အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း ( ၁၀၅ ) – စကားအပြောအဆိုကို သတိထားပါ

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ၏ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး မနက်ဖြန်တွင် လက်ထောက်ကန်းအား ရည်စားစကား ပြောခြင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြောပုံပြောနည်းအချို့ကို ရှာခိုင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဘေးဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းတန်မှာ အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေး အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေကာ တည်ငြိမ်ပြီး စည်းချက်ညီသော အသက်ရှူသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်ပြီး လူများကို စိတ်ချယုံကြည်ရသည့် ခံစားမှုမျိုး ပေးနေခဲ့သည်။

သူ ဘယ်တုန်းကမှန်း မသိဘဲ ငိုက်မျဉ်းကျလာခဲ့ပြီး ကုဟွိုင်အန်းသည်လည်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မူးနောက်နောက် ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ကုဟွိုင်အန်းကို ရေဘဝဲကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားမိနေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တစ်ခုနှင့် တစ်ခု နီးကပ်စွာ ဖိကပ်နေသောကြောင့် အနေအထားမှာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးလွန်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကိုပင် ခံစားမိနိုင်သည်အထိ ဖြစ်နေသည်။

[ဘုရားရေ၊ ဒီလောက်တောင် ကြီးရလား။]

ရှန်းတန်၏ ရင့်ကျက်သော မျက်နှာသည် ရဲလာခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်တောင်များ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန်သည် မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ပိတ်ကာ အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

[ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရတာက အရမ်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖို့ ကောင်းတယ်။ ကုဟွိုင်အန်း အရင်နိုးနေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်] ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ကုဟွိုင်အန်း နိုးထလာမည့် အရိပ်အယောင် မပေါ်လာခဲ့ပေ။

သူမသည် မျက်ခွံများကို နည်းနည်းလေး မြှင့်တင်ကာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန် : "......"

"မင်း ဆက်ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်မနေတော့ဘူးလား။"

ကုဟွိုင်အန်း ညင်သာစွာ ရယ်လိုက်သည်။ သူ လုံးဝ မနိုးသေးမီမှာပင် တန်တန်၏ အတွင်းစိတ်အသံကို ခုနက ကြားလိုက်ရသည်။

ဤအတွေးဖတ်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းက တကယ်တော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု သူ ပြောရပေမည်။

၎င်းသည် ဘယ်လောက် ကြာကြာ တည်ရှိနေလိမ့်မည်ကိုတော့ သူ မသိခဲ့ပေ။

ဤစွမ်းရည်သည် အမြဲတမ်း ရှိနေမည် မဟုတ်ဟုလည်း သူ ထင်မြင်ယူဆခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်မ ခုနကမှ နိုးလာတာပါ။"

သူမသည် ဝန်ခံဖို့ရန် ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ကုဟွိုင်အန်းကလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အနေအထားများက အလွန်ရင်းနှီးနေသောကြောင့် သူ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ "အခု ထကြတော့မလား။"

ရှန်းတန်က သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အလုပ် နောက်ကျမှ သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"မင်းကို အဖော်ပြုဖို့ ကိုယ် ဒီနေ့ အလုပ်နားထားတယ်။"

"အာ… ကုမ္ပဏီက အလုပ်မများဘူးလား။"

"ဒီနေ့ အလုပ်ကို အရင်ကတည်းက ပြီးအောင် လုပ်ထားတာ။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ကိုယ် ကောင်းကောင်း အဖော်ပြုပေးပါ့မယ်။"

ရှန်းတန် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ အံ့ဩဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို ဘယ်ကိုသွားကြမလဲ။"

"ကစားကွင်း သွားချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကမ်းခြေလား၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် စခန်းချသွားကြမလား။ ဒီည ကြယ်မိုး ရွာနိုင်တယ်လို့ ကြားတယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းက ပြင်ဆင်မှုအချို့ ပြုလုပ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားပြီး အလွန်ပင် စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ရသော ခံစားချက်များဖြင့် "စခန်းချသွားကြရအောင်၊ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မသွားဖူးဘူး။"

သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် အလုပ်လုပ်နေခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်သွားနေခြင်းတို့နှင့်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့ရပြီး စခန်းချအနားယူရန် အချိန် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် အရင်က အခြားသူများ၏ အွန်လိုင်းပိုစ့်များကိုသာ မြင်ဖူးပြီး ရှန်းတန် အတော်လေး မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အရင်ဆုံး စခန်းချဖို့ သွားကြမယ်၊ ကျန်တာကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လုပ်ကြမယ်။"

ကုဟွိုင်အန်း၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခြင်း အနည်းငယ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူသည် တန်တန်၏ အရင်က ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို ပြန်လည် ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ၊ ကြောက်စရာကြီး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း : "......"

သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ပြီး ရှန်းတန်၏ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်သည်။ "မင်း စကားမပြောတာက ပိုကောင်းတယ်။"

"ကိုယ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နားထောင်ရတာကို မကြိုက်ဘူး။"

ရှန်းတန် : "......"

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းကို ယခုလို စကားတွေပြောလာအောင် သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့မိပြီလားဟု သံသယဝင်မိသည်။ သူက ဘာဖြစ်လို့ အခုလို စကားမျိုး ပြောနေရတာလဲ။

ရှန်းတန်က ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ "ရှင် ခုနက သွားမတိုက်ရသေးဘူးနော်။"

ကုဟွိုင်အန်း : "......"

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ် အရမ်းလောမိသွားတယ်။"

သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်ရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေသဖြင့် သူတို့ ခုနကမှ အိပ်ရာနိုးသည်ကိုပင် မေ့သွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန် ဘေးဘက်သို့ လှည့်သွားစဉ် ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် လေမှုတ်ထုတ်ပြီး အသက်ရှူသွင်းကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အနံ့ဆိုး မရှိခဲ့ပေ။

ရှန်းတန်တစ်ယောက် ရေချိုးခန်းမှ ရေချိုးပြီး ထွက်လာသောအခါ ကုဟွိုင်အန်းသည် မနက်စာကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ရှန်းတန်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ရုပ်ရှင်ရိုက်ရန် ကျန်သေးသည်ဟု တွေးတောမိသဖြင့် နံနက်စာကို ရိုးရှင်းစွာသာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

နှစ်ဦးသား စားသောက်ပြီးနောက် စူပါမားကတ်သို့ သွားကာ စခန်းချဖို့ရန် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူကြသည်။

နှစ်ဦးတည်းဆိုလျှင် ပျော်စရာမကောင်းမည်ကိုစိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့သည် ဟာသဉာဏ်ရွှင်တဲ့ စမ်စုန့်ပိုင်နှင့် ဖူကျွင်းရှန့်တို့ကိုပါ ခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ကြီးမားသော ရှော့ပင်းမောလ် တစ်ခု ရှိသည်။ ရှန်းတန်သည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ကာ ကုဟွိုင်အန်းနှင့် လက်ချင်းတွဲလျက် အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့ရာ ပုံမှန် ချစ်သူရည်းစားစုံတွဲလေးများအတိုင်းပင်။

ရုတ်တရက် အနီးနားတွင် အော်ဟစ်သံများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး လူအုပ်ကြီးက ထိတ်လန့်တကြား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းတိုက်ရင်း ပြေးလွှားကြသည်။

"လူသတ်မှု၊ လူသတ်မှု။"

"အားးးးးးးးးးးး။"

နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးသွားသောအခါ အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သွေးစွန်းနေသော မီးဖိုချောင်ဓား တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို ဆက်တိုက် ခုတ်ထစ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူ့မျက်လုံးများက အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေခဲ့သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ရှန်းတန် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အမြန်ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ "မကြည့်နဲ့။"

သူ၏ အခြားလက်ဖြင့် ကုဟွိုင်အန်းသည် ရဲကို အလျင်အမြန် ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်မှာ အထက်သို့ လန်နေပြီဖြစ်ပြီး အသက်ကယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ လည်ပင်းရှိ သွေးလွှတ်ကြောမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေပြီး ကြမ်းပြင် တစ်ခုလုံး နီရဲနေခဲ့သည်။

အမျိုးသား၏ အသိစိတ် မရှိသော လုပ်ဆောင်မှုများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းသည် ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်မိမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် အဝေးကနေ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။

"ဒါ ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ၊ သူက အရမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တာပဲ..."

