အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)
Vol. 12 Ch. 113-114
အခန်း ( ၁၁၃ ) – သူတို့ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်
"အစ်မတန် သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်" ဟု ယွမ်ယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သုံးယောက်လုံး သွားခဲ့ကြသည်။
အသစ်ထွက်ရှိသော ဂျူနီယာလေး၏ အမည်မှာ ရှန်းယွီ ဖြစ်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူသည် ရှန်းတန်နှင့် မျိုးရိုးတူသည်။
အဖွဲ့သည် ကားဖြင့် ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ရှန်းယွီမှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် မှိုင်တွေစွာ လဲလျောင်းနေသည်။
သူတို့ဝင်လာသည်ကို မြင်တော့ သူ့မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ "အစ်မဖေး၊ အစ်မတန်။ ဘာလို့ ဒီရောက်နေကြတာလဲ။"
ဖေးခယ့်စုန့်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "မင်းကို ဆေးရုံရောက်တဲ့အထိ အနိုင်ကျင့်ခံရတာ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မလာဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။"
သူမ ချက်ချင်း ဆေးရုံမလာခဲ့သော အကြောင်းရင်းမှာ သိပ်မပြင်းထန်လို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူ မှားနေမှန်း မသိခင် တစ်ငုံပဲ သောက်လိုက်ရတာဖြစ်ပြီး ဆေးရုံကိုသွားပြီး အစာအိမ်ဆေးခဲ့ရုံပါပဲ။
ဒါ့အပြင် ရှန်းတန်ဆီကို ဖြတ်သွားရင်းနဲ့လည်း တိုက်ဆိုင်နေတာကြောင့် အလျင်စလို မဟုတ်ခဲ့တာလို့ သူမက ရှင်းပြပါသေးသည်။
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရဲကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့လား။"
ရှန်းယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ရဲကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ စုံစမ်းဖို့ သွားနေပြီ။"
ရှန်းတန်က ကျွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား။"
"ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ အဆင်မပြေတဲ့လူ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူတို့ ရှာတွေ့နိုင်မလား မသိဘူး။"
ထိုစဉ် ယွမ်ယွမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး၊ မင်းတို့ မျက်လုံးတွေက တော်တော်တူတာပဲ။"
ဒီစကားကို ကြားတော့ ဖေးခယ့်စုန့်က သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ "နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ အရင်က သတိမထားမိပေမဲ့ တော်တော်တူတာပဲ၊ နားရွက်တွေလည်း တူတယ်။"
"ကျွန်မတို့က တူလို့လား" ရှန်းတန်က ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း တဖြည်းဖြည်း မြန်လာပြီး စနောက်ကာ "ဟားဟားဟား၊ ကြည့်ရတာ ငါတို့က ဝေးကွာနေတဲ့ ဆွေမျိုးတွေလား မသိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူတို့ မျက်နှာရဲ့ အောက်ပိုင်းကို ဖုံးလိုက်ရင် တော်တော်လေးကို တူသည်။ ရှန်းတန်တစ်ယောက် တွေးမိသည်မှာ ရှန်းယွီသည် သူမ၏ မွေးမိဘတွေနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိ မရှိကို မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ကမ္ဘာကြီးက ဒီလောက်ကြီးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့ကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ တွေ့ဆုံနိုင်မှာလဲ။
ရှန်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။
