အခန်း (၉၅-၉၆)

အခန်း ( ၉၅ ) – တစ်လင်တစ်မယားစနစ်

အခြားတစ်ဖက်ရှိ အခြေအနေသည် “စာရိုက်ခြင်း” ဟူသော အခြေအနေသို့ ပြောင်းသွားကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် မက်ဆေ့ချ်မရောက်လာခဲ့ပါ။

ရှန်းတန်က ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ရင်း တရားဝင်တိုက်ပွဲက မစတင်မီပင် ပြီးဆုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ "မင်း ပျင်းတယ်ဆိုရင် အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်လို့ ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန်မှာလည်း တကယ်ပင် ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဒါဆို ကျွန်မ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်။ ရှင့်အလုပ်ကို အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘူး" ဟု ပြောပြီးသည်နှင့် ကုဟွိုင်အန်းကို ချက်ချင်း မေ့လျော့ကာ အပြင်ထွက်ရန် သူမ မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

ပြောရလျှင် ကုဟွိုင်အန်းတွင် လက်ထောက်များစွာ ရှိပြီး လှပသော မိန်းကလေးများလည်း ရှိသည်ကို ရှန်းတန် သတိထားမိသည်။ သူတို့ကို မျက်စိနာမတတ် ကြည့်နေမိရင်း "ကောင်းလိုက်တာ၊ ကုဟွိုင်အန်းက တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲ" ဟု သူမ တွေးမိသည်။

သူမ မနာလိုစိတ်နှင့် အားကျစိတ်များဖြင့် သေတော့မတတ်ပင် ခံစားခဲ့ရသည်ကို ဝန်ခံသည်။

လက်ထောက်ကန်းမှာမူ အကြီးတန်း အထူးလက်ထောက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကုဟွိုင်အန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လက်ထောက်ဖြစ်သည်။

"ယောက်ျားတွေရဲ့ အကျင့်သီလ" ကို သူ့သွေးသားထဲတွင် စွဲမြဲစွာ စွဲကိုင်ထားသူပင်။

သို့မဟုတ် သူက ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်နဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုကို ရိုးရှင်းစွာ မကြိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ရှန်းတန်တစ်ယောက် အလုပ်ခန်းပတ်လည် လျှောက်သွားနေစဉ် အစပိုင်းတွင် မည်သူမျှ သူမနှင့် စကားမပြောကြပေ။ လူတိုင်းက သူမကို ခိုးကြည့်နေကြပြီး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်၍သာ ဆက်သွယ်နေကြသည်။

ထိုစဉ် မျက်နှာနီရဲနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး သူမထံ ရောက်လာပြီး "တန်... တန်တန်၊ ကျွန်မ၊ ကျွန်မ၊ ကျွန်မက အစ်မရဲ့ ပရိသတ်ပါ။ အစ်မ၊ အစ်မ၊ အစ်မ..." ဟု စကားထစ်အစွာ ပြောလာခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် စကားမပြောနိုင်ရှာတော့ပေ။ ရှန်းတန်က ဦးဆောင်၍ "လက်မှတ်ထိုးခိုင်းချင်တာလား၊ ဘယ်နေရာမှာ ထိုးပေးရမလဲ" ဟု မေးလိုက်ရာ "ဒီမှာ... ဒီမှာ" ဟု သူမ ပြန်ဖြေသည်။

"ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်လား" ဟု ရှန်းတန် ထပ်မေးရာ မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး "ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့" ဟု လျင်မြန်စွာ ဖြေသည်။

ရှန်းတန်က ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးပြီးနောက် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် နီရဲနေဆဲပင်။

ရှန်းတန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် "ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ ပရိသတ် ဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်ရာ မိန်းကလေးက "သင်... သင်..." ဟု ထစ်အစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်းတန်က မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ "ဘာသင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမရဲ့ ဇွဲလုံ့လကိုလား။

သူမရဲ့ လောကစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်မှုကိုလား။

ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့…

"လူတွေကို ဆူပူတာကို သင်တာ" မိန်းကလေးက လက်သီးဆုပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ လူတွေကို ဆူပူတဲ့နေရာမှာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းလေးစားတယ်။"