"ပြစ်မှုက စိတ်ခံစားမှုကြောင့် ဖြစ်ပုံရတယ်..."

"အမျိုးသမီးက သေချာပေါက် ဖောက်ပြန်တာမျိုး လုပ်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီလူက ဒီလောက် ရက်စက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသော်လည်း ရှန်းတန်၏ အကြားအာရုံက ပိုမိုစူးရှလာသဖြင့် ကောလဟာလ လျှောက်ပြောနေသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ကုဟွိုင်အန်း၏ လက်ကို ဆွဲချလိုက်ပြီး ကောလဟာလဖြန့်သူ အနည်းငယ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောလဟာလဖြန့်တာက ဥပဒေချိုးဖောက်တာပဲ သိလား၊ ညကြရင် သေဆုံးသူက ရှင်တို့ကို လာရှာမှာ မကြောက်ဘူးလား။"

ထိုအဒေါ်ကြီးသည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ "ငါ ဘာမှမပြောပါဘူး။ ကလေးမလေး၊ မင်းရဲ့ စကားတွေက အရမ်းရိုင်းတယ်။"

"ရှင့်လောက်တော့ မရိုင်းသေးပါဘူး" ဟု ရှန်းတန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ပါးစပ်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကောလဟာလများကိုသာ ဖြန့်နေသည့် ဤကဲ့သို့သော လူများကို အမုန်းဆုံးပင်။

သူမ၏ ယခင်ဘ၀တွင် ညဘက် အလုပ်လုပ်သောအခါ သူမသည် မကြာခဏဆိုသလို အိမ်သို့ နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်သည်။ အောက်ထပ်ရှိ အဘွားအိုက သူမ အလုပ်မရှိဘဲ အိမ်ပြန်နောက်ကျတယ်ဟု ကောလဟာလများ ဖြန့်သောကြောင့် အခြားသူများက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ရှုကြသည်။ အချို့အမျိုးသားများပင် ညနက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အခန်းတံခါးကို လာခေါက်ကြပြီး အလွန် စိတ်ပျက်စရာကောင်းခဲ့သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဒီလိုကိစ္စတွေလည်း ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။

သူ ကူညီချင်ပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရခဲ့သည့်အတွက် အားမရှိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် ရှန်းတန်၏ အတိတ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ၏ အနာဂတ်ကိုမူ စောင့်ရှောက်မည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ကောလဟာလဖြန့်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး "လုံခြုံရေး ဥပဒေအရ၊ ကောလဟာလ ဖြန့်သူတွေက အခြေအနေ ဆိုးရွားရင် ထောင်ဒဏ် ၅ ရက်ကနေ ၁၀ ရက်အထိ ထိန်းသိမ်းခံရပြီး ယွမ် ၅၀၀ အောက် ဒဏ်ရိုက်ခံရနိုင်တယ်။ ဒီတော့ အဒေါ်၊ ခင်ဗျား ဘာပြောနေတယ်ဆိုတာ ဂရုစိုက်ပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအဒေါ်သည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားသည်။ "ငါ ဒီတိုင်းလေးပဲ ပြောလိုက်တာပါ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ရတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားက ဒီတိုင်းလေး ပြောလိုက်တာဆိုပေမဲ့ တခြားသူတွေကတော့ ဒါကို ယုံကြည်သွားလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား အမှန်တရားကို မသိဘဲ ဝေဖန်သုံးသပ်တာ မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ နားမလည်ဘူးလား။"

"အလွန်အကျွံ ဖြစ်တယ်၊ မဖြစ်ဘူး ဆိုတာက သေသွားတဲ့သူကို မေးသင့်တယ် မဟုတ်လား။"

ထိုအဒေါ်ကြီးသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားသည်။ သူမ ရှောင်ပြေးမရနိုင်သည့်သူကို ပြန်မပုန်ကန်ရဲပေ။

