အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း ( ၁၁၅ ) – အသိအမှတ်ပြုခြင်း

ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ ရှန်းတန်ရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံတွေကို ကြားကတည်းက သူမရဲ့ ရုပ်ရည်က ဒီ "ရှန်းတန်" နဲ့ တူညီနေတယ်ဆိုတဲ့ သံသယတစ်ခု အမြဲရှိနေခဲ့ပါသည်။ သူတို့ဟာ မူလကတည်းက လူတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်နေတာများလား။

သို့သော် သူ ဒါကို ပြောလို့ မရခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို သူ ဘယ်လိုသိတယ်ဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ နည်းလမ်းမရှိလို့ပါပဲ။

ရှန်းတန်သာ သူ သူမရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံတွေကို အမြဲကြားနေရတယ်ဆိုတာ သိရင် သူ့ဇနီးဖြစ်သူ ပျောက်သွားနိုင်ပါသည်။

တစ်နေ့လုံး အတူထိုင်ပြီး စကားတွေ အများကြီးပြောပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ ရှန်းတန်နှင့် ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မေးမြန်းခဲ့ကြပါသည်။

"တန်တန်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်... ချစ်ကြိုက်နေကြတာလား။"

ရှန်းမိသားစုဟာ ပညာတတ်မိသားစုဖြစ်ပြီး အွန်လိုင်းကိစ္စတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်ကြပေမဲ့ ကုမိသားစုလုပ်ငန်းကို နောက်တစ်ဆင့်ကို တစ်ဦးတည်း တင်ပေးခဲ့ပြီး Forbes သူဌေးစာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ကုဟွိုင်အန်းကိုတော့ သူတို့ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ပေသည်။

ဒါ့အပြင် သူက နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဘာအရှုပ်တော်ပုံမှ မရှိဘူး၊ သူက မိန်းကလေးအများစု ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ ဩဇာအာဏာကြီးမားတဲ့ မိသားစုနောက်ခံကလာသောသူသာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ စီးပွားရေးနယ်ပယ်က နည်းလမ်းတွေကတော့ တော်တော်လေး ရက်စက်ပြီး သူ့စိတ်ကိုလည်း ထိုးထွင်းသိမြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ရှန်းပေါ်ယွမ်ဟာ ရှန်းတန် သူ့ကို လက်ထပ်တာကို လုံးဝ မလိုချင်သေးပါဘူး။ သူက ရိုးသားတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အဓိကအချက်ကတော့ ရှန်းတန်ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒရှိခြင်းပါပဲ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က သွေးသားတော်စပ်တဲ့ အပြင်လူတွေသက်သက်ဖြစ်တာကြောင့် အကြံပေးရုံကလွဲပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။

ရှန်းတန် နည်းနည်း ရှက်သွားပြီး ကုဟွိုင်အန်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ချစ်ကြိုက်နေကြတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

အဲဒီ စာချုပ်အကြောင်းကိုတော့ ဘာကြောင့် မပြောမိလဲဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပါဘူး။

သူမ အထင်သေးခံရမှာ ကြောက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစတုန်းက သူက ပိုက်ဆံအတွက် တကယ်ပဲ မျက်စိစုံမှိတ်ခဲ့တာကိုး။

ဟုတ်ပါသည်၊ နောက်ထပ်အခွင့်အရေး ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း သူမ သဘောတူဦးမှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကုဟွိုင်အန်းက သူ့ကို အရမ်းအများကြီး ပေးခဲ့တာကိုး ဟဲဟဲဟဲ~

ရှန်းပေါ်ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပါသည်။ ကုဟွိုင်အန်းက "ကျွန်တော် တန်တန်နဲ့ တစ်သက်လုံး အတူနေသွားဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ သူ့ကို ကောင်းကောင်းထားပါ့မယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါသည်။

ရှန်းပေါ်ယွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဒီလိုစကားမျိုးကြားရတာကို သူ အမုန်းဆုံးပါပဲ။

သူ့အစ်မကို အရင်တုန်းက လိမ်ညာခဲ့တဲ့ လူဖျင်းက ဒီထက်တောင် နားထောင်လို့ ကောင်းတဲ့စကားတွေ ပြောခဲ့ဖူးတာပဲ။

ကုဟွိုင်အန်း ရှင်းပြဖို့ ပြင်နေတုန်း သူ့ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာပါပြီ။

