အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း ( ၁၁၁ ) – အကျိုးအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ရအောင်

စမ်စုန့်ပိုင် နားရွက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဒီလောက် ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့ဆိုရင် သီချင်းမဆိုရင် အလကားပဲ။ သူမ အဲဒီအမျိုးသမီးအဆိုတော်၏ အသံမြင့်သီချင်းများ ဆိုနိုင်လိမ့်မည်။

လက်ရှိ "The Good Voice" ဆိုတဲ့ သီချင်းဆိုပြိုင်ပွဲတစ်ခု အတော်လေး ရေပန်းစားနေသည်။ ကုယွင်အန်း မပါလျှင် ဆုံးရှုံးမှုကြီး တစ်ခုဖြစ်မည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်လို့ မှတ်ယူတာကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း သူမ ငိုပြီးသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖော်ထုတ်ပြီးနောက် ကုယွင်အန်းလည်း ငိုတာ ရပ်သွားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။ သူ၏ လက်ကိုင်ပဝါမှာလည်း နှာရည်တွေနဲ့ မျက်ရည်တွေ ပေကျံနေပြီဖြစ်၍ ပြန်ပေးလို့ မရတော့ပေ။

"ကျွန်မ ဒါကို သေသေချာချာလျှော်ပြီး ပြန်ပေးပါ့မယ်။"

"မလိုပါဘူး၊ လက်ကိုင်ပဝါလေးပါပဲ။"

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် စမ်စုန့်ပိုင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။ သူ လက်ကိုင်ပဝါအသစ် မဝယ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။

"မင်း မိတ်ကပ် ပျက်နေပြီ။ အထဲမဝင်ခင် မင်း မိတ်ကပ်ပြင်ရအောင်။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကုယွင်အန်း အလျင်အမြန် သူ့အိတ်ကို ဖွင့်ကာ မှန်တစ်ချပ်ထုတ်၊ ကျောခိုင်းပြီး မိတ်ကပ်ပြန်လိမ်းတော့သည်။

အို မဟုတ်ဘူး၊ အို မဟုတ်ဘူး၊ အို မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေတော့ ကျဆင်းကုန်တော့မှာပဲ။

ဘယ်မိန်းကလေးက သူ့လိုမျိုး ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုး ငိုတာမျိုး ရှိလို့လဲ။

သူမမှာ နှာခေါင်းပူစီဖောင်းတောင် ထွက်လာသေးသည်။

ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်း ဆီက သူမ အခြားအကောင့် သုံးနေတာကို ဆက်ဖုံးကွယ်မထားသင့်ဘူးလို့ ခံစားမိတာကြောင့် အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ကုဟွိုင်အန်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "အခု ကောင်းပြီ၊ အထဲဝင်ရအောင်။"

"ဪ..."

လမ်းလျှောက်ရင်း ရှန်းတန် သတိပြုမိသည်မှာ သူ့ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များ ပိုများလာသည်။ အချို့မှာ ဖော်ရွေကြသော်လည်း အချို့မှာ မဖော်ရွေကြပေ။ သို့သော် သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

အပြင်လူများ၏ ထင်မြင်ချက်များသည် သူ၏ သိစိတ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မထိခိုက်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အတွင်းစိတ်ကနေ မှန်ကန်သည်ဟု ယုံကြည်သည့် အခြေခံမူတစ်ခုမှာ "ကိုယ့်ကိစ္စက ကိုယ့်ဟာ၊ သူများကိစ္စကို ဝင်မစွက်၊ ကိုယ့်အလုပ်ကိုသာ ဂရုစိုက်" ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူတစ်ပါးကြည့်ဖို့ရာအတွက် အသက်ရှင်နေခြင်း မဟုတ်။

အနည်းငယ် ဝသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ "စီအီးအိုကု၊ မဒမ်ကု၊ ကျွန်တော့်သမီး ခုနက အမှားတချို့ လုပ်မိခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်ပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"

ဒီအခြေအနေအရဆိုရင် ထိုလူက ယိုယိုရဲ့ ဖခင် ဖြစ်ရမည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်မလုပ်ဖို့ပဲ သူ့ကို မှာလိုက်ပါ။"