မကြာမီပင် လုံခြုံရေးများ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကြီးမားသော ရှော့ပင်းမောလ်များရှိ လုံခြုံရေးများသည် အတော်လေး အရည်အချင်းရှိပြီး အမျိုးသားကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ဆွေးနွေးသံများ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေကြသည်။

အချို့က ကြောက်လန့်နေကြသည်၊ အချို့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကောလဟာလများ ပြောဆိုကြသည်၊ အချို့ကမူ သေဆုံးသူအကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးကြပြီး သူမသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ကြောင့် အသတ်ခံရသင့်သည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။

ရှန်းတန်သည် လူသတ်သမားက အမျိုးသားဖြစ်နေသော်လည်း အမြဲတမ်း သေဆုံးသူကို ဘာကြောင့် ဝေဖန်နေကြရတာလဲဟု အံ့ဩမိသည်။

ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘာတွေများ မှားယွင်းနေတာလဲ။

အခန်း ( ၁၀၆ ) – ရှန်းတန်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ အကောင်အထည်ပေါ်လာနိုင်ဖို့ ဆုတောင်းတယ်

သူတို့ ထွက်ခွာလာသည်မှစ၍ ငွေရှင်းသည်အထိ ရှန်းတန်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမတို့ ထွက်လာပြီးပြီးချင်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရမည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည့် ထိုလူများ၏ စကားများသည် ရှန်းတန်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ တင်ကျန်နေကာ မွန်းကျပ်စေသည့် ခံစားချက်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကုဟွိုင်အန်းမှာ သူမကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အဖော်ပြုခဲ့သည်။

"ကိုယ်တို့ ဆက်သွားကြမလား" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က စိတ်ကို ပြန်စုစည်းကာ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီအခွင့်အရေးကို မနည်းရထားတာ၊ ဘာလို့ လက်လွတ်ခံရမှာလဲ" ဟု သူမ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ကုဟွိုင်အန်း ကြားအောင် ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကိုယ်သူမ ပြောနေတာလားဆိုတာ မသေချာခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ဦးသား ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြရာ ကံကောင်းစွာဖြင့် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ မကြုံတွေ့ရဘဲ ရှေ့ဆက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

စမ်စုန့်ပိုင်နှင့် ဖူကျွင်းရှန့်မှာ ရယ်စရာကောင်းသည့် အရူးနှစ်ယောက် ဖြစ်ကြပြီး သူတို့သည် ရှန်းတန်အား ယခင်က မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ မေ့သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ရှန်းတန် သတိမထားမိနိုင်သည့် နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

တကယ်တမ်း မရီး ပျော်ရွှင်သောအခါ အစ်ကိုကုလည်း ပျော်ရွှင်သည်မှာ သေချာပါသည်။

သူတို့သည် တကယ်ပင် အေးဆေးပျော်ရွှင်သည့် စုံတွဲ ဖြစ်သည်။

လူလေးဦးသည် တဲနှစ်လုံးကို ထိုးကြပြီး တစ်တွဲကို တစ်လုံးနှုန်းဖြင့် မျှဝေကြသည်။

ပထမတော့ ရှန်းတန် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်တွဲလုံးက အရင်ကတည်းက အတူတူ အိပ်ဖူးပြီးသားဖြစ်၍ သူမ စိတ်လျှော့ကာ ကုဟွိုင်အန်း ဘာလုပ်လုပ် စိတ်ပူမနေသင့်တော့ပေ။

ညနေပိုင်းတွင် တောင်ပေါ်လေက အေးစက်နေဆဲဖြစ်ရာ ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်အား ဝတ်ဆင်ရန် အင်္ကျီထူထူတစ်ထည် ပေးလိုက်သည်။

သူမ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ရှင်က အရမ်း စဉ်းစားပေးတတ်တာပဲ။"

နှစ်ဦးသား ဘေးချင်းကပ် ထိုင်ကာ ကြယ်မိုး ရွာမှာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် လက်လှမ်းကာ ရှန်းတန်ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ပခုံးပေါ် မှီစေသည်။

သူတို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ ပြောရန် မလိုအပ်သော်လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

စမ်စုန့်ပိုင်နှင့် ဖူကျွင်းရှန့်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှန်းတန်နှင့် ကုဟွိုင်အန်း၏ အနေအထားကို အတုခိုးကာ သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

စမ်စုန့်ပိုင်သည် ဖူကျွင်းရှန့်၏ ပခုံးပေါ်မှီကာ အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် "ကျွင်းရှန့်၊ မင်း ကိုယ့်ကို ထာဝရချစ်မှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်နှင့် ကုဟွိုင်အန်း : "..."

