အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း ( ၁၂၅ ) – သူမက အချစ်ရူးတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးမလား

နှစ်ရက်ခန့် အိမ်တွင် လဲလျောင်းပြီးနောက် ရှန်းတန် အလုပ် ပြန်လုပ်သည်။ ပြောရလျှင် အလုပ်လုပ်သူများသည် စိတ်ကူးယဉ်ဖို့ပင် အချိန်မရကြ။ သူမ အရင်က ရိုက်ကူးခဲ့သော ရုပ်ရှင်နှင့် တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲများ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ အလုပ်များစွာဖြင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။ ရှန်းတန်သည် နေ့ရောညပါ အလုပ်များနေသောကြောင့် ကုဟွိုင်အန်း အကြောင်း စဉ်းစားရန် အချိန် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် သူမ အရင်က အန်းရန်နှင့် ဝူယန်တို့ကိုကတိပေးခဲ့သော "Cute Baby Charge Forward" အစီအစဉ်သည်လည်း မကြာမီ ရိုက်ကူးတော့မည်ဖြစ်သည်။ ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းကို မတွေ့ချင်သော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သိပ်ကန့်ကွက်စရာမရှိပေ။ သူမသည် သူတို့နှင့် ကြိုတင်ချိန်းဆိုပြီး ရသစုံရှိုး အကြောင်း အသေးစိတ် ဆွေးနွေးရန် တွေ့ဆုံရမည်။

မကြာသေးမီက ရှန်းတန်သည် ညတိုင်း အိမ်သို့ အရမ်း နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ရှန်းမိသားစုက သူမ ပြန်လာမှ အိပ်စက်ကြပြီး သူမအတွက် ထမင်းပင် နွှေးပေးကြသည်။ ရှန်းတန် စိတ်မကောင်းဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို မစောင့်ကြရန် ပြောခဲ့သည်။

ရှန်းပေါ်ယွမ်က "ဘာလို့ ရှန်းယွီကို နေ့တိုင်း မကြိုခိုင်းရတာလဲ။ မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ ဒီလောက် နောက်ကျရင် မလုံခြုံဘူး။"ဟု စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ "ဟုတ်တယ်၊ အစ်မတန်တန်၊ ကျွန်တော် လိုက်ကြိုပေးပါ့မယ်"ဟု ပြောသည်။

ယာဉ်မောင်းကို မိသားစုက မကြာခဏ အသုံးပြုသော်လည်း ယာဉ်မောင်းများက လူများကို ဒုက္ခပေးသည့် ဖြစ်ရပ်များလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထို့အပြင် ရှန်းတန်ကိုယ်တိုင်လည်း လှပပြီး ချမ်းသာသည်။

ရှန်းတန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အင်အားကို မေ့သွားပြီလား။ ကျွန်မက သန်မာတယ်၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားနှစ်ယောက်ကို ချေမှုန်းတာ ပြဿနာ မရှိဘူး။"

ရှန်းပေါ်ယွမ်မှာ တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်နေသေးသော်လည်း ရှန်းယွီက ဝင်ရောက်ကာ သူနှင့် ရှန်းတန် ကြားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ရှန်းတန်၏ လက်မောင်းကို လေးစားစွာ ကြည့်ရင်း "အစ်မတန်တန်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အားကြီးတာလဲ။ မွေးရာပါလား"ဟု မေးသည်။

ရှန်းတန် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "မွေးရာပါပဲ။"

ရှန်းယွီ အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်သွားသည်။ "ကျွန်တော်တို့က မောင်နှမတွေဖြစ်ပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော်က အမွေမရခဲ့တာလဲ။"

ရှန်းတန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။ သူမသည် အခြား ရှန်းမိသားစုဝင်များကို နားမလည်ခဲ့သလို ဒီအားအင်က သူ့အမေဆီကနေ အမွေရခဲ့တာလားဆိုတာလည်း မသိခဲ့ပေ။ မူရင်း ရှန်းတန်အစစ်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်အမှတ်ရသောအခါ သူမ ဒီလိုကြီးမားတဲ့အားအင်ရှိကြောင်း တစ်ခါမှ ထုတ်မဖော်ခဲ့ဖူးဘူးလို့ ထင်ရသည်။ ရှန်းတန်သည် ဒါဟာ သူမရဲ့ အရင်ဘဝကနေ ပါလာတာလားဟုပင် သံသယဝင်ခဲ့သည်။