ယခုမူ သူမ စကားလုံးများ မထစ်တော့ပေ။

ရှန်းတန် ဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ပရိသတ်ရသည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့။ သူမမှာ လူတွေကို ဆူတာကလွဲလို့ တခြား ကောင်းမွန်တဲ့ အကျင့်မရှိတော့ဘူးလား။

ကောင်းပြီ၊ ဒါက မဆိုးပါဘူး။ အနည်းငယ်တော့ အသုံးဝင်သေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့အခါ ပြန်ခုခံနိုင်သေးသည်။

ရှန်းတန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စရိုက်ကို မြင်ရသောအခါ အခြားအမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ထပ်မံ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ရှန်... ကု..." ဟု သူမကို ခေါ်ဝေါ်ရန် ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်တော့ ရှန်းတန်က ဂရုမစိုက်ပါ။ "ရှန်းတန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ။"

အမျိုးသမီးငယ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် "ရှန်းတန်၊ ကျွန်မတို့ သူဌေးကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒီစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း နားစွင့်လိုက်ကြသည်။ စာရိုက်သံနှင့် စကားပြောသံများပင် အများကြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ရှန်းတန် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။ "သူ့ဘက်က စတင်ခဲ့တာပါ..."

သူက အဲဒီသဘောတူညီချက်ကို စတင်ခဲ့တာဖြစ်သောကြောင့် သူမအတွက် ပြဿနာ မရှိပေ။

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒါဆို သူဌေးမှာ မမြင်ရတဲ့ တခြား ဘက်ခြမ်းလည်း ရှိနေတာကိုး။

"ရှန်းတန်၊ သူဌေးက အိမ်မှာလည်း ဒီလိုမျိုး အေးစက်တာလား။"

"ရှန်းတန်၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုတွေ့ဆုံခဲ့တာလဲ။"

"ဘယ်တော့လောက် ကလေးယူဖို့ စီစဉ်ထားလဲ၊ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ယူချင်လဲ။"

"မင်္ဂလာဆောင်က ဘယ်တော့လဲ။"

"ရှန်းတန်၊ ညဘက် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အိပ်ကြတာလား၊ ညသန်းခေါင် အအေးမိလို့ နိုးတာမျိုး ရှိလား။"

ရှန်းတန် : "???"

သူမ၏ အဒေါ်ကြီး ခုနစ်ယောက်နှင့် အစ်မကြီး ရှစ်ယောက်တောင် သူမကို ဒီလောက် အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ဖူးပေ။

မိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှန်းတန်၊ သူဌေးက အဲဒီဘက်မှာ ဘယ်လိုလဲ။ ခွန်အားကောင်းလား။"

ခဏလေး၊ ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းတချို့ပါ ပါလာရတာလား။

ဒီမေးခွန်း ထွက်လာသည်နှင့် ကျန်လူအားလုံး အလုပ်ရပ်ပြီး မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လာကြသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီလောက် အာရုံစိုက်ခံရတာ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က သူမ ကျောင်းတုန်းက ရန်ဖြစ်လို့ ကိုယ့်ရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံတောင်းပန်ရတဲ့ အခြေအနေပဲ။

မဟုတ်သေးပါဘူး၊ မင်းတို့ တကယ် ဒီလောက် အတင်းအဖျင်း ကြိုက်ကြတာလား။

ရှန်းတန်တစ်ယောက် ပြန်မဖြေတာကို မြင်တော့ လူတိုင်းက တိုက်တွန်းကြသည်။

"ပြောပါဦး၊ ပြောပြပါ။ ကျွန်မတို့ မဖြန့်ပါဘူး။"

ဟုတ်တယ်၊ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးပဲ သိမှာပါ။

"တစ်ညကို ခုနစ်ကြိမ်လား၊ ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ဒီလိုပဲ ရေးထားတာကို ကျွန်မ မှတ်မိတယ်" ဟု အရမ်းငယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက မေးသည်။

"အဲဒါဆို လူသေသွားမှာပေါ့..."

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားက တစ်ခါတည်းနဲ့ကို ပင်ပန်းသွားပြီ..."

"သိပြီ၊ ညဘက် ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ သူ ပြေးတော့တာပဲ..."