ရှန်းတန်က နောက်ကွယ်က တကယ်တရားခံ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိသည်။ ထိုအမျိုးသမီး ဒီလိုအခြေအနေမှာတောင် ကျိုးချင်းလျန့်ကို ထုတ်မဖော်တာကို သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးက တကယ်ကို ဆက်ဆံရေးကောင်းပုံရသည်။

သူ့အဖေက သူ့အတွက် အောက်ကျခံနေရတယ်ဆိုတာကို သူမ မသိလောက်ဘူး။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို သေချာ ပညာပေးပါ့မယ်။"

"အင်း။"

ကုဟွိုင်အန်း ခေါင်းညိတ်တာကို မြင်တော့ ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မြင်သာထင်သာသော သက်သာရာရမှု ကို မျက်စိဖြင့် ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်။

"ဒါဆို စီအီးအိုကုကို ကျွန်တော် ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။"

မကြာမီ ကျိုးချင်းလျန့်ရဲ့ ဖခင်လည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ ပုံရသော်လည်း မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမည်းနေသော အကွက်များ ရှိသည်။ ဒါဟာ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန်အကျွံ စိတ်လိုလက်ရနေခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်လည်း နုပျိုလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိသည်။

"ဟွိုင်အန်း၊ မတွေ့တာကြာပြီ။"

ကုဟွိုင်အန်း ရင်ထဲက မပါသော အပြုံးယဲ့ယဲ့တစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျိုး။"

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ ရှန်းတန်ကို မြင်တော့ လင်းလက်သွားသည်။ "အို မိုင်။ ဒါ မင်းရဲ့ ရည်းစားလား၊ အရမ်းလှတာပဲ။"

ရှန်းတန် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ မနှစ်မြို့မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူမကို ကြည့်သောပုံစံက အရွယ်ရောက်ပြီးသူက လူငယ်ကို ကြည့်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသားတစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကြည့်တဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ ရှန်းတန်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးကျိုး၊ ကျွန်တော်တို့ တခြားကိစ္စတွေ ဆောင်ရွက်စရာရှိသေးလို့ အရင် ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။"

သူ တကယ်တော့ သူတို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်တာကို မလိုချင်ခဲ့ပေမဲ့ ကုဟွိုင်အန်း၏ ဩဇာအာဏာ ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်မလုံမလဲဖြစ်ကာ ပေါ့ပါးသော အပြုံး တစ်ခုကို အတင်းလုပ်ယူရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို နောက်တစ်ချိန်မှ ဆက်ပြီး တွေ့ဆုံစကားပြောကြတာပေါ့။ ပြောစရာရှိသေးတယ်၊ လျန်လျန်ကို တွေ့မိသေးလား။ အဲဒီမိန်းကလေး ဘယ်ကို ပြေးသွားတာလဲ။"

ထင်ရှားသည်မှာ သူ ခုနက ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူ တကယ်မသိတာလား ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင်ဆောင်တာလား ပြောဖို့ ခက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်။" ကုဟွိုင်အန်းက ပြောလိုက်ပြီး ရှန်းတန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကုယွင်အန်းနှင့် စမ်စုန့်ပိုင်တို့ နီးကပ်စွာ နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသော ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း ဦးလေးကျိုး၏ မျက်နှာဖုံး တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြယ်သွားပြီး မလေးစားသော အမူအရာဖြင့် တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

ယိုယိုမှာ ခုနကမှ ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးပြီးသော်လည်း သူ၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး ဖျားချင်နေပြီဟု သံသယရှိနေသည်။

ကျိုးချင်းလျန့်က အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ "ယိုယို၊ အစ်မ တကယ်စိတ်မကောင်းပါဘူး။ သူ တကယ် ဒီလိုလုပ်လိမ့်မယ်လို့ အစ်မ မထင်ခဲ့ဘူး..."

