ကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သိစေချင်သည်။

သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံယူရသည်မှာ ကောင်းမွန်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးနှင့် နှလုံးသားက သူ့အပေါ်မှာသာ ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ကုဟွိုင်အန်း တကယ်တမ်း ဖျားချင်ယောင်ဆောင်ချင်သော်လည်း ရှန်းတန်က သူ့ကို အားနည်းလွန်းသည်ဟု ထင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မကြာသေးမီက ကုမ္ပဏီသည် အရေးကြီးသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူ့၏ ယခင်ဘဝတွင် သူ့ကို သေစေခဲ့သူသည် သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို ထုတ်ဖော်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိရင်း IV drip သွင်းပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်း ဆေးရုံမှ ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်က စိတ်ပူနေပြီး သူမမှာ ဘာမှလုပ်စရာလည်း မရှိတာကြောင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်၍ အလုပ်သွားလိုက်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းများ အလုပ်များနေချိန် လမ်းပေါ်တွင် လူနည်းပါးသည်။ နှစ်ဦးသား ကုဟွိုင်အန်း၏ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံရှိ အထပ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဓာတ်လှေကားမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဪ… ဟုတ်သား၊ ဒါက ကုဟွိုင်အန်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပွေ့ဖက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီး မဟုတ်ဘူးလား။

ရှန်းတန်သည် ပြုံးနေသော်လည်း အပြုံး မဟုတ်သည့် မျက်နှာဖြင့် ကုဟွိုင်အန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာမှာမူ အေးစက်နေသည်။ "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးရင်း လာသည်။ "ဟွိုင်အန်း၊ ကျွန်မ ဒီနားကနေ ဖြတ်သွားရင်း ရှင့်ကို လာတွေ့တာ။ ရှင် အကြိုက်ဆုံး မုန့်တွေပါ အထူးတလည် ယူလာခဲ့သေးတယ်။"

"ဒီနားကနေ ဖြတ်သွားရင်း အစားအစာတွေပါ အထူးတလည် ယူလာခဲ့သေးတာလား" ရှန်းတန်သည် အဆိုပါစကားကို ထုတ်ပြောပြီးနောက် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ မပြောသင့်ဘူးလားနော်…"

ဝူးဝူးဝူး~

ကုဟွိုင်အန်း ညင်သာစွာ ရယ်လိုက်သည်။ "မင်း မှန်တယ်။"

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာ ခဏတာမျှ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ "ဟွိုင်အန်း..."

"ငါတို့က အတန်းဖော်ဟောင်းတွေပါ။ ငါ့စကားတွေကို အရမ်းကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းဖြစ်အောင် မပြောချင်ဘူး။ စီးပွားရေးကိစ္စတွေကလွဲရင် အနာဂတ်မှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေနဲ့ ငါ့ဆီ မလာပါနဲ့။"

"ဟွိုင်အန်း၊ ရှင်..."

"လက်ထောက်ကန်း၊ ဧည့်သည်ကို ပြန်လိုက်ပို့လိုက်ပါ။"

အမျိုးသမီးက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်ပုံရသည်။ သူမက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောဘဲ လက်ထောက်ကန်း၏ အနောက်မှ လိုက်ပါထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က သူမ ဒီလောက် လွယ်လွယ် အရှုံးမပေးနိုင်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမက ကုဟွိုင်အန်းဆီကို ဝီချက်မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်သည်။

ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေတာ။ ဖုန်းစခရင်လင်းလာတော့ သူမ အဲဒါကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အိုး၊ မိန်းမလှလေးဆီက မက်ဆေ့ခ်ျရောက်လာတယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းက ခေါင်းပင်မမော့ကြည့်ပေ။ "စကားဝှက်က ၈၂၆၄။"

ရှန်းတန်က ဖုန်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ "တကယ် ဖတ်ကြည့်ရမလား။"

"ဖတ်လိုက်ပါ၊ ကြည့်လို့မရတာ ဘာမှမရှိဘူး။"

ဖုန်းသော့ဖွင့်ပြီးနောက် ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ home screen က အရမ်းရိုးရှင်းပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့ software တွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝေ့ပေါ်လည်း ရှိနေသေးသည်။ သူလည်း ဝေ့ပေါ် သုံးတယ်လား။

သူမ အဲဒါကို ဖွင့်တော့မဲ့အချိန်မှာ ဝီချက်က နောက်ထပ် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ အဲဒါနဲ့ ရှန်းတန်က ဝီချက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ "အတန်းဖော်စုန့်" လို့ နာမည်ပေးထားတဲ့ တစ်ယောက်က မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဆက်တိုက်ပို့ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[အတန်းဖော်စုန့် : ဟွိုင်အန်း၊ ရှင် အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး။ သူမကြောင့်လား။]

[အတန်းဖော်စုန့် : သူမက ရှင်နဲ့ လိုက်ဖက်ပုံမပေါ်ပေမယ့် ရှင် ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ကောင်းပါတယ်။]

[အတန်းဖော်စုန့် : ရှင် လက်ထပ်ပြီးနောက် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ရှင့်လို မာနကြီးတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်က တစ်နေ့ကျရင် မိန်းမရဲ့ အလိုတော်အတိုင်း လိုက်ရတဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တကယ် မယုံနိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့အတန်းဖော်တွေ ဒါကို သိရင်တော့ သေချာပေါက် တုန်လှုပ်သွားကြလိမ့်မယ်။]

[အတန်းဖော်စုန့် : ကျွန်မသာဆိုရင် ရှင့်ကို တခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ ဆက်ဆံတာကို ကန့်သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘဝမှာ အချစ်ထက် အရေးကြီးတာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။]

ရှန်းတန် : "..."