ရှန်းတန်သည် ကွာစေ့ တစ်ဆုပ် ယူ၍ ထိုင်စားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဝိုး၊ ခေါင်းစဉ်က ဒီလောက်တောင် လူတွေကို ပွတ်လောရိုက်စေတာလား။

"မြန်မြန်လေး အသေးစိတ် ပြောပြပါဦး။"

"ခဏလေး၊ ငါ့မှာ ကွာစေ့တွေ ရှိတယ်" တစ်ယောက်က ကွာစေ့တစ်ထုပ် ထုတ်ယူပြီး လူတိုင်းကို ဖြန့်ပေးသည်။

ရှန်းတန်က လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ ဘယ်လောက်တောင် တွေးခေါ်တတ်တဲ့သူပါလိမ့်။

ဒီတော့၊ ဘယ်သူမှ အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်မပါတော့ဘဲ အတင်းအဖျင်း နားထောင်ကြတော့သည်။

ကုဟွိုင်အန်း ထွက်လာသောအခါ သူမြင်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဤသို့ ဖြစ်သည်။ သူမ တစ်ဦးတည်းနှင့် ရှန်းတန်သည် ရုံးခန်း တစ်ခုလုံးကို လမ်းမှားသို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဟေး၊ ငါ အရမ်းလွန်သွားတယ်လို့ မထင်ဘူးမလား" အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခါးသီးစွာ ညည်းညူသည်။

ရှန်းတန်က အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ နင့်ရဲ့ ခင်ပွန်းမှာ ပြဿနာရှိတာ ရှင်းနေတာပဲ။"

"ဟုတ်တာပေါ့၊ အလုပ်ပင်ပန်းတာကို ဆင်ခြေအဖြစ် ပေးလို့ မရဘူး။"

"သိပြီ၊ သူ အပြင်မှာ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားပြီးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ရှန်းတန်က ခေါင်းညိတ် သဘောတူသည်။ သူမလည်း ဒီလိုပဲ တွေးမိတယ်။

"အစ်မ၊ ရှင်က ဒီလောက် လှတာ။ သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချိတ်ဆွဲထားစရာ မလိုဘူး။"

"ဟုတ်တာပေါ့။"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ အခြားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တော်ပါတော့။ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားက သူ့ကိုယ်သူ ရည်းစားတစ်ယောက် ထပ်ရှာပြီး တစ်လင်တစ်မယားစနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

ရှန်းတန်တစ်ယောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ တွေးနေသည့် တစ်လင်တစ်မယားစနစ်ကို ဆိုလိုချင်တာလား။

ကုဟွိုင်အန်း : "???"

"တစ်လင်တစ်မယားစနစ်ဆိုတာ ဘာလဲ။"

သူ နားမှားကြားတာလားဟု တွေးမိသည်။

လူတွေက ဒီဘက်ခေတ်မှာ ဒီလို ကစားကြတာလား။

လူတိုင်းသည် ငှက်များလို ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။ သူတို့ ဘယ်နှစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားသည် မသိ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ထွက်ပြေးတာ အလွန် မြန်ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုဟွိုင်အန်းဘေးတွင် ရှန်းတန်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။

ရှန်းတန်က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝိုး...၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက ဟန်ဆောင်ကောင်းလိုက်ကြတာ၊ သူတို့ အမြဲတမ်း အလုပ်ကြိုးစားနေသလိုပဲ။

သူတို့ သူမကို ကျွေးခဲ့တဲ့ မုန့်ပမာဏတွေ သူမဆီမှာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ခုနက ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက အထင်အမြင်မှားမှုပဲလို့ သူမ တွေးမိလိမ့်မယ်။

ရှန်းတန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "အလုပ်ပြီးပြီလား။"

"အင်း၊ တစ်လင်တစ်မယားစနစ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"အဲဒါက... ရှင် ထင်သလိုပါပဲ။ တချို့လူတွေက ဇနီးမယားရော မိန်းကလေးရည်းစားပါ ရှာကြတာ..."

"မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးတာလား။"

သူမက နောက်ထပ် မိန်းကလေးရည်းစားပါ ရှာချင်တာလား။

ရှန်းတန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မရှာပါဘူး။"

သူမက မိန်းကလေးတွေနဲ့ ရင်းနှီးတာကိုပဲ ကြိုက်တာ။ ဒီ့ထက် ပိုတာမျိုး မလုပ်ချင်ဘူး။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားသည်။

သူတစ်ယောက်တည်း ရှိရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းနောက်သို့ အမြဲလိုက်နေခဲ့သည်။

အဓိကအားဖြင့် တိုက်ခိုက်သူကို မဖမ်းမိသေးသောကြောင့် ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ခိုင်းခဲ့ပေ။

ရှန်းတန်က သူ ပြောတာ မှန်တယ်လို့ တွေးမိသည်။

ယနေ့ ရဲစခန်းက လူကို ဖမ်းမိပြီဟု ဖုန်းဆက်လာသည်အထိတိုင်ပင်။

ရှန်းတန်နှင့် ကုဟွိုင်အန်းက အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ သူမ မည်သူ့ကို စော်ကားခဲ့သည်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရဲစခန်းတွင် ရဲများက မမျှော်လင့်ဘဲ အံ့အားသင့်စရာ မရှိသော ရလဒ်အချို့ကို အသိပေးခဲ့သည်။

အရင်က အဆောက်အဦးပေါ်က ပြုတ်ကျခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက တကယ်ပဲ အသတ်ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်၏။ လူသတ်သမားက သူမရဲ့ ရည်းစားဖြစ်သလို လီရှို့မိန်ရဲ့ ရည်းစားလည်း ဖြစ်သည်။

ဒါက သုံးပွင့်ဆိုင် အချစ်ရေးကြောင့် ဖြစ်ပွားတဲ့ ကြိုတင်ကြံစည်ထားတဲ့ လူသတ်မှု ဖြစ်လေ၏။

ရှန်းတန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လီရှို့မိန်က သူမရဲ့ စကားတွေကနေ တစ်ခုခု သိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာကြောင့် သူမရဲ့ ရည်းစားက လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး အသံတိတ်စေခဲ့တာပါ။

ရှန်းတန် : "..."

တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါက သူမရဲ့ ပါးစပ်ကြီးကြောင့်ပဲ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဟော်ကျင်းကျင်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခဲ့လို့ သူမ အနည်းငယ် နောင်တရမိသည်။

သူမသာ ဒီစကားတွေ မပြောခဲ့ရင် ဟော်ကျင်းကျင်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမ ပြောသင့်သလား၊ မပြောသင့်ဘူးလားတော့ မသိဘူး။ သူမရဲ့ ဆဋ္ဌမအာရုံက တော်တော်လေးကို တိကျသည်။

အခန်း ( ၉၆ ) – ကောင်းကင်ဘုံဥပဒေကိုများ နင် ချိုးဖောက်ခဲ့လို့လား

ရှန်းတန် ရဲစခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရှန်းတန်က သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရင်း "စိတ်ဆိုးနေတာလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် မျက်ခုံးများကို ဖိညှစ်ရင်း အလွန်ပင် ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် "အခုမှ လိမ္မာပါးနပ်နေပြီးတော့ ခုနက စကားပြောတုန်းက ဘာလို့ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လို့ မစဉ်းစားမိတာလဲ။"

ရှန်းတန်က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက မစဉ်းစားမိဘူး..."

"စာလုံးရေ ၅၀၀၀ ပါတဲ့ ခံဝန်ကတိစာ ရေးရမယ်။"

ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"နည်းနည်း လျှော့လို့ မရဘူးလား။"

"ထပ်ပြီး ဈေးဆစ်ရင် စာလုံးရေ နှစ်ဆ ဖြစ်သွားမယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ စာလုံးရေ ၅၀၀၀ ပဲ။" ရှန်းတန်တစ်ယောက် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်။ သူမ နောက်ဆုံး တောင်းပန်စာ ရေးထားရတာဖြင့် သိပ်မကြာသေးဘူး၊ ဘာလို့ ဒီတစ်ခါ ဒီလောက် အများကြီး ထပ်ရေးရပြန်တာလဲ။

သူမ တကယ်ပဲ ပြန်ပြီး ကွန်ပလိန်းတက်ချင်မိသည်၊ သူ သူမကို ကြိုက်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဒါက သူ သူမကို ကြိုက်တဲ့ပုံစံလား။ သူ ပြောခဲ့တာတွေ အားလုံး လိမ်တာလို့ သူမ သံသယရှိမိသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ရှန်းတန်၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။ ဦးနှောက်အစား ရေတွေနဲ့ ပြည့်နေတာလားလို့ သူ တွေးမိသည်။

"လျှောက်မတွေးနဲ့။"

"ဪ..."