"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အစ်မကို ကူညီဖို့ လုပ်ခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ ရွေးချယ်မှုပါ။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျိုးချင်းလျန့်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ "မင်း အဲလိုပြောတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

"မင်း နောင်တရနေတာလား။"

ယိုယို မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။

"ကုဟွိုင်အန်းက ရှန်းတန်ကို ဘယ်လိုကြည့်နေလဲ အစ်မ သတိမထားမိဘူးလား။"

ကျိုးချင်းလျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ ဘယ်လိုများ သတိမထားမိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

ကုဟွိုင်အန်း ရောက်လာကတည်းက သူ့မျက်လုံးတွေဟာ ရှန်းတန်အပေါ်မှာပဲ တစိုက်မတ်မတ် ရှိနေခဲ့တာ။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲက နှစ်သက်ခြင်းဟာ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အရာမျိုးပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲ့အရာကို နှစ်သက်ခြင်းလို့ ပြောနိုင်တယ်။

သူမလည်း သူ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်မိပေမဲ့ သူမ မကြိုးစားဘဲ ဘယ်လိုလုပ် သေချာသိနိုင်မှာလဲ။

သူမ လက်ရှိအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်သလို အခုလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘာမှမကြိုးစားဘဲ လက်လျှော့လိုက်ရမှာကို ပိုလို့တောင် လက်မခံနိုင်ဘူး။

ယိုယို သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "အစ်မလျန့်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလို လမ်းမှားကို မရွေးပါနဲ့တော့။ အစ်မ လက်လျှော့သင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ စီအီးအိုကု၊ သူ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်မမှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလေ။"

ကျိုးချင်းလျန့်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ခေါင်းမာစွာ တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်မိသည်။

ကျိုးချင်းလျန့်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူမ နောက်ဆုံးတော့ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အစ်မရဲ့ မိသားစု အခြေအနေကို သိပါတယ်။ အစ်မမှာ ဖအေတူ မအေကွဲ မောင်နှမ တွေ အများကြီးပဲ။ အစ်မ ကိုယ့်အတွက် လမ်းတစ်လမ်း မဖောက်ထားရင် အစ်မဘဝရဲ့ ဒုတိယပိုင်းအတွက် ဘာမှ မျှော်မှန်းချက် မရှိဘူး။ အစ်မ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ရတာ ဒါမှမဟုတ် သူတစ်ပါးအတွက် ပန်းကန်ဆေးရတာကို ထိုင်ကြည့်နေဖို့ စိတ်ရှိတာလား။"

ယိုယိုရဲ့ နှလုံးသား တစ်ဖန် ပျော့ပျောင်းသွားပြန်သည်။

သူမသည် ကျိုးချင်းလျန့်နှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူကြီးပြင်းခဲ့ကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခိုင်မာသော ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ သူမသည် ကျိုးမိသားစု ၏ ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများကိုလည်း နားလည်သည်။

ကျိုးချင်းလျန့်က အားကိုးစရာ တစ်ယောက်ကို ရှာမတွေ့ရင် သူ၏ ဖခင်က မိသားစုအကျိုးစီးပွားအတွက် သူ့ကို လက်ထပ်ပေးလိမ့်မည်။

တစ်ခြားလမ်းတစ်ခုကတော့ သူ့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်၀မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထွက်ပြေးရတာ၊ သူ့ကိုယ်သူ သာမန်လူတစ်ယောက် နေ့စဉ်ရုန်းကန်ရတဲ့ဘ၀ နဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့လို လူမျိုးများက အလိုလိုက်ခံရပြီး ဖျက်ဆီးခံရသူများ ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့ ဒီလို ဒုက္ခမျိုးကို မခံနိုင်ပေ။ နောင်တစ်ချိန် ဖွဲနုနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် မြိုချရမည်ကို တွေးရုံနဲ့တင် သေတာထက် ပိုခံရခက်သည်။

"ဒါဆို အစ်မ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ကျိုးချင်းလျန့် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ "အစ်မကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပေးပါဦး..."