သူမ ရှန်းပေါ်ယွမ်နဲ့ သူ့ဇနီးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှန်းပေါ်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ အဘွားပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ သူ့အမေ၊ မင်းရဲ့ ဘွားဘွားကြီးကလည်း အရမ်းသန်မာတယ်တဲ့။ အဲဒီတုန်းက စစ်ပွဲကာလတုန်းက သူ တစ်ယောက်တည်း ဂျပန်စစ်သားတွေကို ဆွဲဖြဲပြီး ရွာ တစ်ရွာလုံးကို ကယ်ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက သူ ငါ့ကို လိမ်ပြောဖို့ ချဲ့ကားပြောတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခု ကြည့်ရတာ တကယ်ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှန်းတန်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းတန် : "???"

နေဦး၊ ဦးလေး၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတာလဲ။

ဂျပန်စစ်သားတွေကို လက်နဲ့ ဆွဲဖြဲတာတဲ့လား။

ရှန်းယွီ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဒါက တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတွေမှာပဲ မြင်ရတဲ့ ဇာတ်ကွက်တစ်ခုပဲ။

သူ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်၊ "အစ်မတန်တန်၊ လူတွေကို ဆွဲဖြဲလို့ရလား။"

ရှန်းတန် : "......"

"အင်း... လူသတ်တာက တရားမဝင်ဘူး၊ ပြီးတော့ အစ်မ တစ်ခါမှ မကြိုးစားဖူးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပစ္စည်းတွေကို ဆွဲဖြဲတာကတော့ တော်တော်လွယ်တယ်။"

ရှန်းယွီနဲ့ ရှန်းပေါ်ယွမ် နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

နေဦး၊ မင်းတို့ ဘာဖြစ်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြတာလဲ။

ထိုနေ့ညက ရှန်းတန် အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်လာပြီး ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်လာရာ သူမ လန့်သွားသည်။

လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် သူမ မြင်လိုက်ရသည့်သူမှာ ကုဟွိုင်အန်း ဖြစ်သည်။

ဂရုတစိုက် တွက်ချက်ကြည့်သောအခါ နှစ်ယောက်သား မတွေ့ဖြစ်တာ အတော်ကြာပြီဟု ထင်ရသည်။

သူက ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပုံရသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက မည်းမှောင်နေပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

"ရှင်......"

သူ့ကို ဂရုစိုက်တော့မလိုရှိသေး ရှန်းတန် အတွင်းစိတ်ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်းကို သတိရသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို နောက်သို့ ခြေ နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းလည်း ခြေ နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

ဒီအကွာအဝေးကနေတောင် သူမရဲ့အတွေးတွေကို ကြားနိုင်သေးပေမဲ့ သူ မတွေးမိအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။

"တန်တန်၊ ကိုယ် မင်းကို ပြောဖို့လာတာက ကိုယ် အဝေးကို ခဏလောက် ထွက်သွားဖို့ ရှိတယ်။ ပြန်လာဖို့ အချိန်ကြာနိုင်တယ်။"

"ဘယ်...ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ။"

"လက်ထောက်ကန်းက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုတဲ့ ဆရာသခင် တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားတယ်။ သူက အခု လှည့်လည်သွားလာနေပြီး သူ့ရဲ့ ခြေရာခံမရဘူး။ တချို့လူတွေက သူ့ကို တိဘက်မှာ တွေ့လိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ကိုယ် အဲဒီကို သွားကြည့်မလို့။"

တကယ်တမ်းတော့ ကုဟွိုင်အန်း စိတ်ထဲမှာ သိပ်မျှော်လင့်ချက် မထားခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွားကြည့်ရမယ်။

ဒါ့အပြင် ဒီအကြောင်းကို တခြား ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ပဲ သွားရမယ်။

ဒီအချိန်အတွင်းမှာ နှစ်ယောက်သား ဆက်သွယ်မှု မရှိခဲ့ကြပေမဲ့ ကုဟွိုင်အန်းဟာ ရှန်းတန်ကို တိတ်တဆိတ် အမြဲ ဂရုစိုက်နေခဲ့ပြီး သူမ မကြာသေးမီက အရမ်းအလုပ်များနေကြောင်း သိခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို မနှောင့်ယှက်မိအောင် လုံလောက်စွာ နားလည်တတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဝေးကွာနေရမည်ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့။ သူသည် ဆရာသခင်ကို ရှာတွေ့ပြီးမှ ပြန်လာဖို့ စီစဉ်ထားသည်။