ဖူကျွင်းရှန််က မိန်းကလေးအသံဖြင့် "အချစ်လေး၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ စကားတွေ ပြောနေရတာလဲ။ ကိုယ် မင်းကို မချစ်ရင် ဘယ်သူ့ကို ချစ်ရမှာလဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်းတန်နှင့် ကုဟွိုင်အန်း : "..."

"မင်းတို့နှစ်ယောက် နည်းနည်း ပိုဝေးဝေး ထိုင်ပေးလို့ ရမလား။"

ရုတ်တရက် ကုဟွိုင်အန်းသည် ပွဲဖျက်သူနှစ်ဦးကို ခေါ်လာမိသည့်အတွက် နောင်တရသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် လုံးဝကို အသုံးမကျသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ စမ်စုန့်ပိုင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိသိသာသာ ဖူကျွင်းရှန်‌ေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်ပြီး "ဝူးဝူး... ဟန်နီရေ၊ သူက ကိုယ်တို့ကို ထွက်သွားခိုင်းနေပြီ" ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ဖူကျွင်းရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး စမ်စုန့်ပိုင်ကို တွန်းဖယ်ကာ အော့အန်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

"ယွဲ့~"

စမ်စုန့်ပိုင် : "..."

"ချစ်ကလေး~"

"ပါးစပ်ပိတ်။"

"စမ်စုန့်ပိုင် မင်း အရမ်းရွံဖို့ကောင်းတယ်။ အဲဒီလိုအသံကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်အောင် လုပ်နိုင်တာလဲ။"

"မင်း ငါ့ကို ပိုရွံဖို့ကောင်းအောင် လုပ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား" စမ်စုန့်ပိုင်က မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

ဟုတ်သည်၊ အဲဒါ မှန်သော်လည်း သူ ဒီလောက် ရွံဖို့ကောင်းအောင်တော့ မလိုချင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ လူပျိုကြီးနှစ်ယောက်သည် ဒီမှာ ရောက်နေပြီး ခွေးစာကို အတင်းအကျပ် စားနေရသည်။

ဖူကျွင်းရှန့်သည် မူလက ကုဟွိုင်အန်းနှင့် အခြားသူများကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် စမ်စုန့်ပိုင်ကြောင့် စိတ်ပျက်သွားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားပြီး နည်းနည်း ပျို့အန်ချင်သလို ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ရှန်းတန်မှာမူ ရယ်မောတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ကြယ်တစ်စင်း ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်၍ သွားလေသည်။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲကာ "ကြည့်ပါဦး၊ ကြယ်ကြွေသွားပြီ၊ ဆုတောင်းပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ လက်များကို ယှဉ်တွဲ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတောင်းလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှန်းတန်က မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်ကာ ခေါင်းစောင်း၍ ကုဟွိုင်အန်းကို "ရှင် ဘာဆုတောင်းလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှန်းတန်က သူ့ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မပြောပါနဲ့။ ကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်ရင် ဆုတောင်းမပြည့်ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း ပါးစပ်ပိတ်ကာ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူ၏ ဆုတောင်းမှာ တကယ်တမ်း "ရှန်းတန်၏ အိပ်မက်များကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ပေါ်နိုင်ပါစေ" ဖြစ်သည်။