ဝိုး၊ ဒီအမျိုးသမီးက တော်တော်လေး စိတ်ကူးယဉ်တတ်သားပဲ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို စိတ်ကူးယဉ်ဖို့ သူမ ဘယ်နှစ်ကား တီဗီရှိုးကြည့်ဖူးလဲ မသိဘူး။

ဒါ့အပြင် ခုနက သူမ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ သူမက လိမ်တာကို ထောက်ပြရုံပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာလား။

သူမ သေချာပေါက် မှတ်မိသလောက်အရဆိုရင် ပြန်ပြောခဲ့တာ ကုဟွိုင်အန်း မဟုတ်ဘူးလား၊ သူမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

အတန်းဖော်စုန့်က နောက်ထပ် မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်ခု ပို့လာခဲ့သည် : ဟွိုင်အန်း၊ ရှင် အလုပ်များနေလား။

ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ ကုဟွိုင်အန်းကို ကြည့်ရင်း ရှန်းတန်၏ ဆိုးသွမ်းသောစိတ်အခံက ပြဿနာရှာရန် ဆွေ့ဆွေ့ခုန်နေသော်လည်း သူမ၏ အတွင်းစိတ်၌ ကိန်းအောင်းနေသော ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သည့် သတိတရားက ထိုဆိုးသွမ်းသော အတွေးများကို အောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ဖုန်းကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရှင် ပြန်ဖြေချင်လား။"

"မင်း ပြန်ဖြေပေးလို့ ရတယ်။"

"ဘာပြန်ပြောရမလဲ။"

"ဘာဖြစ်ဖြစ် ရတယ်၊ ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်းမသိရင် သူမကို block လိုက်။"

ရှန်းတန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှင်တို့ သိပ်မရင်းနှီးဘူးလား။"

"သိပ်မရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်က ကိုယ်ပြောခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းကို မှတ်မိလား။ သူက သူမနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးတော့ ကိုယ်က သူကနေတဆင့် သူမကို သိတာ။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်း မတော်တဆဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်း ကိုယ်တို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ မဆက်သွယ်ဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာပြီး ကိုယ်နဲ့ အရမ်းရင်းနှီးဖို့ ကြိုးစားနေလဲဆိုတာကိုတော့ ကိုယ်လည်း မသိဘူး။ တစ်ခုခု မသင်္ကာစရာကောင်းတယ်လို့ ကိုယ် ခံစားရတယ်။"

ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ရှန်းတန် ချက်ချင်းပင် "ဒါဆို ရှင် သေချာပေါက် block လို့ မရဘူး။ ကျွန်မ သူမနဲ့ ခင်အောင် လုပ်ကြည့်လိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ခေတ်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သော မက်ဆေ့ခ်ျများကို ပေးပို့လိုက်သည်။

[တစ်ခါက စတော်ဘယ်ရီနဲ့ သရက်သီး စိုက်တဲ့ ဝက်လေးတစ်ကောင် ရှိတယ်။ စတော်ဘယ်ရီက ကြီးထွားတာ အရမ်း နှေးတော့ ဝက်လေးက စတော်ဘယ်ရီကို ပြောတယ်၊ "ဘယ်ရီသီးလေး၊ မင်းက အသုံးမကျဘူး။ ဘယ်ရီ၊ မင်း တော်တော်ဆိုးတယ်။ ကြားလား၊ ငအရေတဲ့။"]

[သင်္ချာမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ စကားလုံးတစ်လုံး ရှိတယ်။ မနက်ဖြန်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး ထင်ရှားတဲ့ မင်းတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလိမ့်မယ်။]

[မင်းက အရှေ့ဩစတြေးလျ ရေစီးကြောင်း၊ ငါက မြောက်အတ္တလန္တိတ် ရေစီးကြောင်း၊ မင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားသင့်တယ်၊ ငါက မင်းအတွက် လေကို ယူဆောင်လာပေးမယ်။]

တစ်ဖက်လူက လူပြောင်းသွားတာ သတိထားမိလား သူမ မသိချေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်းတန် မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက အချိန်အတော်ကြာ ပြန်မဖြေတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူမ မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင် ပို့လာခဲ့သည် : ရှင်က ကုဟွိုင်အန်းလား။

ရှန်းတန်က ရေကို ထွေးထုတ်မိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

တော်လိုက်တာ၊ သူက ငါ့ကို ကုဟွိုင်အန်း မဟုတ်ဘူးလို့ သံသယဝင်နေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ပုံမှန်ပဲ။ ကုဟွိုင်အန်းက အဲဒီလို စကားမျိုး ပြောစရာ အကြောင်း မရှိဘူး။

ရှန်းတန်ဟာ ကုဟွိုင်အန်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ဖို့ လုံးဝ မရည်ရွယ်ထားဘူး။ သူမ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည် : [မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူ့မိန်းမ 😊]