ဒါကြောင့် သူက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စွာဖြင့် ရှန်းတန်ကို တစ်ခါလောက် လာတွေ့ချင်ခဲ့သည်။

သူ ဒီမှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ခဲ့ပြီး အခြေအနေပေါင်း ရာနှင့်ချီ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ရှန်းတန်က အရေးမပါတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို လုံးဝ တုံ့ပြန်မှုမရှိသလောက် ဖြစ်နေတာကိုတော့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား အနည်းငယ် ခွာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ညလေတိုက်ခတ်သံသာ ကြားနေရသည်။

ရှန်းတန် သူ့အဝတ်စွန်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်းပါပြီ၊ ရှင် ခရီးလမ်း ဖြောင့်ဖြူးပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

ကုဟွိုင်အန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ကောင်းပါပြီ၊ မင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ တစ်ခုခုဆိုရင် လက်ထောက်ကန်း ဒါမှမဟုတ် စမ်စုန့်ပိုင်ကို အကူအညီတောင်းလို့ရတယ်။"

"အင်း။ ကျွန်မ အရင်ဝင်တော့မယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန် ခြံဝင်းထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားပြီး မျက်စိအောက်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တောင့်တစွာ၊ နာကျင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် နံရံကို မှီပြီး ညင်သာစွာ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ အနီရောင်အစက်လေး တစ်ခု လင်းလာသည်။

ကုဟွိုင်အန်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြီး တစ်ဖွာရှိုက်ကာ ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ အရင်က ဆေးလိပ် သိပ်မသောက်တတ်ပေ၊ တစ်ခါတလေ တစ်လိပ် နှစ်လိပ်သာ သောက်တတ်သည်။ သို့သော် အခုတော့ ဒီခံစားမှုကို တကယ်ပင် စွဲလမ်းသွားခဲ့ပြီ။

ထိုစဉ် ခြေသံများ ကြားရပြီး ကုဟွိုင်အန်း ဆေးလိပ်ကို ပါးစပ်မှာ ကိုက်ထားရင်း ပြန်လာသော ရှန်းတန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဆေးလိပ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ကာ ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။

"တန်တန်......"

ရှန်းတန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူမ လက်ထဲက ပစ္စည်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ "ဒါ ရှင့်အတွက်။"

"ကျွန်မကို အထင်မမှားနဲ့နော်။ ကျွန်မ ဒါကို အကြာကြီးကတည်းက မှာထားတာ၊ ဒီနှစ်ရက်မှ ရောက်လာတာ။"

ကုဟွိုင်အန်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်၊ "ကိုယ် ကောင်းကောင်း သိမ်းထားပါ့မယ်။"

"ကျွန်မ ပေးတာ ရှင့်ပစ္စည်းပဲ။ ရှင် လိုချင်သလို လုပ်ပါ။ ကျွန်မသွားတော့မယ်။"

ရှန်းတန် နှစ်လှမ်းလျှောက်ပြီးမှ ရပ်လိုက်ကာ "အိုး၊ ကျွန်မ တစ်ခု ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ ဆေးလိပ်နည်းနည်းပဲ သောက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

"ကောင်းပြီ။"

ရှန်းတန် ထွက်ခွာသွားသည်အထိ ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။

တန်တန်က သူ့ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါက သူမ သူ့ကို ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲလို့ မဆိုလိုဘူးလား။

ကုဟွိုင်အန်း၏ အရင်က ယိုယွင်းနေမှုများ လုံးဝ ပပျောက်သွားပြီး သူ စိတ်ဓာတ်ပြန်လည် ကြံ့ခိုင်လာခဲ့သည်။

သူ အကျင့်အတိုင်း ဆေးလိပ်ရှာရန် အိတ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်လိုက်ရာ ရှန်းတန်၏ စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို ဆေးလိပ် တစ်ဘူးလုံးကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဆေးလိပ် မသောက်တော့ဘူး။

ရှန်းတန် အခန်းထဲ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်း အကြောင်းကို မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ အလုပ်များနေချိန်မှာ သိပ်ထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ဖိနှိပ်ထားခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက ကြီးမားတဲ့ လှိုင်းလုံးကြီးလို တက်လာပြီး ရှန်းတန်ကို နစ်မွန်းလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ သူ့ကို လွမ်းနေခဲ့လားဆိုတာကို သူမ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့။