ကုဟွိုင်အန်း ဘက်ကနေ အခွင့်အလမ်းရဖို့ မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။ သူမ စဉ်းစားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုက ရှန်းတန်ကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ပဲ။

သို့သော် ရှန်းတန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အလွန်မြင့်မားသည်။ သူမက ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို မလိုက်နာဘဲ ငါးရှဉ့်လို ဖမ်းရခက်သောကြောင့် ကျိုးချင်းလျန့် သူ့ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ရခက်နေသည်။

သူမ လူကောင်း မဟုတ်ပေမဲ့ လူသတ်ဖို့ လူသတ်သမားတွေ ငှားရမ်းတဲ့အထိတော့ မသွားပါဘူး။

သူမ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လမ်းဆုံးရောက်နေပြီ။

ယိုယို နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အားလုံး လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးချင်းလျန့်ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့အခြေအနေ မရောက်မချင်း လုံး၀ လက်မလျှော့ဘူး ဆိုတဲ့သူမျိုးပဲ။ သူ့ကို တားလို့မရဘူး၊ တကယ်ကို တားလို့ မရတော့ဘူး။

ယိုယိုက ကျိုးချင်းလျန့်ဘာမှ ပြန်ပြင်မရနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေ မလုပ်မိဖို့သာ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

အခန်း ( ၁၁၂ ) – မိန်းမရပြီးတာနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို မေ့သွားတော့တာပဲ

ကားသည် ဗီလာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်း ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ နောက်မှလိုက်ပါလာသော ကားနှစ်စီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ လက်ညှိုးကို ကွေးပြီး ကားပြတင်းပေါက်ကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် လျှောချလာပြီး စမ်စုန့်ပိုင်၏ အသံက အံ့အားသင့်သော ပုံစံ ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အစ်ကိုကုလား။"

ကုဟွိုင်အန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်။"

"မင်း အိမ်မပြန်ဘူးလား။"

"ဒီကို မလာတာ ကြာပြီ။ ခဏလောက် ဒီမှာ ထိုင်နေဦးမယ်။"

"မင်းမှာ ကိုယ့်အိမ်နဲ့ ကိုယ် မရှိဘူးလား။"

စမ်စုန့်ပိုင် : "..."

"မဟုတ်သေးပါဘူး၊ တစ်ညလုံး အလုပ်များနေတာ။ ကျွန်တော့်ကို အထဲဝင်ထိုင်ဖို့ ခဏလောက် ဝင်ခွင့်မပေးချင်ဘူးလား။"

"ငါက မင်းကို အလုပ်များအောင် လုပ်ခဲ့လို့လား။"

စမ်စုန့်ပိုင် : "..."

ဟား၊ ယောက်ျားတွေဆိုတာ မိန်းမရတာနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို မေ့သွားတတ်ကြတာပဲလား။

တကယ်တော့ ညီအစ်ကိုတွေက ခြေလက်လိုပဲ၊ မိန်းမတွေက အဝတ်အစားလိုပဲ။ ခြေလက်တွေကို ဖြတ်လို့ရပေမဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုတော့ မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး။

သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ခဏတာ ရပ်နားလိုက်ပြီလို့ သူ ကြေညာလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။"

သူတို့ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြပြီးနောက် ကားက အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ မောင်းထွက်သွားသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ကုယွင်အန်း၏ ကားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုကားကိုလည်း ခေါက်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် လျှောချလာပြီး ကုဟွိုင်အန်း စကားမပြောခင်မှာပင် ကုယွင်အန်းက "အစ်ကို ပြောဖို့ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ အခု သွားတော့မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမကို ခုနကမှ ဆူပူထားတဲ့ ဒီ အေးစက်ပြီး ရက်စက်တဲ့လူ ကို ထပ်ပြီး မထိခိုက်ချင်တဲ့ပုံစံက ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။

ကားပေါ်က ခုနမှ ဆင်းလာပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရသော ရှန်းတန်က ပြောစရာမဲ့နေခဲ့သည်။

"ဘာလို့ သူတို့ကို အထဲဝင်ပြီး ခဏ နားခွင့်မပြုတာလဲ။"

"သူတို့က ရှုပ်တယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ "ကိုယ်တို့ မတွေ့တာ ကြာပြီ။ သူတို့နဲ့အတူရှိနေဖို့ ကိုယ် မလိုလားဘူး။"