ဆေးရုံက သူတို့ရှိတဲ့နေရာနဲ့ မဝေးတာကြောင့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဆရာဝန်က ပြုံးပြီး "ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် သွေးသားတော်စပ်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းပေါ်ယွမ် ဆိုတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်ရည်ကျလာပြီး "ငါ သိသားပဲ၊ ငါ သိသားပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သူ့ဇနီး၏ ပခုံးပေါ်မှာ ငှက်ကြီးတစ်ကောင် လူတစ်ယောက်ကို မှီခိုသလိုမျိုး မှီခိုကာ ငိုယိုတုန်ယင်နေသည်။ သနားစရာကောင်းသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းပါသည်။

ရှန်းယွီကတော့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပါသည်။ "အစ်မတန်တန် တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်အစ်မဖြစ်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ လာနေချင်လား။ အစ်မ မသိသေးဘူးနော်၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ အစ်မအခန်းနဲ့ အန်တီအခန်းကို အမြဲလိုလို ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းထားခဲ့တာ။"

ရှန်းတန်သည် ခဏတာမျှ ကြောင်အသွားခဲ့သည်။ သူမ ဒီကိစ္စကို မစဉ်းစားထားမိသေးဘဲ ခဏတာ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

ရှန်းယွီရဲ့ အမေက ပြုံးပြီး "သမီး အိမ်ပြန်လာပြီး နေသားတကျဖြစ်အောင် လုပ်စေချင်ပါတယ်။ အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ မိသားစုပဲ၊ အိမ်မှာ သမီးအတွက် နေရာအမြဲရှိနေမှာပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ပြောင်းလာနေတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။"

ရှန်းပေါ်ယွမ်လည်း ရုတ်တရက် ဒီအကြောင်းကို သတိရသွားပြီး "မှန်တယ်၊ တန်တန်၊ မင်း အခု ဘယ်မှာနေလဲ။ ဘာလို့ အိမ်ကို ပြန်မပြောင်းလာတာလဲ။ မင်းလို မိန်းကလေးငယ်လေးတွေ တစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာနေတာ မလုံခြုံဘူး။"

ရှန်းတန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

အိုး ဘုရားရေ၊ သူမက တစ်ယောက်တည်း မနေဘူးဆိုတာကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။

သူမ အခုမှ လက်ထပ်ပြီးပြီလို့ မပြောခဲ့သလို အခု တစ်ယောက်တည်း မနေဘူးလို့ ပြောတာလည်း မကောင်းဘူး။ လက်မထပ်ခင် အတူနေခဲ့တယ်လို့ ဘယ်လိုမှ ပြောလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ရှန်းမိသားစုရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ဒါကို သိပ်လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ မရေမရာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်းတန် ကူညီဖို့အတွက် ကုဟွိုင်အန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ရှေ့တိုးလာသည်။ သူ ရှန်းတန်ကို ရှန်းမိသားစု အိမ်ကို ပြန်ပြောင်းခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရက်အနည်းငယ်နေတာတော့ အဆင်ပြေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းရွှေ့ဖို့တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သူမက သူ့ဇနီးပဲ။ သူတို့အိမ်မှာ မနေဘဲ တခြားလူရဲ့ အိမ်မှာ နေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

"ဦးလေးရှန်၊ အခုကိစ္စက တန်တန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်နေတဲ့အိမ်မှာ နေနေတာ၊ ကျွန်တော်ကတော့…"

"ဘာ၊ မင်းအိမ်မှာ နေတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။" ရှန်းပေါ်ယွမ်က တစ်ဝက်ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

တန်တန်လို မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်က အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ နေတာ ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် အတွေးနက်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာကိုး။

တစ်ဖက်မှာတော့ ရှန်းယွီရဲ့ အမေဖြစ်တဲ့ ရှန်းတန်ရဲ့ အဒေါ်ကတော့ "ချစ်သူစုံတွဲလေးတွေ အတူနေတာ ပုံမှန်ပါပဲ" လို့ စဉ်းစားဟန်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာက ပုံမှန်လဲ၊ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ သူများ အခွင့်အရေး ယူသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"အမ်..." ကုဟွိုင်အန်း ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရှန်းပေါ်ယွမ်က ရှန်းတန်ရဲ့ လက်ကို နူးညံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရင်ဘတ်ထဲက စေတနာအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "တန်တန်၊ အိမ်ကို ပြန်လာပါတော့။ မင်းအဘွားလည်း မင်းကို တမ်းတစွာ လွမ်းဆွတ်နေတာပါ။ ဪ ဒါနဲ့ သူ အခု နေမကောင်းဘူး၊ စိတ်လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး။ အခုပဲ သူ့ကို ခေါ်လာရမလား။ သူက မင်းအမေနဲ့ မင်းအကြောင်း တီးတိုးရေရွတ်နေတုန်းပဲကွယ်။"

