အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)
Vol. 13 Ch. 121-122
အခန်း ( ၁၂၁ ) – ဒီလူက ခွေးနှစ်မှာ မွေးဖွားလာတာလားပဲ
ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းအား သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကုဟွိုင်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှန်းတန် မရိပ်မိခင်မှာပဲ အမြန်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ဖြေလျှော့လိုက်သည်။
ရှန်းတန် သေချာကြည့်လိုက်ရာ ကုဟွိုင်အန်း၏ ဆံပင်ကို သေသေချာချာ စတိုင်လ်လုပ်ထားပြီး အဝတ်အစားများကိုလည်း ဂရုတစိုက် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပိုမိုခန့်ညားနေပြီး အသက်လေးဆယ်နီးပါးရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။
(ကုဟွိုင်အန်း : ???)
နေပါဦး၊ သူ အနံ့မွှေးနေသလိုပဲ။
ရှန်းတန် ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှူရှိုက်ရန် မှီလိုက်စဉ် ကုဟွိုင်အန်းက ရုတ်တရက် "ရောက်ပြီ"ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟမ်၊ ဒီလောက် မြန်မြန်လား။"
ရှန်းတန် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မည်းနေသည်။ သူတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။
"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။"
ကုဟွိုင်အန်း ခါးပတ်ဖြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းတန် နည်းနည်း စိုးရိမ်လာသည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ။"
သူမ ကားထဲက ထွက်ရဲသော်လည်း ကားထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေရသည်ကို ပိုကြောက်ခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ကုဟွိုင်အန်းက တိုက်ရိုက်မှီလာပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ နောက်စေ့ကို ထောက်ကာ နောက်တစ်ဖက်က သူမ၏ မေးစေ့ကိုကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ပူနွေးသော နှုတ်ခမ်းများသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နက်ရှိုင်းစွာ နမ်းရှိုက်ကာ သူမ၏ အသက်ရှူသံကို လိုက်ခဲ့သည်။
"ဟင်း..."
မှိန်မှိန်ထိန်ထိန် အလင်းရောင်အောက်တွင် ရှန်းတန် မျက်လုံးမှိတ်ဖို့ပင် မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်တောင်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။
[ဒီလောက်တောင် ရှည်တာလား...]
"အာရုံစိုက်ပါ" ကုဟွိုင်အန်း လက်တစ်ဖက်ကို ပြန်ရုပ်ပြီး ရှန်းတန်၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် လျှာဖြင့် ရစ်ပတ်မွှေနေလေသည်။
ရှန်းတန်ကို ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် တင်းတင်းဖိထားပြီး သူမ၏ ပါးလျပြီး ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်ကို ကော့ထားကာ သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် ပြင်းထန်မှုကို တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ ခံယူခဲ့ရသည်။
လူနှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံများ အချင်းချင်း ရောယှက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ ရနံ့များ ရောစပ်နေကာ ခွဲခြား၍ မရတော့ပေ။
ပြင်းထန်သော အနမ်းမိုးများ ရွာသွန်းပြီးနောက် သူ့အောက်ရှိ မိန်းကလေး၏ နာခံမှုကို ခံစားရသောအခါ ကုဟွိုင်အန်း၏ လုပ်ဆောင်မှုများသည် မသိစိတ်အရ ပိုမိုနူးညံ့လာသည်။ သူသည် သူမ၏ တောက်ပသော ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် နူးညံ့စွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
ရှန်းတန်၏ ပါးပြင်များ နီရဲနေသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ဗုံတီးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေသည်။ ကျောရိုးအောက်ခြေမှ ထုံကျင်သော ခံစားမှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ မသိစိတ်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်မိသည်။
ကုဟွိုင်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက်ပြီး ရှန်းတန်၏ လည်ပင်းတွင် နားလိုက်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူနေခဲ့သည်။
ရှန်းတန် သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။ "ရှင့်ဟာက ကျွန်မကို လာထိနေတယ်။"
"မလှုပ်နဲ့။" ကုဟွိုင်အန်း၏ အသံသည် ဩရှရှ ဖြစ်နေပြီး သွေးဆောင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
ရှန်းတန် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမက ဒါ သူ့ခါးပတ်က ထိုးတာလို့ ထင်ခဲ့တာ...။
အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော ရှန်းတန်လည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ ဒီမှာပဲ လုပ်တော့မလို့လား။
အချစ်ဝတ္ထုတွေထဲမှာဆိုရင် ကားထဲမှာ ချစ်သူစုံတွဲတွေရဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတွေ ရှိပေမဲ့ သူမ ဒီမှာတော့ မလိုချင်ခဲ့ဘူး။
လူကြီးကားများ၏ ဇာတ်ဝင်ခန်း အမျိုးမျိုး ရှန်းတန် စိတ်ထဲ မြင်ယောင်လာပြီးနောက် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော အတွေးများအောက်တွင် ကုဟွိုင်အန်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။
သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မှီလိုက်ပြီး ရှန်းတန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ထပ်နမ်းပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားသည်။
"တလွဲတွေ မတွေးနဲ့တော့။ အိမ်ပြန်ရအောင်။"
ရှန်းတန် : "......"