ကြည့်ရတာ သူမ သူ့ကို လွမ်းနေခဲ့ပုံရသည်။ ရှန်းတန်ရဲ့ နှလုံးသားက ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ်ကို မဖော်ထုတ်ဘဲ မနေနိုင်။

ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး အရင်လို အတူတူ ပြန်နေဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒီခရီးစဉ်မှာ သူ တကယ်ပဲ ဆရာသခင်ကို ရှာတွေ့ပြီး ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါစေလို့သာ သူမ မျှော်လင့်နိုင်ခဲ့သည်။

အိပ်ရာဘေးမှာ အချိန်အကြာကြီး ထိုင်ပြီးနောက် ရှန်းတန် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ပေ။ ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားပြီး ကန့်လန့်ကာကို ညင်သာစွာ ဖယ်လိုက်ကာ တံခါးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အကွာအဝေးက နည်းနည်းဝေးတာကြောင့် သိပ်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ ဒါပေမဲ့ မီးမရှိတာကြောင့် အဲဒီလူ ထွက်သွားလောက်ပြီလို့ သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။

ရှန်းတန် နည်းနည်း စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ဒါက ပုံမှန်ပဲလို့ ထင်ခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုအချိန်က တော်တော် နောက်ကျနေပြီ၊ ရှန်းမိသားစုဝင်တွေ တောင် စောစောအိပ်ရာဝင်နေကြပြီ။

ထိုစဉ် မှောင်နေတဲ့ ဘက်ကနေ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်ကာ ထွက်သွားသည်။

ရှန်းတန် ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုကတောင် သူမကို နည်းနည်း ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

သူမက အချစ်ရူးတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးမလား။

အခန်း ( ၁၂၆ ) – အိုး...၊ တစ်ယောက်ယောက် စိတ်ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရိုက်တော့မလို့လား

ကုဟွိုင်အန်း ဆရာသခင်ကို ရှာဖွေရန် သွားမည်ဟု ပြောပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာခဲ့ပြီ။ ရှန်းတန်နှင့် သူ စကားမပြောဖြစ်ကြသော်လည်း သူမသည် ကုဟွိုင်အန်း၏ နောက်ဆုံး သတင်းအချက်အလက်များကို သူမ၏ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာမှ နေ့တိုင်း မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုအပ်ဒိတ်များသည် သူမအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။

စမ်စုန့်ပိုင်နှင့် ဖူကျွင်းရှန့်တို့ကတော့ အတူတူ လိုက်မသွားကြချေ။

နေ့ရက်တွေက ခါတိုင်းလိုပဲ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဤနေ့တွင် ရှန်းတန် အလုပ်စောစောပြီး၍ အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးကတည်းက ရှန်းတန်သည် ရှန်းမိသားစုဝင်များကို မတွေ့ရသေးပေ။ ယနေ့ညသည် ရှန်းမိသားစု၏ ပင်မမျိုးနွယ်စုမှ လက်ခံကျင်းပသော ဧည့်ခံပွဲဖြစ်သည်။

သူမတို့၏ မျိုးနွယ်စုသည် အထူးထင်ရှားခြင်းမရှိသလို ကုမ္ပဏီတွင်လည်း အာဏာ အစစ်အမှန် မရှိကြပေ။ နှစ်စဉ် အနည်းငယ်သော အကျိုးအမြတ်ကိုသာ ရရှိကြသည်။

သို့သော် ရှန်းတန်သည် ဤနည်းလမ်းအတိုင်းသာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့၏ အကျင့်စရိုက်များသည် လုပ်ငန်းခွင်မှ လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် လုံးဝ မသင့်တော်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရှန်းတန် အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အဒေါ်က လာရောက်ကြိုဆိုသည်။

သူမသည် ရှန်းတန်၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လျက် လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "တန်တန်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ။ ညနေခင်းပွဲဝတ်စုံတွေ ရောက်နေပြီ။ မင်း ဘယ်ဟာ ကြိုက်လဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး။"

"ဘယ်ဟာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း အကြိုက်ဆုံးတစ်ခုကို ရွေးရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ တန်တန်က ဒီပွဲမှာ လုံးဝ ထူးထူးခြားခြား လှပနေပြီး လူတိုင်းရဲ့ အမြင်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်စေရမယ်။"