ဖေးခယ့်စုန့်က ရယ်မောရင်း "ဘာလဲ၊ မင်းမှာ တကယ်ပဲ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အစ်မကြီး ရှိနေတာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ရှန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လာခဲ့သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ကျွန်တော့် အဒေါ်ရဲ့ သမီးပါ။ သူ့ကို မွေးပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မိသားစုက ဒီအကြောင်း မပြောကြဘူး။ အသေးစိတ်ကိုလည်း ကျွန်တော် မသိဘူး။"
ရှန်းတန်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။ ဒါက ဆေးရုံမှာ သူမကို မြင်ပြီး တခြားတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အဘွားအိုကို ပြန်သတိရစေသည်။
"မင်းအဒေါ်ရဲ့ နာမည်က ရှုရှုလား။"
ရှန်းယွီက မယုံကြည်နိုင်စွာ ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အဒေါ်ရဲ့ နာမည်က ရှုရှုလို့ ခေါ်တယ် ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ…"
"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ အထင်မလွဲပါနဲ့ဦး။ ကျွန်မ ဆေးရုံမှာ ကျွန်မကို ရှုရှုလို့ လိုက်ခေါ်တဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တာလေ..." ရှန်းတန် ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို အတိုချုပ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
ရှန်းယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် အဲဒါ ကျွန်တော့် အဘွားပါ။"
ဖေးခယ့်စုန့်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ရှန်းတန်က မင်းရဲ့ အစ်မ တကယ် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ မင်းအဒေါ်ရဲ့ ဓာတ်ပုံ ရှိလား။"
"မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရှာလို့ရတယ်။"
ရှန်းယွီက အိပ်ရာက ထဖို့ လုပ်လိုက်ပေမဲ့ ရှန်းတန် သူ့ကို အလျင်အမြန် ပြန်တွန်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မလှုပ်နဲ့ဦး။ ဒီကိစ္စကို အလျင်စလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အရင်ဆုံး မင်းကျန်းမာရေးကို အမြန်ဆုံး ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပါ။"
ရှန်းယွီက ပြုံးရယ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်၊ "တကယ်တော့ သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားဘူး။ ကျွန်တော် ဆေးရုံမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာကြာ နေဖို့ တမင် ရည်ရွယ်ထားတာ။"
"ကောင်းလိုက်တဲ့ ကောင်လေး၊ တော်လိုက်တာ" ရှန်းတန်က သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
ရှန်းယွီက သူ့ခေါင်းကို အသာဖွပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်မဆီကနေ အကုန် သင်ယူထားတာ။"
ရှန်းတန် : "???"
ရှန်းယွီက ဖေးခယ့်စုန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီထဲကို အခုမှ ဝင်တာ။ အစ်မဖေးက အစ်မရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအကြောင်း အကုန်ပြောပြတယ်။ ကျွန်တော် အစ်မဆီက သင်ယူပြီး ပြဿနာရှာတဲ့… ပြည့်စုံတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။"
"မင်း မပြောရသေးတဲ့ စကားလုံးကို ငါ ကြားလိုက်တယ်" ဟု ရှန်းတန်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ ဘာပြောမလို့လဲ။ ငါက ပြဿနာရှာတတ်တဲ့သူလား၊ ကိစ္စရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်တတ်တဲ့သူလား။
သူမ အဖြေကို မသိချင်ဘူး။ ဘယ်တစ်ခုမှ မကောင်းဘူး၊ ဘယ်ဟာက ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းသလဲဆိုတာပဲ ကွာတယ်။
ရှန်းယွီက အဆင်မပြေစွာ ရယ်လိုက်သည်။ "အဲဒါ အရေးမကြီးပါဘူး..."
သူ အဆင်ပြေနေတာကြောင့် ရှန်းတန် ပြန်ပြီး ရိုက်ကူးရေး ဆက်လုပ်တော့သည်။
အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် ကုဟွိုင်အန်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ တကယ် ဆွေမျိုးတော်စပ်လား မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တော်စပ်ရင်တော့ အရမ်းကောင်းမှာပဲ။ ဒါဆို ကျွန်မ ဒီကမ္ဘာမှာ တစ်ယောက်တည်း မဖြစ်တော့ဘူး..." ရှန်းတန်က သူမရဲ့ မွေးမိဘတွေ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရမ်းသိချင်နေခဲ့သည်။ သူမ တစ်ခုပဲ အမြဲသိချင်နေခဲ့တာက သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် မတော်တဆမှုတစ်ခုလား ဆိုတာကိုပါပဲ။
သူမ တစ်သက်လုံး ဒီအဖြေကို သိနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခြေအနေက မမျှော်လင့်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို အလွန်အကျွံ မထားရဲခဲ့ပေ။ မျှော်လင့်ချက် မြင့်လေလေ၊ စိတ်ပျက်ရတာ ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။
ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်လုံးထဲက ပူပန်မှုတွေ လျှံကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် မင်းအတွက် စုံစမ်းပေးပါ့မယ်။"
"ဒါဆို ကျွန်မအတွက် အလုပ်ရှုပ်ခံပေးလို့ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
သူတို့ တိုက်ရိုက် DNA စစ်ဆေးလို့ ရပေမဲ့ ရှန်းတန် ကြောက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကြိုးစားမှု အလကားဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်သလို မကြေညာဘဲ ရောက်လာပြီး ဆွေမျိုးစပ်ခြင်းက အနည်းငယ် မသင့်လျော်ပေ။
ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ အဘွားဖြစ်နိုင်တဲ့ အဘွားအိုကတော့ ဒီလို အံ့အားသင့်မှုမျိုးကို မခံနိုင်လောက်ဘူး။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဒီလောက် ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရတာ၊ ဒါကြောင့် နည်းနည်း ပိုပြီး အချိန်ယူရတာက ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။ သူမ စောင့်နိုင်ပါတယ်။
အခု လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရလာပြီ ဆိုတော့ အတိတ်ကို စုံစမ်းရတာ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်။
ရှန်းတန် ပြန်ရောက်တော့ ရိုက်ကူးဖို့ တစ်ခန်းသာ ကျန်တော့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေတာကြောင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြန်ရိုက်ကူးခဲ့ရသည်။
ဒါရိုက်တာမှာ တကယ်တော့ ဆဲချင်နေသော်လည်း ရှန်းတန်၏ မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းတာကို မြင်တော့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။
"မင်း နေမကောင်းရင် အရင်နားလိုက်ဦး။ ဒီအခန်းကို နောက်မှ ရိုက်လို့ရတယ်။"
ရှန်းတန်သည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ထပ်ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။"
သူမရဲ့ အမှားတွေအတွက် တခြားသူတွေကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။
နှစ်ခါလောက် ပြန်ရိုက်ကူးနေတာတောင် အရမ်းအားနာဖို့ကောင်းနေပြီ။ သူမ ရိုက်ကူးရေးကို ထပ်ပြီး နှောင့်နှေးလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။
သူမ၏ တွဲဖက်သရုပ်ဆောင်က ချီယွဲ့ရဲ့ တူဖြစ်သူ တန်ရှူချင်း ဖြစ်သည်။ သူကတော့ သိပ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ပြင်ဆင်နေတုန်း သူက ရှန်းတန် ဘေးကို တိုးကပ်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "အစ်မတန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရဦးမလဲ၊ ငါ့ကို အစ်မတန်လို့ မခေါ်ပါနဲ့။ အဲဒါက ငါတို့က မျိုးဆက် မတူဘူး။ အန်တီလို့ ခေါ်ပါ။"
တန်ရှူချင်း : "......"
"ခေါ်ပါဦး၊ ခေါ်ပါဦး။"
"ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အသက်သိပ်မကွာပါဘူး။"
"မင်းနဲ့ ချီယွဲ့လည်း အသက်သိပ်မကွာပါဘူး။ မင်းအဒေါ်နဲ့ ငါက အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေ။ မင်း ငါ့ကို အဲလိုမခေါ်ရင် မင်းငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ငါ ပြောပြလိုက်မယ်။"
တန်ရှူချင်း : "......"
ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူက မပီမသဖြင့် "အန်တီ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
"ဟီးဟီး~" ရှန်းတန် ရယ်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမ သူ့ကို အခွင့်အရေးယူဖို့ ကြိုးစားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမက ချီယွဲ့ထက် အသက်ကြီးတယ်လို့ မထင်စေချင်ရုံသက်သက်ပါ။
နောက်ပြောင်ခြင်းက ရှန်းတန်ကို သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေသည်။ သူမ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အောင်မြင်စွာ ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့သည်။
သူမ၏ ရိုက်ကူးစရာ အခန်းများ တစ်နေ့တာအတွက် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း တန်ရှူချင်း မှာ ဆက်လက် ရိုက်ကူးစရာများ ရှိနေသေးသည်။
သူမ ပြန်တော့မည့်အချိန်တွင် ရှန်းတန်က သူ့ပခုံးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ကာ "တူလေး၊ ဆက်ကြိုးစား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
တန်ရှူချင်း သည် သူ့အသက်ကို တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ရှန်းတန်တစ်ယောက် ခုန်ပေါက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ ဘယ်လောက်တောင် အားသုံးလိုက်တာလဲ။
အခန်း ( ၁၁၄ ) – သူမက ဒီအရာအားလုံးကို ခိုးယူခဲ့တာပဲ
ကုဟွိုင်အန်း၏ အကူအညီဖြင့် စုံစမ်းမှုသည် အံ့မခန်း မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာသည်။
ရှန်းတန်ဟာ အခြေခံအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရှန်းယွီ၏ ပျောက်ဆုံးသွားသော အစ်မကြီး ဖြစ်နေပါသည်။ ဓာတ်ပုံအရဆိုရင် ရှန်းယွီ၏ အဒေါ်နဲ့ တစ်ထပ်တည်း တူနေတာကြောင့် သူ့ကို မှားယွင်းစွာ မှတ်ယူမိတာ မဆန်းပါဘူး။
နောက်အဆင့်တွေက ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူပါလိမ့်မည်။ ရှန်းမိသားစု နဲ့အတူ DNA စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ပြီး အတည်ပြုဖို့သာ လိုပါတော့သည်။
ထိုနေ့တွင် ရှန်းတန် တစ်ရက်ခွင့်ယူကာ ကုဆေးရုံသို့ အစောကြီးရောက်နှင့်ပြီး စောင့်နေခဲ့သည်။
အပြင်ပန်းကတော့ တည်ငြိမ်နေပုံရပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ အရမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။
သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ဘယ်လိုပုံစံတွေလဲ၊ စိတ်နေစိတ်ထားကောင်းလား၊ သူမကို လက်ခံပြီး ချစ်ခင်ကြပါ့မလားဆိုတာတွေကို စိတ်ထဲကနေ စတင်မှန်းဆနေမိသည်။
ကုဟွိုင်အန်းသည် တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ထားတာကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဆဲပုံနဲ့ တခြားဘက်ကနေ အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။
ဒီနေ့အတွက် သူ့ရဲ့ အချိန်ဇယားတွေကို ရှင်းလင်းဖို့အတွက် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ လုပ်ခဲ့ရပုံပေါ်သည်။
ကုဟွိုင်အန်းက ရှန်းတန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ "မကြောက်ပါနဲ့" ဟု နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ နည်းနည်း စိတ်ပူနေတယ်..."
သူမ အသံထွက်ပြီး ပြောစရာပင် မလိုပါ။ ရှန်းတန်ရဲ့ မအီမသာ ဖြစ်နေမှုအားလုံးကို ကုဟွိုင်အန်းက မြင်နေသိနေပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ် စုံစမ်းပြီးပါပြီ။ ရှန်းမိသားစုဝင်အများစုက လူကောင်းတွေပါ။"
သူတို့မှာ အရမ်းဆိုးရွားတဲ့ စရိုက်တွေ ရှိခဲ့ရင် သူ သူမကို မိသားစုရှာခွင့် သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။
ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မျှော်လင့်ပါတယ်..."
ခဏလောက် စောင့်ပြီးနောက် စင်္ကြံတစ်ဖက်မှ ခြေလှမ်းတိုးတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်းတန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လင်မယားနှစ်ဦးနှင့် ရှန်းယွီတို့ အတူ ရောက်လာကြသည်။ အမျိုးသားကတော့ ရှန်းယွီနှင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တူညီနေပြီး ဒါက ရှန်းတန်နှင့်လည်း တူညီနေတယ်လို့ ဆိုလိုပါသည်။
အမျိုးသမီးကလည်း မိခင်မေတ္တာအပြည့်နဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
အမျိုးသားက ရှန်းတန်ရဲ့ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း နီရဲလာသည်။ "တူလိုက်တာ၊ အရမ်းတူလိုက်တာ..."
"ရှုချင်း၊ သူက ရှုရှုနဲ့ တစ်ထပ်တည်း မတူဘူးလား။"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကလည်း မျက်ရည်များဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ "အရမ်းတူပါတယ်။ သနားစရာကလေးမလေး၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဒုက္ခများခဲ့ရပြီ..."
အမျိုးသမီးသည် ရှန်းတန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ ထိုအမူအရာတစ်ခုတည်းကပင် ရှန်းတန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခံစားချက်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရုတ်တရက် ငိုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။
သူမ အတင်းပြုံးရင်း စကားဆိုလိုက်သည်၊ "ဦးလေး၊ အန်တီ၊ ကျွန်မတို့…"
"ငါ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ပါ။ ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေး" ဟု အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းတန် နည်းနည်း တွေဝေသွားသည်။ "ကျွန်မတို့ စစ်ဆေးရသေးတာ မဟုတ်ဘူး..."
"စစ်ဆေးစရာ မလိုဘူး။ မင်းက ငါ့အစ်မရဲ့ သမီးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်း မသိပေမဲ့ မင်းက သူ့နဲ့ တစ်ထပ်တည်း တူတယ်။"
အမျိုးသား၏ လက်များ တုန်ရီနေလျက် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံဟောင်း တစ်ပုံကို ထုတ်ကာ ရှန်းတန်အားကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကြည့်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်ထပ်တည်း မတူဘူးလား။"
ရှန်းတန်က ဓာတ်ပုံကို လက်ခံယူပြီး သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးက ရှန်းတန်နှင့် တော်တော်လေး တူညီနေပါသည်။ သူမသည် ချောင်ဆမ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စက္ကူထီးလေးကို ဆောင်းကာကင်မရာကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးပြနေသည်။ သူမဟာ တကယ့်ကို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြောနေသလိုပင်။
အတိအကျပြောရရင် ရှန်းတန်က သူမလောက် မလှပဘူး။
ရှန်းတန်သည် ဆို့နင့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ရင်ထဲဝင်လာပြီး လည်ချောင်းကလည်း တစ်ဆို့ဆို့ ဖြစ်လာသည်။ ရှန်းတန်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း သူမ မျက်ရည်များကို ထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူမ ဓာတ်ပုံကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဒါက သူမရဲ့ အမေလား။
သူမက အရမ်းလှတာပဲ။
"သူမ ဘယ်လို..."
"အာ၊ အဲဒါ ပြောရရင် ရှည်တယ်..."
ရှန်းယွီလည်း စပ်စုချင်နေပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေတာကြောင့် သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မေမေ၊ ဖေဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးမှု လုပ်ရမှာမလား။"
အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးမှု လုပ်ကြတာပေါ့။"
ဒီအချိန်မှာပဲ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ကုဟွိုင်အန်းကို သတိထားမိကြသည်။ ခဏတာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စစ်ဆေးမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်ကြသည်။
ရလဒ်စောင့်ဆိုင်းချိန်က တော်တော်လေး ကြာသည်။ အဖွဲ့က ဆေးရုံမှာ မနေဘဲ ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုကို သွားခဲ့ကြသည်။
ရှန်းတန်ရဲ့ ဦးလေးကို ရှန်းပေါ်ယွမ်ဟုခေါ်သည်။ သူ့ပြောပြချက်အရ ရှန်းတန်ဟာ ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်း တစ်ခုကို ကြားခဲ့ရသည်။
ရှန်းမိသားစုဟာ ပညာတတ်မိသားစုဖြစ်ပြီး ရှန်းရှုရှုကတော့ သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဖိုးတန်သမီးဖြစ်ကာ အရမ်းကို ချစ်ခင်စုံမက်ခဲ့ကြသည်။
ကောလိပ်စတက်တော့ ရှန်းရှုရှုဟာ ဝေ့ရွှမ်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူမဟာ အပြုစားခံလိုက်ရသလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပုန်ကန်တတ်လာကာ သူနဲ့ အတူ ရှိနေဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမရဲ့ မိသားစုက ချစ်ကြိုက်တာကို မတားမြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ဝေ့ရွှမ်ကို စုံစမ်းကြည့်တော့ သူက ကျေးလက်ရွာကလာတဲ့သူဖြစ်နေတာကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါချည်းကတော့ သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။
အဓိကပြဿနာက သူမှာ အစ်မကြီးငါးယောက် ရှိပြီး အားလုံး စောစီးစွာ ကျောင်းထွက်ကာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဝင်ငွေတွေက သူတို့မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားယောက်ျားလေးကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် ဖြစ်နေတာပါပဲ။
သူ့မိသားစုက သားသမီးခွဲခြားမှုစနစ်ကို ကျင့်သုံးပြီး သူ့ဇာတိမြို့မှာလည်း အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ချစ်သူဟောင်းတစ်ယောက်လည်း ရှိနေပါသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ ရှန်းရှုရှုကတော့ ဒီအချက်တွေကို လုံးဝ မယုံခဲ့ပါဘူး။ ဝေ့ရွှမ်က သူမကို စိတ်ဓာတ်ပြောင်းလဲအောင် လုပ်ခဲ့တာလား မသိပေမဲ့ သူ့မိသားစုက ဝေရွှမ်ရဲ့ နောက်ခံကို မနှစ်သက်လို့ တမင်ဖန်တီးထားတာလို့ သူမက ထင်နေခဲ့သည်။
ရှန်းရှုရှုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဝေ့ရွှမ်က သူမအတွက် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်နဲ့ ဂရုစိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေကပဲ အချစ်စစ် အချစ်မှန်ကို ခံစားရစေခဲ့တာပါ။
ဒီအပိုင်းကို ကြားတော့ ရှန်းတန်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာက ပြောင်းလဲနေပြီ။
ဘာ၊ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်လေးကပဲ အချစ်စစ် အချစ်မှန်တဲ့လား။
သူ့အမေက တကယ်ကို အရမ်း အတွေ့အကြုံနည်းပြီး အယုံလွယ်တတ်သူပဲ။
ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ ရှန်းယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကလည်း ပြောရခက်ပေမဲ့ ရှန်းရှုရှုကတော့ အသက်ကြီးသူဖြစ်တာကြောင့် ဝေဖန်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။
ရှန်းယွီရဲ့ အမေကလည်း ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမက အဲဒီတုန်းက ရှန်းပေါ်ယွမ်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးဖြစ်လို့ မိသားစုထဲမှာ ဘယ်လောက်အခြေအနေ ဆိုးရွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူမလည်း သိနေခဲ့ပါသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှန်းရှုရှုဟာ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားခဲ့ပါသည်။
ရှန်းမိသားစုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူ့ကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခိုင်းဖို့ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဝေ့ရွှမ်ရဲ့ နှိုးဆော်မှုကြောင့် ရှန်းရှုရှုက အိမ်ကနေ တကယ် ထွက်ပြေးခဲ့ပါသည်။
သူမ ထွက်သွားတော့ အိမ်က အဖိုးတန်ပစ္စည်း တစ်ခုတောင် ယူမသွားခဲ့ပါဘဲ စာတစ်စောင်သာ ချန်ထားခဲ့သည်။
ရှန်းတန်ရဲ့ အဘွားက ချက်ချင်း ဖျားနာသွားခဲ့သည်။ သူမ တစ်နေ့လုံး စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ကောင်းကောင်းမစားနိုင်၊ ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ဖြစ်ခဲ့သလို သူ့သမီးရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သဘောမတူခဲ့တာကြောင့် အိမ်က ထွက်ပြေးခဲ့ရတာကိုလည်း နောင်တကြီးစွာ ရခဲ့ပါသည်။
ရှန်းတန်သည် ပါးစပ်ဟပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်သည်။
"နောက်တော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ။"
ရှန်းပေါ်ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာမှာ နောင်တရတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူ့လေသံက အရမ်းလေးလံနေသည်။ "အစပိုင်းတုန်းကတော့ သူ ဒုက္ခတွေကို မခံနိုင်ဘဲ မကြာခင် ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့သတင်းကို တစ်စက်ကလေးမှ မရခဲ့ဘူး။
ဦးလေးတို့ သူ့တက္ကသိုလ်ကို သွားကြည့်တော့ သူ ကျောင်းမတက်တော့ဘူးဆိုတာ တွေ့ရတယ်။ အဲဒီတော့မှ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိတာ။ သူ့ကို နေရာတိုင်းမှာ အလျင်အမြန် ရှာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဝေ့ရွှမ်နဲ့ ထွက်သွားတာကိုပဲ သိခဲ့ရတယ်။ သူတို့ ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ဘူး။
ဦးလေး ဝေ့ရွှမ်ရဲ့ ဇာတိမြို့ကိုတောင် သွားရှာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အဲဒီမှာလည်း မရှိဘူး။"
"ပြီးတော့ တစ်နှစ်ကြာတော့ ရုတ်တရက် ရှုရှုဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ သူ လိပ်စာတစ်ခု ပေးပြီး ဦးလေးတို့ကို လာခေါ်ဖို့ ငိုပြီး ပြောတယ်။ ဦးလေးတို့ ချက်ချင်း ထွက်ခဲ့ပေမဲ့ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သူကတော့..."
ရှန်းပေါ်ယွမ်သည် သူ့မျက်နှာကို လွှဲပြီး ငိုကြွေးရင်း ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
တခါတရံ သူတို့ နည်းနည်းလေး ပိုမြန်ခဲ့ရင် သူ့အစ်မ သေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ မစဉ်းစားမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။
ရှန်းယွီရဲ့ အမေက ရှန်းပေါ်ယွမ်ရဲ့ ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်ပြောပေးလာခဲ့သည်၊ "အန်တီတို့ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ မင်းအမေက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး နွမ်းနယ်နေတာကို တွေ့ရတယ်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ရက်ရှည်ကြာ နှိပ်စက်ခံရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ခေါင်းကို ရိုက်ခံရပြီး အသက်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ၊ အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆေးရုံပို့ပေးခဲ့တာ။"
"သူတို့အိမ်ကိုသွားပြီး ဝေ့ရွှမ်နဲ့ကလေးကို ရှာကြည့်တော့ သူ ဘယ်လိုမှ မသိလိုက်ရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့ရတယ်၊ မင်းလည်း ပျောက်သွားတာပဲ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်း အန်တိတို့ရှေ့မှာ ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပြီလေ။"
ရှန်းတန်သည် ရုတ်တရက် နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူမရဲ့ သွေးထဲမှာ ဝေ့ရွှမ်ရဲ့ သွေးစီးဆင်းနေတာ… သူမ အရမ်း ညစ်ညမ်းနေသလို ခံစားရသည်။
သူမ ဒီလိုမျိုး ယုတ်မာတဲ့ ဖခင်မျိုးရှိတယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့အမေက တကယ်ကို…
ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို ပွေ့ဖက်ပေးလိုက်သည်။ "တန်တန်၊ သူနဲ့ မင်းက လူနှစ်ယောက် တခြားစီပါ။ ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။"
ရှန်းယွီရဲ့ အမေကလည်း အလျင်အမြန် ထပ်ပြောသည်။ "သနားစရာကလေးမလေး၊ အရမ်း မတွေးနဲ့။ မင်းက အပြစ်ကင်းတဲ့ကလေးပဲ။ မင်းက အန်တီတို့ရှန်းမိသားစုဝင်တစ်ယောက်ပါ၊ အဲဒီလူနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။"
"မှန်တယ်၊ မင်းက ငါ့အစ်မရဲ့ကလေး၊ အဲဒီလူ၊ အဲဒီ လူဆိုးနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ မင်း ဒါကို အရမ်း မတွေးသင့်ဘူး။"
"မှန်တယ်၊ အစ်မ..."
သူတို့ သူ့ကို ဘယ်လောက် တကယ် ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ မြင်တော့ ရှန်းတန် ပိုပြီး ငိုချင်လာသည်။
နှစ်ဘဝလုံး တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရပြီးနောက် ဒီကိုရောက်လာတော့ မိသားစုတစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့…
ရှန်းတန် မျက်လွှာချလိုက်သည်။ သူမက ဒီအရာအားလုံးကို ခိုးယူထားခဲ့တာပဲ။
ဒါတွေက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ မဟုတ်ဘူး...