သူမ ဘာကိုပဲ လိုလားပါစေ၊ အနာဂတ်တွင် သူမ၏ ဘဝကို လုံခြုံချောမွေ့စေလိုသည်။

ဘေးမှ စမ်စုန့်ပိုင်က "အိုး၊ အိုး၊ အိုး" ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက သူ့ကို စိတ်တိုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ တွေးလေလေ၊ သူတို့ကို အတူတူ မခေါ်လာသင့်ခဲ့ဘူးဟု ပိုပြီး ခံစားရလေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် စမ်စုန့်ပိုင်သည် ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်တန့်သင့်သည်ကို သိခဲ့သည်။ သူက နှာခေါင်းကို တို့ထိလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပင်ပန်းနေပြီ ဆိုတော့ ပြန်ပြီး နားလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖူကျွင်းရှန့်သည်လည်း သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြပြီး ထွက်သွားရာတွင်ပင် အနည်းငယ် မီတာ အကွာအဝေးကို ထိန်းထားခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်က မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ နောက်ဘက်မှ ဖုန်များကို ခါချလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့လည်း ပြန်ကြမလား။"

"ကောင်းပြီ။"

တဲထဲတွင် လဲလျောင်းနေစဉ် ရှန်းတန်သည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ဖုန်းပွတ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ ထထိုင်ကာ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု အော်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ရှန်းတန်သည် သူ၏ ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရှင် နာမည်ကြီးနေပြီ။"

၎င်းမှာ ယနေ့ စူပါမားကတ်မှ ဗီဒီယိုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးမှ ရှန်းတန်က အဒေါ်အိုကြီးတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေသည့် ဖြစ်စဉ်ကို ရိုက်ကူးပြီး အွန်လိုင်းပေါ်တင်ခဲ့ပုံရသည်။

လှောင်ပြောင်စရာကောင်းသည်မှာ အင်တာနက်အသုံးပြုသူများက သူ့မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မြင်ရသော မျက်နှာတစ်ဝက်ကို မမှတ်မိကြဘဲ သူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများကြောင့်သာ မှတ်မိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

[ဒီကလေးမလေးကို Like ပေးလိုက်ပါ။]

[ကောလဟာလဖြန့်တဲ့သူတွေကို ငါ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ငါ့ယောက်ျားလေး အတန်းဖော်က ငါ့ကို လာတွေ့တာကို အောက်ထပ်က အဒေါ်ကြီးက ငါ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်ဆိုပြီး ကောလဟာလတွေ ဖြန့်ပြီး ကလေးဖျက်ချဖူးတယ်လို့တောင် ပြောတယ်။ တကယ်ပဲ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။]

[ဒီအချောလေးကို ပိုပြီး ရှာဖွေကြည့်ရအောင်။ ဘယ်သူလဲ သိတဲ့သူရှိလား။]

[အဲ့တာ ကုဟွိုင်အန်း မဟုတ်ဘူးလား၊ သူ့ကို မမှတ်မိတဲ့လူတွေ ရှိသေးတာ မယုံနိုင်ဘူး။]

[နေပါဦး၊ အဲဒီကောင်မလေးက ရှန်းတန်လား။ သူမက ကုဟွိုင်အန်းနဲ့ ချစ်ကြိုက်နေတာလား။]

[သူမ ဘယ်လိုအိပ်မက်မျိုး မက်နေတာလဲ။ မိဘမဲ့ဂေဟာက ကြီးပြင်းလာတဲ့ D-list မင်းသမီး၊ ပြီးတော့ ဟိုက ကုကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ CEO။ ဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ မင်း ထင်နေလား။]

[ဘုရားရေ၊ ဒီစုံတွဲက ဝတ္ထုတစ်အုပ်အတွက် ပြီးပြည့်စုံတာပဲ။ တစ်ယောက်လောက် သူတို့အကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးပေးနိုင်မလား။]

[ဘာလို့ အကုန်လုံးကို လိုက်ပေးစားနေကြတာလဲ။]

[အကုန်လုံးကို လိုက်ပေးစားတာက ငါ့ရဲ့ အာဟာရကို မျှတစေတယ်။]

ကုဟွိုင်အန်းက ရုတ်တရက် ထရယ်လိုက်သောအခါ ရှန်းတန်က စိတ်ဝင်တစား သူ့အနီး ကပ်ကာ မှတ်ချက်များကို ဖတ်လိုက်သည်။ "ဘာတွေက အဲဒီလောက် ရယ်စရာကောင်းနေလို့လဲ။"

"တချို့လူတွေက အမြင်စူးရှတယ်။"

"ဟမ်။"

"ကိုယ်တို့မှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စုံတွဲ ပုံစံ ရှိတယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်။"

ရှန်းတန်သည်လည်း ထိုမှတ်ချက်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမတို့ တူသည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရုပ်ရည်ကောင်းကြသည်သာ။ ရုပ်ရည်ကောင်းသူများမှာ တစ်ခုခု တူညီတတ်သလား။

ဖွီး...