ရှန်းတန် လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ သိပ်မကြာသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဒါအပြင် သူတို့ ညတိုင်း ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မလုပ်ဘူးလား။

အိမ်ထဲတွင် အစ်မထောင်သည် ကားသံကို ကြားတော့ ပြေးထွက်လာသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်တုန်နှင့် အလွန် ချစ်စရာကောင်းနေပုံရသည်။

"မဒမ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်ပြီ။"

"အစ်မထောင်" ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ လက်ကို လွှတ်ကာ ပြေးသွားသည်။ နှစ်ဦးသား ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။

အစ်မထောင်၏ ကိုယ်မှာ နို့နံ့လေး သင်းနေတာကြောင့် ရှန်းတန် နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ရှူလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ တစ်ခုခု အရသာရှိတာ ထပ်လုပ်ထားတာလား။"

"အင်း၊ ဒါကြောင့် အချိန်မှန်တာထက် စောတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်မ ခုနကပဲ အချိုပွဲတစ်ခု လုပ်ထားတယ်။ အသစ်သင်ထားတဲ့ ပုံစံတစ်ခုပါ။ မဒမ်၊ မြည်းကြည့်ချင်လား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

အစားအစာရှိတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

သူမ ခုနက ပွဲမှာ သိပ်မစားခဲ့ဘူး၊ အများကြီးစားရင် ဗိုက်ပူပြီး အဝတ်တွေ ကြပ်ကုန်မှာစိုးလို့ပင် ဖြစ်သည်။

အခုတော့ အိမ်ရောက်ပြီဆိုတော့ စိတ်ကြိုက်စားလို့ရပြီ။

နှစ်ဦးသား လက်ချင်းတွဲကာ အိမ်ထဲဝင်သွားကြပြီး ကုဟွိုင်အန်း တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။

ဦးလေးဟယ့်သည် ဘယ်ကနေမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး "သခင်လေးရော အထဲမဝင်ဘူးလား" ဟု မေးလာခဲ့သည်။

"ဝင်မယ်။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ့မျက်ခုံးကြားကို ညှစ်လိုက်သည်။ အိမ်မှာ လူရှိနေတာကို သူ မေ့နေခဲ့သည်။ ဒီကို မလာခဲ့ဘဲ၊ သူ့ကုမ္ပဏီဘေးက အိမ်ကို သွားခဲ့သင့်သည်။ အဲဒီလိုဆို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲမှာပဲ ရှိနေနိုင်ပြီး ဘယ်သူမှ သူတို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ အထဲဝင်သွားပြီး ရှန်းတန် ပျော်နေတာကို မြင်တော့ ဒီကိုပြန်လာတာ မမှားဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်းတန်သည် တစ်ည အနားယူပြီးနောက် ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းသို့ အမြန်ပြန်ကာ ဆက်လက်ရိုက်ကူးမည်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ ဇာတ်လမ်း၏ နောက်ဆုံးပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမ ယခင်က ရိုက်ကူးခဲ့သော တီဗီဒရာမာလည်း ထွက်ရှိတော့မည်။ ရှန်းတန်က ဝေ့ပေါ် တွင် ကြော်ငြာပေးရာ ဒရာမာမှ ဓာတ်ပုံများ ခေတ်စားလာသည်။

သူမ မှတ်ချက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ အများစုက သူမ၏ အလှကို ချီးကျူးကြသော်လည်း မကောင်းသော မှတ်ချက်များလည်း ရှိသည်။ ဥပမာ…

"မဟုတ်သေးဘူး၊ အင်တာနက်တစ်ခွင်ရဲ့ မေ့လျော့နိုင်စွမ်းက ဒီလောက်မြန်တာလား။ ရှန်းတန် အရင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

"အကြောင်းရင်းကိုတော့ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြောရဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ တရားစွဲခံရမှာ ကြောက်လို့ ဟဲဟဲ...။"

"သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူး၊ ပလတ်စတစ်ဆာဂျရီ လုပ်ထားတာလား။"

ရှန်းတန်သည် ခဏတာမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ချစ်တာက ချစ်ကြတာပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကားပြီးရင် ဖျော်ဖြေရေးလောကကနေ အနားယူတော့မှာပဲကို။

သူမ တည်ငြိမ်စွာ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြောင်မြောင်ဆီကနေ ဝီချက် မက်ဆေ့ချ် ရောက်လာသည်။

"မြောင်မြောင် : မျောက်မမ၊ ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားသွားပြီ ထင်တယ်..."