သူသည် သူတို့ကြားက ရင်းနှီးသောအခိုက်အတန့် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူမှုမရှိဘဲ လှည့်စားတတ်သော သူတစ်ယောက်နှင့် အနည်းငယ် တူနေသည်။
"ရှင် ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား။"
"ဘာပြောရမှာလဲ။"
"ဘာလို့ ရုတ်တရက် နမ်းလိုက်တာလဲ။"
"နမ်းချင်လို့ နမ်းတာ။"
ရှန်းတန် : "......"
ကောင်းပြီ၊ အဲဒီအဖြေက အသုံးမဝင်ဘူး။
ကုဟွိုင်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကော့ညွတ်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
သူတို့ သွားမည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ ရှန်းတန် ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဗီလာကို မပြန်ဘဲ ကုဟွိုင်အန်း၏ ကုမ္ပဏီအနီးရှိ တိုက်ခန်းဆီသို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှန်းတန် ကားပေါ်မှ ဆင်းရင်း တိတ်တိတ်လေး ညည်းညူလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီရောက်လာတာလဲ၊ မက်မွန်သီးကို လွမ်းတယ်..."
သူမ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းမိသည်နှင့် ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို ကားတံခါးနှင့် ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။
သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သောအခါ ရှန်းတန် မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ လွှဲလိုက်သည်။ "ရှင်ကတော့…အွန်းး…"
သူမ စကားမဆုံးမီ အနမ်းများကို နမ်းလိုက်၊ ခွာလိုက် လုပ်ကာ ပူနွေးသော ခံစားမှုတို့ဖြင့် အသံတိတ်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းတန် သူတို့ အခန်းကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်အကျွံ လုပ်မိတော့မတတ်ဖြစ်ပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်း ရေအေးနှင့် ရေချိုးရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကာ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
ရှန်းတန်၏ အဝတ်အစားများ ရှုပ်ပွနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ နီရဲနေသည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသည် နမ်းခံရခြင်းကြောင့် ဖူးယောင်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ညင်သာစွာ ထိကြည့်လိုက်သည်။ အိုး၊ နာလိုက်တာ။
တစ်ခုခု ပြဲသွားတာ သေချာတယ်။
ဒုက္ခပဲ၊ ဒီလူက ခွေးတစ်ပိုင်း လူတစ်ပိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ကုဟွိုင်အန်းက သူမ၏ ပါးစပ်ကို နမ်းခြင်းမှလွဲ၍ အလွန်အကျွံ မလုပ်ခဲ့ပေ။
သူမ သူ့ရဲ့ တစ်နေရာကို မခံစားရဘူးဆိုလျှင် ရှန်းတန်ဟာ သူ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု ထင်မိလိမ့်မည်။
သူမ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြုပြင်ပြီးနောက် ရှန်းတန် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ သူ့ကို စောင့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် မကြာမီ အိပ်ငိုက်ခြင်းက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
သူမ နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက် အခြေအနေတွင် ရှန်းတန် ရေကျသံ တစွပ်စွပ် ကြားလိုက်ရသလိုပင်။ သူ အခုထိ ရေချိုးနေတုန်းလား။
ဒါဟာ သူမရဲ့ စိတ်ထဲ ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အတွေးဖြစ်ပြီးနောက် သူမ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ပြန်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ရေချိုးခန်းထဲတွင် ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ၏ ထင်ရှားလွန်းသော ညီလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ရေအေးဖြင့် တစ်ခါပြီးတစ်ခါ ရေချိုးနေခဲ့သည်။
ရေစက်များ သူ့ဆံပင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူ့လည်ပင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဖြူဖွေးသော သူ့ရှပ်အင်္ကျီပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျသွားသည်။ ၎င်းသည် ဆိုးသွမ်းသော အတွေးများကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။
ကုဟွိုင်အန်း၏ လက်များ ရေခဲတမျှအေးသော နံရံများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးကြောများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရေစိုနေသော အဝတ်များသည် သူ့ကိုယ်ပေါ်ကပ်လျက်ရှိပြီး သူ၏ ပြေပြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြည့်စုံစွာ ပြသနေသည်။
ဒီလို ရေချိုးနေရင် ဖျားနာနိုင်တယ်လို့ သူ ကြိုသိနေခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ထပ် ခဏအကြာတွင် သူ့ညီလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
ကုဟွိုင်အန်း သဘက်တစ်ထည်ကို ဆွဲယူကာ ဆံပင်ကို စက်ဖြင့် မမှုတ်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်သည်။
အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပထမဆုံး ရှန်းတန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အင်း၊ သူမရဲ့ အိပ်စက်အနားယူနေတဲ့ပုံလေးက ဆွဲဆောင်မှုရှိလိုက်တာ။
ရှန်းတန်ကို ဂရုတစိုက် သိပ်ပေးပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်း ခြေဖျားထောက်ကာ ထွက်လာပြီး တံခါးကို ပိတ်ကာ အလုပ်စလုပ်ခဲ့သည်။ သူ့မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်သောအခါ မျက်မှန်နောက်က သူ့မျက်လုံးများသည် ထက်မြက်ပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့ကာ ရှန်းတန် ရှေ့တွင် ရှိစဉ်က ပုံစံနှင့် လုံးဝကွာခြားနေသည်။
နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ရှန်းတန်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်လုံးပင် မဖွင့်ရသေးမီ အကျင့်အရ သူ့ဖုန်းကို စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေနေခဲ့သည်။
ဒါက ယနေ့ခေတ် လူငယ်တွေကြားမှာ အဖြစ်များတဲ့ စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဖုန်းနဲ့ မခွဲနိုင်တာမျိုးပေါ့။
သို့သော် သူမ သူ့ဖုန်းကို မတွေ့ခဲ့ပါ။ အဲ့အစား ခိုင်မာသော အသားစိုင်ကို ထိမိသွားသည်။
ဒါတွေက... ဗိုက်က အမြှောင်းလိုက် ကြွက်သားတွေလား။
ရှန်းတန် သူ့လက်ကို အောက်ဘက်သို့ ထပ်ဆွဲချလိုက်စဉ် လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒီ့ထက်ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားအောင် မလုပ်နဲ့။"
ရှန်းတန် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားသည်။ သူမ အိပ်နေသေးတယ်လို့ ဟန်ဆောင်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီလား။
သူမ မျက်ခွံများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် "အင်း... ကျွန်မ မရည်ရွယ်ပါဘူးလို့ ပြောရင် ယုံမှာလား"ဟု ပြောခဲ့သည်။
ကုဟွိုင်အန်း သူ့လက်ထဲက သက်သေကို လှုပ်ပြလိုက်ကာ "ယုံပါတယ်"ဟု ပြန်ပြောသည်။
ရှန်းတန် တစ်စက္ကန့်မျှ ရှက်ရွံ့သွားပြီးနောက် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပဲ။ ကျွန်မ နည်းနည်း ထိကြည့်တာ ဘာမှ မှားတာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"မင်းပြောတာမှန်တယ်၊ ချစ်သူ။ အဲဒါကြောင့် အခု မင်းရဲ့ အခွင့်အရေးကို ကျင့်သုံးလိုက်။"
ရှန်းတန် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ "တကယ်လား။"
ဒါက သူမ အောက်ဘက်ကို ကြည့်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုတွေးရတာလဲ။ ချီယွဲ့က သူ့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။
ကုဟွိုင်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံး ပိုနက်လာပြီး သူမ၏ လက်ကို သူ့ရဲ့ ဗိုက်ကအမြှောင်းလိုက်ကြွက်သားတွေပေါ် လှည့်လည်စေပြီး သူ့ခါးပတ်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့သွားခဲ့သည်။
ထိခါနီးဆဲဆဲမှာပင် ရှန်းတန် သူ့လက်ကို အမြန်ဆုံး ရုပ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ကျွန်မ အရေးတကြီး ဆီးသွားချင်နေပြီ။ နောက်မှ ပိုထိတော့မယ်။"
ထို့နောက် သူမ ရေချိုးခန်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားသည်။
ကုဟွိုင်အန်းသည် သူမ၏ နားရွက်များနှင့် လည်ကုပ်နောက်ပိုင်း နီရဲနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းပြန်လာတာကို စောင့်နေမယ်၊ အချစ်လေး"
ရှန်းတန် သူ့စကားကြောင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဒီလူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ဆိုးသွမ်းရတာလဲ။
သူမက သူ့ရဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားတွေကိုပဲ ထိချင်ခဲ့တာ၊ အောက်ဘက်ကို မဟုတ်ဘူး။
အခန်း ( ၁၂၂ ) – ကျွန်မ အတွေးတွေကို ရှင် ကြားနိုင်တဲ့အတွက်ကြောင့်လား
အခန်းထဲမှာ လူနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာမို့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အရှက်အကြောက် မရှိဘဲ နေထိုင်ကြသည်။
လုံးဝကြီး အရှက်မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ကုဟွိုင်အန်းဟာ ကပ်တွယ်တတ်တဲ့ ခွေးကလေး တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားပြီး အချိန်တိုင်း နမ်းချင်နေကာ အလွန်အမင်း ကပ်တွယ်နေတာကြောင့် ရှန်းတန် အနည်းငယ် စိတ်ကုန်လာခဲ့သည်။
သူမ ကုဟွိုင်အန်းကို ဘယ်နှစ်ခါ တွန်းဖယ်ခဲ့ရလဲ မသိ၊ ဆက်ပြီးတော့ တွန်းဖယ်နေခဲ့မိသည်။ "ရှင့်မှာ တခြား လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူးလား။"
"မင်းကို နမ်းတာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။"
ရှန်းတန် : "......"
ကောင်းပြီ၊ သူမ ပြောစရာ စကားလုံး တကယ်မရှိတော့ဘူး။
ကုဟွိုင်အန်းက နီးကပ်လာတော့ သူမ အလျင်အမြန် မျက်နှာလွှဲလိုက်ရာ နမ်းတာက ပါးပြင်ပေါ် ရောက်သွားခဲ့သည်။
"နေဦး၊ နမ်းတာ ရပ်လို့ ရမလား၊ ကျွန်မနှုတ်ခမ်းတွေ ဖူးယောင်နေပြီ။"
ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်းဟာ အပူမိနေတဲ့သူတစ်ယောက်လို အဆက်မပြတ် နမ်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဘယ်ပုံမှန်မိသားစုက တစ်နေ့ကို အကြိမ် ဒါဇင်နဲ့ချီ နမ်းနေကြလို့လဲ။
ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ အကြည့်တွေ ငုံ့ကျသွားပြီး ရှန်းတန်ရဲ့ နီရဲတောက်ပပြီး ရွှန်းလဲ့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေပေါ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျရောက်သွားသည်။
သူ့မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် မှောင်ကျသွားပြီး သူ့လည်စေ့က လှိမ့်သွားကာ လေသံနှိမ့်ပြီး "အရမ်းလှတယ်"ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းတန် : "......"
သူမ မှားသွားပြီ။
သူမ အဲဒီတုန်းက ရှန်းယွီကို ငြင်းပယ်ပြီး ကုဟွိုင်အန်းနဲ့ ပြန်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်သင့်ဘူး။
ကုဟွိုင်အန်းနဲ့ ပြန်မလာခဲ့ရင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
"ကျွန်မ သုံးအထိ ရေမယ်၊ လွှတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင် ရှန် အိမ်ကို ပြန်သွားမယ်။"
ရှန်းတန်က သူမ "ပြန်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးလိုက်တာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ တကယ်တမ်းကြတော့ သူမက ရှန်းမိသားစုအိမ်ကို သူမရဲ့ အိမ်လို့ သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
ဒါကပဲ သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ သဘောသဘာဝ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အတူတူ အချိန်သိပ်မဖြုန်းခဲ့ရပေမဲ့ သူတို့ကို တွေးလိုက်တိုင်း ရင်ထဲ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။
ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို လွှတ်ပေးဖို့ ဝန်လေးနေကာ "နောက်ဆုံးတစ်ခါပဲ..."
"သုံး။"
ကုဟွိုင်အန်း ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "နေဦး၊ တစ်နဲ့ နှစ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။"
"ကျွန်မ စိတ်ထဲက ရေတွက်လိုက်တာ။"
ရှန်းတန် တကယ်တော့ မထွက်သွားချင်ခဲ့ပေ။ သူမလည်း ကုဟွိုင်အန်းကို ထပ်တူ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို နမ်းနေတာမျိုးက တကယ် မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူမ လျှာနာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ရှင့်လို အဆက်မပြတ် နမ်းတဲ့ ချစ်သူ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။
သူမ တရားခံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ကုဟွိုင်အန်းက သူ ဘာလုပ်ခဲ့မှန်း မသိသလို လုံးဝ အပြစ်ကင်းတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေခဲ့သည်။
[ဟွန့်၊ ဆက်ဟန်ဆောင်နေလိုက်။]
[ရှင်က စီအီးအို မလုပ်သင့်ဘူး၊ မင်းသား လုပ်သင့်တာ။ နောက်နှစ် အော်စကာ သေချာပေါက် ရလိမ့်မယ်။]
[မိန်းမတစ်ယောက်ကို မထိဖူးသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး အဆက်မပြတ် နမ်းနေတာ။]
[နောက်မှ ကြက်သွန်ဖြူအစိမ်း စားဦးမယ်။ နမ်းရဲသေးလား ဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။]
ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ကုဟွိုင်အန်း ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူ့ဘေးမှာ ချိုသာနူးညံ့ပြီး ကြာကြာ မတွေ့ရတဲ့ သူ့ချစ်သူ ရှိနေတော့ တကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ရခက်တာပေါ့။
ဒါ့အပြင် သူက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားပြီးသားလို့တောင် ခံစားနေရသည်။
သို့သော် ရှန်းတန် ကြက်သွန်ဖြူစားရင်တောင် သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။
အနံ့က နည်းနည်းပြင်းနေရင်တောင်ပေါ့။
ရှန်းတန်က ကြက်သွန်ဖြူအစိမ်း တကယ်မစားခဲ့ပါဘူး။ သူမက ဟင်းပွဲတွေထဲမှာ ပါတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းအဖြစ်ပဲ လက်ခံနိုင်သည်။ အစိမ်းစားဖို့အတွက်ကတော့ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု မဟုတ်နေပေ။
သို့သော် သူမက ခရုတစ်ပန်းကန်၊ နံစော်တို့ဖူး တစ်ပန်းကန်နှင့် ဒူးရင်းမုန့် နှစ်ခု မှာလိုက်သည်။
ပြင်းထန်သည့် အရသာ သုံးမျိုး ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အရသာပြင်းပြင်းတွေနဲ့ စိမ်ထားသလို ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် တကယ် စားလို့ကောင်းခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။
ကုဟွိုင်အန်းတစ်ယောက် အနံ့ကို မခံနိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ခရမ်းရောင် ပြောင်းသွားပြီး AC ပန်ကာကို အပြည့်ဖွင့်ကာ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်နေရုံပင် တတ်နိုင်တော့သည်။
သူ ရေမွှေးဖျန်းသော်လည်း မွှေးပျံ့သည့်အနံ့နှင့် နံစော်သည့်အနံ့များ ပေါင်းစပ်သွားကာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသော ရနံ့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"တန်တန်..."
"လာလေ၊ နမ်းပါဦး။"
ရှန်းတန် တမင်တကာ နှုတ်ခမ်းကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။
ကုဟွိုင်အန်း : "......"
သူ့နှုတ်ခမ်းပါးများ တင်းမာစွာ ပိတ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်၊ "တန်တန်၊ ကိုယ်က တကယ်တော့ သေးငယ်တဲ့အရာတွေကိုတောင် စိတ်ထဲထားတတ်တဲ့သူမျိုးနော်။"
"ဒါဆို…"
ရှန်းတန်မှာမူ ဂရုမစိုက်ပေ။
"ဒါကြောင့် မင်း ဒီအရာ သုံးမျိုးကို နေ့တိုင်း စားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။"
ရှန်းတန် : "......"
သူမ မကောင်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရလိုက်သည်။
ရှန်းတန် အထုတ်အပိုးထုပ်ပြီး ထွက်ပြေးချင်နေသော်လည်း သူမ ထွက်ပြေးခွင့် မရခဲ့ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီ ကုဟွိုင်အန်းက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ တပ်ထားသလိုပင်။ သူမ ထွက်သွားချင်တိုင်း သူက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အထက်တန်းကျောင်းက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးလိုပဲ။
ရှန်းတန် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ခန့်မှန်းတာသက်သက်ဆိုရင်တော့ အရမ်းတိကျလွန်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခန့်မှန်းတာ မဟုတ်ရင်ရော...။
ရှန်းတန် အိမ်ကို အပေါ်အောက် ဂရုတစိုက် ရှာကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် စောင့်ကြည့်ကင်မရာအပြင် ထူးဆန်းသော ကိရိယာများကိုလည်း မတွေ့ရပေ။
သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း ထူးဆန်းတာ ဘာမှမရှိဘူး။
သူမ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ကုဟွိုင်အန်းက သူ့ဗိုက်ထဲက သန်ကောင် တစ်ကောင်လို သူမ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ အကုန်သိနေတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
မနီးမဝေးရှိ ကုဟွိုင်အန်းတစ်ယောက် မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။ သူ ဖော်ထုတ်ခံရပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ရှန်းတန်က တခြားတစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်။
[ဟာကွာ၊ ကုဟွိုင်အန်းက နည်းနည်း အသက်ကြီးနေပြီ။ နောက်ဆို ငါတို့ကြားမှာ မျိုးဆက်ကွာခြားမှု မရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။]
[ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့က မွှေးလွန်းတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခါက သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ဟခဲ့တုန်းက လက်မခံခဲ့မိတာ နည်းနည်းနောင်တရတယ်။]
[ချီယွဲ့ ပြောတာ ယောက်ျားလေးကိုယ်လုံးတီးကပြဖျော်ဖြေသူတွေနဲ့ ကြည့်ရှုသူတွေ ပါဝင်ဆင်နွှဲနိုင်တဲ့ ကလပ်အသစ် ဖွင့်တယ်တဲ့။ ရက်နည်းနည်းလောက်ကြာရင် သွားကြည့်ရမယ်...]
ရှန်းတန် တိတ်တိတ်လေး ကုဟွိုင်အန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက တကယ်မည်းမှောင်သွားသည်။ ဆိုတော့ သူ မှန်မှန်ကန်ကန် ခန့်မှန်းခဲ့တာလား။
[ဖာ့ခ်။]
စိတ်ထဲကနေ မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။
ရှန်းတန် သူ့စိတ်ကို အတင်းအကြပ် ရှင်းပစ်လိုက်ပြီး ဘာမှမတွေးတော့ဘဲ အထုတ်အပိုး ထုပ်ဖို့ သူ့အခန်းကို ပြန်သွားခဲ့သည်။
သူမမှာ အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ဒီမှာ ဆက်နေလို့မဖြစ်ဘူး။
ရှန်းတန်မှာ အတွေးတွေ အများကြီး ရှိတတ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ထူးခြားစွာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။
ကုဟွိုင်အန်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာပြီး သူ တံခါးဝဆီသို့ လာကာ ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။
"တန်တန်..."
ရှန်းတန် သူ့ကို စကားမပြောချင်တာကြောင့် ဘာမှမပြောဘူဲ ငြိမ်နေသည်။
"ကိုယ် ဝင်လာပြီနော်။"
ရှန်းတန် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါ ရှင့်အိမ်ပဲလေ၊ ဝင်ချင်ရင် ဝင်ပေါ့။ ဘာလို့ ကျွန်မကို မေးနေတာလဲ။
ကုဟွိုင်အန်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းတန် ဒေါသထွက်နေသည်ကို သူသိလိုက်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတာ အတိအကျမသိပေမဲ့ပေါ့။ ဒီနေ့လည်း သူ အကြိမ် အတော်များများ စိတ်ဆွခဲ့တာပဲ။
"တန်တန်..." သူ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ရှန်းတန် ရှောင်ဖယ်သွားသည်။
"ဘာလိုချင်တာလဲ။"
"မင်း... ဘာလို့ အထုပ်အပိုး ထုပ်နေတာလဲ" ကုဟွိုင်အန်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။
"သေချာပေါက် အိမ်ပြန်မလို့ပေါ့။"
"ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းအိမ်ပဲ။"
ရှန်းတန် သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဇစ်ပိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ကုဟွိုင်အန်း မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကျွန်မအိမ် မဟုတ်ဘူး။"
[ကျွန်မအိမ်က တခြားကမ္ဘာမှာ။]
ကုဟွိုင်အန်း အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်နေသည်။ အရင်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ ရှိနေတာကို ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။
"တန်တန်၊ ဒါက မင်းအိမ်ပဲလေ။"
"ကိုယ် မှားတာ တစ်ခုခုရှိရင် တိုက်ရိုက်ပြောပါနော်၊ ကိုယ် ပြောင်းလဲပါ့မယ်။ ဒီလိုစကားတွေတော့ မပြောပါနဲ့။ ကိုယ် ကြောက်တယ်..."
ပုံမှန်အားဖြင့် မာကျောသော ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာတွင် နုနယ်သော အရိပ်အယောင် နည်းနည်းလေး ပေါ်လာသည်မှာ ရှားလှပါသည်။
သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာ မြင်တော့ ရှန်းတန် တစ်စက္ကန့်လောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။
ရှန်းတန် ရယ် ရှန်းတန်၊ မင်း တကယ်ပဲ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု မရှိဘူးပဲ။
သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ္တိသွင်းကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ရှင်က မူရင်း ရှန်းတန်အစစ်က ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်သိတယ် မဟုတ်လား။"
ကုဟွိုင်အန်း သိပ်ပြီး အံ့ဩနေပုံမရတာကို မြင်တော့ ရှန်းတန် သူမကိုယ်သူမ လှောင်ပြောင်သဖွယ် ရယ်လိုက်သည်။
"ရှင် သိနေခဲ့တာကိုး။"
"ကုဟွိုင်အန်း၊ ကျွန်မကို ပြောချင်တာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား။"
ကုဟွိုင်အန်း ချက်ချင်း ရှန်းတန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ "တန်တန် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ် ရှင်းပြပါ့မယ်..."
"ကျွန်မ အတွေးတွေကို ရှင် ကြားနိုင်တဲ့အတွက်ကြောင့်လား။"
ရှန်းတန် သူ့ကိုယ်သူ အကောင်းဆုံး ထိန်းချုပ်ထားပေမဲ့ ကုဟွိုင်အန်း ကြားလိုက်ရတဲ့ အတွေးအချို့ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
[ဘာလို့လဲ။]
[ဘာလို့ ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။]
[ကျွန်မကို လှည့်စားတာ ပျော်စရာလား။]
ကုဟွိုင်အန်း၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာသည်။ ဒီလောက် မြန်မြန် ဖော်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
သူက ရှန်းတန်ကို အရင်က ပြောဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဘယ်လိုစပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။
သူမ သိသွားရင် ကြောက်လန့်ပြီး သူ့ကို ထားခဲ့မှာကို သူ ကြောက်နေခဲ့သည်။
ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
ကုဟွိုင်အန်း ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်၊ "တန်တန်၊ ကိုယ် လုံး၀ မလှည့်စားခဲ့ရပါဘူး..."
ဒီလိုပြောလိုက်တာက ဝန်ခံပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ။
ရှန်းတန် ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ဘယ်လို ခံစားရမှန်း မပြောတတ်တော့ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားပြီး မျက်နှာက အလွန်ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားကို အတင်းအကြပ် ဖိညှစ်ထားသလို ခံစားရပြီး အသက်ရှူဖို့ပင် ခက်ခဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ကုဟွိုင်အန်းက သူ့ကို စာထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ မတူညီစွာ ဆက်ဆံတာကိုး။ သူက သူမ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ အမြဲသိနေတာကိုး။
ဒီတော့ သူက သူမရဲ့ အတွေးတွေကို အစကတည်းက ကြားနိုင်ခဲ့တာပဲ။
ရှန်းတန် အတွက် ကုဟွိုင်အန်း ဘေးမှာ ရှိနေခြင်းသည်ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေခြင်းနှင့် ဘာမျှမခြားနားတော့ပါ။ သူမ၏ အတွေးအားလုံးကို သူ ကြားနိုင်သည်ဆိုသော အသိသည် မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်မျှ မရှိတော့ခြင်း ဟူသည့် နာကျင်သော လက်တွေ့အခြေအနေကို ဖန်တီးခဲ့သည်။
ရှန်းတန် ဒါကို လက်မခံနိုင်ပေ။
သူမ ကုဟွိုင်အန်းကို အတင်းအကြပ် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် "ဘာမှ ထပ်မပြောနဲ့တော့၊ ကျွန်မ နားမထောင်ချင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အချိန်တစ်ခုပေးပါ။"