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ရှန်းတန် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအတွေးကြောင့် သူမ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့သည် ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် သူမတို့နှစ်ဦး၏ ကွာခြားမှုမှာ အလွန်ကြီးမားသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ အချို့အင်တာနက်အသုံးပြုသူများ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု မှန်ကန်သည်၊ သူတို့သည် ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ လူများကဲ့သို့ တကယ်ပင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါနဲ့၊ ရှင် ဘာလို့ အစတုန်းက ကျွန်မကို လက်ထပ်စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ရွေးခဲ့တာလဲ။"

ရှန်းတန်သည် ဤမေးခွန်းကို တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားမိသည်။

မူရင်းစာအုပ်၏ ဇာတ်လမ်းအများစုကို သူမ မေ့နေခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ဖော်ပြထားလား မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် မူရင်းဇာတ်ကောင်က အသုံးချခံ ဖြစ်ပြီး ကုဟွိုင်အန်းသည် အဓိက အမျိုးသားဇာတ်လိုက် မဟုတ်သောကြောင့် ရေးထားစရာ မရှိပေ။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်တစ်ယောက် ဤမေးခွန်းကို ရုတ်တရက် မေးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မိသားစုရဲ့ ဖိအားကြောင့် ကိုယ် လက်ထောက်ကန်းကို ဟန်ဆောင်လက်ထပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့သူ ရွေးခိုင်းခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းက မင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရှုပ်တော်ပုံတွေ ရှိနေပေမဲ့ မင်းရဲ့ နောက်ခံ... က မင်းမှာ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေ မရှိဘူးဆိုတာ ပြတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ မန်နေဂျာ စကားကို ပိုပြီး နားထောင်တတ်တယ်။" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် မင်းမှာ အဆက်အသွယ် မရှိဘူး၊ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ထိန်းချုပ်ဖို့ ပိုလွယ်တယ်။ နှစ်ဦးစလုံး ဒီအချက်ကို နားလည်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် "အင်တာနက်ခေတ်မှာ တကယ်ပဲ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆိုတာက ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း...၊ မင်း စိတ်ကောက်သွားတာလား" ဟု ကုဟွိုင်အန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူ အရင်က အချက်အလက်တွေ ရှာတုန်းက တွေ့ခဲ့ရတာက ရှန်းတန် အစစ်ရဲ့ အကြောင်းတွေ ဖြစ်နိုင်သည်။ စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးသည့်နေ့က သူမ ရောက်လာခဲ့ပုံရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ မှန်းဆချက်ဖြစ်ပြီး လက်ထောက်ကန်းက ရှန်းတန် အဲဒီနေ့က ထူးဆန်းစွာ ပြုမူခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့တာကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

"ကျွန်မ စိတ်မကောက်ပါဘူး" ဟု ရှန်းတန်က သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမနှင့် စာချုပ် မချုပ်ခဲ့ပါက မည်သူကများ ဤကြီးမားသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ခံစားရမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

သူမသည် ထာဝရ ဆင်းရဲနေရမည် မဟုတ်ဘူးလား။

ဤအကြောင်း ပြောရင်း ရှန်းတန် ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်မှာ သူမသည် ကုဟွိုင်အန်း၏ ချစ်သူ ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင် စာချုပ်က ဆက်လက်တည်မြဲနေဦးမည်လား။

သူမ လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးကို ဆက်မရတော့ဘူးလား။

ရှန်းတန် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ကုဟွိုင်အန်းကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ပိုက်ဆံချွေတာရန်အတွက် သူမနှင့် ချစ်ကြိုက်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

ရှင်က အရမ်းကို လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ အဖော်ကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။