ဤကိစ္စပြီးဆုံးသောအခါ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သည် အလုပ်ပြန်စသည်။

ရှန်းတန်တွင် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ နေ့ဘက်တွင် ဇာတ်လမ်းကို ကြိုးစားရိုက်ကူးပြီး ညဘက်တွင် ခံဝန်ကတိစာ ရေးရန် ခေါင်းစားရသည့် ဘဝကို စတင်လိုက်ရသည်။

စာလုံးအနည်းငယ်မျှသာ ရေးပြီးချိန်တွင် ရှန်းတန် ခေါင်းကိုက်လာသည်။ သူမ ယွမ်ယွမ်ကို အကူအညီတောင်းခံသည့် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ "ယွမ်ယွမ်၊ လိမ္မာတဲ့ ယွမ်ယွမ်၊ ငါ့ကို ကူညီပါဦး..."

ယွမ်ယွမ်က ခေါင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခါလိုက်သည်။ "အစ်မတန်တန်၊ ညီမ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ စာရေးတဲ့ လက်ရာကလည်း ကွာခြားသွားလိမ့်မယ်..."

ရှန်းတန်၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်သုဉ်းသွားပြီး အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

စာလုံးရေ ရှစ်ရာခန့်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရေးပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် ဘောပင်ကို ပစ်ချကာ လက်လျှော့လိုက်သည်။ "ငါ မရေးတော့ဘူး၊ ဘယ်သူ ရေးချင်လဲ ရေး။"

"တကယ်လား" ယွမ်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက သူမကို ယုံကြည်ပုံမရပေ။

ရှန်းတန် : "......"

ရှန်းတန်က အရှက်ရစွာ ဘောပင်ကို ပြန်ကောက်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ လဲကျကာ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးတော့သည်။

"ဝူးဝူးဝူး၊ ဘာလို့ ငါ့ဘဝက ဒီလောက် ခါးသီးရတာလဲ..."

"အွန်လိုင်းမှာ အကူအညီရှာလို့ မရဘူးလား။"

"အဲဒီလူက ခိုးချတာကို စစ်လိမ့်မယ်"

ယွမ်ယွမ်က တဖြည်းဖြည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဒီလောက် တင်းကြပ်တာလား။

"ဪ ဟုတ်သား၊ အွန်လိုင်းမှာ စာရေးပေးတဲ့ ဝက်ဆိုက်ဒ်တွေ ရှိတယ်။ သူတို့ကတော့ ခံဝန်ကတိစာကို ရေးပေးနိုင်လိမ့်မယ်။" တစ်ယောက်ယောက် ပြောတာ သူမ ကြားဖူးသလိုလိုပင်။

ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "ငါ ရှာကြည့်လိုက်မယ်။"

တကယ်တမ်း တာ့ပေါင်မှာ ဒီလိုမျိုးရေးလို့ရတဲ့နေရာ အများကြီး ရှိသည်။ ရှန်းတန်က ကောင်းမွန်တဲ့ ဝေဖန်သုံးသပ်မှုတွေ အများကြီးနဲ့ အမှတ်အများကြီးရထားတဲ့ ဝက်ဆိုက်ဒ်တစ်ခုကို ရွေးပြီး ချက်ချင်း မှာယူလိုက်သည်။

[သုံးစွဲသူဝန်ဆောင်မှု ချင်းချင်း : ချစ်ခင်ရသော ကာစတန်မာ၊ ဒီတောင်းပန်စာအတွက် စာလုံးရေ ဘယ်လောက်လိုပါသလဲ။]

[လင်းသိုက်ယွီက မိုးမခပင်ကို အမြစ်လှန် : စာလုံးရေ ၅၀၀၀၀၊ ကိုယ်တိုင်ရေးရမည်၊ တစ်ဖက်လူက ခိုးချတာ စစ်မည်၊ ၁% ကျော်လျှင် ပြန်ပြင်ရေးရမည်။]