ရှန်းတန်က သူ့ရဲ့ တကယ့် အမည်ကို ထပ်ထုတ်ဖော်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထိုညက ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုက တမင်လား၊ မတော်တဆလား သူမ မသိချေ။

ဒါအပြင် မြောင်မြောင်က သူ့ကို ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်လို သဘောထားပုံရပြီး အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ နာမည်အရင်းကို ရှင်းပြရတာ အဆင်မပြေဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် ရှန်းတန်က ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးတော့သည်။

သူမသည်ကလေးများကို ချော့မြှူရာတွင် အမြဲတော်ပြီး သည်းခံမှု အများကြီးရှိသဖြင့် မြောင်မြောင်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန် တံခါးကို ကျယ်လောင်စွာ ခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။

ယွမ်ယွမ် အပြေးသွားပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ဖေးခယ့်စုန့်တစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှန်းတန် ဘယ်မှာလဲ။"

"အခန်းထဲမှာ..."

ယွမ်ယွမ် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဖေးခယ့်စုန့် အိပ်ခန်းသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ ရှန်းတန်၏ နားကြပ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။

"အိုး၊ ကျွန်မရဲ့ သခင်မလေး၊ ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီကို မင်းက ဖုန်းနဲ့ ဆက်ဆော့နေတုန်းပဲလား။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဖေးခယ့်စုန့် သူ့ဖုန်းကိုကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ဘာသာပဲကြည့်လိုက်တော့။"

ရှန်းတန်က လျင်မြန်စွာ ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ ယိုယို့ကို ရေကူးကန်ထဲ တွန်းချဖို့ ကြိုးစားနေသည့် ဗီဒီယိုကို တင်ထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဗီဒီယိုမှာ အသံမပါပေမဲ့ ယိုယိုက မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြင့် သနားခံနေပြီး သူမကတော့ လျစ်လျူရှုနေဟန်ကို ပြသထားသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောက်ကြာနေပြီ၊ ဘာလို့ အခုမှ အွန်လိုင်းပေါ် တင်ရတာလဲ။ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။ သူတို့ အရမ်းပျင်းနေကြတာလား။

ဒီကိစ္စကို အလွယ်တကူ ရှင်းပြရမည်ဆိုလျှင် ရှန်းတန်က ကျိုးချင်းလျန့်နှင့် တခြားသူတွေ တင်တာ မဟုတ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားမိသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့လုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိလို့ပင်။

မှတ်ချက်များအပိုင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ အချို့က သူမမှာ သူများ အားကိုးနဲ့ အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ပြောကြပြီး အချို့ကတော့ တကယ့်အခြေအနေက ကွဲပြားနိုင်တာမို့ အလွယ်တကူ မှတ်ချက်မပေးသင့်ဘူးလို့ ယုံကြည်ကြသည်။

ရှန်းတန်က တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီ အင်တာနက်အသုံးပြုတဲ့သူတချို့ကတော့ တကယ်ကို ဦးနှောက်သုံးကြပြီး ကောလာဟလ တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံကြဘူး။

"မင်း တကယ် သူ့ကို ရေကူးကန်ထဲ တွန်းချခဲ့တာလား" ဖေးခယ့်စုန့်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။"

"နေဦး၊ 'မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"ပြောချင်တာက ကျွန်မ သူ့ကို ပစ်ချချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။"

ဖေးခယ့်စုန့်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ကာ အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်း ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ "ညီအစ်မရယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ပစ်ချချင်တာလဲ။"

ရှန်းတန်က အကြောင်းရင်းနှင့် အကျိုးဆက်ကို ရှင်းပြရာ ဖေးခယ့်စုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဪ၊ ဒါဆို အဆင်ပြေတယ်။"