သူမ၏ အဒေါ်တွင် အလှအပဆိုင်ရာ အမြင်ကောင်းမွန်သည်ဟု ပြောရပေမည်။ ဝတ်စုံတိုင်းသည် လှပပြီး တရုတ်စတိုင်လ်ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန် တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သူမသည် ကျန်းနန်ဒေသမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ရပေမည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူမ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားမများဘူးဆိုတဲ့ အခြေအနေမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့ ပါးစပ်က အလွန်ထက်လှသည်။

သူမ၏ အဒေါ် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ရှန်းယွီကို ကြည့်ကာ "ရှောင်ယု၊ မင်း ဘယ်ဟာက ပိုလှတယ် ထင်လဲ"ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တန်တန် ဘာဝတ်ဝတ် လှမှာပဲ။"

"အလှဆုံး တစ်ထည်ကို ရွေး။"

ရှန်းယွီ အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး "ကျွန်တော် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး"ဟု ပြောသည်။

"ဒါဆို မင်းက ဘာများ အသုံးဝင်နိုင်သေးလဲ၊ ဒါလေးတောင် ကူညီပြီး မဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ဘူး။"

ရှန်းယွီ : "..."

ရှန်းယွီတစ်ယောက် သူ့အဖေကို ငြင်းမခုံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့အမေနဲ့လည်း ငြင်းမခုံရဲပေ။ သူ အဲဒီမှာ ရပ်နေရင်း မတရားသလို ခံစားရနေပြီး တစ်လုံးမှ မပြောရဲပေ။

ရှန်းတန် သတိထားမိသည်မှာ ရှန်းမိသားစုမှ လူတိုင်းတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရာတွင် အခက်အခဲ အနည်းငယ်စီ ရှိနေပုံရသည်။

သူမသည် ပန်းရောင် ဝတ်စုံ တစ်ထည်ကို ရွေးလိုက်သည်၊ မရိုးရှင်းလွန်း၊ မတောက်ပလွန်း၊ အတော်အသင့်ပင်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဒီတစ်ထည်ပဲ။ ကျန်တာတွေကို နောက်တစ်ခါအတွက် သိမ်းထားလို့ရတယ်။"

အရာအားလုံး ထုပ်ပိုးပြီးနောက် မိသားစု ကားပေါ်တက်ကာ ဧည့်ခံပွဲသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန် အတွက် ဧည့်ခံပွဲတက်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

သူမ၏ အဒေါ်က သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး "မကြောက်ပါနဲ့၊ ရှန်းမိသားစုက လူအများစုက... အင်း၊ လူကောင်းတွေပါ။ ဒီတစ်ခါ သွားရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က မင်းကို သူတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ပါ၊ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံရုံသက်သက်ပဲ။ အနာဂတ်မှာ မင်း သူတို့ကို မတွေ့ချင်ဘူးဆိုရင် မတွေ့ပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နဲ့ ဒေါ်လေးတို့ ဆက်ဆံရေးက သိပ်မကောင်းဘူး။"

ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှန်းတန် မသိသေးတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ သံသယဝင်သွားသည်။

သို့သော် "လူအများစု ကောင်းတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ မကောင်းတဲ့လူတွေလည်း ရှိတာလား။"

ဆိုးညစ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ လုပ်တဲ့သူ မရှိလောက်ဘူး မဟုတ်လား။

သူမ၏ အဒေါ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ဘာမှမပြောသော်လည်း ရှန်းယွီကတော့ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကိုပဲ အရမ်းအာရုံစိုက်ပြီး သူတို့ သမီးတွေကို ရောင်းစားဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာ။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒါကြောင့် ညီမလေးက အိမ်ကိုတောင် ပြန်မလာခဲ့ဘူး။"

ရှန်းတန် ဒီစကားတွေ ရင်းနှီးနေသလို ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဂရုတစိုက် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။ ကမ္ဘာကြီးက ဒီလောက်သေးမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

သူတို့ ဧည့်ခံပွဲသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရှန်းတန် အံ့အားသင့်စွာပင် ကမ္ဘာကြီးသည် တကယ်ပင် သေးငယ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရှန်းမိသားစု၏ ပင်မမျိုးနွယ်စုမှ လူများနှင့် ခဏတာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ရခဲ့သည်။

ဒီနေ့ သူမ ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံက တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဟု ပြောရမည်။ သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ယောက်ျားအများအပြားကို ရှန်းယွီက တွန်းလှန်ပစ်ခဲ့သည်။

သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "အစ်မတန်တန်၊ ကျွန်တော် ဒီလူတွေကို အကုန်သိတယ်။ တစ်ယောက်မှ ကောင်းတဲ့သူ မရှိဘူး။"

သူ ကုဟွိုင်အန်းကို မကြိုက်သော်လည်း ဒီလူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကုဟွိုင်အန်းက ပိုကောင်းနေတုန်းပဲ။

ရှန်းတန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာပြီး မေးလိုက်သည်၊ "သူတို့က ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ စိတ်ဝင်စားစရာ အတင်းအဖျင်းတွေ ရှိလား။"

"ခေါင်းပေါ်မှာ ဆံပင်အမောက်နဲ့ ဟိုကောင်ကို မြင်လား၊ သူ့မှာ ကောင်မလေး ၁၈ ယောက် ရှိတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က သူ အမျိုးသားရောဂါရှာဖွေတဲ့ဆေးခန်းကို စစ်ဆေးဖို့ သွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။"

ရှန်းတန် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဝိုး၊ အတင်းအဖျင်းတောင် ရှိတယ်၊ ဒါက တော်တော် စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ။

"နေဦး၊ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

သူမ သံသယ ဖြစ်လာသည်။ ရှန်းယွီလည်း…

ဒီအကြောင်းကို ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို ပြောသင့်လား။

ရှန်းယွီ : "..."

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ကားနဲ့ မောင်းသွားတုန်း မတော်တဆ တွေ့မိလိုက်တာ။"

"အိုး~"

ရှန်းယွီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပန်းပွင့်အဆင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်၊ "သူ့ရဲ့ အပြင်ပန်း ပလေးဘွိုင်းပုံစံကို ကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်နဲ့။ တကယ်တော့ သူက တော်တော်လေး အပြစ်ကင်းတယ်။ သူ့ရဲ့ အွန်လိုင်းပေါ်က ရည်းစားက လိမ်သွားတာ၊ အခုထိ သူ့စိတ်က အဆင်မပြေသေးဘူး။"

"ဘာလို့ သူက အဲ့ရည်စားကို အပြင်မှာ လိုက်ပြီး မပိုးပမ်းတာလဲ။"

"ဘာလို့ လိုက်ရှာရမှာလဲ၊ အဲဒီ အွန်လိုင်းရည်းစားက ယောက်ျားလေး ဖြစ်နေတာလေ။"

ရှန်းတန် ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်၊ အွန်လိုင်းပေါ်က ဟာသကို တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ကလည်း တော်တော်လေး သနားစရာကောင်းပုံရတယ်။

"သူ့ကိုလည်း သနားမနေပါနဲ့။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်ခဲ့တယ်။ ဥပမာ အမျိုးသမီးအတန်းဖော်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာမျိုး။ ပြီးတော့ အဲဒီ အွန်လိုင်းရည်းစားက အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်ပုံရတယ်။"

ဝိုး၊ ဝတ္ထုဇာတ်ကွက်လိုပဲ။

ရုတ်တရက် ရှန်းတန်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရင်းနှီးသော တစ်စုံတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် ရှန်းယွီ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ပြီး "အစ်မ ရှေ့နားမှာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေနော်"ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထိုသူက ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ခြေလှမ်းကို မမြန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အပြေးလိုက်သွားသည်။

ထောင့်ချိုးကို ကွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမကို နံရံတွင် ဖိကပ်ခံလိုက်သည်။

"တန်တန်လား။"

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ရှန်းလန် လက်လွှတ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန် အံ့အားသင့်ဝမ်းသာဖြစ်သွားသည်၊ "အစ်မလန်၊ တကယ်ပဲ အစ်မပါလား။"

"ညီမ မိသားစုနဲ့ လိုက်လာတာ။" ရှန်းတန်က မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှန်းလန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "အရင်က ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက မင်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း မိသားစု ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ အစ်မလန်၊ အစ်မလည်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ။ အစ်မကလည်း ရှန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်လား။"

ရှန်းလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြောင်လှောင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "အစ်မကတော့ ရှန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘူး။"

"အစ်မ ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာ အမေနဲ့တွေ့ဖို့ပဲ။ သူ ဖျားနေတယ်လို့ ကြားရလို့၊ ဒါပေမဲ့ အမေက အစ်မကို ဘလိုင်းဒိတ်လုပ်ဖို့အတွက် လာနိုင်ဖို့ လိမ်ညာတာ ဖြစ်နေတယ်။"

"ဟင်။"

ရှန်းတန် ဒီတစ်ခါ တကယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီလိုမျိုး လုပ်တဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

"ဒါဆို အစ်မကရော အခု ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

"အစ်မ အစက ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီမှာ ရှိနေတော့ အခုချက်ချင်း မပြန်သေးဘူး။ မင်းနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။ ဘယ်လိုနေလဲ။ ပြီးတော့ ကုဟွိုင်အန်းကရော၊ ဒီတစ်ခါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်မလာဘူးလား။"

ရှန်းတန်က အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမနှင့် ကုဟွိုင်အန်းမှာ အခု ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုးလဲဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်တောင် မသိပေ။

အရင်လို အတူတူပဲလို့ ပြောရအောင် အဆက်အသွယ်လေးတောင် မရှိကြဘူး။

အတူတူ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ပြောရအောင်ကလည်း သူတို့မှာ လက်ထပ်စာချုပ်က ရှိနေတုန်းပဲ၊ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်အပေါ် တစ်ယောက် ခံစားချက်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။

"သူ မလိုက်လာဘူး။"

ရှန်းလန်သည် ရှန်းတန်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိထားမိကာ စကားလမ်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောင်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သား စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြရင်း စကားကောင်းနေကြသည်။ ရှန်းတန်သည် စိတ်ချင်းဆက်သည့် ခံစားမှုမျိုး မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ဦးကြားမှာ ကံကြမ္မာရဲ့ ဆက်နွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ လန်ကျဲက သူမ၏ အစ်မ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"မစ္စရှန်း၊ ခင်ဗျားကို ဒီမှာ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာရာ ရှန်းတန် ကြည့်လိုက်သောအခါ မလှမ်းမကမ်းတွင် ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေသည်။

ရှန်းလန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှန်းတန်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အလျင်စလို မပြောမိအောင် ထိန်းလိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ မသိဘူး..."

ထိုယောက်ျားသည် ရှန်းတန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရှန်းလန်က နေရာရွှေ့ပြီး ရှန်းတန်ရှေ့ ကာရပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးပါ။ မစ္စတာကျိုး ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။"

မစ္စတာကျိုးဟု အမည်ရသော ထိုသူက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "ဘာမှမရှိရင် ခင်ဗျားကို မရှာရဘူးလား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ စေ့စပ်ထားကြတာပဲ။"

ရှန်းလန်၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်၊ "မစ္စတာကျိုး တစ်ခုခုကို နားလည်မှုလွဲနေပုံရတယ်။ ကျွန်မ လုံးဝ သဘောမတူခဲ့ဘူး။"

မစ္စတာကျိုး၏ မျက်နှာ အမူအရာလည်း ပုံမှန် မဟုတ်စွာ အရုပ်ဆိုးသွားသည်။ "ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ရှန်းတန်သည် ရှန်းလန် နောက်ကွယ်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး "လူကြီးမင်း၊ နားမလည်ဘူးလား။ အစ်မလန်က ရှင်နဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို သဘောမတူဘူးလို့ ပြောတာလေ။"

"ဟမ့်၊ မင်းကို စေ့စပ်ဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းက နည်းနည်းပါးပါး ရုပ်ချောတာကလွဲလို့ မင်းမှာ ဘာရှိသေးလဲ။ မင်းအဖေက ငါ့မိသားစုကို မတောင်းပန်ခဲ့ရင် မင်း ငါနဲ့ စေ့စပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမယ်ထင်လို့လား။"

"အဲဒါ မစ္စတာကျိုး စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

ရှန်းတန်က စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ဘာမှ မရှိတာထက် နည်းနည်းပါးပါး ရုပ်ချောတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ထိုက်တန်လား မထိုက်တန်ဘူးလားဆိုတာကို ကြည့်စရာ မှန်မရှိရင်တောင် သေးပေါက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်ပါဦး။"

မစ္စတာကျိုး၏ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး လက်မြှောက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ရှန်းတန်က လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "အိုး...၊ တစ်ယောက်ယောက် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရိုက်တော့မလို့လား။ ဒါမျိုးက ဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။"