[သုံးစွဲသူဝန်ဆောင်မှု ချင်းချင်း : ချစ်ခင်ရသော ကာစတန်မာ၊ ဒီတောင်းပန်စာအတွက် ဒီလောက် အများကြီး ရေးရတာဆိုတော့ ကောင်းကင်ဘုံ ဥပဒေကိုများ ချိုးဖောက်ခဲ့လို့လား။]

ရှန်းတန် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ မတော်တဆ သုညတစ်လုံး ပိုထည့်မိသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

[လင်းသိုက်ယွီက မိုးမခပင်ကို အမြစ်လှန် : တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ စာလုံးရေ ၅၀၀၀ ပါ။ ဘယ်တော့လောက် ပြီးနိုင်မလဲဟင်။]

[သုံးစွဲသူဝန်ဆောင်မှု ချင်းချင်း : ငါးရက်လောက် ကြာပါမယ်၊ အဆင်ပြေပါ့မလား။]

[လင်းသိုက်ယွီက မိုးမခပင်ကို အမြစ်လှန် : အဆင်ပြေပါတယ်၊ မူရင်းရေးသားမှု ဖြစ်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့။]

[သုံးစွဲသူဝန်ဆောင်မှု ချင်းချင်း : ပြဿနာမရှိပါဘူး ချစ်သောရေ ^3^]

ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို တစ်လခွဲ အချိန်ပေးထားသည်။ အခုဆို ရက်အတော်ကြာနေပြီ၊ ငါးရက် နှုတ်လိုက်ရင် လက်နဲ့ ပြန်ကူးဖို့ အချိန်လုံလောက်ပါသေးသည်။

ဒီတော့ ရှန်းတန်က ဒီကိစ္စကို ခဏမေ့ထားပြီး ဇာတ်လမ်းရိုက်ကူးရေးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာတစ်ဦးက တင်းကြပ်လေလေ၊ ရိုက်ကူးရေးထိရောက်မှုက ပိုမြန်လာတာ ဒါမှမဟုတ် ပိုနှေးသွားတတ်တာမျိုး ရှိသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒါက အစွန်းနှစ်ဖက် သက်ရောက်မှုမျိုး ရှိတယ်။

သရုပ်ဆောင်ကောင်းသူများအတွက် ဒါရိုက်တာရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်နဲ့တင် ခွင့်ပြုချက်ရနိုင်သည်။

သရုပ်ဆောင်ညံ့ဖျင်းပြီး အရေပါးတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဒါရိုက်တာ ဆူတာနဲ့တင် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သရုပ်ဆောင်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာတောင် မေ့သွားလုနီးပါး ဖြစ်တတ်သည်။

ခုနကပဲ ဇာတ်ပို့နှစ်ယောက် အလေးအနက် မထားလို့ အဆူခံရပြီး ငိုခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန် သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်သော်လည်း သူများတွေ ငိုတာ မကြည့်ရက်ဘူးဆိုပေမဲ့ ဒါရိုက်တာရဲ့ စကားတွေကတော့ မှန်ကန်နေသည်။

"ဒီလောကမှာ မင်းတို့ကို ဘယ်သူမှ အလိုလိုက်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေကို အလေးအနက် မလုပ်ဆောင်ဘဲ လူတွေကို ခယပြီး မြှောက်ပြောနေရင်တော့ မကြာခင်မှာပဲ ဖယ်ရှားခံရလိမ့်မယ်။"

ရှန်းတန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အစောပိုင်းမှာ ဒီလောကထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူက အပြင်းအထန် အဆူမခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ။

သူမရဲ့ ယခင်ဘဝမှာ လောကထဲစဝင်ခါစက အဆက်အသွယ်မရှိ၊ အရင်းအမြစ်မရှိ၊ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မရှိတဲ့အတွက် အဆုံးမရှိသော အဆူအဆဲခံရင်း အမြောက်စာဇာတ်ရုပ်တွေ၊ အလောင်းဇာတ်ရုပ်တွေ၊ အမျိုးမျိုးသော ဇာတ်ရံတွေ အဆုံးမရှိ သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရတယ်။

သူမရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေ တကယ်ပဲ တိုးတက်လာခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝတ္ထုထဲက အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်လိုမျိုး စိတ်အားထက်သန်စရာ မကောင်းခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ သေတဲ့အထိ နာမည်မရှိတဲ့ ၁၈ တန်းစား မင်းသမီးတစ်ယောက် အဖြစ်ပဲ ရှိနေခဲ့လို့ပဲ။

ဒီအကြောင်း တွေးမိရင်း ရှန်းတန်မှာ ဝမ်းနည်းစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ငိုလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဝူးဝူးဝူး၊ သူမရဲ့ ဘဝက ဒီလောက် ဆိုးရွားရတာလား…

ဒီတော့ ဒီဘဝမှာတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ပါစေတော့။

ရက်တွေကို တွက်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ စာချုပ်ဖျက်သိမ်းမဲ့အချိန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။ အဲဒီကျရင် သူမ အနားယူဖို့ အချိန်သင့်တော်ပြီလေ။

ပိုက်ဆံရှိပြီး အလုပ်မရှိတဲ့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ ဘဝကို တွေးမိရင်း ရှန်းတန် ပျော်လွန်းလို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

"အစ်မတန်တန်၊ အစ်မတန်တန်။"

ယွမ်ယွမ်၏ အသံကို ကြားရသောအခါ ရှန်းတန် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဒါရိုက်တာ ခေါ်နေတယ်။"

ထိုအခါမှ ရှန်းတန်က လူတိုင်း သူမကို ကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား။

သူမ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်နေသော်လည်း အပြင်ပန်း၌ ထုတ်မပြခဲ့ပေ။ သူမ မတ်တပ်ထရပ်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်မကို ခေါ်တာလား။"

ဒါရိုက်တာမှာ ရိုက်ကူးနေချိန်နှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချိန်တွင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အကျင့်စရိုက် နှစ်မျိုး ရှိသည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိပါစေ၊ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ မည်သည့် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကိုမှ ထည့်မတွက်ဘဲ အလုပ်ကိစ္စသက်သက်သာ လုပ်ဆောင်သည်။

ဒါရိုက်တာက စိတ်ကောင်းဝင်နေပုံမရပေ။ "မင်း ရေပန်းစားတဲ့စာရင်းထဲ ဝင်နေတယ်။"

"ဟင်။"

ဖုန်းကို ယူလိုက်သောအခါ ရဲစခန်းဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် သူမ ငိုနေသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကုဟွိုင်အန်းကို ဖြတ်ထုတ်ထားပြီး သူ့အစား လမ်းပေါ်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ခေါင်းပြောင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို အစားထိုးထည့်သွင်းထားသည်။

ဒီဓာတ်ပုံကို ရိုက်ကူးထားတဲ့ ထောင့်ကလည်း အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ရှန်းတန်က အဲဒီသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ငိုနေသလို မြင်ရစေသည်။

ဒီဓာတ်ပုံကို ထုတ်ပြန်ခဲ့တဲ့သူကလည်း တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ မည်သည့် စာတန်းမှ မရေးဘဲ ပုံသက်သက်ပဲ တင်ထားတာကြောင့် မှတ်ချက်ပေးတဲ့နေရာမှာ အလွန်စည်ကားနေခဲ့သည်။ ဒီပုံတစ်ပုံတည်းကို အားကိုးပြီး ကွန်ရက်အသုံးပြုသူတွေက စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတွေ ဆင်ပြီး ရေးဖွဲ့နေကြသည်။

[ဝမ်းနည်းစရာ တစ်ဖက်သတ်အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ခုလုံးကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ ငိုချင်လာပြီ…]

[အပေါ်ကလူ၊ မင်း တကယ်ပြောတာလား။]

[ရှန်းတန် ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ၊ သူမ ငိုနေတာ တော်တော်လှတယ်လို့ ငါ တစ်ဦးတည်း ထင်တာလား။]

[ဆွေမျိုးရင်းချာတစ်ယောက် ထောင်ကျသွားတာဖြစ်ရမယ်၊ ရှန်းတန် အရမ်းဝမ်းနည်းနေတာ။]