"နင် ငါ့ကို အပြစ်တင်ချင်နေတာမဟုတ်ဘူးလား" သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းတာ တော်တော်မြန်တာပဲ၊ ရှန်းတန်တောင် သူ စီချွမ်အော်ပရာကဖို့ မျက်နှာပြောင်းတာ သင်ထားသလားဟုပင် သံသယဝင်သွားသည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို လာပြီး မတိုက်ခိုက်ရင် ငါ သူတို့ကို မတိုက်ခိုက်ဘူး။ သူက နင့်ကို အရင် အနိုင်ကျင့်တာ၊ ဒါကြောင့် နင် သူ့ကို တကယ်ပဲ တွန်းချပစ်ခဲ့ရင်တောင် မလွန်နေဘူး။"

"ဒါပေါ့။"

တံခါးဝကနေ နားထောင်နေတဲ့ ယွမ်ယွမ်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး မကျေနပ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ဝင်လာသည်။ "အဲဒီလူက အရမ်း ယုတ်မာတာပဲ၊ တကယ် လူတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ပုံချလိုက်တာပဲလား။ ဝတ္ထုတွေထဲမှာတောင် ဒီလိုရေးဖို့ မရဲဘူး။"

အွန်လိုင်းစာပေ ပလက်ဖောင်းပေါ်က ဝတ္ထုပေါင်းများစွာကို ဖတ်ဖူးတဲ့ ရှန်းတန်က ဝတ္ထုတွေက တကယ်ကို ဒီလိုရေးဖို့ ရဲတယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ သူ ကြက်ခိုးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဆန်မရခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် နင်တို့ ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး။"

ယွမ်ယွမ်က သက်ပြင်းချကာ ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် မျက်နှာကို ထောက်လိုက်သည်။ "အစ်မတန်တန်၊ အစ်မက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဇာတ်လိုက် ဖြစ်ရမယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ အစ်မကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ။"

သူမ ရောက်လာကတည်းက အမျိုးမျိုးသော ကိစ္စတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အဆက်မပြတ် သူ့ဆီကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူမ တစ်ခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ အရမ်းဝင်စွက်ဖက်လွန်းလို့များ ဖြစ်နိုင်မလား။

ကုဟွိုင်အန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကျိုးချင်းလျန့်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာလိုပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ အမှားလုပ်မိတယ်လို့ မထင်မိဘူး။

အခု ဖေးခယ့်စုန့်က အနုပညာရှင်အသစ် နှစ်ဦးကို လက်မှတ်ထိုးပြီးလိုက်ပြီဖြစ်သလို ဒါက ရှန်းတန်ထက်တောင် ပိုပြီး ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းသည် ဟု သူမက နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဂျူနီယာအနုပညာအသစ်လေးကိုလည်း သွားကြည့်ရဦးမယ်။ သူ အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူ သောက်မယ့် ရေထဲကို ဆေးတွေ မတော်တဆ လောင်းထည့်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။"

ရှန်းတန် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ "ဘာပြောတယ်။ ဒါက အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လေ၊ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။"

"ငါလည်း မသိဘူး။ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

"ငါလည်း လိုက်မယ်။"

ရှန်းတန်က စကားစမြည်ပြောရင်း အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။ ဒီဂျူနီယာနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးပေမဲ့ သူတို့ တွေ့ဆုံမှု အနည်းငယ်ကနေ သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့သူ တစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာပေါက် ပြောနိုင်သည်။

သူက အခုမှ အနုပညာလောကထဲ ရောက်ခါစဖြစ်တာကြောင့် သူ့လက်ထဲမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး မရှိသေးဘူး။ ရေပန်းစားမှု သိပ်မရှိတဲ့ ရုပ်သံအစီအစဉ် တစ်ခုသာ ရှိသေးသည်။ ဒီလို တက်သစ်စလေးက ဘယ်သူ့ကိုများ သွားပြီး ထိခိုက်စေခဲ့လို့လဲ။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရေထဲကို ဆေးခတ်တာကတော့ အရမ်းကို ယုတ်မာလွန်းတယ်။