ရှန်းတန်ရဲ့ နှလုံးသား ချက်ချင်း နူးညံ့သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ရှန်းယွီ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ "ရေး၊ အစ်မ အစ်မ အစ်မ အစ်မ၊ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။"

ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်းကို နည်းနည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ ရက်အနည်းငယ်လောက် သွားနေပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ကုဟွိုင်အန်း ဘာပြောနိုင်တော့မှာလဲ။

သူ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်းပေါ်ယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "နောက်မှ ပြန်လာတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ အဲဒီနေရာက မင်းအိမ်ပဲ။ မင်း ကြိုက်သလောက်နေလို့ရတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါ့ကို ဒါမှမဟုတ် မင်းညီအစ်ကို ပြောလိုက်၊ သူ့ကို မင်းအတွက် ပြန်တိုက်ခိုင်းလိုက်။"

ကုဟွိုင်အန်း : "..."

သူ တစ်ခုခု မကောင်းတာ ဖြစ်တော့မယ်လို့ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရလိုက်ပါသည်။

ရှန်းတန် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှန်းယွီရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ညီလေး၊ နောင်ကျရင် မင်း အစ်မကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးရမယ်နော်။"

ရှန်းယွီ နာကျင်မှုဖြင့် သွားဖြဲလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ အစ်မ၊ လက်ဖယ်ပေးပါဦး။"

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် အားနည်းရတာလဲ" ရှန်းပေါ်ယွမ် မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ "ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲ မဝင်ပါနဲ့လို့ ငါ မင်းကို အကြာကြီးကတည်းက ပြောထားတာ။ ဘယ်လိုလူကောင်းတွေ ရှိလို့လဲ။ မင်းက အခုမှ နယ်ပယ်ထဲ ရောက်တာ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေပြီ။"

ရှန်းတန် : "..."

သူမ အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဦးလေးက သူမဟာ နာမည်မကောင်းတဲ့၊ ဆယ်ကျော်သက် ကြယ်ပွင့် တစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မသိသေးတာလား။

ရှန်းယွီက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ "အဖေ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော် မအားနည်းပါဘူး၊ အစ်မတန်တန်က အရမ်းအားကြီးတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မင်း မအားနည်းပါဘူး။" ရှန်းပေါ်ယွမ် သူ့ကို လုံးဝ မယုံကြည်ပါ။ ရှန်းယွီ ရှေ့မှာပင် သူ့ဇနီးနဲ့အတူ ဒီည သန်စွမ်းစေမဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာတွေ ချက်ပြုတ်ဖို့ တိုင်ပင်တော့သည်။

ရှန်းယွီ ဒေါသထွက်နေသည်။ သူ တကယ် မအားနည်းဘူးဆိုတာကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။

ရှန်းတန် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးက ငါ့အကြောင်း သိလား။"

ရှန်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူတို့ ဖျော်ဖြေရေးလောကကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ မဟုတ်ရင် အစ်မ ထိပ်ဆုံးရှာဖွေမှု ခေါင်းစဉ်ဖြစ်တဲ့ အကြိမ်ရေနဲ့ဆို သူတို့ အစ်မကို အကြာကြီးကတည်းက မှတ်မိနေလောက်ပြီ။ ကျွန်တော် အစ်မအကြောင်း အသေးစိတ် သူတို့ကို မပြောပြရသေးဘူး။"

ရှန်းတန် နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။

သို့သော် သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဖျော်ဖြေရေးလောကက လူတွေကို တကယ် မကြိုက်ကြဘူးလား။"

ရှန်းယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်မတန်တန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်မ ဘာအလုပ်လုပ်လုပ် သူတို့ အစ်မကို ဘာမှ ထင်မြင်ချက်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ အစ်မကို ချစ်ပြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့အချိန်တွေကို ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးမှာပါ။"

"ဒါဆို ဘာလို့ ဦးလေးက..."

ရှန်းယွီ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ "သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့ရာထူးကို ဆက်ခံစေချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လုံးဝ မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်တော် သီချင်းဆိုတာနဲ့ သရုပ်ဆောင်တာကို ကြိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အနာဂတ်မှာ အစ်မတန်တန်လို နာမည်ကြီးချင်တယ်။"

ရှန်းတန် တွေဝေသွားသည်။ "ပိုမြင့်တာကို ပစ်မှတ်ထား။"

ဖျော်ဖြေရေးလောကမှာ သူမထက် အရည်အချင်းရှိတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ဘာလို့ သူမကိုပဲ အားကျနေရတာလဲ။

အခန်း ( ၁၁၆ ) – အိမ်ပြန်ခြင်း

ရှန်းယွီရဲ့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးအောက်မှာ ကုဟွိုင်အန်းက ရှန်းတန်နှင့် စကားအနည်းငယ်သာ ဖလှယ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူက စိတ်ထဲကနေ "ဒီလူက ငါ့ယောက်ဖ၊ ငါ သူ့ကို ထိုးလို့ မရဘူး" လို့ သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေခဲ့သည်။

ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး "ကျွန်မ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းကတော့ "ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်" လို့ ပြောပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူမ အလွယ်တကူ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မရေမရာ ခံစားနေရသည်။ ရှန်းယွီဆိုတဲ့ ကောင်ဆိုးလေးကိုလည်း သူ မြင်ခဲ့ရပြီကိုး။

ရှန်းမိသားစုတွင် လူအများအပြား မရှိ၊ ရှန်းယွီတို့မိသားစုနှင့် သူတို့၏ အဘွားသာ ရှိသည်။

ရှန်းတန် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ့အဘွားသည် အိမ်တော်ထိန်း၏ ဖျောင်းဖျနေမှုကြားမှ အိမ်တံခါးဝတွင် မည်မျှကြာအောင် စောင့်နေခဲ့သည်မသိချေ၊ ရှန်းတန်အား မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး "တန်တန်၊ တန်တန်..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခံစားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချကာ အဘွားရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး "အဘွား" ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။

အဘွား၏ လက်သည် ရှန်းတန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖွဖွလေး ကျရောက်လာပြီး သူမ နာကျင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ မည်သည့်အားကိုမျှ မသုံးရဲဘဲ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

သူမ ပွတ်သပ်နေရင်း မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ အသံမှာလည်း တစ်ဆို့ဆို့ ဖြစ်လာပြီး "လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေး၊ လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေး..." ဟု တဖွဖွ ပြောခဲ့သည်။

"အဘွား၊ အရမ်းအေးနေလောက်ပြီ။ သမီး အထဲကို တွန်းပြီး ပို့ပေးမယ်နော်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ရှန်းတန်က ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းပြီး ရှန်းယွီက ခရီးဆောင်အိတ်ကို နောက်မှ တွန်းလိုက်သည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည့်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရှန်းတန်က သူ့အဘွားနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ ဤအဘွားအိုလေးသည် တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

အသက်ကြီးသူဟူသည်ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူသည်ဟူသော စကားမှာမှန်ကန်လှသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူကြီးများ အသက်ကြီးလာသောအခါ ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချော့မော့ရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်လား။

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ကလေးထိန်းကျွမ်းကျင်မှုများကို အပြည့်အဝ အသုံးချကာ အဘွားကို အပြုံးမပြတ် ပြုံးရွှင်သွားအောင် ချော့မော့ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ နောက်ဘက်မှ ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများမှာမူ နီရဲနေခဲ့သည်။ သူ သူ့အဘွားကို ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲမသိချေ။

ရှန်းမိသားစု၏ နေအိမ်သည် မကြီးမားလှသော်လည်း ဗီလာငယ်လေး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင်း၌မူ ရှန်းပေါ်ယွမ်နှင့် ဇနီးသည်တို့သည် မီးဖိုချောင်တွင် အစားအသောက်များကို ရှုပ်ယှက်ခတ် ချက်ပြုတ်နေကြသည်။

အသံကြားသည်နှင့် ရှန်းပေါ်ယွမ်သည် ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များသည် ဒယ်အိုးကို မရပ်မနား မွှေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "တန်တန် ပြန်လာပြီလား၊ မြန်မြန်ထိုင်၊ ဟင်းတွေ မကြာခင် ရတော့မယ်" ဟု သူက ပြောခဲ့သည်။

ရှန်းတန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ရှန်းယွီအား လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးက တကယ်ချက်တတ်တာပဲ။"

ယောက်ျားများ ချက်ပြုတ်မတတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ၊ သို့သော် ရှန်းတန်သည် ကြိုတင်စုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ရှန်းပေါ်ယွမ်သည် အခြားသူများအား လောကီအရေးများနှင့် မပတ်သက်မဆက်နွယ်သည့် အထက်စီးဆန်သော ဆရာကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့သော ပုံရိပ်ကို ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဤမျှ လက်တွေ့ကျသူ တစ်ဦးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ သူက အချက်အပြုတ်တော်ပေမဲ့ မကြာခဏတော့ ချက်ပြုတ်လေ့ မရှိဘူး။ အစ်မတန်တန်၊ ဒီနေ့ အစ်မ ကံကောင်းတာ" ဟု ရှန်းယွီက ပြောခဲ့သည်။

သူသည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သူ့အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ပြီး သူ့ကို ကြိုတင်မဆုံးဖြတ်လိုက်နဲ့။ ပုံမှန်ဆို သူက ဆိုဖာပေါ်မှာ လူကြီးတစ်ယောက်လို လှဲနေတတ်ပြီး အရမ်းပျင်းတတ်တာ။"

ရုတ်တရက် မီးဖိုချောင်မှ ဒေါသတကြီး အော်သံထွက်လာသည်။ "ရှန်းယွီ၊ မင်း ငါ့အကြောင်း မကောင်းပြောနေပြန်ပြီလား။"

ရှန်းယွီ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် ဒီလောက် တိတ်တိတ်လေး ပြောတာတောင် သူ ကြားနိုင်သေးတာလား။"

ဤအချိန်တွင် ဒေါ်လေးရှန်း ထွက်လာပြီး သူ့ဝတ်စုံကို ဖြည်ရင်း ပြုံးကာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သူ့မှာ ခေါင်းနည်းနည်းကိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် နှာချေတာလေးဖြစ်တာနဲ့ မင်း သူ့ကို ဆဲနေတယ်လို့ ထင်နေတာပဲလေ။"

ရှန်းတန် မရယ်မိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှန်းယွီ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင် မကြာခဏ တီးတိုးညည်းတွား ပြောဆိုနေခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးက သူ့ကြောင့်ဟု အပြစ်ပုံချခံနေရသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ဒေါ်လေးရှန်းက ရှန်းတန်ကို အပေါ်ထပ် ခေါ်သွားသည်။ "သမီးအခန်းကို အမြဲ သိမ်းထားခဲ့တာလေ၊ သမီး ကြိုက်လား လာကြည့်ပါဦး။ မကြိုက်ရင်လည်း ရှက်မနေဘဲ ပြောနော်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမီး ခဏခဏ လာနေရမှာမို့လို့လေ။"

ရှန်းတန်၏ အခန်းက ဒုတိယထပ်တွင် တည်ရှိသည်။ အခန်းက အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အပြင်အဆင်လည်း အလွန်လှပသည်။

အခန်း၏ အများစုမှာ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့နှင့် အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး လုံးဝ မဆန်းပြားဘဲ လှပပြီး အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။

အခန်းထဲတွင်ကလေးတစ်ယောက် သုံးနိုင်သော ပစ္စည်းများ အများအပြား ရှိနေပြီး လက်ဆောင်ပုံး နှစ်ဆယ်ကျော် ပါဝင်သည့် ဗီရိုကြီးတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

ဒေါ်လေးရှန်းက ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ဒါတွေအားလုံးက ဒီနှစ်တလျှောက် ဒေါ်လေးတို့တွေ နှစ်စဉ် မင်းအတွက် တစ်ခုစီ ဝယ်ထားတာလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒေါ်လေးတို့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ခဲ့ရပေမယ့် မင်း အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေမှန်း မသိတာပဲလို့ အမြဲယုံကြည်ထားခဲ့တယ်။ သမီး ဖွင့်ပြီး ကြိုက် မကြိုက် ကြည့်လိုက်ပါဦး။"

ရှန်းတန်သည် လက်ဆောင် တစ်ခုချင်းစီကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ မွေးဖွားလက်ဆောင်မှာ အသက်ရှည်သော့ ဖြစ်ပြီး၊ ပထမဆုံး မွေးနေ့လက်ဆောင်မှာ ရွှေလက်ကောက်၊ ဒုတိယမွေးနေ့လက်ဆောင်မှာ ဒန်းစီးမြင်း၊ တတိယမွေးနေ့လက်ဆောင်မှာ... ဤနှစ်၏ လက်ဆောင် လက်ကောက် တစ်ခုအထိ ဖြစ်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် လက်ကောက်သည် လှပပြီး ရှန်းတန်၏ နှလုံးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ထိမိစေခဲ့သည်။

ဤသို့ မြင်သည်နှင့် ဒေါ်လေးရှန်းက လက်ကောက်ကို ထုတ်ယူကာ "လာ၊ ဝတ်ကြည့်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

"ဒါက မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်..."

"ဘာမသင့်တော်တာလဲ၊ ဒါက အစကတည်းက မင်းကိုပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။"

ဒေါ်လေးရှန်းက လက်ကောက်ကို ရှန်းတန်၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် အတင်းအကြပ် ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ ပန်းရောင်စိန်လေးများက အလင်းအောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

ရှန်းတန်၏ အသားအရေက ပုံမှန်ကတည်းက ဖြူဖွေးနေခြင်းကြောင့် လက်ကောက်က သူ့ကို ပိုပြီး ဖြူဖွေးလှပစေခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးရှန်းတောင် "မင်းက အရမ်းဖြူတာပဲ" ဟု မနာလိုမဖြစ်မိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှန်းတန်က ရှက်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "အန်တီလည်း အရမ်းဖြူပါတယ်။"

"ငါလား" ဒေါ်လေးရှန်း သူ့မျက်နှာကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက နည်းပညာတချို့ရဲ့ ရလဒ်တွေပဲ၊ မင်းရဲ့ သဘာဝ အသားအရေနဲ့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး။ မင်းအမေလည်း အရမ်းဖြူတယ်။"

ထို့ကြောင့် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားသော ဒဏ်ရာများကို မြင်သည်နှင့် သူတို့ ပို၍ပင် ရင်ကွဲနာကျခဲ့ရသည်။

ထိုလူဖျင်းက ဘယ်မှာ ပုန်းနေမှန်း မသိဘဲ ယခုအချိန်အထိ သတင်းမရသေးသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။

အရင်က လူကို ရှာမတွေ့သည်မှာ တစ်မျိုး ကောင်းသည်။ ယခုမူ သူတို့ ရှန်းတန်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီ။

ရှန်းတန်ကလည်း ရှုရှုနှင့် အလွန်တူနေသည်ဖြစ်ရာ ဒေါ်လေးရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပူပန်နေခဲ့သည်။ ထိုလူဖျင်းက ရှန်းတန်ကို လာရှာမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်းတန်သည် လူသိများသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသူက မဟုတ်မမှန်သော စကားများကို ပြောခဲ့လျှင် အွန်လိုင်းပေါ်မှ လူများသည် အမှန်လား မမှန်လားဆိုသည်ကို ဂရုစိုက်ကြမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်ကတော့ ဤမျှအထိ မတွေးခဲ့ပေ။ လက်ဆောင်များစွာကို မြင်သည်နှင့် သူ့ရင်ထဲ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

သူမ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် ဤအခြေအနေတွင် တခြားသူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခိုးယူနေခြင်းကြောင့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော သူခိုး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု အပြစ်တင်နေမိသည်။

သူမသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဘယ်ရောက်သွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့် သူမ ဤထဲသို့ ရောက်လာရသည်ဆိုသည်ကိုပင် စပ်စုချင်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ အတွေးများက လေးလံနေခြင်းကြောင့် သူမ၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးရှန်းက ရှန်းတန်ကို သူ့အမေ၏ အခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အခန်းက ဖုန်တစ်စက်မှ မရှိဘဲ သန့်ရှင်းနေပြီး ထောင့်နေရာများပါ သန့်ရှင်းနေသည်။

အရာအားလုံးကို မူလအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားပြီး အိပ်ရာခင်းများ၊ စောင်များပါ ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အမြဲနေထိုင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းမိသားစုက အလွန်ဂရုစိုက်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"မေမေသာ သိရင် တကယ်ကို ပျော်မှာပဲ။"

"မျှော်လင့်ရတာပါပဲကွယ်..."

ရှန်းရှုရှုကို စဉ်းစားရင်း ဒေါ်လေးရှန်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒေါ်လေးရှန်းက သူမ၏ အမူအရာကို အလျင်အမြန် ပြင်လိုက်သည်၊ "ကဲကဲ… ဒီနေ့က ပျော်ရွှင်စရာနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်တာကြောင့် ဒီကိစ္စတွေအကြောင်း အခုမပြောကြနဲ့တော့။ ဗိုက်ဆာနေပြီလား၊ ဦးလေး ချက်ပြီးလောက်ပြီ။"

ရှန်းတန်က သူမ၏ ဗိုက်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ "နည်းနည်းတော့ ဗိုက်ဆာတယ်။ ဦးလေးက အချက်အပြုတ်တော်တယ်လို့ ရှန်းယွီက ပြောတယ်၊ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ ကံကောင်းတာပဲ။"

"ဟုတ်တယ်။ မင်းဦးလေး၊ သူက အရမ်းအရသာရှိအောင် ချက်တတ်တယ်။ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ သူက အရမ်းပျင်းတတ်တာ..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောရင်း ရယ်မောရင်း အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ အောက်ထပ်တွင်မူ အဘွားက လှေကားထိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူတို့ကို မြင်ရရန် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှန်းတန် ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူမ ချက်ချင်း ပြုံးရွှင်သွားပြီး "ရှုရှု..." ဟု လှမ်းခေါ်လာသည်။

ရှန်းတန်သည် ထိုသို့ခေါ်ဝေါ်သည်ကို ကြားသည်နှင့် သူမ၏ အဘွား ပြန်ဖျားနေပြီး ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိတော့သည်ကို သိလိုက်သည်။

"ရှုရှု... မင်း ပြန်လာပြီ..."

"အဘွား..."

ရှန်းမိသားစုကတော့ ဤအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမကို ချော့မော့ပေးခြင်းသည် နည်းလမ်းတစ်ခုပင်။

မကြာခင်မှာပဲ အဘွားအိုက အိပ်ငိုက်လာပြန်သည်ဖြစ်ရာ အိမ်တော်ထိန်းက သူ့ကို အခန်းထဲ ပြန်ခေါ်သွားပြီး အနားယူအိပ်စေခဲ့သည်။

ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ရှန်းတန်က "အဘွား ဒီလိုဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခဏလောက်တော့ ရှိပါပြီ၊ အချိန်အများစုမှာ သူက တော်တော်လေး သတိကောင်းတယ်။ အန်တီလေးကို အရမ်းလွမ်းတာကြောင့် ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့၊ အစ်မတန်တန်။"

"ကျွန်မ ဘာမှ စိတ်ထဲမထားပါဘူး။" ရှန်းတန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း ခပ်စူးစူး ခံစားရသည်။

"ညစာ ရပါပြီ" ရှန်းပေါ်ယွမ်က ဟင်းပွဲများကို ထုတ်လာပြီး "စားကြစို့" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ရှန်းယွီနှင့် ဒေါ်လေးရှန်းတို့သည် ရှန်းတန်အား ဆွဲခေါ်လာပြီး ထိုင်ခုံကို တွန်းပေးကာ သူ့ပန်းကန်ထဲ အစားအစာများ ထည့်ပေးကြသည်။ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် သူမဖာသာသူမ "ငါက တကယ့် ရှန်းတန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှန်းမိသားစုက သိခဲ့ရင်ရော သူတို့ ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံနေဦးမှာလား" ဟု အတွေးနက်နေမိသည်။

သူမသည် ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခုတည်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးနေမိပြီး ထိုအခြေအနေမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမ အရင်က ဤကဲ့သို့သော လူမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါ၊ သို့သော် ယခုမူ ဤကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောင့်ကြမှုမျိုးကို တကယ် ခံစားနေရသည်။

"တန်တန်၊ အရသာ မကြိုက်လို့လား။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အရမ်း အရသာရှိတယ်" ဟု ရှန်းတန်က ထမင်းကို အများကြီးစားရင်း ပြောခဲ့သည်။

သူမ လိမ်ညာခြင်း မဟုတ်ပါ။ အစားအသောက်များက တကယ်ပင် အရသာရှိပြီး သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားဖူးသော အိမ်၏ အရသာပါပင်။