[ဒါဆို ရှန်းတန်ရဲ့ ရည်းစားလား၊ အမ်... သူက တော်တော် ချမ်းသာမှာပဲ။]

လူအများအပြားက ဒီမှတ်ချက်ကို ပယ်ချခဲ့ကြပေမဲ့ သက်သေမရှိတဲ့အတွက် ရှန်းတန် လက်မထပ်ရသေးဘူးလို့ပဲ ပြောနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက် ၁၈ တန်းစား အနုပညာရှင်အောက်က အမျိုးသမီး နာမည်ကြီးတစ်ဦးက ဒီဝေ့ပေါ်ပို့စ်ကို like လုပ်ပြီး မရေရာတဲ့ ဝေ့ပေါ်ပို့စ်တစ်ခု တင်လိုက်သည်။ "လက်ထပ်ပြီးသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် @ ရှန်းတန်"

အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ အတွေးတွေက ရိုးရှင်းလွန်းသည်။ ရှန်းတန် လက်ထပ်သွားတာက မှန်ကန်တယ်ဆိုတာ သူမ အတည်ပြုနိုင်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီတုန်းက စာပို့တုန်းက ရှန်းတန် ဝမ်ကောနဲ့ ဆွေးနွေးတာ သူမ ကြားခဲ့ရလို့ပင်။

ဒါ့အပြင် သူမက ဘာမှ ထပ်မပြောခဲ့ဘူး၊ လိမ်လည်း မပြောခဲ့ဘူး။ ရှန်းတန် မပျော်ဘူးဆိုရင်တောင် ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး။

ကွန်ရက်အသုံးပြုသူတွေ လုံးဝ ထိန်းမနိုင်ဖြစ်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းက ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဖော်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ ဒါကြောင့် ဒီသတင်းက ၈၀ - ၉၀ % မှန်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ရှန်းတန်က တကယ်ပဲ လက်ထပ်ပြီးသွားတာလား။

အဲဒီ ခေါင်းပြောင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။

တချို့ မှတ်ချက်တွေက တော်တော်ကို ဆိုးဝါးပြီး အလွန်ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးထားကြသည်။

[ဟားဟားဟား၊ ဒီရွှေတူးသမား ရှန်းတန် နောက်ဆုံးတော့ လက်ထပ်သွားပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို နိမ့်ကျတဲ့သူကို လက်ထပ်ရဲလဲ တကယ် မသိဘူး။]

[မီးမှိတ်ရင် ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး။]

[တကယ်တော့ တော်တော်လေး ကွာခြားတာပေါ့ ဟားဟားဟား။]

ပရိသတ်တွေက PR control လုပ်ဖို့ ထွက်လာကြသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်းတန်နဲ့ စတူဒီယိုက မည်သည့် ထုတ်ပြန်ချက်မှ မထုတ်သေးလို့ပင်။ သူတို့ဟာ ဒါက အမှန်လို့ မယုံကြည်ကြဘူး။

အစ်မထောင်နှင့် တချို့ထိပ်တန်းပရိသတ်တွေက ဦးလေးဟယ်ရဲ့ သားဖြစ်သူ တီထွင်ထားတဲ့ အက်ပ်ကို အသုံးပြုပြီး သူများကို ကျိန်ဆိုခြင်း မရှိဘဲ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဆဲဆိုကြသည်။

တခြားတစ်ဖက်က စာရိုက်လို့ မပြီးခင်မှာပဲ သူတို့ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျဆယ်စောင်လောက် ရောက်နေတတ်သည်။

သူတို့ထဲမှာ "ငါ့နတ်သမီး" လို့ နာမည်ပေးထားတဲ့ ပရိသတ်ကတော့ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးပဲ။ သူမက ပရိသတ်တွေထဲက Ace လို့ ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး အကောင့်သေးလေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောင်းလဲသုံးစွဲပြီး လူအယောက် တစ်ရာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်ဖန်တွေက ဒီလောက်ထိ ပြန်တိုက်ခံရတော့ သူတို့ဘဝကို မေးခွန်းထုတ်လာကြသည်။

မင်းတို့ ပရိသတ်တွေ အားလုံးက လက်ရှစ်ချောင်းရှိသလိုပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် စာရိုက်တာ ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ။